Η ενέργεια και η δράση...

«Για έναν άνθρωπο της γνώσης, υπάρχει μονάχα το εδώ και το τώρα. Έτσι καταλαβαίνει ότι κάθε φορά που δρα αυξάνει την ισχύ και την δύναμή του. Μ' αυτόν τον τρόπο παρατηρεί προσεκτικά όλα όσα τον περιτριγυρίζουν και ξέρει ότι το κάθε πράγμα, όσο μικρό ή ασήμαντο και αν είναι, είναι φορτωμένο ενέργεια και μπορεί να του διδάξει κάτι: Φυτά, καρφιά, πεσμένα φύλλα, όλα αυτά που χρειάζονται τεράστια ενέργεια για να διατηρήσουν τα άτομά τους στη θέση τους ούτως ώστε να μπορούμε εμείς να τα αντιλαμβανόμαστε και να τα αγγίζουμε. Ένας πραγματικός πολεμιστής καταφέρνει να απορροφήσει αυτή την ενέργεια και να τη χρησιμοποιήσει προς όφελός του.
«Μήπως φταίει το αόρατο τείχος που υψώνουμε ανάμεσα μας; Μήπως εγώ το ανεβάζω αυτό το τείχος; Μήπως τελικά φταίω εγώ για όσους με πληγώνουν; Μήπως το τείχος τους οδηγεί μακριά μου και τελικά πληγώνομαι, από αυτό που εγώ έφτιαξα;
Κανείς δε μπορεί να μας πληγώσει περισσότερο, από τον ίδιο μας τον εαυτό. "Kατηγορήθηκα" και για αυτό, που εγώ ονόμασα φόβο και οι άλλοι δεν το είδαν! Αόρατο τείχος… ναι εγώ φταίω, αλλά δεν το κάνω συνειδητά… Θυμάμαι κάποτε που δεν ήμουν έτσι και όλα έμοιαζαν διαφορετικά. Κάτι έγινε, κάτι έφταιξε, κάτι πήγε στραβά όλα αυτά τα χρόνια και να το αποτέλεσμα! Απομόνωση, άνευ λόγου και αιτίας… φλασιές μοναξιάς και σκέψης. Η μοναξιά γίνεται κατάσταση κι η σκέψη χάνεται, γιατί η μοναξιά πονάει κι η σκέψη τρελαίνει. Η μάσκα με το χαμόγελο όμως παραμένει, πιστή στη φιλοδοξία της να είναι συμπαθής σε όλους, να μη δημιουργεί προβλήματα σε κανένα, να τους κάνει όλους να χαμογελούν. Αλλά κουράζεται και χώνεται ακόμα πιο βαθιά στην απομόνωσή της, προσπαθώντας να βρει λίγη ησυχία και γαλήνη. Και τώρα βαριέται και πονάει. Πονάει από αυτό που έφτιαξε, οι άλλοι όμως χαμογελούν και ξεχνούν ποιος τους έκανε να χαμογελούν… φεύγουν, χωρίς καν να κοιτάξουν αν άφησαν τίποτα πίσω τους.»

Κάρλος Καστανέντα

Όλοι μας κάνουμε σαν το παράδειγμα του βατράχου στο βίντεο. Όταν μας ρίχνουν "κρύο νερό" αντιδρούμε. Όταν μας προσθέτουν σιγα - σιγα "ζεστό" αντί να φύγουμε για να μην καούμε παύουμε να αντιδρούμε και περιμένουμε υπομονετικά τις συνέπειες...

Διαβάστε περισσότερα...

Ευχαριστήριο...

Το Δ.Σ του Συλλόγου Περιβάλλοντος και Ποιότητας Ζωής Δήμου Δημητρίου Υψηλάντη, ευχαριστεί θερμά και δια μέσω του τύπου, το Κουμμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, την ευρωβουλευτική του ομάδα και τα τοπικά στελέχη, για την εξαιρετική τιμή να μας καλέσουν να επισκεφτούμε την πρωτεύουσα του Βελγίου και διοικητικό κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις Βρυξέλλες.
Στις Βρυξέλλες στα πλαίσια του 2ήμερου προγράμματος επισκεφτήκαμε δύο από τα κεντρικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς επίσης και την Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία. Στις πολύ σημαντικές συναντήσεις που κάναμε, είχαμε την ευκαιρία να ενημερωθούμε για θέματα Περιβαλλοντικής και Ενεργειακής πολιτικής, αλλά και να ενημερώσουμε για τα περιβαλλοντικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος μας.
Η αξιέπαινη αυτή πρωτοβουλία του Κουμμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος ελπίζουμε να βρει και άλλους μιμητές.
Τις επόμενες μέρες θα αναρτηθούν στο www.pontokomi.com μερικά από τα βίντεο των συναντήσεων αλλά και πλάνα από την πρωτεύουσα του Βελγίου.

Διαβάστε περισσότερα...

Φόβος και υποψίες...

«Μέσα στον φόβο και στες υποψίες, με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια, λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πως να κάμουμε για ν' αποφύγουμε τον βέβαιο τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί. Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν' αυτός στον δρόμο. Ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα (ή δεν τ' ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά). Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν, εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας, και ανέτοιμους -πού πιά καιρός- μας συνεπαίρνει.»

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Διαβάστε περισσότερα...

H σχέση του ανθρώπου με τον πλανήτη πάνω στον οποίο ζει...

Ένα από τα πιό σημαντικά οικολογικά μανιφέστα διατυπωμένο από έναν "πρωτόγονο, άγριο" ινδιάνο αρχηγό το 1854. Σήμερα ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ αποδεικνύει ότι μιά πολύ υψηλης στάθμης ολιστική συνείδηση, σε αρμονία με το περιβάλλον, ήταν προ πολλού κατεκτημένη σε πολιτισμούς ξένους από τον δυτικό.

Οι ινδιάνοι Suquamish κατοικούσαν στην περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται η πολιτεία της Ουάσιγκτον επί πολλούς αιώνες. Ήταν άριστοι ψαράδες, χαράκτες, κατασκευαστές καλαθιών και κανό. Στα μέσα του 19ου αιώνα η τότε κυβέρνηση των αμερικανών αποίκων τους ανακοίνωσε την πρόθεσή της να αγοράσει τη γη τους και να τους μεταφέρει σε έναν άλλο τόπο για να ζήσουν.
Εκείνη την εποχή αρχηγός της φυλής Suquamish ήταν ο See-at-la, ο οποίος γεννήθηκε το 1786 και πέθανε στις 7 Ιουνίου του 1866. Από το όνομά του πήρε το όνομά της η πόλη του Σηάτλ.
Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση της Ουάσινγκτον το 1854, ο αρχηγός See-at-la εκφώνησε έναν λόγο ο οποίος καταγράφηκε και έμεινε στην ιστορία ως μια συγκλονιστική μαρτυρία για τη σχέση του ανθρώπου με τον πλανήτη πάνω στον οποίο ζει. Ο λόγος του αποτελεί μια πραγματική κατάθεση ψυχής που αφυπνίζει τις πλέον ευαίσθητες χορδές της ανθρώπινης φύσης. Μέσα σε αυτά τα λόγια συμπυκνώνεται όλη η σοφία ενός λαού που βίωνε την ομορφιά και τη χαρά της ζωής σε κάθε της έκφραση. Στις μέρες μας ο πλανήτης μας, η Γη μας, έχει φτάσει στα όριά του από την καταστροφή που έχει επιφέρει επάνω του η ασυλλόγιστη δράση του ανθρώπου. Έτσι, τα όσα είπε ο See-at-la σήμερα έχουν ακόμη περισσότερη αξία καθώς τα λεγόμενά του αποκαλύπτουν το όραμα ενός ομορφότερου κόσμου, τον οποίο ο άνθρωπος θα μπορεί να μοιράζεται με κάθε πλάσμα αυτού του πλανήτη.

Στη συνέχεια παρατίθεται ο λόγος αυτός (που δημοσιεύτηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1887 στην εφημερίδα Seattle Sunday Star), βασισμένος στην ελεύθερη απόδοση του αγγλικού κειμένου.

