Το νερό είναι αγαθό και όχι εμπόρευμα...

Το φάσμα τής ιδιωτικοποίησης της ύδρευσης κατατρύχει για μια ακόμη φορά τους λαούς της Ευρώπης. Από την δεκαετία του 1980 έως την δεκαετία του 2000 την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης προωθούσαν πολυεθνικές εταιρείες, διάφοροι πολιτικοί και διεθνείς οργανισμοί, μεταξύ των οποίων και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η αντίδραση των πολιτών εκδηλώθηκε με εκστρατείες των πολιτών, οι οποίες πάγωσαν ή ακόμη και ακύρωσαν την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης σχεδόν σε κάθε χώρα τής Ευρώπης και σε πολλές χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο. Τώρα, όμως, η απειλή είναι πάλι εδώ. Αυτό οφείλεται στο ότι η ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών έχει οριστεί ως μία από τις προϋποθέσεις για την λήψη οικονομικής ενίσχυσης από την ΕΕ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) —την γνωστή μας «τρόικα». Οι προϋποθέσεις για την Ελλάδα περιλαμβάνουν την ιδιωτικοποίηση πολλών δημόσιων οργανισμών, μεταξύ των οποίων και την πλήρη ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Η τρόικα αναμένει δραστική μείωση του δημόσιου τομέα και από την Πορτογαλία, γι’ αυτό και εξετάζεται η ιδιωτικοποίηση της εταιρείας ύδρευσης Aguas de Portugal. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ ζήτησαν από την Ιταλία να σχεδιάσει την ιδιωτικοποίηση και απελευθέρωση της αγοράς ύδρευσης, παρά την αντίθετη ψήφο της συντριπτικής πλειοψηφίας σε σχετικό δημοψήφισμα. Γενικότερα, οι νέες κεντρικές οικονομικές πολιτικές της ΕΕ πιέζουν περισσότερο για την απελευθέρωση και ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων υπηρεσιών, επιβάλλοντας ακόμη αυστηρότερους περιορισμούς στις δημόσιες δαπάνες. Στις «γειτονικές» χώρες εκτός ΕΕ την ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης εξακολουθούν να προωθούν η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD) και ο Διεθνής Οργανισμός Χρηματοδότησης (IFC, δηλαδή το τμήμα της Παγκόσμιας Τράπεζας που έχει ως αποστολή την στήριξη του ιδιωτικού τομέα) παρά τις μέχρι σήμερα αποτυχίες αυτής της πολιτικής. Ενόψει των παραπάνω η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Συνδικάτων Δημόσιων Υπηρεσιών (EPSU) εκδίδει σε πολλές γλώσσες αυτό το βιβλιαράκι με τους λόγους για τους οποίους πρέπει να αντισταθούμε στην ιδιωτικοποίηση της ύδρευσης. Το βιβλιαράκι συνέταξε η ομάδα PSIRU τού Πανεπιστημίου του Γκρίνουιτς βάσει εμπειρικών στοιχείων και παραθέτοντας τις σχετικές πηγές. Σκοπός του είναι όχι μόνο να υποστηρίξει εκστρατείες κατά της ιδιωτικοποίησης της ύδρευσης, αλλά και να υπενθυμίσει γιατί ο δημόσιος τομέας υπερέχει κατά πολύ στην παροχή υπηρεσιών ύδρευσης. Ο ΟΗΕ το 2010 διακήρυξε ότι η ύδρευση και η αποχέτευση αποτελούν ανθρώπινο δικαίωμα και υποχρεώνει τις κυβερνήσεις να παρέχουν στους πολίτες τους οικονομικά προσιτή πρόσβαση σε ασφαλές, καθαρό νερό και σε δίκτυο αποχέτευσης. Τα ευρωπαϊκά συνδικάτα τού δημόσιου τομέα θα εγκαινιάσουν μια «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών», για να προωθήσουν την υλοποίηση αυτού του ανθρώπινου δικαιώματος και να αντισταθούν στην απελευθέρωση των υπηρεσιών ύδρευσης στην ΕΕ.

Πηγη: Διεθνής Ερευνητική Ομάδα Δημόσιων Υπηρεσιών (PSIRU)www.psiru.org

Διαβάστε περισσότερα...

Η ρίψη δακρυγόνων παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα...

Παραβίαση ανθρωπίνου δικαιώματος συνιστά η ρίψη δακρυγόνων εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών, σύμφωνα με απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η ρίψη δακρυγόνων εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών και ιδιαίτερα εναντίον μεμονωμένων προσώπων συνιστά παραβίαση του άρθρου 3 της Σύμβασης Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με το οποίο απαγορεύεται η πάσης φύσεως κακομεταχείριση, αποφάσισε το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εκδικάζοντας την προσφυγή του εκπαιδευτικού Αλί Γκιουνές κατά της Τουρκίας. Ο 44χρονος σήμερα εκπαιδευτικός Αλί Γκιουνές είχε δεχθεί κατά πρόσωπο δακρυγόνο από την Αστυνομία, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του σε ειρηνική διαδήλωση κατά της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, τον Ιούνιο του 2004 στην Κωνσταντινούπολη. Φωτογραφία του όπου βαστάζεται από δύο αστυνομικούς κι ένας τρίτος τον “ψεκάζει” με το χημικό στο πρόσωπο, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Σαμπάχ”, διαψεύδοντας τους ισχυρισμούς της τουρκικής αστυνομίας ότι ο Γκιουνές και άλλοι διαδηλωτές είχαν επιτεθεί με ξύλα και πέτρες κατά των αστυνομικών. Παρά τις επανειλημμένες προσφυγές του στην τουρκική δικαιοσύνη, ουδεμία έρευνα για τον εντοπισμό του αστυνομικού που τον είχε ψεκάσει με χημικό έγινε και ο ίδιος δεν βρήκε το δίκιο του. Το Δικαστήριο, σήμερα, ωστόσο, καταδίκασε την Τουρκία, για παραβίαση των άρθρων της Σύμβασης που απαγορεύουν την κακομεταχείριση ανθρώπων και τα βασανιστήρια και την υποχρέωσε να καταβάλλει 10.000 ευρώ στον παθόντα και να πληρώσει και 1.500 ευρώ για δικαστικές δαπάνες. Στο σκεπτικό της απόφασης του το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η χρήση δακρυγόνων εναντίον ανθρώπων προκαλεί δυσκολίες στην αναπνοή, ναυτία, εμετούς, σπασμούς στο στήθος και σε ισχυρές δόσεις μπορεί να προκαλέσει, βλάβη στους πνεύμονες και εσωτερική αιμορραγία και ως εκ τούτου συνιστά διακριτή πράξη κακομεταχείρισης και βασανισμού. Το Δικαστήριο επισημαίνει ακόμη ότι, παρόλο που τα δακρυγόνα δεν συμπεριελήφθησαν στον κατάλογο των χημικών όπλων, για τα οποία απαγορεύθηκε η παραγωγή, αποθήκευση και χρήση τους, με την Διεθνή Σύμβαση του 1993, εντούτοις η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης, έχει ιδιαίτερα τονίσει ότι, η χρήση δακρυγόνων σε κλειστούς χώρους αποτελεί μια δυνητικά επικίνδυνη ενέργεια. Με την απόφαση του το Δικαστήριο συμπεραίνει ότι, ο αδικαιολόγητος ψεκασμός διαδηλωτή (εν προκειμένω του Αλί Γκιουνές), έχει σκοπό να προκαλέσει έντονο σωματικό και ψυχικό πόνο. Πηγή: Εφημερίδα Πρώτο Θέμα

