Ποιος είσαι πραγματικά...

Διαβάστε περισσότερα...

Αναθεώρηση Προσωπικού Συντάγματος...

Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε ποτέ διότι ζούμε την εποχή των μαχών. Των προσωπικών μαχών. Η απότομη αλλαγή της ζωής μας και των συνήθειών μας μάς έκανε καταρχάς να ψάχνουμε να βρούμε τον φταίχτη. Τον βρήκαμε στα πρόσωπα των πολιτικών καρικατούρων που αιώνες κυβερνούσαν ζωές σαν τις δικές μας. Οργιστήκαμε μαζί τους. Η αλήθεια είναι ότι θέλαμε να τους κόψουμε τα λαρύγγια και να κρεμάσουμε τα κουφάρια τους ανάποδα στην πλατεία Συντάγματος.
Μετά όμως ξαφνικά είδαμε ότι η καθολική οργή άρχισε να διασπάται εντέχνως από το ίδιο το σύστημα σε κόμματα αναχώματα τραβεστί αριστεράς, σε κόμματα παρακρατικά, σε κόμματα νοικοκυραίων δεξιών και σε ανένταχτους που τα δίνουν όλα να γίνουν ένα ποσοστό καλό σε κάθε εκλογική αναμέτρηση με την ελπίδα συμμετοχής σε έναν πολιτικό συνασπισμό. Και εκεί άρχισε να ξεφουσκώνει η οργή για το πολιτικό σύστημα και άρχισε η οργή για τον παλαμακιστή του κάθε κακομοίρη που θέλει να σε κυβερνήσει χωρίς να ξέρει πώς, αλλά δεν τον ενδιαφέρει και πολύ διότι όπως πάντα τον τρόπο διακυβέρνησης θα τον πάρει έτοιμο σε χαρτί από το ανάλογο διεθνές σύστημα που θα τον χρηματοδοτήσει.
Η οργή πέρασε στο βλέμμα που ρίχνει ο καθένας μας σε εκείνον που δεν έχασε τίποτε το ουσιαστικό και πάνω από όλα έχει κόμμα να υπερασπιστεί. Η οργή έγινε ένα μεγάλο ερωτηματικό για αυτούς που αδίκως έχασαν και χάνουν τα πάντα αν και πάλεψαν σκληρά να τα αποκτήσουν. Δεν είναι και μικρό πράγμα να σε σέρνουν με χειροπέδες για ένα χρέος που σου επέβαλλαν και την ίδια στιγμή ο άεργος τεμπέλης της ζωής να πίνει τον καφέ του παρακολουθώντας την δική σου κατάντια κάνοντας παράπονα για το επίδομα που το θεωρούσε όχι επίδομα αλλά δικαίωμα. Και η οργή βρήκε τον στόχο. Υπεύθυνος για την κατάντια, την ανεργία, την αυτοκτονία είναι ο διπλανός.
Ποιος όμως δημιούργησε τον διπλανό; Ποιος ήταν αυτός που έδωσε το δικαίωμα να θεωρεί ο κάθε υπάνθρωπος ότι η ζωή του είναι πολυτιμότερη του αποδεδειγμένα ανθρώπου; Ποιος ήταν αυτός που παραχώρησε έδαφος από τα δικά του δικαιώματα ζωής σε συντεχνίες; Το δικαίωμα για όλα αυτά το έδωσες εσύ που κοιτάς από τον 5ο όροφο και αναρωτιέσαι πώς είναι να πέφτεις. Εσύ, που κάθε φορά που βλέπεις σχοινί αναρωτιέσαι πώς είναι να αιωρείσαι. Εσύ, που όταν όλοι φεύγουν από το σπίτι κοιτάς το δίκαννο του παππού και αναρωτιέσαι αν φθάνει το δάκτυλό σου την σκανδάλη όταν θα έχεις την κάνη μέσα στο στόμα σου.