«Ο Μεγάλος Αρχηγός μας έστειλε μήνυμα ότι επιθυμεί να αγοράσει τη γη μας. Ο Μεγάλος Αρχηγός στέλνει, επίσης, μηνύματα φιλίας και καλής θέλησης. Αυτό είναι ευγενικό εκ μέρους του, διότι δεν έχει ανάγκη, ως αντάλλαγμα, τη φιλία μας. Θα σκεφθούμε την προσφορά σας. Διότι γνωρίζουμε ότι αν δεν πουλήσουμε τη γη μας, τότε οι λευκοί άνθρωποι θα έρθουν με όπλα και θα την αρπάξουν.
Πως μπορείς όμως να αγοράσεις ή να πουλήσεις τον ουρανό και τη ζεστασιά της γης; Η ιδέα αυτή είναι παράξενη για εμάς. Αφού η φρεσκάδα του αέρα και η λάμψη του νερού δεν μας ανήκουν πως μπορείτε να τα αγοράσετε; Κάθε κομμάτι αυτής της γης είναι ιερό για τους ανθρώπους της φυλής μου. Κάθε λαμπερή πευκοβελόνα, κάθε παραλία με άμμο, κάθε ομίχλη στα σκιερά δάση, κάθε έντομο που βουίζει, όλα είναι ιερά στη μνήμη και την εμπειρία του λαού μου. Οι χυμοί που ρέουν μέσα από τα δένδρα κουβαλούν τις μνήμες του κόκκινου ανθρώπου. Οι νεκροί του λευκού ανθρώπου λησμόνησαν τη χώρα που γεννήθηκαν όταν πήγαν να περπατήσουν ανάμεσα στα αστέρια. Οι δικοί μας νεκροί ποτέ δε λησμόνησαν αυτή την όμορφη γη, διότι είναι η μητέρα του κόκκινου ανθρώπου. Είμαστε κομμάτι της γης και εκείνη είναι κομμάτι μας. Τα ευωδιαστά λουλούδια είναι οι αδελφές μας, το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός, αυτά είναι τα αδέλφια μας. Οι βραχώδεις βουνοκορφές, οι χυμοί των λιβαδιών, η θερμότητα του σώματος των αλόγων και του ανθρώπου – όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Έτσι όταν ο Μεγάλος Αρχηγός στην Ουάσιγκτον έστειλε μήνυμα πως θέλει να αγοράσει τη γης μας, ζήτησε πολλά από εμάς. Ο Μεγάλος Αρχηγός μας ειδοποίησε πως θα μας φυλάξει ένα μέρος όπου θα μπορούμε να ζούμε άνετα. Θα είναι ο πατέρας μας και θα είμαστε τα παιδιά του. Έτσι θα σκεφθούμε την προσφορά του για να αγοράσει τη γη μας.
Όμως δεν θα είναι εύκολο, διότι αυτή η γη είναι ιερή για εμάς. Αυτό το λαμπερό νερό που κυλάει στα ρέματα και στους ποταμούς δεν είναι απλά νερό αλλά το ίδιο το αίμα των προγόνων μας. Αν σας πουλήσουμε γη θα πρέπει να θυμάστε ότι είναι ιερή και πρέπει να διδάξετε στα παιδιά σας ότι είναι ιερή και ότι κάθε φευγαλέα αντανάκλαση στο καθαρό νερό των λιμνών εξιστορεί γεγονότα και αναμνήσεις για τη ζωή του λαού μου. Το κελάρυσμα του νερού είναι η φωνή των προγόνων μας. Τα ποτάμια είναι αδέλφια μας, μας δροσίζουν και μας ξεδιψούν. Τα ποτάμια μεταφέρουν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας. Αν σας πουλήσουμε τη γη μας πρέπει να θυμάστε και να διδάξετε στα παιδιά σας ότι τα ποτάμια είναι αδέλφια μας και επίσης δικά σας αδέλφια. Έτσι από εδώ και πέρα πρέπει να τους δείχνετε την καλοσύνη που αρμόζει σε κάθε αδελφό. Ο κόκκινος άνθρωπος πάντοτε υποχωρεί μπροστά στην πρόοδο του λευκού ανθρώπου, όπως η ομίχλη του βουνού τρέχει μπροστά από τον πρωινό ήλιο. Αλλά οι στάχτες των προγόνων μας είναι ιερές. Οι τάφοι τους αποτελούν ιερό έδαφος, όπως και αυτοί οι λόφοι, αυτό το κομμάτι της γης που προσφέρθηκε σε εμάς. Γνωρίζουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τις συνήθειές μας. Κάθε κομμάτι γης για αυτόν είναι το ίδιο με κάθε άλλο, διότι είναι σαν τον ξένο που έρχεται μέσα στη νύχτα και αρπάζει από τη γη ό,τι χρειάζεται. Για αυτόν η γη δεν είναι αδέλφι του αλλά εχθρός του και όταν τον κατακτήσει συνεχίζει να μετακινείται. Αφήνει πίσω τον τάφο του πατέρα του δίχως να νοιάζεται. Ληστεύει τη γη. Δεν νοιάζεται. Οι τάφοι των προγόνων του και τα δικαιώματα των παιδιών του έχουν ξεχαστεί.
Μεταχειρίζεται τη μητέρα του τη γη και τον αδελφό του τον ουρανό ως πράγματα προς αγορά, προς λεηλασία, προς πώληση, όπως τα πρόβατα η τα φανταχτερά στολίδια. Η λαιμαργία του ρημάζει τη γη και αφήνει πίσω μόνο έρημο. Δεν ξέρω. Οι τρόποι μας είναι διαφορετικοί από τους δικούς σας. Ο όψη των μεγάλων σας πόλεων πονάει το μάτι του κόκκινου ανθρώπου. Αλλά ίσως αυτό οφείλεται στο ότι ο κόκκινος άνθρωπος είναι πρωτόγονος και δεν καταλαβαίνει…Δεν υπάρχει ήσυχο μέρος στις πόλεις του λευκού ανθρώπου. Κανένα μέρος για να ακούσεις το θρόισμα των φύλλων την άνοιξη ή το βόμβο από τα φτερά των εντόμων. Αλλά ίσως αυτό το αντιλαμβάνομαι έτσι διότι είμαι ένας πρωτόγονος και δεν καταλαβαίνω. Ο θόρυβος φαίνεται μόνο να προσβάλει τα αυτιά.
Και τι υπάρχει στη ζωή αν ένας άνθρωπος δεν μπορεί να ακούσει το κελάηδισμα των πουλιών του ή το κρώξιμο των βατράχων γύρω από τις λίμνες τα βράδια; Αλλά είμαι ένας κόκκινος άνθρωπος και δεν καταλαβαίνω. Ο Ινδιάνος προτιμά τον απαλό ήχο του αέρα που ορμά πάνω στην επιφάνεια τη λίμνης και τη μυρωδιά του ίδιου του ανέμου, καθαρισμένου από τη βροχή και αρωματισμένου από το άρωμα του κουκουναριού του πεύκου. Ο αέρας είναι πολύτιμος για τον κόκκινο άνθρωπο, διότι όλα μοιράζονται την ίδια ανάσα. Το αγρίμι, το δένδρο, ο άνθρωπος, όλα μοιράζονται την ίδια ανάσα.
Ο λευκός άνθρωπος δεν φαίνεται να προσέχει τον αέρα που αναπνέει. Μοιάζει με κάποιον που αργοπεθαίνει. Αν σας πουλήσουμε τη γη μας πρέπει να θυμόσαστε ότι ο αέρας είναι πολύτιμος για εμάς, ότι ο αέρας μοιράζεται το πνεύμα του με όλη τη ζωή που υποστηρίζει. Ο αέρας που έδωσε στους προγόνους μας την πρώτη τους ανάσα, λαμβάνει και την τελευταία τους πνοή. Και ο άνεμος θα δώσει στα παιδιά μας το πνεύμα της ζωής. Αν πουλήσουμε τη γη μας πρέπει να την κρατήσετε ιερή, ως έναν τόπο όπου ακόμη και ο λευκός άνθρωπος θα μπορεί να πηγαίνει για να νιώσει τον άνεμο που μεταφέρει τη γλυκιά μυρωδιά των λουλουδιών από τα λιβάδια. Έτσι θα σκεφθούμε την προσφορά σας να αγοράσετε τη γη μας. Αν αποφασίσουμε να δεχτούμε θα θέσω έναν όρο: ο λευκός άνθρωπος πρέπει να συμπεριφέρεται στα αγρίμια αυτής της γης σαν σε αδέλφια του. Είμαι ένας πρωτόγονος και δεν καταλαβαίνω κάποιον άλλο τρόπο. Όμως έχω δει χιλιάδες νεκρούς βούβαλους στις πεδιάδες αφημένους από τον λευκούς ανθρώπους που τους πυροβόλησαν από ένα τραίνο. Πως μπορεί το σιδερένιο άλογο που καπνίζει να είναι ποιο σημαντικό από τον βούβαλο που πρέπει να τον σκοτώνουμε μόνο για να επιβιώνουμε; Τι είναι ο άνθρωπος δίχως τα αγρίμια; Αν όλα τα αγρίμια πέθαιναν ο άνθρωπος θα πέθαινε από πνευματική μοναξιά. Διότι ό,τι συμβαίνει στα αγρίμια σύντομα συμβαίνει και στον άνθρωπο. Όλα τα πράγματα συνδέονται. Πρέπει να διδάξετε στα παιδιά σας ότι το έδαφος κάτω από τα πόδια τους είναι οι στάχτες των παππούδων μας. Έτσι, για να σεβαστούν τη γη πείτε στα παιδιά σας ότι είναι ποτισμένη με τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων μας. Διδάξτε στα παιδιά σας ό,τι έχουμε διδάξει στα δικά μας παιδιά: πως η γη είναι η μητέρα μας. Οτιδήποτε συμβαίνει στη γη συμβαίνει και στα παιδιά της γης. Αν οι άνθρωποι φτύνουν πάνω στο έδαφος φτύνουν επάνω στον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτό γνωρίζουμε: πως η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο αλλά ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Όλα τα πράγματα συνδέονται όπως το αίμα που ενώνει την οικογένεια. Όλα τα πράγματα συνδέονται. Οτιδήποτε συμβαίνει στη γη συμβαίνει και στα παιδιά της γης. Ο άνθρωπος δεν ύφανε τον ιστό της ζωής. Είναι απλά ένα νήμα του. Οτιδήποτε κάνει στον ιστό το κάνει στον εαυτό του. Αλλά θα σκεφθούμε την προσφορά σας να πάμε στην περιοχή που έχετε φυλάξει για τον λαό μου. Θα ζούμε ξεχωριστά και ειρηνικά. Λίγη σημασία έχει το που θα περάσουμε τις υπόλοιπες μας ημέρες. Τα παιδιά μας έχουν δει τους πατεράδες τους ταπεινωμένους από την ήτα. Οι πολεμιστές μας ένιωσαν ντροπή και μετά την ήτα έγιναν αργόσχολοι και δηλητηριάζουν το σώματά τους με γλυκά φαγητά και δυνατά ποτά. Λίγη σημασία έχει το που περάσουμε τις υπόλοιπες ημέρες μας. Δεν έχουν απομείνει άλλωστε πολλές. Λίγες ακόμη ώρες, λίγους ακόμη χειμώνες και κανένα από τα παιδιά των μεγάλων φυλών που κάποτε ζούσαν πάνω σε αυτή τη γη ή που περιπλανιόνται τώρα σε μικρές ομάδες στα δάση, δεν θα απομείνουν για να θρηνήσουν τους τάφους ενός λαού που κάποτε ήταν ισχυρός και γεμάτος όνειρα όπως είστε εσείς τώρα.
Αλλά γιατί πρέπει να θρηνώ τον θάνατο του λαού μου; Οι φυλές είναι φτιαγμένες από ανθρώπους και τίποτα παραπάνω. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, όπως τα κύματα της θάλασσας. Ακόμη και ο λευκός άνθρωπος του οποίου ο Θεός του μιλά ως φίλος προς φίλο και περπατά μαζί του, δεν μπορεί να εξαιρεθεί από την κοινή μοίρα. Μπορούμε να είμαστε αδέλφια παρόλα αυτά, θα δούμε.
Ένα πράγμα γνωρίζουμε, το οποίο μπορεί κάποια μέρα να το ανακαλύψει ο λευκός άνθρωπος – ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός με τον δικό σας. Μπορεί να σκέφτεστε ότι είναι δικός σας, όπως εύχεστε να είναι δική σας η γη, αλλά δεν μπορείτε να τον έχετε δικό σας. Είναι ο Θεός του ανθρώπου και η συμπόνια του είναι ίδια για τους κόκκινους και τους λευκούς ανθρώπους. Η γη είναι πολύτιμη για αυτόν και το να τη βλάπτει κάποιος είναι σαν να περιφρονεί τον ίδιο τον Δημιουργό του.
Οι λευκοί άνθρωποι επίσης θα παρέλθουν, ίσως νωρίτερα από άλλες φυλές. Συνεχίστε να μολύνετε το κρεβάτι σας και μια νύχτα θα πνιγείτε από την ίδια σας τη βρωμιά. Αλλά μέσα στο χαμό και την παρακμή σας θα λάμψετε έντονα από το φως και από τη δύναμη του Θεού που σας έφερε σε αυτή τη γη και που για κάποιον λόγο σας έδωσε τη δυνατότητα να κυριαρχήσετε πάνω σε αυτήν και στον κόκκινο άνθρωπο. Αυτή η μοίρα είναι ένα μυστήριο για εμάς, διότι δεν κατανοούμε το γιατί οι βούβαλοι σφαγιάζονται, τα άγρια άλογα εξημερώνονται, οι ιερές γωνιές των δασών μυρίζουν άσχημα από τη μυρωδιά πολλών ανθρώπων και η θέα των λόφων παραμορφώνεται από καλώδια που μεταφέρουν την ομιλία. Που είναι οι πυκνοί θάμνοι; Χάθηκαν. Που είναι ο αετός; Χάθηκε. Και τι σημαίνει το να αποχαιρετήσεις το γρήγορο άλογο και το κυνήγι; Το τέλος του φυσικού τρόπου ζωής και την απαρχή της σκληρής επιβίωσης. Θα σκεφθούμε την προσφορά σας για να αγοράσετε τη γη μας. Αν συμφωνήσουμε θέλουμε να είμαστε σίγουροι για τη γη που μας υποσχεθήκατε. Εκεί ίσως ζήσουμε τις σύντομες ημέρες μας όπως το επιθυμούμε. Όταν και ο τελευταίος κόκκινος άνθρωπος θα έχει εξαφανιστεί από τη γη και η μνήμη του θα μοιάζει σαν τη σκιά του σύννεφου που κινείται πάνω από μια πεδιάδα, αυτές οι ακτές και τα δάση ακόμη θα έχουν μέσα τους το πνεύμα του λαού μου. Διότι αγαπούμε τη γη όπως το νεογέννητο αγαπάει τον χτύπο της καρδιάς της μητέρας του. Έτσι αν σας πουλήσουμε τη γης μας αγαπήστε τη όπως και εμείς την έχουμε αγαπήσει. Φροντίστε την όπως και εμείς την φροντίσαμε. Κρατήστε στον νου σας τη μνήμη αυτής της γης όπως ήταν όταν την πήρατε. Και με όλη σας τη δύναμη, με όλον σας το νου και με όλη σας την καρδιά διαφυλάξτε τη για τα παιδιά σας και αγαπήστε τη όπως ο Θεός μας αγαπάει όλους.
Ένα πράγμα γνωρίζουμε: ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός με τον δικό σας. Αυτή η γη είναι πολύτιμη για αυτόν. Ακόμη και ο λευκός άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από την κοινή μοίρα. Μπορούμε να είμαστε αδέλφια παρόλα αυτά. Θα δούμε.»

Ο λόγος του Iνδιάνου φύλαρχου See-at-la για τη σχέση του ανθρώπου με τον πλανήτη (1854)

Αναδημοσίευση από το www.e-zine.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Καινούριος Κόσμος...

«Οι πολιτικοί και οι θρησκευτικοί αρχηγοί λένε ότι η δημιουργία ενός καινούργιου κόσμου είναι στα χέρια των νέων ανθρώπων. Δεν έχετε ακούσει να το λένε αυτό; Εκατοντάδες φορές, πιθανώς. Αλλά δε σας εκπαιδεύουν για να είστε ελεύθεροι• και πρέπει να υπάρξει ελευθερία για να δημιουργηθεί ένας καινούργιος κόσμος. Εσείς που είστε νέοι, η γενιά που μεγαλώνει, μπορεί να δημιουργήσει έναν ολότελα διαφορετικό κόσμο μόνο αν εκπαιδευτείτε να είστε ελεύθεροι και όχι να εξαναγκάζεστε να κάνετε κάτι που δεν αγαπάτε ή δεν κατανοείτε. Να γιατί είναι πολύ σημαντικό, όσο είστε νέοι, να είστε πραγματικοί επαναστάτες - που σημαίνει να μη δέχεστε τίποτα, αλλά να ερευνάτε όλα τα πράγματα για να ανακαλύψετε τι είναι αληθινό. Μόνο τότε μπορείτε να δημιουργήσετε έναν καινούργιο κόσμο. Αλλιώς, μολονότι μπορεί να τον ονομάσετε με διαφορετικό όνομα, θα διαιωνίσετε τον ίδιο παλιό κόσμο της δυστυχίας και της καταστροφής, που πάντα υπήρχε μέχρι τώρα...»

Τζίντου Κρισναμούρτι

Διαβάστε περισσότερα...

Η χρησιμότητα των προσπαθειών...

«Αλλος κεραυνοβολείται απο τις αποκαλύψεις της και δαμάζεται, άλλος πάλι μένει ψυχρός και αδιάφορος απέναντί τους.Τούτο όμως κατά τι ελαττώνει τη σημασία της;
Οπως οι σπόροι, έτσι και τα εδάφη που θα τους δεχτούν, δεν έχουν την ίδια σύσταση.Άλλο θα τους θρέψει και θα δώσουν καρπό,και άλλο με τις πέτρες του θα τους πνίξει.Στον άνεμο και στα έντομα εμπιστεύεται η Φύση τη γύρη των λουλουδιών να την ταξιδέψουν.Ετσι, αναρίθμητοι (δυνητικοί) φορείς της ζωής πάνε χαμένοι΄πάντα όμως επιζούν αρκετοί,και το πρόγραμμα πραγματοποιείται.Επειτα, δεν είναι ο αριθμός των "σωζόμενων" που κρίνει την χρησιμότητα της επικουρίας. Kαι ένας να ωφεληθεί, έχει κερδίσει τη δικαίωσή της...»

Διαβάστε περισσότερα...

Η φύση είναι το παν...

«Η φύση είναι το παν. Κι όποιος μελετάει σωστά, βγάζει πολλά πανεπιστήμια. Πρόσεξες το πουλάκι πώς πετάει; Που κατεβαίνει κάτω και ψάχνει να βρει νερό, να βρει τροφή κι άμα δει άλλο ζώο ή άνθρωπο φεύγει; Ε, κάνε κι εσύ, κύριε επιστήμονα, που φτιάχνεις τα ρομπότ, ένα μονάχα χελιδόνι να 'ρχεται την άνοιξη στο μπαλκονάκι. Ξεκίνησε ο Ίκαρος να πετάξει, πήγε κοντά στον ήλιο, έλιωσαν τα φτερά του και πάει. Κανένας επιστήμονας δε μπορεί να βρει το μεγάλο μυστικό της φύσης, μονάχα τα μικρά βρίσκουνε και φουσκώνουνε σαν διάνοι. Όσο και να το καλλιεργήσεις εσύ προσεχτικά το λουλούδι, το φυσικό έχει άλλη αντοχή. Πρόσεξε πόσο κρατάει το κυκλάμινο που φυτρώνει μόνο του στο βουνό και πόσο της γλάστρας. Η μέρα με τη νύχτα. Να καθίσεις όλ' αυτά να τα σκεφτείς σου 'ρχεται τρέλα. Εγώ ξέρεις με τι παρομοιάζω τον άνθρωπο; Με τη γη τον παρομοιάζω, που έχουμε βάλει στους χάρτες όλα τα βουνά και όλα τα ποτάμια της, από μέσα όμως που είναι και το πιο πολύ, τη λάβα που βράζει, πώς κινείται, πότε θα τιναχτεί, ποιον θα κάψει, αυτά δεν τα γνωρίζουμε.»