Διαβάστε περισσότερα...

Και η Ελλάδα στις χώρες που αγνοούν το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων...

Το Συμβούλιο της Ευρώπης καταγγέλλει ότι εννέα χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, καθυστερούν αδικαιολόγητα να εφαρμόσουν τις τελεσίδικες αποφάσεις του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι 9 από τις 47 χώρες μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΣτΕ), που καθυστερούν αδικαιολόγητα την εφαρμογή των τελεσίδικων αποφάσεων του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) είναι οι Βουλγαρία, Ελλάδα, Ιταλία, Μολδαβία, Πολωνία, Ρουμανία, Ρωσία, Τουρκία και Ουκρανία όπως δήλωσε ο αρμόδιος Επίτροπος Τόμας Χάμαρμπεργκ. Όπως υπογραμμίζει ο επίτροπος η κατάσταση είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, δεδομένου ότι η ταχεία εφαρμογή των αποφάσεων του Δικαστηρίου από τα κράτη-μέλη είναι απαραίτητη για την μεταφορά των προτύπων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο εσωτερικό δίκαιο της κάθε χώρας. Γι' αυτό και τα κράτη-μέλη έχουν αναλάβει την υποχρέωση να συμμορφώνονται άμεσα με τις τελεσίδικες αποφάσεις του Δικαστηρίου και να καταβάλλουν έγκαιρα τις επιδικαζόμενες αποζημιώσεις στους δικαιωθέντες. Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με τ' αποτελέσματα αυτής της έκθεσης, ενώ το ποσοστό των υποθέσεων που εκκρεμούν για εκδίκαση στο Δικαστήριο έχει μειωθεί τα δύο τελευταία χρόνια, αντίθετα αυξήθηκε το ποσοστό των τελεσίδικων αποφάσεων του ΕΔΑΔ που δεν εκτελούνται. Περισσότερες από 9.000 καταδικαστικές αποφάσεις του Δικαστηρίου εξακολουθούν να παραμένουν ανεκτέλεστες, σημειώνει ο Επίτροπος.

Πηγή:Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Διαβάστε περισσότερα...

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε την Ουγγαρία...