Είδε κανείς τις μέρες που ζήσαμε να αυτοκτονούν μαζικά συντεχνίες; Η μοναξιά και η αξιοπρέπεια δεν χωράνε σε συντεχνίες. Και τις συντεχνίες δεν τις νικάς διότι είναι παιδιά του πολιτικού συστήματος που εσύ υπερασπιζόσουν νομίζοντας ότι υπερασπιζόσουν την δημοκρατία.
Φθάνεις, λοιπόν, στο δια ταύτα. Γιατί να φθάσεις εσύ ως εδώ; Γιατί εσύ φταις. Διότι τώρα που τα έχεις χάσει όλα και μένει μόνο ο εαυτός σου για να οργιστείς πρέπει να τα βάλεις κάτω τα πράγματα και να δεις ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για συνάνθρωποι αλλά η πλειοψηφία τους είναι μόνο συναλλασσόμενοι. Το Σύνταγμα Δικαιωμάτων που εσύ όρισες ως ευαγγέλιο στο μυαλό σου πρέπει να το αναθεωρήσεις διότι επέβαλλες νόμους απαράβατους αλλά ξέχασες να θέσεις ως πρώτο άρθρο το εξής: Δικαίωμα δικαιωμάτων έχουν μόνο οι αποδεδειγμένα συνάνθρωποι.Φταις γιατί ποτέ η ευθύνη δεν ήταν ομαδική. Ήταν πάντα ατομική και για τον λόγο αυτό στο εδώλιο του κατηγορουμένου δεν σύρεσαι ως ομάδα αλλά ως άτομο.
Τώρα που δεν έχεις τίποτε να συναλλάξεις, τίποτε που η μάζα να θεωρεί άξιο εκμετάλλευσης δες την αλλιώς την κατάσταση και σώσε ό,τι αξίζει να σωθεί. Η αναζήτηση δεν θα σε κουράσει καθόλου, διότι αυτός ο κατάλογος δεν είναι μακρύς. Στην λίστα θα βρεις αυτούς που σε τέτοιους καιρούς δεν δίνουν μάχες αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας μέσω ομάδων που έχουν συστατικά συντεχνίας. Για αυτούς η κρίση γεννήθηκε την ώρα που γεννήθηκαν κι αυτοί. Θα τους βρεις εκεί που ήταν πάντα και σε καιρούς παχιών αγελάδων να δακρύζουν για ένα δέντρο που αδίκως κόπηκε, για ένα πουλί που ένα χορτάτο παιδί το έκανε στόχο με την σφεντόνα του, για ένα Γιατί που μένει πάντα αναπάντητο. Εκεί στέκουν με το στόμα σφιγμένο αυτοί που δεν χώρεσαν ποτέ σε κόμμα, σε συντεχνία, σε ομάδα συμφερόντων. Σαν παιδιά μια ολόκληρη ζωή έχουν τα μάτια χαμηλά για την τιμωρία που τους ορίστηκε και που δεν τους άξιζε. Θα τους δεις να κόβουν το καρβέλι της αξιοπρέπειας σε λειψές φέτες γνωρίζοντας ότι σε έναν πόλεμο με τον εχθρό πρέπει να έχεις νικήσει τον εαυτό σου με χορτασμένη ψυχή.