Λία Σεφεριάδη

Διαβάστε περισσότερα...

Και εδώ βρίσκεται η θλίψη...

Φίλε,
Μη ψάχνεις να βρεις ποιος είμαι, γιατί δεν θα το μάθεις ποτέ.
Δεν ζητώ να αποδεχθείς όλα όσα λέω.
Δεν ζητώ τίποτε από κανένα σας.
Δεν επιθυμώ τη δημοσιότητα.
Δεν επιζητώ την κολακεία, ούτε οπαδούς.
Διότι, εφόσον είμαι ερωτευμένος με τη ζωή, δεν επιθυμώ τίποτε. Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι τόσο σημαντικά, Σημαντικό είναι το γεγονός ότι υπακούς στην αυθεντία και επιτρέπεις στην κρίση σου να καθοδηγείται από αυτήν.
Η κρίση σου, ο νους, τα συναισθήματά σου, η ζωή σου, καθοδηγούνται από πράγματα που δεν έχουν αξία.
Και εδώ βρίσκεται η θλίψη.

Κρισναμούρτι

Διαβάστε περισσότερα...

Εξυπηρέτηση Πελατών...

Παρακάτω σας παραθέτουμε μερικά παραδείγματα εξυπηρέτησης πολιτών δανεισμένα από το blog του www.sport24.gr

1. Ευχαρίστως













2. Ηλεκτροσόκ















3. Λαβύρινθος














4. Μπινελίκι














5. Σας έχουμε ανάγκη














6. Αμνησία














7. Πολύ σημαντική














8. Τσατίλα














9. Karaoke

Διαβάστε περισσότερα...

Προτεραιότητές...

«Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: "Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές του απάντησαν: "Ναι, είναι γεμάτο". Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βότσαλα και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βότσαλα κύλησαν και γέμισαν τα κενά. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, ρώτησε: "Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές γέλασαν και απάντησαν: "Ναι, είναι γεμάτο". Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος γέμισε όλα τα κενά ανάμεσα στα βοτσαλάκια και τις πέτρες. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, ρώτησε: "Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά του απάντησαν: "Ναι, είναι γεμάτο". Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα δυο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα τα υπόλοιπα κενά του βάζου.Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, ρώτησε: "Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές γέλασαν αυτήν τη φορά και απάντησαν: "Ναι, είναι γεμάτο". Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε το βάζο αυτό ότι αντιπροσωπεύει τη ζωή σας.
Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στη ζωή σας. Τέτοια είναι η οικογένεια, η υγεία σας, τα παιδιά σας, ο σύντροφός σας, οι καλοί σς φίλοι. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη. Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στη ζωή μας, όπως οι σπουδές μας, η εργασία μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας. Είναι μικρά πράγματα, βοτσαλάκια. Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, τότε δε θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής. Η άμμος είναι όλα τα ύπόλοιπα, τα πιο μικρά πράγματα της ζωής. Αν βάλεις πρώτα την άμμο, δε θα υπάρχει χώρος για τα βοτσαλάκια και για τις πέτρες. Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δε θα βρείτε ποτέ το χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε το σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας, και χαρείτε τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, για να φτιάξετε το σπίτι σας και το αυτοκίνητό σας, να πληρώσετε το δήμο και το τηλέφωνο. Όμως φροντίστε τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητές σας. Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας ρώτησε: "Η μπύρα τι αντιπροσωπεύει;", τότε ο καθηγητης χαμογελαστός απάντησε: "Θα σας πω: Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις: Πάντα θα υπάρχει χώρος για δυο μπυρίτσες".»

Διαβάστε περισσότερα...

Οι ενοχές...

«Όχι, δεν έχω ενοχές . Η απόλυτη ευτυχία κι η γνώση εκείνου που ζητάς δεν σου αφήνει ποτέ ενοχές. Ενοχές σου αφήνουν όλα εκείνα που δεν έζησες, όχι γιατί δεν μπόρεσες ,αλλά γιατί φοβήθηκες την δύναμη τους ,την μαγεία τους. Όλη εκείνη την μαγεία που μια ζωή αναζητάς κι όταν σου πέφτει στο κεφάλι σαν ευλογία ,την αρνείσαι χωρίς ουσιαστικό λόγο παρά μόνο επειδή διστάζεις να πας παραπέρα ,να δεις τι γίνεται μέσα από το σύνορο που σ έχουν φυλακίσει .Κι όταν περνούν τα χρόνια και οι εποχές ,και τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την ανελέητη φθορά, θυμάσαι, σκέφτεσαι και σε πιάνουν όλοι οι φόβοι , όλες οι απελπισίες.»

Εύα Ομηρόλη

Διαβάστε περισσότερα...

Πέρα από το φράγμα του χρόνου...

Πέρα από το φράγμα του χρόνου

Το κείμενο που ακολουθεί, χειρόγραφο στην αρχική του μορφή, βρέθηκε το καλοκαίρι του 2003 σε ένα σφραγισμένο φάκελο ο οποίος ήταν κολλημένος στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου ενός παλιού βιβλίου, έκδοσης του 1965. Το βιβλίο είχε πρόσφατα αγοραστεί στην εκποίηση ιδιωτικής βιβλιοθήκης λόγω θανάτου του ιδιοκτήτη της και δεν ήταν δυνατόν να εντοπιστεί η αρχική του προέλευση, ή οι ενδιάμεσοι κάτοχοί του, εάν υπήρχαν.