Η αυξημένη οδική κυκλοφορία εντός οικισμού μπορεί να αποτελεί παραβίαση της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής; Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ότι μπορεί. Πριν λίγο καιρό, το ΕΔΔΑ, έπειτα από προσφυγή πολίτη, καταδίκασε την Ουγγαρία για ανεπαρκή μέτρα προστασίας των κατοίκων ουγγρικής πόλης από τον θόρυβο και τη ρύπανση, λόγω αύξησης της κυκλοφορίας. Ο προσφεύγων, κάτοικος της πόλης Alsone-medi, υποστήριξε στο Δικαστήριο ότι εξαιτίας της τοποθέτησης διοδίων σε κοντινό, ιδιόκτητο, αυτοκινητόδρομο για την εξυπηρέτηση της διασυνοριακής κυκλοφορίας πριν περίπου 12 χρόνια, αυξήθηκε σημαντικά η διέλευση αυτοκινήτων από έναν κεντρικό δρόμο της πόλης -τμήμα της εθνικής οδού- ως παρακαμπτηρίου, προκειμένου να αποφεύγουν οι οδηγοί την υψηλή χρέωση του αυτοκινητόδρομου.
Έτσι, σύμφωνα με την προσφυγή του πολίτη, ο θόρυβος, η μόλυνση και η μυρωδιά που προκαλείτο από την έντονη οδική κυκλοφορία, κυρίως βαρέων οχημάτων, στο δρόμο όπου κατοικεί, είχε ως αποτέλεσμα το σπίτι του να γίνει σχεδόν μη κατοικήσιμο κατά παράβαση του Aρθρου 8 της Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, που απαιτεί σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, της κατοικίας και της αλληλογραφίας. Για να αντισταθμιστεί αυτή η κατάσταση κατασκευάστηκαν σταδιακά τρεις δρόμοι παράκαμψης και τέθηκαν σε εφαρμογή διάφορα μέτρα, συμπεριλαμβανομένου του ορίου ταχύτητας των 40 χλμ την ώρα κατά τη διάρκεια της νύχτας, προκείμενου να αποθαρρυνθεί η κυκλοφορία στη γειτονιά.
Επιπλέον, σε δύο γειτονικές διασταυρώσεις τοποθετήθηκαν φανάρια, ενώ κατά μήκος μίας διόδου της πόλης μπήκαν οδικά σήματα για την απαγόρευση εισόδου των οχημάτων άνω των 6 τόνων και αναπροσανατολισμού της κυκλοφορίας, ρυθμίσεις που επίσης επηρέασαν τον δρόμο του προσφεύγοντα. Μάλιστα, υποστήριξε στο δικαστήριο ότι, λόγω των δονήσεων από τις συχνές διελεύσεις φορτηγών, το σπίτι του υπέστη φθορές. Τα ουγγρικά δικαστήρια απέρριψαν τους ισχυρισμούς του πολίτη, παρόλο που οι μελέτες, οι οποίες προσκομίστηκαν, διαπίστωναν υπέρβαση του νομίμου επιτρεπτού ορίου θορύβου, ενώ έκριναν ότι οι δονήσεις δεν ήταν ικανές να προκαλέσουν ζημιές στο σπίτι.
Η ουγγρική Δικαιοσύνη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούσε να θεμελιωθεί αιτιώδης σύνδεσμος μεταξύ των μέτρων, που υιοθετήθηκαν από την εναγομένη αρχή, και τη ζημιά του σπιτιού, ενώ παρατήρησε ότι το κράτος ξόδεψε πάνω από ένα δισεκατομμύριο Ουγγρικά φιορίνια για την ανάπτυξη του οδικού δικτύου της περιοχής, κατασκεύασε τέσσερις κυκλικούς κόμβους, και τοποθέτησε διάφορα οδικά σήματα και φανάρια, προκειμένου να ανατρέψει τη κίνηση από το Alsone-medi. Κρίθηκε έτσι ότι προέβη σε κάθε μέτρο με στόχο τη μείωση της έντονης κυκλοφοριακής συμφόρησης στο Alsone?medi και τη μείωση της ταχύτητας στη διασυνοριακή κυκλοφορία της πόλης, γεγονός, που θα μπορούσε εύλογα να αναμένεται υπό τις περιστάσεις ότι θα διαφυλάξει τα συμφέροντα του προσφεύγοντος.
Η κυβέρνηση, υποστήριξε στο ΕΔΔΑ, ότι τα περιβαλλοντικά προβλήματα που υπέστη ο προσφεύγων προέκυψαν κυρίως λόγω των διοδίων που εισήγαγε μία ιδιωτική επιχείρηση εκμετάλλευσης αυτοκινητοδρόμων και ότι το κράτος απήντησε με διάφορα παράλληλα μέτρα για την προστασία των κατοίκων του Alsone-medi από τη περιβαλλοντική βλάβη, εκπληρώνοντας την υποχρέωσή του.
Με την απόφασή του το ΕΔΔΑ νομολόγησε υιοθετώντας ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σκεπτικό. Όπως τονίζεται στην απόφαση: «Το Δικαστήριο, υπενθυμίζει ότι το Aρθρο 8 της Σύμβασης προστατεύει το δικαίωμα του ανθρώπου στον σεβασμό της προσωπικής και οικογενειακής του ζωής, της κατοικίας του και της αλληλογραφίας του. Ένα σπίτι είναι συνήθως ο τόπος, η φυσικά καθορισμένη περιοχή, όπου η ιδιωτική και οικογενειακή ζωή αναπτύσσεται. Το άτομο έχει δικαίωμα σεβασμού του σπιτιού του, που σημαίνει όχι μόνον το δικαίωμα στην πραγματική φυσική περιοχή, αλλά και την ήσυχη απόλαυση της περιοχής αυτής, εντός λογικών ορίων. Οι παραβιάσεις του δικαιώματος του σεβασμού της κατοικίας δεν περιορίζονται σε συγκεκριμένες παραβάσεις, όπως η παράνομη είσοδος στο σπίτι ενός ατόμου, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν και αυτές που είναι διάχυτες, όπως ο θόρυβος, οι εκπομπές, οι οσμές ή άλλες παρόμοιες μορφές παρέμβασης.
Μία τέτοια σοβαρή παράβαση μπορεί να οδηγήσει στη παραβίαση του δικαιώματος ενός προσώπου για σεβασμό της κατοικίας του στην περίπτωση που το πρόσωπο αυτό εμποδίζεται, λόγω της παράβασης, να απολαύσει τις ανέσεις του σπιτιού του». Τονίζεται, επίσης, ότι «το Δικαστήριο θεωρεί ότι το κράτος απολαμβάνει ένα συγκεκριμένο περιθώριο εκτίμησης στο να καθορίζει τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για να εξασφαλιστεί η συμμόρφωση με τη Σύμβαση όσον αφορά τον καθορισμό των ρυθμιστικών και άλλων μέτρων για την προστασία των δικαιωμάτων του Aρθρου 8.
Η θεώρηση αυτή ισχύει επίσης σε καταστάσεις οι οποίες δεν αφορούν την άμεση ανάμιξη των δημόσιων αρχών στο δικαίωμα του σεβασμού του σπιτιού, αλλά περιλαμβάνουν την αδυναμία των αρχών να αναλάβουν δράση, ώστε να θέσουν τέρμα στις προσβολές τρίτων που στρέφονται εναντίον των δικαιωμάτων, που επικαλείται ο προσφεύγων».
Έτσι, αν και αναγνωρίζονται οι προσπάθειες του ουγγρικού κράτους να περιορίσουν το πρόβλημα, κρίθηκε ότι «το εναγόμενο κράτος απέτυχε να εκπληρώσει τη θετική του υποχρέωσή να διασφαλίσει το δικαίωμά του προσφεύγοντος στον σεβασμό της κατοικίας και της ιδιωτικής ζωής».
Για τον λόγο αυτό, η ουγγρική δημοκρατία καταδικάστηκε στην καταβολή αποζημίωσης στον προσφεύγοντα πολίτη.
Επιπλέον, το Δικαστήριο καταδίκασε την Ουγγαρία για καθυστέρηση στην κρίση της επίμαχης υπόθεσης από τη Δικαιοσύνη και τονίζει ότι το διάστημα από τις 23/2/1999, οπότε προσέφυγε ο πολίτης, έως τις 15/11/2005, που η υπόθεση τελεσιδίκησε, είναι υπερβολικό για δύο βαθμούς δικαιοδοσίας και επομένως η χώρα απέτυχε να ανταποκριθεί στην απαίτηση «του ευλόγου διαστήματος».

Πηγή: ΑΠΕ

Διαβάστε περισσότερα...

Υπέρ του δικαιώματος διαβίωσης σε καθαρό περιβάλλον ο ΣτΠ...