Πηγή: http://simplemangreek.blogspot.gr/

Διαβάστε περισσότερα...

Γιατί οι άνθρωποι αποφεύγουν την αλήθεια για τον εαυτό τους...

Η γνώση μπορεί να είναι δύναμη, αλλά όταν πρόκειται για την γνώση σχετικά με τον εαυτό μας, η άγνοια μπορεί να είναι και ευτυχία.
Οι κωμικές σειρές για να μας κάνουν να γελάμε αξιοποιούν μια πολύ απλή παράμετρο της ανθρώπινης ψυχολογίας . Το σκηνικό που διαμορφώνουν είναι κάπως έτσι: Ο πρωταγωνιστής λέει : “Ποτέ δεν θα έθετα σε αμφιβολία τις ηθικές αρχές μου προκειμένου να κερδίσω χρήματα”. Στη συνέχεια, του δίνεται η δυνατότητα να καταπατήσει τις ηθικές αρχές του για τα χρήματα … και δίχως δεύτερη σκέψη το κάνει.
Το αστείο δεν προκύπτει μόνο από την υποκρισία αλλά επιπλέον και από την άγνοια του πρωταγωνιστή ότι υποκρίνεται .
Παρακολουθώντας την παραπάνω σκηνή πιστεύουμε ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της ανθρώπινης ψυχολογίας, και θεωρούμε ότι πρόκειται απλώς για ένα αστείο. Όμως, πρόκειται για ένα απολύτως ρεαλιστικό παράδειγμα για το πώς οι άνθρωποι αποφεύγουν την αλήθεια για τον εαυτό τους.
Πρόσφατη δημοσίευση στο περιοδικό ‘Review of General Psychology, Sweeny et al. (2010) ‘ αναφέρει τους τρεις κύριους λόγους που οι άνθρωποι επιλέγουν την άγνοια για πολλά θέματα:
1.Μπορεί να προκύψει αλλαγή στα πιστεύω (τις πεποιθήσεις). Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι άνθρωποι τείνουν να αναζητούν πληροφορίες που επιβεβαιώνουν τις πεποιθήσεις τους, και όχι αυτές που τους διαψεύδουν.
2.Μπορεί ν’ απαιτηθεί να προβούμε σε ανεπιθύμητες ενέργειες. Για παράδειγμα, αναφέροντας στο γιατρό για περίεργα συμπτώματα που έχουμε, μπορεί να πει ότι πρέπει να υποβληθούμε σε επώδυνες εξετασεις. Οπότε, μερικές φορές θεωρούμε ότι είναι καλύτερα να μην γνωρίζουμε.
3.Μπορεί να μας προκαλέσει δυσάρεστα συναισθήματα.

Απέναντι σε αυτά τα αντικίνητρα , υπάρχουν θετικά κίνητρα όπως η περιέργεια και η ελπίδα για καλές ειδήσεις. Αν θα θελήσουμε να μάθουμε την αλήθεια ή να αποφύγουμε την πληροφόρηση, θα εξαρτηθεί από τις εξής παραμέτρους:
1.Προσδοκία. Το πιο προφανές και ίσως το πιο ισχυρό. Όσο περισσότερο ανησυχούμε ότι θα ακούσουμε άσχημα νέα, τόσο πιο μεγάλη προσπάθεια θα κάνουμε για να τα αποφύγουμε.
2.Έλλειψη ελέγχου. Όταν αισθανόμαστε ότι δεν έχουμε τον έλεγχο των συνεπειών, τότε δημιουργείται πιο ισχυρό κίνητρο για να αποφύγουμε την πληροφόρηση. Για παράδειγμα, όταν αυτό που θα μάθουμε μπορεί να αφορά μια πολύ άσχημη ασθένεια. Επειδή δεν υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε για να την αντιμετωπίσουμε, πιστεύουμε πως είναι καλύτερα να μην γνωρίζουμε την ύπαρξη της.
3.Έλλειψη πόρων. Όταν αισθανόμαστε ότι τη δεδομένη στιγμή (είτε λόγω έλλεψης χρόνου, είτε λόγω έλλειψης χρημάτων, είτε λόγω άλλων λόγων) δεν μπορούμε να χειριστούμε επιτυχώς οδυνηρές πληροφορίες τότε είναι πιο πιθανό να τις αποφύγουμε.
4.Όταν η πληροφορία είναι δυσκολονόητη. Όοσ πιο δύσκολο είναι να ερμηνεύσουμε και να κατανοήσουμε κάποια πληροφορία, τόσο λιγότερο θέλουμε να μάθουμε.