«Φίλε αναγνώστη, διαβάζεις αυτές τις γραμμές αφού έχω πια φύγει από αυτό τον κόσμο, ίσως όμως και πριν ακόμα γεννηθώ.
Η ζωή μου ξεκίνησε το 2004, δεν έχει σημασία πού. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ ότι η ζωή μου ήταν αρκετά διαφορετική από αυτή των άλλων ανθρώπων γύρω μου. Έζησα τη ζωή μου σε ένα κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούσαν όλοι οι άλλοι και δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτιόμουνα μήπως δεν έχω τα λογικά μου, ή μήπως απλά δεν υπήρξα ποτέ.
Λένε πώς ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που κυλά και σε παρασέρνει μαζί του, χωρίς ποτέ να μπορείς να ανέβεις κόντρα στο ρεύμα του. Για μένα όμως το ρεύμα του χρόνου είχε αντίθετη κατεύθυνση.
Πάντα, από παιδί, ήμουν άνθρωπός κλειστός και μοναχικός. Αργότερα κατάλαβα πώς δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Φίλους δε μπόρεσα να κάνω στα παιδικά μου χρόνια. Ενώ εγώ μεγάλωνα ένα χρόνο, αυτοί γινόντουσαν ένα χρόνο μικρότεροι, μέχρι που έπαυαν να εμφανίζονται στη γειτονιά. Ήταν «πλέον» πολύ μικροί για να παίζουμε. Στο σχολείο έβρισκα κάθε χρόνο διαφορετικούς συμμαθητές, καθώς αυτοί της προηγούμενης χρονιάς ήταν μια τάξη «κάτω» από εμένα. Μη φαντάζεσαι ότι περπατούσα ανάποδα, ή έβλεπα κάθε κίνηση από το τέλος προς την αρχή. Όχι, η ζωή μου ήταν κανονική, ζούσα τη ροή της κάθε μέρας μαζί με τους γύρω μου, όμως όταν ξημέρωνε, η δική μου νέα μέρα ήταν η προηγούμενη για όλους τους υπόλοιπους. Ο χρόνος, ως φυσικό μέγεθος κινούταν για μένα αντίστροφα, όμως κανένας δε φαινόταν να το αντιλαμβάνεται εκτός από εμένα. Η συμπεριφορά τους ήταν λες και όλα κυλούσαν κανονικά.
Καταλαβαίνω ότι έχεις απορίες, ερωτηματικά, ελπίζω κάποια από αυτά να απαντηθούν στη συνέχεια της διήγησής μου.
Όταν έβγαλα την πρώτη μου ταυτότητα αυτή έγραφε πάνω της ημερομηνία γέννησης το 2004. Ήταν το 1997, κι όμως ποτέ, ακόμα και στα χρόνια που «ακολούθησαν», κανείς δεν έδειξε να εκπλήσσεται.
Αδέρφια δεν είχα, ίσως να απέκτησα μετά, ποιος ξέρει. Η πρώτη μου συνειδητή ανάμνηση ήταν περίπου στην ηλικία των 3 ετών. Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, απλά οι ακαθόριστες, σχεδόν ονειρικές εικόνες που σηματοδοτούν την πρώτη ανάμνηση του κάθε ανθρώπου. Θυμάμαι ακόμα, αμυδρά, τις τραγικές εικόνες από …, όχι αγαπητέ αναγνώστη δεν πρέπει να σου πώ, δεν ξέρω ποιος είναι ο χρόνος που διαβάζεις και δεν έχω το δικαίωμα να σε ταράξω με αυτά που θυμάμαι, αλλά για σένα ίσως δεν έχουν ακόμα συμβεί. Αργότερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας, το 2004, τη χρονιά που γεννήθηκα, όμως και πάλι πρέπει να προσέξω, θα ήταν λάθος να μιλήσω για όσα μπορεί να είναι στο δικό σου μέλλον..
Πολλά χρόνια αργότερα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής μου ο χρόνος μου πρέπει να κυλούσε προς τη σωστή κατεύθυνση. Μετά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο η ροή του αντιστράφηκε και ξαναγύρισα στο 2004 και πιο πίσω. Έτσι έζησα περίπου 8 χρόνια πηγαίνοντας στο 2008 και ξαναγυρίζοντας πίσω στο 2004.
Στο σπίτι οι γονείς μου δεν έδειχναν να παραξενεύονται όταν καθώς εγώ μεγάλωνα αυτοί γινόντουσαν νεώτεροι. Ίσως τα μάτια τους να έβλεπαν κάποια άλλη πραγματικότητα. Ήμουν περίπου 9 ετών όταν προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η ζωή μου δεν κυλά όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία βλέμματα τους και την προσπάθεια της μητέρας μου να μου εξηγήσει ότι ήμουν απλά κουρασμένος και αν έπεφτα να κοιμηθώ την άλλη μέρα όλα θα ήταν μια χαρά. Το επόμενο πρωϊ κρυφάκουσα τη συζήτησή τους για το αν έπρεπε να με δεί κάποιος «ειδικός». Ήταν και οι δύο τους προβληματισμένοι, φαντάζομαι πώς η συμπεριφορά μου θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να ήταν παράξενη από καιρό, καθώς το άγουρο μυαλό μου προσπαθούσε να συμβιώσει με μια πραγματικότητα αντίθετη προς τα βασικά ένστικτα. Ήταν καλοί άνθρωποι οι γονείς μου και στα χρόνια που ακολούθησαν έκαναν ότι μπορούσαν για να με «κάνουν καλά». Με είδαν αρκετοί «ειδικοί» και σχεδόν όλοι τους κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι ήμουν ένα μοναχικό παιδί που «καλό θα ήταν να αποκτήσει μεγαλύτερη επαφή με συνομήλικους του». Κάποιοι μάλιστα ήθελαν να με κρατήσουν για παρακολούθηση, κάτι στο οποίο οι γονείς μου ήταν πάντα αρνητικοί.
Όσο μεγάλωνα έπαψα να λέω αυτά που ένιωθα, προσπάθησα να δείχνω φυσιολογικός. Ίσως επειδή βαρέθηκα τους «ειδικούς», ίσως επειδή δεν ήθελα να βλέπω τους γονείς μου προβληματισμένους, ίσως επειδή απλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα ήταν καλά.
Πρέπει να ήμουν, σε απόλυτους αριθμούς, 18 ετών όταν το 1994 είδα τους γονείς μου να γιορτάζουν τη 1η επέτειο του γάμου τους. Το θεώρησαν απόλυτα φυσιολογικό, έστω και αν εγώ ήμουν 18 ετών, μόλις 5 χρόνια μικρότερος από τη μάνα μου. Εκείνο το βράδυ πήρα την απόφασή μου. Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα σε λίγο δε θα υπήρχε πια, ή δε θα είχε δημιουργηθεί ακόμα, διάλεξε και πάρε ποια έκφραση είναι η πιο αντιπροσωπευτική. Το τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια μορφή θα έπαιρνε η ζωή μου ήταν κάτι που δεν ήθελα να το μάθω, ίσως φοβόμουν.
Την επόμενη μέρα τους ανακοίνωσα ότι θα έφευγα. Είπα πώς ήθελα να ταξιδέψω για λίγο καιρό και μετά να αποφασίσω τι θα κάνω με το μέλλον μου. Έδειξαν να το περίμεναν, δεν υπήρξε καμία αντίρρηση. Δύο μέρες μετά τους αποχαιρέτησα, ήξερα ότι δε θα ξαναγύριζα ποτέ πίσω και νομίζω ότι το ήξεραν και αυτοί. Ήταν πια δύο νέοι άνθρωποι, όμως τα μάτια τους ήταν γερασμένα, τα μάτια των γονιών που έβλεπαν για τελευταία φορά το παιδί τους.
Στην αρχή έκανα κάποια αραιά τηλέφωνα, μετά προτίμησα τις κάρτες και σύντομα γράμματα. Ένα χρόνο μετά, περίπου την ημερομηνία του γάμου τους, φρόντισα να λάβουν ένα απλό μπουκέτο λουλούδια. Δεν τόλμησα να ξαναγράψω ή να ξαναπάρω τηλέφωνο.
Στην πόλη που γεννήθηκα ξαναγύρισα 15 χρόνια αργότερα και μια παρόρμηση με οδήγησε κοντά στο πατρικό του πατέρα μου. Θυμάμαι τις στιγμές σαν τώρα. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό, στεκόμουν σε ένα μικρό πάρκο απέναντι στην πόρτα του σπιτιού. Κάποια στιγμή αυτή άνοιξε και ένα καστανόξανθο αγόρι, περίπου 10 χρονών, πετάχτηκε έξω κρατώντας στα χέρια του την τσάντα του σχολείου του, γελώντας και φωνάζοντας. Ήταν σα να έβλεπα παιδική μου φωτογραφία, δε μπορούσα να κάνω λάθος. Πέρασε το δρόμο προς τη μεριά που στεκόμουν και μόλις με είδε σταμάτησε και στράφηκε προς εμένα. Με πλησίασε αργά, διστακτικά, άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το δικό μου. «Είσαι καλά;» με ρώτησε. «Καλά είμαι, εσύ;» απάντησα. «Να προσέχεις» μου είπε και το βλέμμα του καρφώθηκε στα μάτια μου, γλυκό σαν του μικρού παιδιού που ήταν, και συνάμα προστατευτικό σαν του πατέρα που επρόκειτο να γίνει. «Πρέπει να φύγω τώρα» είπε και πήρε ξανά το δρόμο του. Εκείνη τη μέρα έκλαψα, όσο ποτέ στη ζωή μου. Έκλαψα για το παιδί που ήμουν κάποτε και όσα δεν έζησε, έκλαψα για τους γονείς μου που έχασα με τρόπο πιο τρομακτικό και από το θάνατο, έκλαψα για τη χωρίς νόημα ζωή μου.
Πέρασα τα χρόνια μου ταξιδεύοντας και μελετώντας το χρόνο και τα μυστήρια του. Προσπαθούσα πάντα να βρώ κάποιο νόημα, κάποια λογική ερμηνεία σε αυτό που μου συνέβαινε. Οικονομικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, βλέπεις το να έχεις ζήσει το μέλλον έχει και κάποια πλεονεκτήματα. Τα βιβλία της ιστορίας, οι εφημερίδες, το παρελθόν του κόσμου στον οποίο ζούσα σαν παρείσακτος επισκέπτης, ήταν για μένα το μέλλον.
Ξέρω τι σκέφτεσαι, αν προσπάθησα να παρέμβω, να αλλάξω πράγματα και καταστάσεις. Στην αρχή πίστεψα πώς ίσως κάποια ανώτερη δύναμη είχε δώσει στη ζωή μου αυτή την τροπή ώστε, μέσω εμού, κάποια συμβάντα να εξελιχθούν αλλιώς. Ένα ατύχημα, η προσωπική τραγωδία κάποιου, ακόμα κι ένα συμβάν παγκόσμιας σημασίας, γιατί όχι, βλέπεις αυτή η σκέψη ήταν για μένα θεραπευτική, ίσως η ζωή μου να είχε κάποιο σκοπό. Γρήγορα ανακάλυψα ότι η ελπίδα μου ήταν μάταιη, δε μπορούσα να παρέμβω, δε μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Την κρίσιμη στιγμή που ετοιμαζόμουν να δράσω, κάποιο τυχαίο γεγονός, κάποια απρόβλεπτη, μη καταγεγραμμένη λεπτομέρεια δε μου επέτρεπε να αλλάξω τη ροή των πραγμάτων.
Το παρελθόν μοιάζει με μια στέρεη αλυσίδα, σφυρηλατημένη με τους πόνους και τις χαρές των ανθρώπων που το βίωσαν. Καμία ενέργεια στον τρισδιάστατο χώρο δε μπορεί να διαρρήξει αυτή την αλυσίδα. Διάβασα βιβλία, επιστημονικά και μυθιστορήματα, για τα ταξίδια στο χρόνο, διάβασα για το παράδοξο του χρόνου, το πώς δηλαδή μπορεί κάποιος ταξιδιώτης στο παρελθόν να προβεί σε πράξεις και ενέργειες που θα μπορούσαν να αναιρέσουν την ίδια του την ύπαρξη. Ξέρω από πρώτο χέρι πώς το παράδοξο αυτό δεν υφίσταται. Το παρελθόν είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι, χαραγμένο σε κάποια κοσμική βίβλο από πέτρα, και δεν αλλάζει. Πέρασα τη ζωή μου ζώντας στο δικό σου παρελθόν, στο παρελθόν του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα, όμως όριζα μόνο τη ζωή μου και ίσως ούτε καν αυτή.
Μελέτησα το χρόνο, ως φυσικό μέγεθος, ως φιλοσοφική έννοια, ως καθημερινή πραγματικότητα. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι μια απλή διάσταση. Ο χρόνος είναι μια έννοια την οποία το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει, όπως η έννοια του απείρου. Προσεγγίζουμε τεχνητά το χρόνο μεταφέροντάς τον σε ένα ρολόι ή ένα ημερολόγιο και έτσι μπορούμε να τον αντιληφθούμε ως αντικειμενική πραγματικότητα.
Το χρόνο δε μπορείς να τον ορίσεις, μπορείς μόνο να τον αισθανθείς να περνά, σα μια διαρκή αέναη κίνηση ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο, με μόνη απτή πραγματικότητα το «τώρα». Όλη η ζωή μας δεν είναι παρά μια ακολουθία από άπειρα «τώρα», αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. «Δε μπορείς να βάλεις το πόδι σου δύο φορές στο ίδιο ποτάμι γιατί τα νερά του κυλάνε συνεχώς» είχε πεί ο Ηράκλειτος. Όμως και το «τώρα» δεν ορίζεται μονοσήμαντα. Το «τώρα» του κάθε ανθρώπου είναι έννοια εξαιρετικά προσωπική.
Ίσως τελικά ο χρόνος να είναι πιο συγγενικός με την ψυχή και τη συνείδηση και όχι με το χώρο, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη φυσική. Η αίσθηση του χρόνου δεν είναι πάντα η ίδια. Άλλοτε κυλά γρήγορα και άλλοτε πιο αργά, ή τουλάχιστο έτσι το αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος ανάλογα με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Η λειτουργία της ανάκλησης αναμνήσεων είναι μια καθαρά πνευματική λειτουργία και αποτελεί ένα ταξίδι στο χρόνο, χωρίς όμως να διαφοροποιείται η αντικειμενική θέση του υποκειμένου στον κατά συνθήκη χρόνο.
Το παρελθόν περιλαμβάνει, εκτός από αυτό που συνέβη και όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν, τα οποία όμως για κάποιο λόγο παρέμειναν σε λανθάνουσα κατάσταση. Το μέλλον από την άλλη πλευρά είναι ένα σύνολο πιθανών γεγονότων και καταστάσεων. Όμως ποιος ή τι επιλέγει ποια από αυτά τα γεγονότα θα συμβούν, και άρα θα αποτελέσουν κάποτε παρόν. Μοίρα ή συμπτώσεις, προδιαγεγραμμένη πορεία ή συνειδητή επιλογή, ποια δύναμη κυβερνά το μέλλον; Ποια ήταν η μυστηριώδης δύναμη που έμπλεξε το δικό μου μέλλον με το παρελθόν των άλλων ανθρώπων;
Πολλές φορές ισορρόπησα ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη, αναρωτήθηκα αν ζώ ένα εφιάλτη και σύντομα πρόκειται να ξυπνήσω. Μέσα στα όνειρα ο χρόνος λειτουργεί σε ένα άλλο επίπεδο. Η λογική του συνέχεια ανατρέπεται και κάνει αυθαίρετα άλματα μπρος και πίσω. Πιστεύω ότι κάποια άγνωστη ψυχική λειτουργία διατάραξε την ισορροπία ανάμεσα στην ονειρική και την συνειδητή κατάσταση του εγκεφάλου μου και δε μου επέτρεψε να επανέλθω μετά από κάποιο ονειρικό άλμα. Θα ήμουν ένας απλός ψυχασθενής αν η διαταραχή αυτή δεν παρέσερνε μαζί της και την τρισδιάστατη υπόστασή μου. Ο χώρος και ο χρόνος μου καμπυλώθηκαν αρκετά ώστε να αναστραφούν.
Άραγε η αναστροφή αυτή δημιούργησε κάποιο κενό στο μέλλον που θα έπρεπε να είχα ζήσει; Το 2008, αν οι εκτιμήσεις μου είναι σωστές, έπαψα απλά να υπάρχω, πέθανα; Ή μήπως ένας άλλος εαυτός μου έζησε, θα ζήσει, κανονικά τη ζωή του; Μήπως η καμπύλη του χώρου και του χρόνου μου διχοτομήθηκε και ένα κομμάτι της ακολούθησε λάθος κατεύθυνση, παρασέρνοντας μαζί της και ένα λειτουργικό αντίγραφο της φυσικής μου υπόστασης το οποίο συνέχισε να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του; Μήπως οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμουν σε επαφή έβλεπαν αντανακλάσεις του μέλλοντος;
Και ο φυσικός μου θάνατος, τι ακριβώς θα επιφέρει; Θα είναι απλά το τέλος μιας ζωής που πήρε λάθος δρόμο, ή θα ξανασμίξει τα χωρισμένα κομμάτια του εαυτού μου και θα ξαναβάλει την ύπαρξή μου στη φυσιολογική πορεία της;
Σίγουρα αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι τα προϊόντα ενός διαταραγμένου εγκεφάλου ο οποίος ζεί σε μια πραγματικότητα που έπλασε ο ίδιος, ή για να το πώ πιο απλά, μήπως διαβάζεις τα παραληρήματα ενός τρελού. Δε θα σε αδικήσω γι αυτή σου τη σκέψη, ούτε θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίστροφο. Δεν είναι δυνατόν μέσα από λίγες γραμμές κειμένου να σου μεταφέρω όσα βίωσα σε μια ζωή.
Όσο για την ταυτότητά μου, είσαι σίγουρος πώς θέλεις να τη μάθεις; Μπορεί να είμαι κάποιος που ξέρεις ή κάποιος που θα συναντήσεις, μπορεί να είμαι το αγέννητο παιδί σου, μπορεί να είμαι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αν όμως δε φοβάσαι να ψάξεις και να γνωρίσεις αλήθειες που ίσως σε ταράξουν, θα σου δώσω ένα γρίφο για να λύσεις:
«Ψάξε να βρείς την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»
Αφήνω αυτή την καταγεγραμμένη μαρτυρία ζωής ως μοναδική απόδειξη της παράλογης ύπαρξής μου και του ακούσιου ταξιδιού μου στο χρόνο. Δεν ξέρω αν και πότε θα βρεθεί και θα διαβαστεί, ή από ποιόν. Αν όμως κάποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τα βήματα του γρίφου και μάθει την ταυτότητά μου θα ήθελα να προσπαθήσει να με εντοπίσει στο μέλλον, και να φροντίσει όταν, στην κανονική ροή του χρόνου, θα είμαι ενήλικος να πάρω στα χέρια μου αυτό το κείμενο. Ίσως έτσι βοηθήσω τον εαυτό μου να εκτιμήσει καλύτερα την αξία της ζωής και του χρόνου.»

Το παράξενο αυτό κείμενο θα μπορούσε να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους. Θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια κάποιου επίδοξου συγγραφέα και ίσως με κάποιες βελτιώσεις και τροποποιήσεις να μπορεί να θεωρηθεί και ενδιαφέρουσα. Θα μπορούσε να είναι κάποια φάρσα. Θα μπορούσε να είναι ένα δοκίμιο για το χρόνο, γραμμένο με ιδιότυπο τρόπο. Τέλος, θα μπορούσε να είναι όντως το «παραλήρημα ενός τρελού», όπως αναφέρεται και σε κάποιο σημείο του ίδιου του κειμένου.
Θα μπορούσε άραγε να είναι αλήθεια; Η απάντηση, αρνητική ή καταφατική, δεν πρέπει να δοθεί βιαστικά. Ας αναρωτηθεί ο καθένας τι γνωρίζει για το χρόνο, για τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη ροή του, και για τη σχέση του με την ψυχή. Ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά και ένα μεγάλο αίνιγμα. Μήπως τελικά δεν είναι ο χρόνος που κυλά, αλλά οι άνθρωποι που κινούνται μέσα σε αυτόν, όπως ακριβώς κινούνται μέσα στο χώρο;

Διαβάστε περισσότερα...

Για τη Μελίσσα...

«Θέλω να σκέφτομαι, πως η Μελίσσα, εκεί που βρίσκεται, είναι χαρούμενη. Τη φαντάζομαι να γελάει κάνοντας σβούρες γύρω από τον εαυτό της. Να γελάει κι ύστερα ζαλισμένη από ευτυχία να πέφτει κάτω, πάνω σε μαλακά άσπρα σύννεφα. Να κάνει βόλτες το καροτσάκι, που μέσα κοιμάται η φαλακρή της κούκλα, στην παιδική χαρά με τα ζαχαρωτά και τις καραμέλες. Και τα ματάκια της, που πάντα ήταν τόσο αστεία αλλήθωρα, να χωράνε όλο αυτό τον όμορφο κόσμο. Να τα έχει ξεχάσει όλα. Να μη θυμάται αυτό το νοσοκομείο, τα φάρμακα, τον πόνο, την αρρώστια που κατάστρεψε τόσο νωρίς το σωματάκι της. Να έχει πολλά παιχνίδια και παιδιά για να παίζει μαζί τους. Εκεί που βρέθηκε, τόσο νωρίς, να υπάρχει μόνο ευτυχία και μια αγάπη τόσο μεγάλη όσο ο ήλιος, για να μη βρεθεί ποτέ ξανά μέσα στην παγωνιά αυτού του κόσμου.»