Την ανάγκη για την επίσημη αναγνώριση και υιοθέτηση του Δικαιώματος σε ένα καθαρό και υγιές Περιβάλλον, στην Ευρωπαϊκή Συνθήκη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τόνισε η βοηθός Συνήγορος του Πολίτη στον Κύκλο Ποιότητας Ζωής Ευαγγελία Μπαλλά, σε ημερίδα με θέμα: «Ανθρώπινα Δικαιώματα και Περιβάλλον», που πραγματοποιήθηκε, στο πλαίσιο του προγράμματος Comenius, στο 2ο Γυμνάσιο Φιλύρου, στη Θεσσαλονίκη.
Μπροστά σε ένα ακροατήριο, αποτελούμενο από μαθητές και καθηγητές από πέντε διαφορετικές χώρες (Ιταλία, Πορτογαλία, Τουρκία, Πολωνία και Ελλάδα) η κα. Μπαλλά, παρουσίασε το δικαίωμα στο περιβάλλον ως έμμεση αναφορά στις διεθνείς συνθήκες για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τόνισε ότι παρότι οι συνθήκες αυτές υιοθετήθηκαν αρκετά πριν από τη δεκαετία του ΄70, κατά την οποία υπήρξε αυξημένη ανησυχία της διεθνούς κοινότητας για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον από την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη, το δικαίωμα στο περιβάλλον διαπνέει αρκετά από τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως τα δικαιώματα στη ζωή, στην υγεία, στην ιδιοκτησία κλπ.
Πρόσθεσε δε ότι μετά την ψήφιση της Διακήρυξης της Στοκχόλμης, το 1972, είναι πλέον προφανής η σύνδεση ανάμεσα στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο δικαίωμα στο περιβάλλον, γεγονός που αρχίζει πλέον να αναγνωρίζεται από την διεθνή κοινότητα κατόπιν και της πρόσφατης υιοθέτησης ψηφίσματος από την Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών για το Δικαίωμα πρόσβασης στο καθαρό πόσιμο νερό (UN General Assembly Resolution, 28.7.2010).

Πηγή: http://www.zougla.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η βιομηχανική ρύπανση βλάπτει σοβαρά τα ανθρώπινα δικαιώματα...

Η βιομηχανική ρύπανση βλάπτει σοβαρά το δικαίωμα της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, αποφάνθηκε χθες το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε απόφασή του με την οποία καταδικάστηκε η Ρουμανία, με το σκεπτικό ότι «παρέλειψε να προστατεύσει τα θύματα της βιομηχανικής ρύπανσης» στην περίπτωση της, ρουμανικής ιθαγένειας, Μαρία Μπατσίλα.
Τόσο το σκεπτικό της απόφασης όσο και αυτή καθεαυτή η νομολογία που με την εν λόγω απόφαση δημιούργησε το ΕΔΑΔ ανοίγουν το δρόμο για την υποβολή ανάλογων προσφυγών από τα εκατοντάδες εκατομμύρια των Ευρωπαίων πολιτών που ζουν εντός ή κοντά σε βιομηχανικές περιοχές, αρκεί να μπορούν να θεμελιώσουν ότι η δραστηριότητα ρυπογόνων βιομηχανιών έχει προκαλέσει βλάβες στην υγεία τους και στο οικογενειακό περιβάλλον τους. Η περίπτωση της Μπατσίλα είναι χαρακτηριστική. Γεννήθηκε το 1946 και ζει στην πόλη Κόπσα της Ρουμανίας που γειτνιάζει με εργοστάσιο της εταιρείας Σομέτρα, έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς μόλυβδου και ψευδάργυρου στην Ευρώπη και τον κύριο εργοδότη της περιοχής. Από τη «δραστηριότητα» όμως του βιομηχανικού αυτού κολοσσού και με βάση μετρήσεις ιδιωτικών και δημοσίων φορέων αποκαλύφθηκε ότι οι ποσότητες διοξειδίου του θείου και της σκόνης από μόλυβδο και κάδμιο είχαν επικαθήσει στις οδούς της πόλης, το έδαφος, τη λάσπη και ήταν 30 φορές πάνω από τα ανώτατα επιτρεπτά επίπεδα. Η εταιρεία είχε λάβει την αρχική περιβαλλοντική άδεια από τον Περιφερειακό Περιβαλλοντικό Οργανισμό Προστασίας της Ρουμανίας το 1998 και ενώ αυτή έληξε το 2003, της δόθηκε νέα άδεια με ισχύ μέχρι το 2012 κι ένας κατάλογος με 51 (sic) μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος, στα οποία έπρεπε να συμμορφωθεί. Τον Ιανουάριο του 2009 το εργοστάσιο αναγκάστηκε να κλείσει προσωρινά λόγω της κρίσης στις διεθνείς αγορές πρώτων υλών αλλά από το 2005 είχε διαγνωστεί ότι στο αίμα τής Μπατσίλα, η παρουσία μόλυβδου είχε υπερβεί κατά πολύ το επιτρεπτό όριο και εξαιτίας αυτού του γεγονότος είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο με ερεθιστικό βήχα, αλλοίωση της φωνής, κούραση και διαταραχές της πέψης. Προσφεύγοντας στο ΕΔΑΔ η Μπατσίλα υποστήριξε ότι η ρύπανση του εργοστασίου είχε σοβαρότατες αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία και το περιβάλλον, ενώ κατήγγειλε την αδράνεια των τοπικών αρχών, που δεν έλαβαν μέτρα για να προστατέψουν το περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων της περιοχής. Χθες το δικαστήριο τη δικαίωσε καταδικάζοντας τη Ρουμανία και σημειώνοντας ότι η λειτουργία τού εν λόγω εργοστασίου, παρ' όλο που ήταν ο μεγαλύτερος εργοδότης μιας πόλης η οποία είχε ήδη πληγεί από το κλείσιμο και άλλων εργοστασίων, δεν μπορούσε να συνεχιστεί σε βάρος του περιβάλλοντος και της υγείας των κατοίκων της περιοχής.

Πηγή:Εφημερίδα Ελευθεροτυπία-Του ΝΙΚΟΥ ΡΟΥΣΣΗ

Για να δείτε περισσότερα πατήστε εδω

Διαβάστε περισσότερα...

Ελληνίδες κέρδισαν το Α’ βραβείο σε παγκόσμιο διαγωνισμό του ΟΗΕ...