Οπότε συχνά οι άνθρωποι κάνουν ότι μπορούν για να αποφύγουν να μάθουν πράγματα για τον εαυτό τους, και μερικές φορές αυτό έχει λογική εξήγηση. Για παράδειγμα, γενετικές εξετάσεις μπορεί να σας δείξουν ότι έχετε αυξημένο κίνδυνο σοβαρής ασθένειας όταν φτάσετε στην ηλικία των 70. Είναι αυτό μια χρήσιμη πληροφορία ή απλώς είναι κάτι που προσθέτει μία επιπλέον ανησυχία ; Εφόσον δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα γι ‘αυτό, τότε πιθανώς είναι απλά μια πληροφορία που επιδεινώνει την ποιότητα της ζωής σας.
Άλλες φορές κάνουμε κακό στον εαυτό μας, αποφεύγοντας την πληροφόρηση. Όπως όταν αποφεύγουμε τις ιατρικές εξετάσεις για να μην μάθουμε κάτι δυσάρεστο.
Το μυστικό είναι να γνωρίζουμε ποιες πληροφορίες να αποφεύγουμε και ποιες να αναζητούμε. Δεν μπορούμε όμως να το γνωρίζουμε αυτό, αν δεν ενημερωθούμε για την πληροφορία. Από την άλλη, αν μάθουμε την πληροφορία μετά δεν γίνεται να την ξεχάσουμε. Φαύλος κύκλος δηλαδή.
Εύκολη απάντηση στο πρόβλημα δεν υπάρχει. Απλώς να επισημανθεί ότι πολλές φορές η αποφυγή της γνώσης και της πληροφορίας είναι πολύ πιο ορθολογική στρατηγική, από ότι τουλάχιστον μπορεί να φαίνεται στην αρχή, για την αντιμετώπιση της πολυπλοκότητας του κόσμου και της ζωής. Ισχύει δηλαδή το απλοϊκό: ’όσα λιγότερα ξέρεις, τόσο λιγότερα έχεις για να ανησυχείς’.
Οπότε όταν γελάμε με τον υποκριτικό χαρακτήρα ενός πρωταγωνιστή μιας κωμικής σειράς, έμμεσα αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Όσο και αν δεν θέλουμε να μας το πουν και να το γνωρίζουμε, στο βάθος της καρδιάς μας όλοι γνωρίζουμε ότι είμαστε υποκριτές !

Πηγή: http://antikleidi.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα...

Αυτογνωσία...