( Για τη Μελίσσα, που έφυγε μια μέρα του Νοέμβρη.)

Διαβάστε περισσότερα...

Η χαρά ζεί σε σκάλες...

«Πέρασα μέσα από τούνελ και ανήλιαγες πεδιάδες. Βυθίστηκα μέσα στο άγχος, την πικρία, την απογοήτευση και τον φόβο. Έκλεισα τα μάτια και τα αυτιά μου για να μην βλέπω άλλο το κακό γύρω μου....και ΕΚΕΙ ανακάλυψα πως το κακό ζούσε μέσα μου. Κάθε μέρα που δεν ΓΕΛΟΥΣΑ, κάθε μέρα που δεν την ζούσα στο ΤΩΡΑ, κάθε μέρα που δεν επιθυμούσα την ΧΑΡΑ, κάθε μέρα που πριν κοιμηθώ και αφού ξυπνήσω δεν έλεγα μόνο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, κατέβαινα ένα σκαλί πιο κάτω στην μιζέρια του απόλυτου ΕΓΩ. Έμαθα πως Η ΧΑΡΑ ΖΕΙ ΣΕ ΣΚΑΛΕΣ. Σκαλί - σκαλί, την βρίσκεις και την γεύεσαι. Άν πηδήξεις από το πρώτο στο τελευταίο σκαλί απότομα, χάνεις το άνθισμά της. Και είναι σαν ένα μπουμπούκι, που μαράθηκε!....»

Διαβάστε περισσότερα...

Θέλουν και τη ΔΕΗ και τη ζωή τους...

Η τέφρα από τις δύο πιο ρυπογόνες μονάδες της Ευρώπης, τους ατμοηλεκτρικούς σταθμούς Καρδιάς (στο βάθος) και Αγίου Δημητρίου (λίγο πιο πίσω), «ζωγραφίζει» με μελανά χρώματα το λεκανοπέδιο της Κοζάνης.

Η σιωπή των αμνών κάνει ακόμη πιο βαριά τη δραματική ατμόσφαιρα της εικόνας. Μπορεί να ζήσει άνθρωπος εδώ; Ολο αρρώστιες, λένε οι κάτοικοι. Ομως τρομοκρατούνται με τα μελλοντικά σχέδια της ΔΕΗ να μεταφέρει τις μονάδες της αλλού: ο λιγνίτης είναι μαζί το δηλητήριο και η κύρια πηγή εισοδήματος

Οι κάτοικοι του λεκανοπεδίου της Κοζάνης αρνούνται το κλείσιμο μονάδων και ζητούν άμεση αποκατάσταση του πληγωμένου περιβάλλοντος
Των Θαναση Τσιγγανα - Ζωγιας Κουταλιανου
Η ΔΕΗ τους σκοτώνει, εκείνοι όμως αγωνίζονται να μην ελαττωθεί ούτε κατά ένα μεγαβάτ η παραγωγή ρεύματος στην περιοχή τους. Ο λιγνίτης είναι μαζί το δηλητήριο και το φετίχ τους. Ο λόγος για τους κατοίκους του λεκανοπεδίου Κοζάνης - Πτολεμαΐδας - Αμύνταιου, που χρόνια τώρα ζουν και πεθαίνουν μέσα στην τέφρα και τους ρύπους από τα λιγνιτωρυχεία και τις 18 μονάδες της ΔΕΗ. Μετά τη δημοσιοποίηση της πρόθεσης της ΔΕΗ να μειώσει τη χρήση λιγνίτη (όπως θα όφειλε να κάνει, μια και είναι το πιο ρυπογόνο καύσιμο) και την κοινοποίηση των πορισμάτων μελέτης της γερμανικής εταιρείας Booz Allen Hamilton που μιλάει για κλείσιμο μονάδων στο λεκανοπέδιο, η τοπική κοινωνία μοιάζει έτοιμη να έρθει σε ρήξη με την επιχείρηση. Πενήντα χρόνια τώρα η ΔΕΗ εκμεταλλεύεται στην περιοχή μια έκταση 180 τ. χλμ. δημιουργώντας μια «μονοκαλλιέργεια επαγγελματικής δραστηριότητας» για την πλειονότητα των κατοίκων. Εκπρόσωποι της Νομαρχιακής και Τοπικής Αυτοδιοίκησης, συνδικαλιστές, απλοί κάτοικοι κατηγορούν –μιλώντας στην «Κ»– τη ΔΕΗ ότι «επιχειρεί να σταματήσει τη χρήση λιγνίτη 15 χρόνια πριν από το προβλεπόμενο», δεν τηρεί τις υποχρεώσεις της για αποκατάσταση των κατεστραμμένων εδαφών και «αφού ξεζούμισε την περιοχή προς όφελος των κερδών και της φθηνής κιλοβατώρας ετοιμάζεται τώρα να την πετάξει σαν στημένη λεμονόκουπα». «Μελετάμε ένα ελκυστικό μείγμα καυσίμων από λιγνίτη, λιθάνθρακα και φυσικό αέριο έτσι ώστε να είμαστε ανταγωνιστικοί όταν ανοίξει η ενεργειακή αγορά», απαντά μέσω της «Κ» ο γενικός διευθυντής ορυχείων της επιχείρησης κ. Κ. Μελάς. Οι διαβεβαιώσεις των αρμοδίων της ΔΕΗ και οι πρόσφατες «δεσμεύσεις» του προέδρου κ. Αθανασόπουλου δεν φαίνεται να πείθουν την πλειονότητα εργαζομένων και κατοίκων. Εκπρόσωποί τους εκφράζοντας φόβους για τους σχεδιασμούς της, εκτιμούν ότι η ενεργειακή καρδιά της Ελλάδας θα μετατραπεί μετά το 2014 σ’ ένα νέο Μαντούδι, και προειδοποιούν για δυναμικές κινητοποιήσεις.
Αντιδράσεις αν χαθούν 3.500 θέσεις εργασίας
Η περιβαλλοντική αποκατάσταση των σεληνιακών τοπίων που αφήνει πίσω της η εξόρυξη και η απόδοσή τους στους κατοίκους, η διασφάλιση των θέσεων εργασίας και η ορθολογική εκμετάλλευση αποθεμάτων του «εθνικού μας καυσίμου» (λιγνίτη) με επενδύσεις σύγχρονων αντιρρυπαντικών μονάδων που θα επιτρέψουν τη μακροημέρευσή του και πέραν του 2047, είναι τα κυρίαρχα ζητήματα που θέτει η Συντονιστική Επιτροπή του «Συμφώνου Συνεργασίας-Συνύπαρξης της ΔΕΗ Α.Ε. με την τοπική κοινωνία», ενός οργάνου των φορέων του νομού Κοζάνης που συστάθηκε για να διαβουλεύεται με την Επιχείρηση.
Ανταγωνιστικός ο λιγνίτης
«Η ανησυχία της κοινωνίας τόσο για το ενδεχόμενο η ΔΕΗ να αποσύρει επενδύσεις από την περιοχή όσο και για τα περιβαλλοντικά προβλήματα είναι χειροπιαστή» δηλώνει στην «Κ» ο νομάρχης Κοζάνης κ. Γ. Δακής. «Θέλουμε η ΔΕΗ να πραγματοποιήσει όσα δεν έκανε έως τώρα για το περιβάλλον, εκπονώντας συγκεκριμένο επενδυτικό πρόγραμμα. Γνωρίζουμε ότι τα δεδομένα για τον λιγνίτη στην περιοχή μας είναι απολύτως ανταγωνιστικά» απαντά για τα διαφαινόμενα σχέδια της Επιχείρησης να στραφεί στον λιθάνθρακα με μονάδες στη Νότια Ελλάδα, άποψη που βρίσκει απολύτως σύμφωνο και τον «Σπάρτακο», το Περιφερειακό Σωματείο Εργαζομένων της ΔΕΗ με έδρα την Πτολεμαΐδα.
Ο πρόεδρος του «Σπάρτακου» κ. Γ. Αδαμίδης δηλώνει ότι το Σωματείο έχει ξεκινήσει εκστρατεία ενημέρωσης εργαζομένων και κατοίκων. Εκτιμά ότι «η τοπική κοινωνία θα αντιδράσει» αν διαφανεί η απώλεια 3.500 θέσεων μέχρι το 2015. Οι συνδικαλιστές θεωρούν ότι τα στοιχεία στα οποία βασίστηκαν μελέτες που έδειξαν τον λιθάνθρακα ανταγωνιστικότερο του λιγνίτη είναι επίπλαστα (αποδίδουν την προβολή του λιθάνθρακα ως προϊόν ενεργειακής πολιτικής άλλων χωρών απέναντι στο φυσικό αέριο της Ρωσίας). «Και χθες και σήμερα και αύριο η κερδοφορία της ΔΕΗ θα οφείλεται στην εκμετάλλευση των λιγνιτικών κοιτασμάτων της Κοζάνης», σημειώνει ο νομάρχης. Σύμφωνα με τον κ. Δακή έχει δοθεί ένα χρονικό περιθώριο στη ΔΕΗ να απαντήσει στην τοπική κοινωνία μέχρι τέλος Δεκεμβρίου. «Πιστεύω ότι η ΔΕΗ θα ανταποκριθεί στα αναγκαία και άμεσα μέτρα για την περιβαλλοντική αποκατάσταση και προφύλαξη (διαμορφώσεις, δενδροφυτεύσεις, δημιουργία χωραφιών κ.λπ.)». Διότι αν η περιβαλλοντική αποκατάσταση συνεχιστεί με τους σημερινούς ρυθμούς της ΔΕΗ, θα πάρει, όπως εκτιμάται, περί τα 90 χρόνια.
Ούτε αντοχές, ούτε ανοχές
«Οι αντοχές και οι ανοχές της τοπικής κοινωνίας έχουν εξαντληθεί» δηλώνει ο κ. Δακής. «Η κοινωνία μας δεν μπορεί να επιβιώσει σ’ αυτήν την οικολογική καταστροφή». «Η χρόνια, μεγάλης κλίμακας δραστηριότητα της Επιχείρησης στον νομό (4.500 MW από 18 μονάδες, καθημερινή απομάκρυνση χώματος ενός εκατ. κ.μ., ετήσια άντληση 100 εκατ. τόνων νερού από την τεχνητή λίμνη Πολυφύτου, 7.500 υπάλληλοι με μηνιαία μισθοδοσία άνω των 12,5 εκατ. ευρώ) δημιούργησε πολλαπλά κοινωνικά προβλήματα και παρά τις μετακινήσεις οικισμών, οι κάτοικοι άλλων δέκα εξακολουθούν να υπομένουν θόρυβο, τέφρα, ρύπους έχοντας υποστεί πλήρη απαξίωση των περιουσιακών τους στοιχείων (χωράφια, καλλιέργειες, κτίσματα)» λέει ο δήμαρχος Υψηλάντη κ. Κυρ. Μιχαηλίδης. Το μικροκλίμα της περιοχής μεταβλήθηκε, ο υδροφόρος ορίζοντας χάνεται από τις εξορύξεις. «Πριν από 15 χρόνια, προσθέτει ο κ. Μιχαηλίδης, βγάζαμε πόσιμο νερό στα 2μ. Η τελευταία μας γεώτρηση ήταν στα 420 μ.».
Τα πέντε σημεία (αντικατάσταση έως το 2011 μονάδων του Ατμοηλεκτρικού Σταθμού Πτολεμαΐδας με μια νέα αντιρρυπαντική 450 MW, μετεγκατάσταση Ποντοκώμης και Μαυροπηγής, πρόγραμμα αποκατάστασης, μονάδα φυσικού αερίου), στα οποία συμφώνησε και ο κ. Αθανασόπουλος στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Κοζάνη είναι –κατά τον κ. Δακή– ελάχιστα.
Μείγμα καυσίμων και περιορισμό της σκόνης μελετάει η ΔΕΗ
Τη χρήση ενός ελκυστικού μίγματος καυσίμων μελετάει η ΔΕΗ προκειμένου να καταστεί ανταγωνιστική στην απελευθερωμένη αγορά ενέργειας, ενώ σκέψεις και προτάσεις για νέες λιγνιτικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής στον νομό Κοζάνης έχουν «πέσει» στο τραπέζι. Την ίδια στιγμή η εταιρεία εξετάζει τις προοπτικές που ανοίγονται στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Εν όψει της επίσημης ανακοίνωσης του στρατηγικού σχεδιασμού της για την επόμενη δεκαετία το τρίτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου, η εταιρεία εξακολουθεί να κρατάει τα χαρτιά της κλειστά, ωστόσο, όπως άφησε να διαφανεί μιλώντας στην «Κ» ο γενικός διευθυντής ορυχείων, κ. Κ. Μελάς, η εποχή του λιγνίτη δεν έχει παρέλθει: «Υπάρχουν σκέψεις για την υιοθέτηση ενός ελκυστικού μίγματος καυσίμων από λιγνίτη, λιθάνθρακα και φυσικό αέριο, ούτως ώστε να είμαστε ανταγωνιστικοί όταν “ανοίξει” η ενεργειακή αγορά».
Σε αυτό το πλαίσιο επίκειται και η δημιουργία νέων λιγνιτικών μονάδων ηλεκτροπαραγωγής στη Δ. Μακεδονία, προοπτική που δημοσιοποίησε και ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ, κ. Π. Αθανασόπουλος, κατά τη συνεδρίαση του Συμφώνου Συνεργασίας και Συνύπαρξης της ΔΕΗ με την τοπική κοινωνία της Κοζάνης στις 9 Οκτωβρίου. Ο ίδιος είχε διευκρινίσει ότι το μερίδιο του λιγνίτη στην παραγωγή ενέργειας θα μειωθεί μέχρι το 2016 στο 51% από 62% που είναι σήμερα και όχι στο 7% - 23% που φημολογούνταν.
Παράλληλα, σχέδια για τη δημιουργία αιολικού πάρκου στην Κοζάνη και την Πτολεμαΐδα επεξεργάζεται η θυγατρική «ΔΕΗ Ανανεώσιμες», όπως είπε στην «Κ» ο κ. Μελάς, ενώ στον τομέα της περιβαλλοντικής μέριμνας η ΔΕΗ βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με εισαγωγέα ειδικών γαλακτωμάτων για τον περιορισμό της σκόνης. Σύμφωνα, ακόμη, με δηλώσεις του κ. Αθανασόπουλου μελετάται η αντικατάσταση του παλαιότερου ατμοηλεκτρικού σταθμού Πτολεμαΐδας μέχρι το 2010.
Σταδιακό κλείσιμο μονάδων προτείνουν οι Οικολόγοι
Ως κόλαση περιγράφουν το φετινό καλοκαίρι οι κάτοικοι της περιοχής. Υψηλές θερμοκρασίες, άπνοια και συγκεντρώσεις αιωρούμενων σωματιδίων τέσσερις με πέντε φορές πάνω από τα όρια επιφυλακής, σύμφωνα με τη ΔΕΗ και το ΤΕΙ Δ. Μακεδονίας. Δεν είναι τυχαίο. Οι θερμοηλεκτρικοί σταθμοί Αγ. Δημητρίου και Καρδιάς καταλαμβάνουν τις δύο πρώτες θέσεις στις 30 πιο ρυπογόνες μονάδες της Ευρώπης.
«Δυστυχώς, εδώ ο λιγνίτης είναι φετίχ και ισχύει το “όχι στην απαξίωσή του - ούτε ένα μεγαβάτ λιγότερο στην περιοχή”», επισημαίνει ο επίκουρος καθηγητής του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας κ. Λάζαρος Τσικριτζής, εκπρόσωπος των Οικολόγων Πράσινων Κοζάνης. «Για ποιο λόγο να διατηρούμε το μοντέλο του 1950 με την παραγωγή ενέργειας συγκεντρωμένη σε μια περιοχή και απώλειες στη μεταφορά της 10%; Γιατί όχι μικρότερες μονάδες και άρα περισσότερη ευστάθεια στο σύστημα; Γιατί να μην στηριχθούμε στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αν αυτό επιβάλλει η σύγχρονη τεχνολογία;»
Οι Οικολόγοι Πράσινοι, σε αντίθεση με όλους τους άλλους φορείς του νομού, προτείνουν κλείσιμο μονάδων μέσα από μια προγραμματισμένη διαδικασία μείωσης της λιγνιτικής ισχύος σε βάθος τριαντακονταετίας: «Θα δεχόμασταν μια νέα αντιρρυπαντικής τεχνολογίας μονάδα, εφόσον έκλειναν δύο παλιές», ανέφερε ο ίδιος, «αφού αποδεχόμαστε ότι ο λιγνίτης θα εξακολουθεί να είναι ενεργειακό προϊόν». Ωστόσο, όπως εκτιμά ο ίδιος, η υπόσχεση για κλείσιμο του πεπαλαιωμένου και ρυπογόνου ΑΗΣ Πτολεμαΐδας (4 μονάδες) δεν θα τηρηθεί διότι «λόγω των ενεργειακών αναγκών θα αποτελέσει “ψυχρή εφεδρεία”, όπως συνέβη στο Κερατσίνι…».
Ασθένειες και ανεργία που καλπάζει
«Ελα μια μέρα, να σου δώσω μια σκούπα να σκουπίσεις, και θα καταλάβεις...», λέει στην «Κ» η κ. Γιώτα, κάτοικος Μαυροδενδρίου Κοζάνης, ενός από τα πολλά χωριά που επηρεάζονται από τη δραστηριότητα της ΔΕΗ. Διότι, εκτός από Κοζάνη και Πτολεμαΐδα, στα δύο άκρα του κάμπου, με λιγνιτωρυχεία και θερμοηλεκτρικά εργοστάσια γειτονεύουν η Ποντοκώμη, η Μαυροπηγή, το Κλείτος, η Ακρινή, ο Αγ. Δημήτριος, το Δρέπανο, ο Κόμανος, η Ν. Καρδιά και τα Κοίλα, ενώ εξαιτίας της εξόρυξης των λιγνιτικών κοιτασμάτων πέντε χωριά έχουν μετεγκατασταθεί (Χαραυγή, Καρδιά, Εξοχή κ.ά.). Η περιβαλλοντική επιβάρυνση είναι ορατή, απτή στα χωριά αυτά. Το χιόνι γίνεται μαύρο και την τέφρα τη φυλακίζεις στην παλάμη σου. Τα καρδιαγγειακά, τα αναπνευστικά, οι καρκίνοι έχουν πληθύνει, σύμφωνα με μελέτες των νοσοκομείων Κοζάνης και «Θεαγένειο Αντικαρκινικό Θεσσαλονίκης».
Ωστόσο, η σχέση τοπικής κοινωνίας και ΔΕΗ έχει μετεξελιχθεί, έπειτα από 50 χρόνια, σε ένα «κεφαλοκλείδωμα», καθώς οι κάτοικοι θέλουν τη ΔΕΗ στην περιοχή για να έχουν εργασία, αλλά απαιτούν και τον σεβασμό της επιχείρησης στο περιβάλλον. «Πνιγόμαστε - ξεπνιγόμαστε, αμάν κάνουμε να δουλέψουμε στη ΔΕΗ», λέει χαρακτηριστικά η κ. Ευθυμία Κεντιποζίδου, κάτοικος Μαυροδενδρίου. Αλλά, όπως συμπληρώνει ο συγχωριανός της κ. Κυριάκος Πορτοκαλίδης, «η ατμόσφαιρα έχει χαλάσει τελείως. Μπορεί να ζήσει άνθρωπος εδώ; Ολο ασθένειες. Κι από ανεργία; Καλπάζει!». «Αφού η ΔΕΗ στερεί δυνατότητες διαφορετικής ανάπτυξης, θα πρέπει να προτιμά ανθρώπινο δυναμικό της περιοχής. Ομως προσλήψεις δεν έχουν γίνει από το 1993», λέει ο κ. Τάσος Εμμανουήλ, μέλος της Ατυπης Επιτροπής Αγώνα της Μαυροπηγής, προσθέτοντας ότι οι άνεργοι 18 - 40 ετών ξεπερνούν τους 150 σε ένα χωριό 1.000 κατοίκων.
«Είμαστε πειραματόζωα σ’ ένα ενεργειακό Νταχάου. Η ανεργία καλπάζει. Ολο και πιο λίγοι μένουμε στο χωριό», λέει ο κ. Βαγγέλης Εμμανουηλίδης, εκπρόσωπος του Συλλόγου Περιβάλλοντος και Ποιότητας Ζωής της Ποντοκώμης, που διεκδικεί τη μετεγκατάστασή της – σε απόσταση ενός χλμ. βρίσκεται ο ΑΗΣ Καρδιάς και το επεκτεινόμενο ορυχείο.
Διαφορετική άποψη διατυπώνει ο δήμαρχος Πτολεμαΐδας, κ. Γρηγόρης Τσιούμαρης. Η Πτολεμαΐδα βρίσκεται σε ευνοϊκή θέση, με τους ανέμους να πνέουν ούριοι και να καθαρίζουν την ατμόσφαιρα, λέει, και προσθέτει ότι ο δήμος βραβεύτηκε από τη μη ΜΚΟ Ecocity για την τηλεθέρμανση: «Χάρη στην τηλεθέρμανση, έχουμε μειωμένες εκπομπές διοξείδιου του άνθρακα κατά 24.500 τόνους ετησίως».