Το πρώτο βραβείο κέρδισαν η Στέλλα Καραβαζάκη και η συμφοιτήτριά της Μαριαντζελίνα Εβιλάτη, σε Παγκόσμιο Παμφοιτητικό διαγωνισμό που οργάνωσε εφέτος στην Γενεύη, ο Ο.Η.Ε. Ο διαγωνισμός οργανώθηκε στα πλαίσια της προβολής του Καταστατικού του Οργανισμού, μπροστά στη νέα χιλιετία. Οι δύο φοιτήτριες σπουδάζουν Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Διαβάστε περισσότερα...

Όπισθεν ολοταχώς για τα ανθρώπινα δικαιώματα...

Οι ατομικές ελευθερίες υποχώρησαν παγκοσμίως το 2009, για τέταρτη συνεχή χρονιά, σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται η αμερικανική μη κυβερνητική οργάνωση «Freedom House». Στην έκθεσή της αναφέρει ότι περίπου 40 χώρες από τον αναπτυσσόμενο κόσμο, τη Μ. Ανατολή και την πρώην ΕΣΣΔ έχουν σημειώσει αρνητικές επιδόσεις στα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών τους...
Η οργάνωση χαρακτηρίζει "ανελεύθερες" 47 χώρες, στις οποίες ζει το 34% της ανθρωπότητας. ακόμη 58 χώρες χαρακτηρίζονται "εν μέρει ελεύθερες". Ο αριθμός των κυβερνήσεων που έχουν εκλεγεί με δημοκρατικές διαδικασίες ανέρχεται σε 116 και θεωρείται ο μικρότερος από το 1995. Απόλυτη πολιτική ελευθερία απολαμβάνουν λιγότεροι από τους μισούς ανθρώπους του πλανήτη και συγκεκριμένα το 46% του παγκοσμίου πληθυσμού που ζει στις 89 χώρες που η οργάνωση χαρακτηρίζει "ελεύθερες".
Τις χειρότερες επιδόσεις έχουν η Μιανμάρ, η Ερυθραία, η Γουινέα, η Λιβύη, η Βόρεια Κορέα, η Σομαλία, το Σουδάν, το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Θιβέτ, το οποίο αποτελεί κτήση της Κίνας. Όσον αφορά στην Κίνα και στη Ρωσία, η "Freedom House" υπογραμμίζει ότι "τα πιο ισχυρά αυταρχικά καθεστώτα εξελίσσονται σε ακόμα περισσότερο καταπιεστικά, με μεγαλύτερη επιρροή στη διεθνή σκηνή και λιγότερες τάσεις για συμβιβασμούς". Η περιοχή του κόσμου όπου παρατηρούνται τα εντονότερα και συστηματικά φαινόμενα καταστολής των ατομικών ελευθεριών παρέμεινε και πέρυσι η Εγγύς και Μέση Ανατολή.
Η έκθεση της "Freedom House" δημοσιεύεται κάθε χρόνο, από το 1972.

Πηγή: http://www.enet.gr

Πατώντας εδώ μπορείτε να πάρετε περισσότερα στοιχεία για την συγκεκριμένη έκθεση

Διαβάστε περισσότερα...

Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων...

Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (10 Δεκεμβρίου 2008) - Μήνυμα του Μπαν Γκι-Μουν, Γενικού Γραμματέα ΟΗΕ

"Η φετινή Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων συμπίπτει με την 60η επέτειο της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Η Διακήρυξη γεννήθηκε μέσα στο περιβάλλον της μεγάλης καταστροφής και της μεγάλης φτώχειας που ακολούθησε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και αντικατοπτρίζει τις προσδοκίες της ανθρωπότητας για ένα μέλλον ευημερίας, αξιοπρέπειας και ειρηνικής συνύπαρξης.
Η υιοθέτησή αποτέλεσε ένα ιστορικό ορόσημο. H Διακήρυξη εξακολουθεί να αποτελεί βασικό τμήμα της ίδιας της ταυτότητας του ΟΗΕ.
Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι τόσο μεγάλες, όσο και αυτές που αντιμετώπισαν οι συντάκτες της Διακήρυξης.
Βρισκόμαστε ενώπιον μιας διατροφικής και μίας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.
Η επίθεση του ανθρώπινου γένους εναντίον του περιβάλλοντος συνεχίζεται.
Σε πολλές χώρες η πολιτική καταπίεση είναι πραγματικότητα.
Και όπως πάντα, οι πιο ευάλωτοι γίνονται πρώτοι τα θύματα των κακουχιών και της κακοποίησης.
Οι πιο τυχεροί από μας, αυτοί που έχουμε γλιτώσει από την καταστροφή, τη φτώχεια και την αστάθεια, δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε.
Οι συνέπειες της αδιαφορίας μπορούν τελικά να καταστρέψουν ολόκληρο τον πλανήτη.
Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, και κυρίως ο αγώνας για την προστασία τους πρέπει να ενώσουν τον κόσμο.
Στη σημερινή Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, έχω την ελπίδα ότι όλοι θα δράσουμε σύμφωνα με τη συλλογική μας ευθύνη για την προστασία των δικαιωμάτων που προβλέπονται από την Οικουμενική Διακήρυξη.
Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούμε να τιμήσουμε το αξεπέραστο όραμα αυτού του εμπνευσμένου κειμένου είναι μέσω της πλήρους εφαρμογής των αρχών του, παντού και για όλους."

Στην περιοχή μας πέραν των άλλων πλήττεται βάναυσα και το αναφέρετο δικαίωμα στην υγεία και το περιβάλλον. Η Ελλάδα δεν εφαρμόζει κοινωνικά δικαιώματα, δεν προβλέπει τις βλαβερές συνέπειες που προκαλούνται από την ασυδοσία κάποιων (βλέπε (Δ)ΕΗ Α.Ε), στο περιβάλλον, ούτε αναπτύσει στρατηγικές πρόληψης των κινδύνων για την υγεία των κατοίκων της περιοχής. Με λίγα λόγια λοιπόν γινόμαστε πειραματόζωα στο ενεργειακό λεκάνοπέδιο Κοζάνης-Πτολεμαϊδας. Είναι σαν να βρισκόμαστε σε ένα "ενεργειακό" Νταχάου. Η χώρα μας μετά από προσφυγή του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου έχει καταδικαστεί γι' αυτό (07/06/2007) αλλά δεν φαίνεται να ιδρώνει το αυτάκι κανενός από τους αρμοδίους...