Oλη η ύπαρξη ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Μια προσπάθεια να γεφυρωθεί η αντινομία του μέσα μας κόσμου με την πραγματικότητα. Πολλές φορές είναι τόσο δύσπεπτα ακατάλληλη η πραγματικότητα , που απλά επιλέγεις το όνειρο. Ένα όνειρο που κινείτε μέσα σε φαντάσματα και κινούμενες μορφές. Καλείσαι να επιλέξεις ρόλο ανάμεσα σε αυτό που δεν θες και σε αυτό που ΄΄πρεπει΄΄ , το κοινωνικά παραδεκτό κατά την κοινωνική λογική.
Η όποια διαφορετική επιλογή η στάση ,θεωρείτε προσβολή ,εχθρική κατά τα κοινωνικά πρότυπα , κατά την κοινωνικά δομημένη αντίληψη ,που οι δήμιοι της επιβάλουν, φορώντας το μανδύα της παράδοσης των χριστών αξιών κι αλλά φαιδρά.
Και τότε η ΄΄σωστά΄΄ δομημένη κοινωνία, βάζει την ταμπέλα του διαφορετικού ,του τρελού ,του αναρχικού, του απόβλητου. Μια ρετσινιά ,μια ταμπέλα για να ξεχωρίζεις ,να μη μολύνεις τούς άλλους. Έτσι που το κοινά παραδεκτό κι αποδεκτό να μην διαταράσσεται. Όσο κι αν φωνάζουμε , κι αν διαρρηγνύουμε τα ιμάτια μας στο όραμα για μια διαφορετική ζωή , μια άλλη πραγματικότητα , κατ΄ ουσία ξορκίζουμε τις έννοιες αυτές από φόβο... φοβόμαστε να περπατήσουμε σε απάτητα μονοπάτια , κι έτσι επιλεγούμε την επανάληψη .
Οι κοινωνίες ζητάνε τη διατήρηση , μια διατήρηση για να ναι η επόμενη μέρα ίδια με την προηγούμενη.
Η ανατροπή υπάρχει ως λόγος, ως έκφραση ,ως έννοια ,μόνο φιλολογικά και φιλοσοφικά ,κι ως ΄΄πράξη΄΄ καταξιωμένης επαναστατικότητας στους κύκλους των συναναστροφών … Έχουμε μάθει ,έχουμε υιοθετήσει καλά το ρόλο αυτό …
Κάθε βράδυ μια νέα επανάσταση γεννιέται , στους κύκλους ,στις παρέες ,στις συναναστροφές μας.
Μια επανάσταση που καβαλάει και πολεμάει τα λάθη και τις νοοτροπίες των άλλων ,ποτέ τη προσωπική μας, και που μοιραία είναι καταδικασμένη να σβήσει μαζί με το αλκοόλ, στο πρώτο φως της μέρας ..
Ένα θέατρο η ζωή...μια παράσταση...
Μια παράσταση με Θεατές και θεατρίνους ,που απλά εναλλάσσουν ρόλους .
Ρόλους υποκρισίας ,ψέματος σε αυτά που χρίσαμε σπουδαία , μεγάλα και κοινωνικά αποδεκτά .
Σε ότι αφήσαμε να μας αλλοτριώσει , τόσο που χάσαμε, λησμονήσαμε το όνειρο .
Ας βαδίσουμε αγόγγυστα και με αξιοπρέπεια τον εφιάλτη που επιλέξαμ...Τουλάχιστο...
Ας αποδεχτούμε το ρόλο που ενστερνιστήκαμε τόσα χρονιά , κι ας αναλάβουμε τις όποιες προσωπικές ευθύνες. Ας τολμήσουμε να αντικρίσουμε το δοκό στο δικό μας μάτι που μας τυφλώνει. Ας πάψουμε για λίγο έστω να βλέπουμε πάντα των άλλων...Ας γίνουμε παράδειγμα .Ας γίνουμε εμείς πρώτα η αλλαγή που θέλουμε και προσδοκάμε...
Ας πάψουμε να φορτώνουμε το βάρος και τη θλίψη ,τα προβλήματα της ύπαρξης μας στους άλλους ,κι ας γίνουμε με τη στάση μας θυμίαμα στο βωμό του ανθρώπινου πνεύματος , στο βωμό μιας διαφορετικής στάσης κι επιλογής , παράδειγμα στους άλλους...
Μια επιλογή ευτυχίας ,αλτρουισμού ,συλλογικότητας , κι όχι ψυχαναγκασμού ..
Η ευθύνη που αναλογεί στον καθένα από εμάς είναι πολύ μεγάλη ,αν αναλογιστούμε το περιβάλλον που ζούμε και διάγουμε το βίο μας ,και τα παιδιά, τούς νέους ανθρώπους που διαμορφώνουμε με την στάση μας...Ας μην τα αφήνουμε βορά στα χέρια των όποιων εξουσιαστικών προτύπων ,και μετέπειτα εκσφενδονίζουμε κατηγορίες εναντίων τούς πως δεν τόλμησαν …αυτό τούς δείξαμε και μάθανε μέσα από την παθητική μας στάση τόσα χρονιά...
Αν αποποιηθούμε αυτό που μας αναλογεί , τότε το κοινωνικά –εξουσιαστικά δομημένο κι αυτοί που το συντηρούν ,οι εξουσιαστές μας δηλαδή , θα συνεχίσουν να παίζουν το ρόλο αυτό. Εξάλλου τόσες δεκαετίες μας χαλκεύουν , μας κάνουν πλύση εγκεφάλου ,εθελούσια δούλους στο σύστημα τούς … έχουν μάθει κι έχουν βρει τον κατάλληλο τρόπο για τον καθένα από εμάς ,αλλά κι ως σύνολο , σαν δομημένες κοινωνίες. Μια μικρή αλλαγή , μια μικρή αφύπνιση είναι ικανή να να ξυπνήσει στους δίπλα μας όψεις της ζωή τούς που ποτέ πριν δεν είχαν σκύψει να αντικρίσουν .
Ας μην ξεχνάμε έξαλλου τα λόγια του Λέων Τολστόι: Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο αλλά κανείς δε σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του.