Των Θαναση Τσιγγανα - Ζωγιας Κουταλιανου
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27/10/2007

Διαβάστε περισσότερα...

Σήμερα έμαθα...

«Σήμερα έμαθα πως η ζωή...είναι ένα μικρό παραλιακό ταβερνάκι που κάποιοι τρώνε και πίνουν και μεθούν, κι άλλοι στις λιγδιασμένες κουζίνες του, πλένουν τα πιάτα και τα ποτήρια κι ύστερα σερβίρουν.
Σήμερα έμαθα... πως δεν μπορώ να αγοράσω την αγάπη, παρά μόνο λίγα λίτρα βενζίνη για το αυτοκίνητο, έναν κακοφτιαγμένο καφέ και μια στριφτή τυρόπιτα.
Σήμερα έμαθα...πως όταν είσαι πουλί, πετάς στον ουρανό κι όταν πεινάσεις προσγειώνεσαι στο έδαφος και σκύβεις το λαιμό σου για να βρεις σπόρους.
Σήμερα έμαθα...πως όταν χαρίζεις την καρδιά σου, δεν περιμένεις κανένα αντάλλαγμα αλλά σου επιστρέφουν το μίσος και την κακία, τυλιγμένα με πολύχρωμες κορδελίτσες και σελοφάν, από αυτά που τυλίγουν τα σέλινα στο μανάβικο κι όταν κοιτάξεις μια γυναίκα στα μάτια, εκείνη σε διαβάζει απ’ άκρη ως άκρη χωρίς να λοξέψει διόλου το βλέμμα της, από τα δικά σου μάτια.
Σήμερα έμαθα...από άλλους, πως το φιλί έχει γεύση τριαντάφυλλου, σαν λικέρ αποσταγμένο σε βαλσαμικό σιρόπι με σταγόνες καραμέλας και δυόσμου πως όταν στην τσέπη σου δε βρίσκονται τα χρήματα, παρά μονάχα κάποια αποθέματα σε συναισθήματα και φιλότιμο, αυτά δεν εξαργυρώνονται πουθενά κι έτσι το μόνο που καταφέρνεις, είναι να γυρίσεις στο σπίτι με ένα χαμόγελο αισιοδοξίας, ζωγραφισμένο φαρδύ-πλατύ στα χείλη, για όλα όσα ελπίζεις ότι θα πετύχεις στο αύριο.
Σήμερα έμαθα...πως τα παλάτια με τους πρίγκιπες και τις πριγκίπισσες δεν είναι χτισμένα με τούβλα και τσιμέντο, ούτε με πλίνθους και μάρμαρο στα παραμύθια οι νεράιδες, πως έχουν φτερά για να πετούν πάνω απ’ τις ψυχές μας όταν εμείς δεν τις βλέπουμε, γιατί κοιτάζουμε πάντα τον εαυτούλη μας πως τ’ αστέρια δεν εμφανίζονται έτσι στον ουρανό, με μια κίνηση των δακτύλων μαςπαρά μονάχα όταν βασιλέψει ο ήλιος Σήμερα έμαθα πως στο κεφάλι μου έχω πέντε άσπρες τρίχες παραπάνω από χθες και πως τα χέρια μου έχουν ζαρώσει απ’ το κουβάλημα και τη βιοπάλη κι άμα εισπράξω ένα χαμόγελο, θα πρέπει να ανταποδώσω ένα «ευχαριστώ» για τους τύπους.
Σήμερα έμαθα...πως η λέξη «σ’ αγαπώ» γράφεται πάντα με λευκό μελάνι για να μη μπορεί να το διαβάσει κανένας πως η μουσική δε δημιουργείται για τους ερωτευμένους, παρά μονάχα για τους πλουσίους και τους συλλέκτες δίσκων, που ψάχνουν απεγνωσμένα στο γιουσουρούμ.
Σήμερα έμαθα...πως η στάση του λεωφορείου «Η ΧΑΡΑ» ξηλώθηκε απ’ το δρόμο και τη μετέφεραν τρία οικοδομικά τετράγωνα μακρύτερα απ’ το σπίτι μου.
Σήμερα έκλαψα, κι όταν σκούπισα τα δάκρυα απ’ τα μάτια, αυτομάτως χαμογέλασα. Χαμογέλα μου κι εσύ, αν θέλεις ν’ αλλάξουμε τον κόσμο...»

Διαβάστε περισσότερα...

Αισθάνομαι πως κάνω κύκλους...

«Αισθάνομαι πως κάνω κύκλους. Εγώ, όχι η ζωή μου. Ας πούμε πως κατά κάποιο τρόπο προκαλώ την κυκλική ροή των πραγμάτων. Κάπως έτσι. Πως χωρίς να το καταλάβω βρίσκομαι και πάλι στο ίδιο σημείο, όχι όμως γιατί έτσι ήρθαν τα πράγματα, αλλά γιατί μάλλον εγώ τα έφερα έτσι. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται. Το γιατί δεν το ξέρω. Το ψάχνω όμως. Βγήκα στο δρόμο και ψάχνω. Και κάνει σκοτάδι εκεί έξω, κι είναι οι λάμπες λιγοστές. Και κάνει κι ανασφάλεια και φόβο κι άλλα πολλά. Και σε κάθε στροφή ξεφυτρώνει κι ένα ακόμη ερωτηματικό για να κάνει τον δρόμο ακόμη πιο δύσκολο. Δίχως χάρτες και πυξίδα, δίχως κανέναν για οδηγό. Ξέρω πως τον δρόμο αυτό μόνος μου πρέπει να τον περπατήσω, μόνος μου να βρω την άκρη. Για να βγω από τον κύκλο πρέπει πρώτα να μάθω. Ό,τι χρειάζεται να μάθω. Ό,τι είναι αυτό που με φέρνει πάντα πίσω στο ίδιο σημείο..»

Πολεμιστής του Φωτός του Paulo Coelho

Διαβάστε περισσότερα...

Μας έλεγαν...

«Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.
Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη…
Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα. Φαντάζομαι, εκείνος που θα ξανάβρει τη ζωή, έξω από τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες και τόσες διδασκαλίες, θα είναι κάποιος σαν εμάς, μόνο λιγάκι πιο σκληρός στη μνήμη. Εμείς, δεν μπορεί, θυμόμαστε ακόμη τι δώσαμε. Εκείνος θα θυμάται μονάχα τι κέρδισε από την κάθε του προσφορά.»