Διαβάστε περισσότερα...

Στο σκαμνί Ελλάδα και ΔΕΗ από το Ίδρυμα Μαραγκοπούλου...

Σημαντική βοήθεια απο το Ιδρυμα Μαραγκοπούλου (ΙΜΔΑ) στον αγώνα του Ν. Κοζάνης για προστασία του περιβάλλοντος και της υγείας των κατοικων και των εργαζομένων της ΔΕΗ. Την 4η Απριλίου 2005, το ΙΜΔΑ κατέθεσε προσφυγή κατά της Ελλάδας, στην οποία υποστήριξε ότι το Κράτος παραβίασε κατ’ αρχήν το άρθρο 11 του Χάρτη [Δικαίωμα για Προστασία της Υγείας], διότι δεν προέβλεψε τις βλαβερές συνέπειες στο περιβάλλον από την εκμετάλλευση του λιγνίτη, ούτε ανέπτυξε στρατηγικές πρόληψης και καταπολέμησης των κινδύνων για την υγεία των πληθυσμών που ζουν στις περιοχές εκμετάλλευσής του. Το κείμενο της προσφυγής: Προσφυγή Αρ. 30/2005 Ίδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου κατά Ελλάδας Περίληψη της Έκθεσης (Απόφασης) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων προς την Επιτροπή των Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης Την 1η Ιουλίου 1998 τέθηκε σε ισχύ το Πρόσθετο Πρωτόκολο στον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, το οποίο καθιερώνει Μηχανισμό Συλλογικών Προσφυγών. Η νέα αυτή διαδικασία επιτρέπει την υποβολή συλλογικών προσφυγών για παραβιάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη [«ο Χάρτης»] στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων [«η Επιτροπή»] από συγκεκριμένες οργανώσεις, όπως αυτές προβλέπονται στο άρθρο 1 του Πρωτοκόλου. Μεταξύ των οργανώσεων αυτών περιλαμβάνονται και οι Μη-Κυβερνητικές Οργανώσεις [«ΜΚΟ»] που απολαμβάνουν συμβουλευτικού καθεστώτος με το Συμβούλιο της Ευρώπης και που απαριθμούνται στον ειδικό κατάλογο που κατήρτισε για τον σκοπό αυτόν η Κυβερνητική Επιτροπή. Το Ίδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου [«ΙΜΔΑ»] είναι η μόνη ΜΚΟ με έδρα την Ελλάδα η οποία περιλαμβάνεται στον ειδικό αυτόν κατάλογο. Την 4η Απριλίου 2005, το ΙΜΔΑ κατέθεσε προσφυγή κατά της Ελλάδας [Αρ. 30/2005, «η Προσφυγή»], στην οποία υποστήριξε ότι το Κράτος παραβίασε κατ’ αρχήν το άρθρο 11 του Χάρτη [Δικαίωμα για Προστασία της Υγείας], διότι δεν προέβλεψε τις βλαβερές συνέπειες στο περιβάλλον από την εκμετάλλευση του λιγνίτη, ούτε ανέπτυξε στρατηγικές πρόληψης και καταπολέμησης των κινδύνων για την υγεία των πληθυσμών που ζουν στις περιοχές εκμετάλλευσής του. Το ΙΜΔΑ υποστήριξε επίσης ότι το Κράτος παραβίασε το άρθρο 3§§1 και 2 του Χάρτη [Δικαίωμα για Ασφαλείς και Υγιεινές Συνθήκες Εργασίας], διότι δεν έχει καθιερώσει επαρκές νομοθετικό πλαίσιο το οποίο να εγγυάται την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων στα λιγνιτωρυχεία, ούτε έχει λάβει αποτελεσματικά μέτρα εφαρμογής της σχετικής νομοθεσίας. Κατά το ΙΜΔΑ, το Κράτος παραβίασε επίσης το άρθρο 2§4 [Δικαίωμα για Δίκαιες Συνθήκες Εργασίας], διότι δεν έχουν προβλεφθεί για τους εργαζομένους μείωση της διάρκειας εργασίας ή συμπληρωματικές άδειες με αποδοχές, όπως το άρθρο απαιτεί. Την 10η Οκτωβρίου 2005 η Επιτροπή απέρριψε τις ενστάσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης κι έκρινε την Συλλογική Προσφυγή παραδεκτή, θέτοντας σε κίνηση τη διαδικασία εξέτασης της ουσίας της. Την 6η Φεβρουαρίου 2007 η Επιτροπή αποφάσισε επί της ουσίας της υπόθεσης, καταλήγοντας ότι υπάρχει παράβαση από το Κράτος των άρθρων 11, 3§2 και 2§4 του Χάρτη, ενώ δεν δέχτηκε παράβαση του άρθρου 3§1. Εξετάζοντας το άρθρο 11, η Επιτροπή δήλωσε κατ’ αρχήν ότι, με την ευκαιρία της παρούσας προσφυγής, θα διασαφήσει την έκταση και το περιεχόμενο του δικαιώματος σε υγιεινό περιβάλλον. Στο πλαίσιο αυτό, η Επιτροπή διαπίστωσε παράβαση του άρθρου 11 το οποίο ορίζει: Άρθρο 11 – Δικαίωμα για προστασία της υγείας Για εξασφάλιση της αποτελεσματικής άσκησης του δικαιώματος για προστασία της υγείας, τα Συμβαλλόμενα Μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να λαμβάνουν είτε απευθείας είτε με τη συνεργασία δημόσιων και ιδιωτικών οργανώσεων, κατάλληλα μέτρα που θα αποσκοπούν ιδίως: 1. Να εξαφανίζουν κατά το δυνατό τα αίτια μη ικανοποιητικής υγείας. 2. Να προβλέπουν συμβουλευτικές υπηρεσίες και υπηρεσίες διαφώτισης σε ό,τι αφορά τη βελτίωση της υγείας και την ανάπτυξη της συναίσθησης ατομικής ευθύνης στον τομέα της υγείας. 