Πηγή: http://periploys.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Το μέσα...

Ο κόσμος έξω και ο κόσμος μέσα. Δύο κόσμοι που ζουν παράλληλα ο ένας με τον άλλον. Ψάχνουμε να βρούμε αν ο κόσμος που κουβαλάμε στο κεφάλι μας είναι αποτέλεσμα αυτού που συμβαίνει έξω ή αν τελικά το έξω υπάρχει λόγω αυτού που σέρνουμε στο κεφάλι μας. Το ερώτημα όμως αναιρείται όταν η φρίκη του έξω έχει την ίδια μυρωδιά με αυτή που κυλάει στους έλικες του εγκεφάλου μας και βρίσκει έξοδο κατευθείαν στην καρδιά. Τι κι αν ο κόσμος υπάρχει αν τελικά δεν είναι αυτός, που -για μας- αξίζει να υπάρχει;



Πηγή: http://ohia1.blogspot.com/

Διαβάστε περισσότερα...

Αναζητώντας το μονοπάτι της ψυχής...

Οι καρδιές σας γνωρίζουν σιωπηλά τα μυστικά των ημερών και των νυχτών.
Αλλά τ' αφτιά σας διψούν για τον ήχο της γνώσης της καρδιάς σας.
Θέλετε να γνωρίσετε με λόγια αυτό που γνωρίζετε από πάντα στη σκέψη.
Θέλετε ν' αγγίξετε με τα δάχτυλά σας το γυμνό σώμα των ονείρων σας.
Και είναι καλό που το θέλετε.
Το κρυφό πηγάδι της ψυχής σας πρέπει να αναβλύσει και να τρέξει κελαρύζοντας προς τη θάλασσα.
Και ο θησαυρός του άπειρου βάθους σας πρέπει να αποκαλυφθεί στα μάτια σας.
Δεν πρέπει όμως να υπάρχουν ζυγαριές για να ζυγίζουν τον άγνωστο θησαυρό σας. Και μη μετράτε τα βάθη της γνώσης σας με το βυθομετρικό κοντάρι ή το σχοινί.
Γιατί ο εαυτός είναι μια θάλασσα απεριόριστη και άμετρη.
Μη λέτε, "Βρήκα την αλήθεια", αλλά να λέτε, "Βρήκα μιαν αλήθεια".
Μη λέτε, "Βρήκα το μονοπάτι της ψυχής", αλλά να λέτε, "Συνάντησα την ψυχή που περπατούσε στο μονοπάτι μου".
Γιατί η ψυχή περπατά πάνω σ' όλα τα μονοπάτια.
Η ψυχή δεν περπατά πάνω σε μια γραμμή, ούτε μεγαλώνει σαν καλάμι.
Η ψυχή ξεδιπλώνεται, όπως ο λωτός με τα αναρίθμητα πέταλα.

Χαλίλ Γκιμπράν

Διαβάστε περισσότερα...

Αυτογνωσία...

«Είναι αλήθεια ότι ο δρόμος προς την αυτογνωσία δεν είναι ανθόσπαρτος. Περνάει από δύσκολες επιλογές, και οδηγεί πολύ συχνά σε ρήξεις και αποχωρισμούς. Όσοι, όμως, αποφασίζουν να ξεκινήσουν την ερευνητική διαδικασία, ανακαλύπτουν μέσα τους ένα πολύτιμο εφόδιο: Τη χαρά ότι βρίσκονται, ήδη, στο μονοπάτι – κι ότι άρχισαν να το περπατούν.»

Helene Roubeix

Διαβάστε περισσότερα...