Γιώργος Σεφέρης, Τετράδιο γυμνασμάτων

Ο Γιώργος Σεφέρης έγραψε το παραπάνω κείμενο πριν 70 περίπου χρόνια. Ο λόγος του μςγάλου μας ποιητή προφητικός (όπως και σε πολλά άλλα από τα ποίηματα του), φαίνεται σαν να είναι γραμμένος για όλους εμάς τους κατοίκους του Νομού Κοζάνης.
Πρίν 50 χρόνια λοιπόν έκανε την εμφάνιση της στην περιοχή μας η ΔΕΗ. Ο κόσμος τότε για να βρεί δουλειά ήταν αναγκασμένος να γίνει είτε εσωτερικός μετανάστης είτε να πάει στο εξωτερικό. Προκειμένου να σταματήσει η μετανάστευση ο κόσμος δεν δυσκολεύτηκε να πειστεί για την αναγκαιότητα της ΔΕΗ και υποτάχτηκε σε αυτήν. Αυτή όμως από τότε έδειξε το κακό της "χαρακτήρα". Μισθοί χαμηλοί, συνθήκες εργασίας απαράδεκτες κ.α .
Ο κόσμος παρόλα αυτά την αγάπησε. Δούλεψε με ζήλο σε αυτήν, της πρόσφερε τα πάντα, στο βωμό του εθνικού συμφέροντος...Αυτή από την πλευρά της τάζοντας (κανείς δεν έπαθε από το τάξιμο τίποτα, από το δώσιμο παθαίνεις) και σπέρνοντας την αμάθεια με την βοήθεια διαφόρων "φορέων" συνέχισαν απρόσκοπτα το έργο τους, παίρνοντας πολλά και δίνοντας όσο το δυνατό λιγότερα...
Η κατάσταση συνεχιζόταν. Ο κόσμος της περιοχής, με μοιρολατρία και μιζέρια, έμαθε να βιώνει ολοένα και περισσότερο την κατάσταση στο πετσί του και δεν αντιδρούσε στον εργοδότη του. Για όσο το δυνατό μεγαλύτερο κέρδος η επιχείρηση δεν δίστασε να υπονομεύσει την υγεία των κατοίκων αλλά και των εργαζομένων σ' αυτήν. Βλακωδώς και αυτήν την δώσαμε. Εγκατελείψαμε την ζωή που η φύση που με τα στοιχεία της -γη, νερό, αέρα - απλόχερα μας προσέφερει. Ανάπτυξη χωρίς θυσίες δεν υπάρχει μας είπαν. Ποτέ δεν μας είπαν όμως πως ανάπτυξη και περιβάλλον, μπορούν να συμβιώσουν όταν "κάποιοι" το θελήσουν...ούτε μας είπαν πως ανάπτυξη δεν είναι μόνο η ΔΕΗ αφού υπάρχουν καλύτεροι εργοδότες από αυτην αρκεί να γίνουν ουσιαστικά βήματα ανάπτυξης.
Πάροτι λοιπόν η κατάσταση είναι επιεικώς απαράδεκτη και ήδη βαδίζουμε στην μεταλιγνιτική εποχή βλέπουμε πως ο κόσμος δεν αντιδρά. Όταν κάποιος αντιδρά το επιχείρημα "τώρα το θυμήθηκαν;" κυριαρχεί. Ποτέ δεν μπορείς να πεις, πως, είναι νωρίς, για να κανείς το καλό, γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποτέ θα είναι πολύ αργά.
Ακόμα και τώρα λοιπόν μπορούμε να διεκδικήσουμε αυτά που καταχραστικά μας στέρησαν τόσα χρόνια: να ξαναβρούμε την ζωή. Δεν πρόκειται να την παζαρέψουμε... Το δακρύβρεχτα συγνώμη του γενικού της ΔΕΗ Α.Ε κ.Αθανασόπουλου (και το κύριε μπαίνει καταχρηστικά αφού για άλλη μια φορά μας απαξίωσε και με τα χίλια ζόρια ήρθε παρότι έχει "υπογράψει" το πολυδιαφημισμένο σύμφωνο συνεργασίας με την τοπική κοινωνία) μας υπενθυμίζει πως από τότε που εφευρέθηκε το συγνώμη καταργήθηκε το φιλότιμο. Ο mister Toyota μας απόδειξε πως τηρεί πιστά την φιλόσοφία της ΔΕΗ Α.Ε:βαράτε τους και ας κλαίνε, η δουλεία μας να γίνεται. Εμείς θυμόμαστε τι δώσαμε. Όλο μας το είναι! Αυτοι;
Με εφόδιο την μνήμη από τα λάθη του παρελθόντος και την ενότητα όλων των πολιτων θα δώσουμε στην ΔΕΗ Α.Ε να καταλάβει ακόμη περισσότερο πως η περίοδος χάριτος έχει εδώ και καιρό τελειωσει...

Διαβάστε περισσότερα...

Ζωή σημαίνει επιλογές...

«Ζωή σημαίνει επιλογές . Όταν απομακρύνεις τα σκουπίδια απ'το μυαλό σου , θα δεις πως η κάθε στιγμή στη ζωή σου είναι και μια επιλογή. Εσύ επιλέγεις πως θα αντιδράς και πως θα αισθάνεσαι στην οποιαδήποτε κατάσταση που σου παρουσιάζεται. Εσύ επιλέγεις την καλή ή την κακή διάθεση στην όποια θέλεις να βρίσκεσαι. Τα συναισθήματα γεννιούνται από τις σκέψεις, πάρε τον έλεγχο των σκέψεων σου και θα μπορείς ν' αλλάξεις τον τρόπο που αισθάνεσαι. Είναι δική σου επιλογή, το πως θα ζήσεις τη ζωή σου !»

Διαβάστε περισσότερα...

Περιφρόνηση ψυχής...

Επτά φορές περιφρόνησα την ψυχή μου:
Την πρώτη φορά όταν την είδα να δειλιάζει μπροστά στη λαχτάρα της να φτάσει στα ύψη...
Τη δεύτερη φορά όταν την είδα να κουτσαίνει μπροστά στους ανάπηρους...
Την τρίτη φορά όταν της δόθηκε να διαλέξει ανάμεσα στο δύσκολο και το εύκολο και εκείνη διάλεξε το εύκολο...
Την τέταρτη φορά όταν έκανε κάποιο κακό και παρηγορήθηκε με το ότι και οι άλλοι κάνουν κακό...
Την πέμπτη φορά όταν ανέχτηκε από αδυναμία και δικαιολόγησε την ανοχή της σα δύναμη...
Την έκτη φορά όταν περιφρόνησε την ασχήμια κάποιου προσώπου και δεν ήξερε ότι αυτό το πρόσωπο ήταν μια από τις δικές της μάσκες...
Και την έβδομη φορά όταν τραγούδησε τραγούδι επαίνου και το θεώρησε αρετή...

Kahlil Gibran

Διαβάστε περισσότερα...

Ο χρόνος...

«Ο χρόνος που σύμφωνα με την φυσική δεν έχει αρχή και τέλος. Απλά υπάρχει. Τα δευτερόλεπτα που αποτελούν τις ζωές μας. Στιγμές χαράς, στιγμές λύπης, στιγμές ανίας, στιγμές πίεσης, στιγμές θυμού, στιγμές απογοήτευσης, στιγμές έκπληξης, στιγμές, συγκίνησης, στιγμές έρωτα, στιγμές στοργής, στιγμές. Στιγμές και εικόνες. Δευτερόλεπτα που περνούν και γίνονται μνήμες. Όλα μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή, σε ένα δευτερόλεπτο, σε ένα ανοιγόκλειμα των ματιών. Το δεδομένο μπορεί να χαθεί, μέσα σε μια στιγμή… Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, να φτάσεις τα πάντα και υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις, είναι οι στιγμές που νιώθεις ότι το ταβάνι αρχίζει και κατεβαίνει, είναι οι στιγμές που νομίζεις ότι απλά δεν υπάρχεις. Ζούμε με μια λέξη. Οι στιγμές που ζούμε, αυτά τα δευτερόλεπτα που θυμόμαστε όταν κοιτάμε την ζωή μας είναι οι στιγμές που μέσα τους έχουν την λέξη «πολύ». Οι στιγμές που ζούμε πραγματικά είναι όταν αισθανόμαστε πολύ, όταν ερωτευόμαστε πολύ, όταν αγαπάμε πολύ, όταν θυμώνουμε πολύ, όταν πληγωνόμαστε πολύ, όταν η μοναξιά σου είναι «πολύ», όταν γελάμε πολύ, όταν κλαίμε πολύ, όταν φοβόμαστε πολύ, όταν ζούμε πολύ. Αυτή η υπερβολή ή υπέρβαση, ο καθένας μπορεί να την πει όπως αισθάνεται καλύτερα, είναι που σε κάνει να προχωράς και να φτιάχνεις τις στιγμές σου. Προχωράς και οι στιγμές σου μπλέκονται με στιγμές άλλων και τα δικά σου δευτερόλεπτα ενώνονται με δευτερόλεπτά άλλων και γίνονται ένα. Μια ζωή. Περίεργο δεν είναι? Όλη μας η ζωή είναι μπλεγμένα δευτερόλεπτα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από δευτερόλεπτα. Το μόνο πράγμα που είναι δεδομένο και το μόνο πράγμα που είναι κατά δικό μας είναι τα δευτερόλεπτά μας οι στιγμές μας… Τα ίδια δευτερόλεπτα που δημιουργούν την ζωή μας, είναι τα ίδια δευτερόλεπτα που μας κάνουν να ξεχνάμε, να πληγωνόμαστε ή να γιατρευόμαστε και να συνεχίζουμε. Καμιά φορά ο χρόνος είναι τόσο άδικος αλλά είναι και αυτό ένα αντάλλαγμα που δίνεις για τις στιγμές σου. Έχεις 86400 δευτερόλεπτα την μέρα. Ζήσε τα!»

Διαβάστε περισσότερα...

Οι δυσκολίες για την καταπολέμηση της ψευτιάς...

«Όποιος σήµερα θέλει να πολεµήσει την ψευτιά και την αµάθεια και να γράφει την αλήθεια πρέπει να ξεπεράσει το λιγότερο πέντε δυσκολίες. Πρέπει να έχει το θάρρος να γράφει την αλήθεια παρόλο που παντού την καταπνίγουν, την εξυπνάδα να την αναγνωρίσει παρόλο που τη σκεπάζουν παντού, την τέχνη να την κάνει ευκολοµεταχείριστη σαν όπλο, την κρίση να διαλέξει εκείνους που στα χέρια τους η αλήθεια θ’ αποχτήσει δύναµη, την πονηριά να τη διαδώσει ανάµεσα τους.»

Bertolt Brecht

Στην περιοχή μας η ψευτιά και η αμάθεια δίνουν και παίρνουν ...
Από την πλευρά μας προσπαθούμε να εμφανίσουμε την αλήθεια και να κάνουμε όσο περισσότερους πολίτες ενεργούς. Κάποιοι με κινήσεις τους προσπαθούν έντεχνα για άλλη μια φορά να σκεπάσουν την αλήθεια, να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο, έτσι ώστε με την αναβλητικότητα να κερδίσουν πολύτιμο για αυτούς χρόνο...Προσπαθούμε παρόλλα αυτά να τους κάνουμε να μην μπορέσουν να πετύχουν τον σκοπό τους.Εκεί που χρειάζεται σίγουρα μεγαλύτερη προσπάθεια είναι στο να μπορέσουμε να κάνουμε τον κόσμο να καταλάβει πως τον κοροϊδεύουν και πρέπει να αντιδράσει και με την μεγάλη δύναμη που έχει να αντιστρέψει μόνος του την κατάσταση, πριν να είναι αργά...

Ένα τραγούδι που ταιριάζει με την περίσταση είναι το παρακάτω:

Διαβάστε περισσότερα...

Γιατί ο Θεός δεν κάνει καλούς τους κακούς ανθρώπους;;;

«Όταν η ευμάρεια μας, μηρυκάζει το έχει της...Όταν η αυτάρκειά μας, χαϊδεύεται αυτάρεσκα...Όταν μακάρια κοιμάται, δίχως όνειρα η άγνοιά μας... Όταν η εξουσία βυσοδομεί σε ευθύτατες λογικές πολιτικής αντιπαράθεσης...Όταν άκαμπτα "επειδή" και "δεν" και "πρέπει", δίχως αιδώ, αιτιολογούν...Όταν το "θα" μένει υπόσχεση, στο ίδιο σημείο εκκίνησης πάντα...Όταν η "ζωή" παρανάλωμα γίνεται, στο βωμό του κέρδους...Όταν πριν "αλέκτωρ λαλήσει τρις", η φρίκη γίνεται ποσοστό προεκλογικής δημοσκόπησης...Κάποιοι θα θεωρήσουν "ψιλά γράμματα" την ερώτηση μιας πεντάχρονης μικρούλας στην μαμά της:"Γιατί ο Θεός δεν κάνει καλούς τους κακούς ανθρώπους;" Έμεινα άφωνος ακούγοντάς την..."Πως να κρυφτείς απ' τα παιδιά;Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά...."»

Διαβάστε περισσότερα...

Σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας...