3. Να προλαβαίνουν κατά το δυνατό, τις επιδημικές, ενδημικές και άλλες ασθένειες. Πιο συγκεκριμένα, η Επιτροπή διαπίστωσε παράβαση του άρθρου 11§1, διότι το Κράτος δεν αποδεικνύει με κανέναν τρόπο την αποφασιστικότητά του να βελτιώσει σε εύθετο χρόνο την κατάσταση του περιβάλλοντος, κι αυτό επιβεβαιώνεται κατ’ αρχήν από το γεγονός ότι το Εθνικό Σχέδιο Κατανομής Εκπομπών [«το Σχέδιο»] που καταρτίσθηκε στο πλαίσιο της Οδηγίας 2003/87/ΕΚ προβλέπει αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 39,2% έως το 2010, μολονότι η Ελλάδα έχει δεσμευτεί από το Πρωτόκολο του Κιότο να αυξήσει τις εκπομπές τους έως 25%. Παράλληλα, το Κράτος καταφεύγει στην αγορά δικαιωμάτων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του βάσει του Σχεδίου. Εξάλλου, ο έλεγχος εφαρμογής της περιβαλλοντικής νομοθεσίας είναι σχεδόν ανύπαρκτος, καθώς το Σώμα Επιθεωρητών Περιβάλλοντος αδυνατεί να λειτουργήσει λόγω σοβαρών ελλείψεων προσωπικού, ενώ σε περιπτώσεις που διαπιστώνονται παραβιάσεις των ορίων εκπομπής αερίων, οι κυρώσεις που επιβάλλονται από τις Αρχές δεν είναι επαρκώς αυστηρές κι αποτρεπτικές, ούτε επηρεάζουν ουσιαστικά τις εκπομπές αυτές. Περαιτέρω, παρά τις παρατηρήσεις του Συνηγόρου του Πολίτη, ορισμένοι ατμοηλεκτρικοί σταθμοί [«ΑΗΣ»] λειτουργούν βάσει ενιαίας προσωρινής άδειας, διάρκειας 8 ετών, χωρίς την εκ των προτέρων έγκριση περιβαλλοντικών όρων για τον καθένα, γεγονός που μαρτυρά ότι οι Ελληνικές Αρχές δεν αποδίδουν την προσήκουσα σημασία στη διαδικασία έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων των ΑΗΣ. Τέλος, το Κράτος δεν λαμβάνει όλα τα μέσα για την προσαρμογή του εξοπλισμού των ορυχείων και των ΑΗΣ στις «βέλτιστες διαθέσιμες τεχνικές» καθώς οι πρωτοβουλίες της ΔΕΗ προς τον σκοπό αυτόν εκδηλώνονται με βραδύτητα, είναι αποσπασματικές, ή αποτελούν απλά αντικείμενο μελλοντικού προγραμματισμού. Σε σχέση με το άρθρο 11§§2 και 3, η Επιτροπή έκρινε ότι, μολονότι το νομοθετικό πλαίσιο της Ελλάδας κρίνεται επαρκές ως προς τη συμμετοχή των πολιτών στη λήψη περιβαλλοντικών αποφάσεων, στην πράξη το πλαίσιο αυτό δεν εφαρμόζεται. Εξάλλου, οι ελληνικές αρχές δεν δημοσιοποιούν ούτε παρέχουν πληροφορίες σχετικές με το περιβάλλον, ακόμη κι όταν τους έχει υποβληθεί σχετικό αίτημα. Τα στοιχεία που παρέχει το Κράτος φανερώνουν ότι αυτό δεν ασκεί αποτελεσματική πολιτική ενημέρωσης και ανάπτυξης της συναίσθησης ατομικής ευθύνης, ούτε καν σε επίπεδο πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Τέλος, το Κράτος έχει λάβει ελάχιστα μέτρα για την οργάνωση της επιδημιολογικής παρακολούθησης των θιγόμενων πληθυσμών, καθώς, στα 45 χρόνια εκμετάλλευσης του λιγνίτη, έχουν πραγματοποιηθεί μόνον δυο επιδημιολογικές μελέτες, οι οποίες κάλυπταν μέρος μόνον των θιγόμενων περιοχών, ενώ καμία μελέτη νοσηρότητας δεν διενεργήθηκε στις κοινότητες που βρίσκονται κοντά στους ΑΗΣ. Η Επιτροπή έκρινε επίσης ότι υπάρχει παράβαση του άρθρου 3§2 του Χάρτη το οποίο ορίζει: Άρθρο 3 – Δικαίωμα για ασφαλείς και υγιεινές συνθήκες εργασίας Για εξασφάλιση της αποτελεσματικής άσκησης του δικαιώματος για ασφαλείς και υγιεινές συνθήκες εργασίας, τα Συμβαλλόμενα Μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση: 2. Να καθορίζουν μέτρα ελέγχου της εφαρμογής των κανονισμών αυτών Εξετάζοντας το άρθρο 3§2, η Επιτροπή τόνισε κατ’ αρχήν ότι ο έλεγχος εφαρμογής των κανονισμών για την ασφάλεια και την υγεία στην εργασία αποτελεί προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ για την αποτελεσματική άσκηση του δικαιώματος που θεμελιώνεται στο άρθρο 3. Έτσι, η Επιτροπή συμπέρανε ότι υπάρχει παράβαση του άρθρου 3§2 διότι όπως αναγνωρίζει η Κυβέρνηση, και βάσει των στοιχείων που προσκόμισε το ΙΜΔΑ, ο έλεγχος των ορυχείων και των λατομείων είναι ανεπαρκής λόγω έλλειψης προσωπικού. Κατά συνέπεια, η Ελλάδα παραβιάζει την υποχρέωσή της να ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο της εφαρμογής των κανόνων υγιεινής κι ασφάλειας στην εργασία, κυρίως διότι αναγνωρίζει την έλλειψη επαρκούς προσωπικού και δεν είναι σε θέση να παρέχει ακριβή στοιχεία για τον αριθμό των εργατικών ατυχημάτων στα ορυχεία. Περεταίρω, η Επιτροπή έκρινε ότι υπάρχει παράβαση του άρθρου 2§4 το οποίο ορίζει ότι: Άρθρο 2 – Δικαίωμα για δίκαιες συνθήκες εργασίας Για εξασφάλιση της αποτελεσματικής άσκησης του δικαιώματος για δίκαιες συνθήκες εργασίας, τα Συμβαλλόμενα Μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση: 4. Να εξασφαλίζουν στους εργαζόμενους που απασχολούνται σε ορισμένες επικίνδυνες ή ανθυγιεινές εργασίες είτε τη μείωση της διάρκειας της εργασίας είτε συμπληρωματική άδεια με αποδοχές Η Επιτροπή έκρινε ότι υπάρχει παράβαση του άρθρου διότι το Κράτος εναπόθεσε στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας την λήψη μέτρων για την αποτελεσματική εφαρμογή του, μολονότι οι συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν παρέχουν επαρκείς εγγυήσεις εκπλήρωσης των υποχρεώσεων που απορρέουν από την παραπάνω διάταξη. Επιπλέον, το Κράτος δεν έλαβε κανένα μέτρο, ούτε καν εκ των υστέρων, για να διασφαλίσει την αποτελεσματική άσκηση των δικαιωμάτων που θεμελιώνονται στο άρθρο 2§4. Σχετικά με το άρθρο 3§1, η Επιτροπή έκρινε ότι δεν υπάρχει παράβαση. Το άρθρο ορίζει: Άρθρο 3 Δικαίωμα για ασφαλείς και υγιεινές συνθήκες εργασίας Για εξασφάλιση της αποτελεσματικής άσκησης του δικαιώματος για ασφαλείς και υγιεινές συνθήκες εργασίας, τα Συμβαλλόμενα Μέρη αναλαμβάνουν την υποχρέωση: 1. Να εκδίδουν κανονισμούς ασφάλειας και υγιεινής Η Επιτροπή έκρινε ότι δεν υπάρχει παράβαση διότι, λαμβάνοντας υπόψη το σχετικό νομοθετικό και κανονιστικό πλαίσιο που ισχύει στην Ελλάδα, δεν θεμελιώνεται έλλειψη ειδικών διατάξεων για τη ρύθμιση των επαγγελματικών ασθενειών. Εξ’ άλλου, για συμμόρφωσή του με το άρθρο 3§1, το Κράτος δεν υποχρεούται να θεσμοθετήσει ένα ειδικό καθεστώς ασφάλισης και αποζημίωσης των επαγγελματικών ασθενειών κι αναπηριών, αν και η πλειοψηφία των Συμβαλλομένων Κρατών έχει υιοθετήσει τέτοιο ειδικό καθεστώς. Τέλος, η Επιτροπή δεν εξέτασε το επιχείρημα του ΙΜΔΑ που αφορούσε τον ανεπαρκή αριθμό ιατρών εργασίας, διότι θεώρησε ότι η υποχρέωση των κρατών να εγκαθιδρύσουν σταδιακά υπηρεσίες υγείας στην εργασία θεμελιώνεται στον Αναθεωρημένο Χάρτη, τον οποίο η Ελλάδα δεν έχει κυρώσει ακόμη. Ληπτέα μέτρα για την εκτέλεση της απόφασης Το ΙΜΔΑ αναγνωρίζει την εθνική και τοπική σημασία του λιγνίτη και συμμερίζεται τη συμβολή των δραστηριοτήτων της ΔΕΗ στην οικονομική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής της Πτολεμαΐδας και της Μεγαλόπολης. Ωστόσο η ανάπτυξη μπορεί και πρέπει να συμφιλιωθεί με την προστασία της υγείας και του περιβάλλοντος. Για το σκοπό αυτό, το ΙΜΔΑ ζητά από το Ελληνικό Κράτος να λάβει τα ακόλουθα μέτρα για την προστασία της υγείας των κατοίκων των περιοχών αυτών: 1. Πλήρη και ουσιαστική εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και νομολογίας: έγκριση εξατομικευμένων περιβαλλοντικών όρων προ της ατομικής αδειοδότησης για κάθε εγκατάσταση λιγνιτικών δραστηριοτήτων. 2. Ενίσχυση των υπηρεσιών επιθεώρησης περιβάλλοντος για το σεβασμό των περιβαλλοντικών όρων με στόχο τη μείωση της ρύπανσης. Συγκεκριμένα: (α) αύξηση του αριθμού των επιθεωρητών και των επιτόπιων ελέγχων, ώστε να καλύπτεται το μεγαλύτερο ποσοστό των εγκαταστάσεων, (β) επιβολή μέτρων αποτελεσματικής μείωσης της ρύπανσης, τα οποία θα αποτρέπουν την επανάληψη της παραβίασης στο μέλλον. 3. Απομάκρυνση όλων των παλαιών και ρυπογόνων τεχνολογιών και συνεχής προσαρμογή στις Βέλτιστες Διαθέσιμες Τεχνικές για την αποτελεσματική μείωση των εκπομπών ρύπων, σύμφωνα με την Οδηγία 96/61 για την ολοκληρωμένη πρόληψη και έλεγχο της ρύπανσης (IPPC) από τις βιομηχανικές δραστηριότητες. 4. Ουσιαστική ενημέρωση και συμμετοχή των κατοίκων και των ενδιαφερομένων οργανώσεων στον προγραμματισμό και τη λήψη αποφάσεων, οι οποίες έχουν επιπτώσεις στο περιβάλλον. 5. Χρηματοδότηση μελετών για τις επιπτώσεις της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, που προκαλούν οι λιγνιτικές δραστηριότητες, στην υγεία των κατοίκων. Υιοθέτηση συγκεκριμένων μέτρων πρόληψης των κινδύνων και συστηματική ενημέρωση με βάση τις εξελίξεις της επιστήμης. 6. Ενίσχυση των μηχανισμών επίβλεψης, πρόληψης και επιβολής της νομοθεσίας για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας στην εργασία (Επιθεώρηση Μεταλλείων και Σ.ΕΠ.Ε). 7. Νομοθετική πρόβλεψη είτε μείωσης της διάρκειας της εργασίας είτε συμπληρωματικής άδειας με αποδοχές ως μέτρα αντιστάθμισης των επικίνδυνων και ανθυγιεινών συνθηκών εργασίας στα ορυχεία. 8. Επικύρωση του Αναθεωρημένου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη. Το ΙΜΔΑ θα παρακολουθεί την εκπλήρωση των υποχρεώσεων του Κράτους παραμένοντας σε στενή επαφή με τις τοπικές αρχές και την τοπική κοινωνία.

Διαβάστε περισσότερα...