«Κάποτε ένα μικρό κορίτσι καθόταν μόνο του στο πάρκο. Όλοι το προσπερνούσαν και κανείς δεν σταματούσε να δει γιατί έμοιαζε να είναι τόσο θλιμμένο. Ντυμένο με ένα φθαρμένο ροζ φορεματάκι, ξυπόλυτο και βρώμικο, το κορίτσι απλά καθόταν εκεί και παρακολουθούσε τους ανθρώπους που περνούσαν. Ποτέ δεν δοκίμασε να τους μιλήσει. Ποτέ δεν πρόφερε μία λέξη. Πολλοί άνθρωποι πέρασαν μπροστά της αλλά κανένας δεν σταμάτησε. Την επόμενη μέρα η περιέργειά μου με οδήγησε πίσω στο πάρκο. Ήθελα να δω αν το μικρό κορίτσι θα ήταν ακόμα εκεί. Και ναι, ήταν εκεί, στην ίδια ακριβώς θέση όπου ήταν και την προηγούμενη μέρα και με το ίδιο λυπημένο βλέμμα. Σήμερα όμως θα έκανα το βήμα, θα πλησίαζα το μικρό κορίτσι. Εξάλλου ένα πάρκο γεμάτο κόσμο δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να παίζει ένα μικρό παιδί ολομόναχο. Καθώς πλησίαζα μπορούσα να δω την πλάτη του κοριτσιού. Είχε ένα περίεργο σχήμα. Σκέφτηκα ότι αυτός ήταν ίσως ο λόγος, που οι άνθρωποι την προσπερνούσαν χωρίς να κάνουν καμία προσπάθεια να της μιλήσουν. Καθώς πλησίασα, το μικρό κορίτσι χαμήλωσε ελαφρά τα μάτια για να αποφύγει το εξεταστικό βλέμμα μου. Μπορούσα τώρα να διακρίνω πιο καθαρά το σχήμα της πλάτης της. Είχε κάτι περίεργο, που μοιαζε σαν μια παράξενη καμπούρα….Της χαμογέλασα για να της δείξω ότι όλα ήταν εντάξει. Ήμουν εκεί για να την βοηθήσω, για να μιλήσουμε. Έκατσα κάτω δίπλα της και την χαιρέτησα με ένα "γειά".
Το μικρό κορίτσι έδειξε να ξαφνιάζεται και αφού με κοίταξε έντονα στα μάτια για λίγο απάντησε "Γειά". Της χαμογέλασα και μου χαμογέλασε κι αυτή ντροπαλά . Αρχίσαμε να μιλάμε και συνεχίσαμε μέχρι που σουρούπωσε και το πάρκο άδειασε από κόσμο. Την ρώτησα γιατί ήταν τόσο θλιμμένη. Το μικρό κορίτσι με κοίταξε με το λυπημένο μουτράκι του και απάντησε "γιατί είμαι διαφορετική". "Αυτό είναι αλήθεια" είπα εγώ χαμογελώντας. "Το ξέρω" είπε το μικρό κορίτσι και φάνηκε να μελαγχολεί περισσότερο. "Μικρή μου" της είπα, "μου θυμίζεις έναν γλυκό και αθώο άγγελο". Με κοίταξε και χαμογέλασε, μετά σηκώθηκε αργά και είπε "αλήθεια το λες;" "Ναι, είσαι σαν ένας μικρός φύλακας άγγελος που στάλθηκε να φυλάει τους ανθρώπους που περνούν". Έκανε με το κεφάλι της ένα καταφατικό νεύμα και χαμογέλασε πάλι. Καθώς έκανε αυτό, άνοιξε την πλάτη του ροζ της φορέματος και από μέσα βγήκαν και απλώθηκαν δύο λευκά φτερά. "Ναι είπε, αυτό είμαι, είμαι ο δικός σου φύλακας άγγελος". Έμεινα άφωνος, σίγουρος πως όλα αυτά ήταν παιγνίδια της φαντασίας μου. Τότε το κορίτσι είπε: "Για μια φορά σκέφτηκες κάποιον άλλο εκτός από τον εαυτό σου . Η αποστολή μου εδώ ολοκληρώθηκε". Σηκώθηκα τότε όρθιος και είπα: " Περίμενε, γιατί κανείς δεν σταμάτησε να βοηθήσει έναν άγγελο; Με κοίταξε, χαμογέλασε και είπε: "Είσαι ο μόνος που μπορούσε να με δει" και μετά εξαφανίστηκε…»

Αν λοιπόν και εμείς πάψουμε να σκεφτόμαστε μόνο τον εαυτό μας και σκεφτούμε και τους άλλους και κυρίως την επόμενη γενιά και το τί θα της παραδώσουμε, τότε ίσως μπορέσουμε να βάλουμε ένα λιθαράκι για να αντιστραφεί(στο βαθμό που μπορεί)ή να βελτιωθεί, η υπάρχουσα περιβαλλοντική κατάσταση του τόπου μας...

Διαβάστε περισσότερα...

Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Φτώχειας...

Αν και η παγκόσμια οικονομία «απολαμβάνει» τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης των τελευταίων ετών, εντούτοις η ευημερία δεν φαίνεται να βελτιώνει τη θέση των φτωχών του κόσμου.

«Κάντε τη φτώχεια ιστορία»

Ειδικότερα:

Περισσότεροι από 1 δισ. άνθρωποι ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα, με το σχεδόν μισό πληθυσμό της γης (2,8 δισεκατομμύρια) να ζουν με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα.

114 εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο δεν έχουν πρόσβαση στη βασική παιδεία και 584 εκατομμύρια γυναίκες είναι αναλφάβητες.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Έκθεση Ελέγχου της UNESCO του 2007, η εξασφάλιση της βασικής παιδείας σε όλους τους ανθρώπους θα κόστιζε 11 δισ. δολάρια κάθε χρόνο… τα μισά χρήματα δηλαδή από αυτά που ξοδεύουν οι Αμερικανοί για παγωτό.
600 εκατομμύρια παιδιά ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Κάθε χρόνο περισσότερα από 10 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από την πείνα και από αρρώστιες οι οποίες θα μπορούσαν να προληφθούν - αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα χάνουν τη ζωή τους 30.000 παιδιά, ένα παιδί δηλαδή κάθε τρία δευτερόλεπτα.
Κάθε μέρα ο ιός του HIV/AIDS σκοτώνει 6.000 ανθρώπους και 8.200 μολύνονται από το θανατηφόρο ιό.
Κάθε χρόνο περισσότερες από μισό εκατομμύριο χάνουν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους και της γέννας - αυτό σημαίνει ένας θάνατος κάθε λεπτό.

Για το εμπόριο

Σύμφωνα με εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών οι άδικοι εμπορικοί όροι που επιβάλλονται στερούν από τις φτωχές χώρες 700 δισ. δολάρια κάθε χρόνο. Λιγότερο από το 0.01% αυτού του ποσού θα μπορούσε να σώσει από την τύφλωση 30 εκατομμύρια ανθρώπους.
Παρότι oι 49 φτωχότερες χώρες αποτελούν το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού έχουν μόλις το 0,4% του παγκόσμιου εμπορίου. Το μερίδιο τους έχει μειωθεί σήμερα στο μισό απ' ότι ήταν το 1980.
Οι σημερινοί εμπορικοί κανόνες αναγκάζουν τους αγρότες στο Μεξικό, οι οποίοι επιβιώνουν με 1 δολάριο την ημέρα, να συναγωνιστούν τους Αμερικανούς αγρότες, οι οποίοι λαμβάνουν επιδοτήσεις ύψους πάνω από 20.000 δολάρια το χρόνο ο καθένας.
Κατά μέσο όρο οι καλλιεργητές του καφέ λαμβάνουν 1 δολάριο για κάθε κιλό, ενώ οι καταναλωτές πληρώνουν περίπου 15 δολάρια - πρόκειται δηλαδή για ανατίμηση της τάξης του 1500%.
Το παγκόσμιο εμπόριο αποφέρει 10 εκατομμύρια δολάρια το λεπτό και το 70% αυτού ελέγχεται από πολυεθνικές εταιρείες.

Το χρέος των φτωχών χωρών

7 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο ως αποτέλεσμα της κρίσης που προκαλεί το χρέος.
Κάθε χρόνο η Υποσαχάρια Αφρική, η φτωχότερη περιοχή του κόσμου, δαπανά 14,5 δισ. δολάρια για να ξεπληρώσει δάνεια προς τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου και τους διεθνείς οργανισμούς, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Το 2004 η Ζάμπια έδωσε 377 εκατομμύρια δολάρια σε εξοφλήσεις δανείων. Από αυτά τα 247 εκατομμύρια θα πάνε κατευθείαν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Αυτό σημαίνει ότι το 2004 η κυβέρνηση της Ζάμπια πλήρωσε, μόνο στο ΔΝΤ, 25 εκατομμύρια δολάρια περισσότερα απ' όσα δαπάνησε για την παιδεία.
Εάν θέλουμε να επιτύχουμε τον Αναπτυξιακό Στόχο της Χιλιετίας να μειωθεί μέχρι το 2005 στο μισό ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με λιγότερό από 1 δολάριο την ημέρα, πρέπει να διαγραφούν όλα τα χρέη των φτωχότερων χωρών.
Τα χρέη χωρών, όπως η Κένυα και το Μπαγκλαντές, δεν διαγράφονται με την αιτιολογία ότι το χρέος τους θεωρείται βιώσιμο, παρότι ήδη διαφαίνονται οι πρώτες συνέπειες των κλιματικών αλλαγών όπως είναι η ερημοποίηση περιοχών και οι πλημμύρες.
Εκτιμάται ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες χρειάζονται 50 δισ. δολάρια κάθε χρόνο προκειμένου να μπορέσουν να προσαρμοστούν στις κλιματικές αλλαγές. Εντωμεταξύ κάθε χρόνο, μόνο οι φτωχότερες χώρες του κόσμου καταβάλλουν για αποπληρωμή χρεών 43 δισ. δολάρια.

Αναπτυξιακή βοήθεια

Οι πλούσιες χώρες δαπανούν κάθε χρόνο 100 δισ. δολάρια για να προστατεύσουν τις αγορές τους με δασμούς, ποσοστώσεις και επιδοτήσεις - ποσό διπλάσιο από εκείνο που παρέχουν για βοήθεια προς τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε κάθε αγελάδα δίνονται επιδοτήσεις κατά μέσο όρο πάνω από 2 δολάρια την ημέρα, ενώ περίπου 3 δισ. άνθρωποι στις αναπτυσσόμενες χώρες αγωνίζονται να επιβιώσουν με λιγότερα.
Το 1970, 22 από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου δεσμεύθηκαν ότι θα δαπανούν το 0.7% του εθνικού τους εισοδήματος σε αναπτυξιακή βοήθεια. 34 χρόνια μετά μόνο 5 χώρες κράτησαν την υπόσχεσή τους.

www.kathimerini.gr

Πηγές: UN Millennium Project, UNESCO, World Health Organization, ChristianAid, JDC, 2001, GCAP, Jubilee Debt Campaign, Oxfam, Cafod

Η ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ

Σύμφωνα με στοιχεία του 2005, το 21% του ελληνικού πληθυσμού, δηλαδή 2,2 εκατομμύρια άνθρωποι, ήταν επίσημα καταγεγραμμένοι ως απειλούμενοι από τη φτώχεια με ατομικό εισοδηματικό όριο 5.650 ευρώ ετησίως, την ίδια ώρα που το αντίστοιχο ποσοστό στη Σουηδία ήταν το 9%.

Ο κοινωνικός αποκλεισμός που μετριέται με μη χρηματικούς δείκτες κοινωνικής αποστέρησης είναι πολύ υψηλότερος από τα επίσημα στοιχεία. Συνέπεια της φιλελευθεροποίησης της πολιτικής στη χώρα μας ήταν η ανάπτυξη μιας νέας «γενιάς μη εξασφαλισμένων συμπολιτών μας» που ζουν με εισόδημα κάτω των 1.000 ευρώ τον μήνα και καταφεύγουν στον δανεισμό ώστε να αντεπεξέλθουν στις οικονομικές τους ανάγκες.

«Όποιος κλείνει τα αυτιά του στην φωνή των φτωχών και των αρρώστων να ξέρει πως θα έρθει η στιγμή που θα βγάλει και αυτός την ίδια φωνή και δεν θα βρεθεί κανένας να τον ακούσει.»

Διαβάστε περισσότερα...

Ο προσωπικός μας "Γολγοθάς"...

«...Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του. Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζονται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά -θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους- να σταυρωθούν, ν' αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης.
'Αλλον δεν έχει. ....»

Ν.ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Διαβάστε περισσότερα...

Παγκόσμια μέρα λευκού μπαστουνιού...

Η 15η Οκτωβρίου έχει παγκοσμίως καθιερωθεί ως η ημέρα
εορτασμού του «Λευκού Μπαστουνιού», με στόχο τη διάδοση της μεγάλης σημασίας της χρήσης του και την ευαισθητοποίηση του κοινού στην προσπάθεια των ατόμων με προβλήματα όρασης για μια πιο ανεξάρτητη διαβίωση, αλλά και για την αντιμετώπιση των
προβλημάτων που συναντούν στην καθημερινή μετακίνησή τους. Η ιστορία του λευκού μπαστουνιού ξεκινά μετά τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου στην Αμερική, όπου αναπτύχθηκε ένα κίνημα αποκατάστασης και επανένταξης των ατόμων που τυφλώθηκαν από
ατυχήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το κίνημα αυτό ξεκίνησε από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover, ο οποίος πρωτοχρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι για τη βοήθεια της κίνησης των τυφλών βετεράνων του πολέμου.

Είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν και δεν έχουν γίνει. Αυτοί οι άνθρωποι δεν επαιτούν αλλά διεκδικούν το αυτονόητο: Ισότιμη Κοινωνική Ένταξη με Αξιοπρέπεια. Οι ειδικοί του κράτους με προτάσεις που τους έχουν δωθεί θα μπορούσαν να λύσουν το πρόβλημα, αλλά το κράτος για πολλοστή φορά το αναβάλλει. Με την αναβολή όμως δεν λύνονται τα προβλήματα αλλά οξύνονται και διευρύνονται. Από την άλλη εμείς που αποτελούμε το ευνομούμενο κράτος καθημερινά τους κάνουμε την ζωή τους δύσκολη: παρκάρουμε τα αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια, τους πέρνουμε τις θέσεις στάθμευσεις, σκάβουμε πεζοδρόμια, αφήνοντας κακοτεχνίες και τους βλέπουμε με λύπηση. Δεν τους αξίζει η λύπηση αλλά ο θαυμασμός μας. Καθημερινα μας δίνουν μαθήματα ζωής. Μας αποδεικνύουν πως «η υπομονή και η προσπάθεια είναι κλειδιά για όλες τις κλειδαριές. Κλείνουν και ανοίγουν όλες τις πόρτες της ζωής».

Διαβάστε περισσότερα...