Η Δημοκρατία δεν είναι τσάμπα...

Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τίποτα δεν είναι δωρεάν. Και αν το θεωρήσεις, έστω και για λίγο, θα σε πατήσει κάτω πριν προλάβεις να αντιδράσεις. Έτσι και η δημοκρατία. Ψήφισα δημοσιογράφους; αθλητές; παρουσιαστές καιρού; ηθοποιούς; παρουσιαστές ειδήσεων; επαγγελματίες πολιτικάντιδες; Άχρηστους ανθρώπους χωρίς πυγμή, χωρίς το θάρρος της γνώμης τους, ανίκανους να ιεραρχήσουν αξίες, πιθανότατα γιατί δεν είχαν και ποτέ, ή δειλούς που ζουν με δανεικό φως από τους ηγέτες τους; 
Θα το πληρώσω. Θέσφατο και αξίωμα. Θα το πληρώσω. Ψήφισα το λαμόγιο που θα βάλει το παιδί μου στην ΔΕΚΟ να τρώει τσάμπα; αυτόν που θα μου λυσει από το πρόβλημα με την εφορία, μέχρι και την κλήση της τροχαίας και την μετάθεση του κανακάρη μου;
Θα το πληρώσω.
Ψήφισα τον πιο προβεβλημένο στην τηλεόραση; τον αγαπημένο των καναλιών; αυτόν που φοράει την καλύτερη γραβάτα, που μιλάει πιο στρωτά, που έχει το καλύτερο φόρεμα ή γκρίζους κροτάφους;
Θα το πληρώσω. 
Είπα στα α@@@@α μου; Δεν πάω να ψηφίσω, είναι όλοι λαμόγια/πουλημένοι/άχρηστοι/καρεκλοκένταυροι;
Θα το πληρώσω.
Θα αρχίσουν να αποφασίσουν χωρίς εμένα. Θα μου βάλουν φυτευτό πρωθυπουργό που δεν θα έχω εκλέξει, θα πάρουν δάνεια για να ..γλυτώσουν με τα δανεικά, θα μου πουν κατάφωρα ψέματα μπροστά στα μάτια μου, θα με βιάσουν με χαράτσια που δεν θα έχουν ούτε λογική, ούτε αίσθηση δικαίου, θα απαλλάξουν ΟΛΟΥΣ τους δικούς τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα σώσουν όλες τις δικές τους επιχειρήσεις με επίφοβα δάνεια-αστραπή, θα γλυτώσουν όλα τα κανάλια τους αναβάλλοντας (για να τα εκβιάζουν) κάθε προσπάθεια φορολόγησης, θα μειώσουν την σύνταξη του πατέρα μου, θα μειώσουν τον μισθό μου, θα με γονατίσουν με τις απειλές τους και θα με θυμώσουν με τις αποφάσεις τους.
Και θα πρέπει να βγω στον δρόμο, να φωνάξω, να μιλήσω, να εκτεθώ, να με ψεκάσουν, να με χτυπήσουν, να με λοιδορήσουν, να με πεινάσουν, να με εξευτελίσουν, να με απολύσουν, να με εκκαθαρίσουν.
Μέχρι να αντιληφθώ ότι προτιμώ να ασχολούμαι πιο ενεργά με την δημοκρατία μου, ότι δεν είναι τσάμπα, ότι θέλει θυσίες, θέλει χρόνο, θέλει συμμετοχή, θέλει-έναν-γα@@@ένο-έλεγχο, θέλει ιδανικά, θέλει ιδέες, θέλει ποιότητα, ανθρωπιά, ειλικρίνεια, θέλει να ακούω, θέλει να έχω κριτήρια, θέλει να ξέρω τι θέλω, θέλει να οραματίζομαι, θέλει να αποκτήσω αξίες και αξιοπρέπεια, και θέλει, κυρίως εμένα.
Αν πρέπει να πληρώσω, προτιμώ να πληρώσω δημιουργώντας, και όχι αυτοκαταστρεφόμενος. Τίποτα δεν είναι τσάμπα. Και μόλις το θεωρήσεις, σε χτυπά κατακέφαλα η αλήθεια του. Στα αποκαΐδια της δωρεάν δημοκρατίας που απολαμβάναμε μέχρι τώρα, μόνο αν γεννηθεί μία ακριβή δημοκρατία θα μας αξίζει. Έτσι νομίζω.

Πηγή: http://arkoudos.com

Διαβάστε περισσότερα...

Μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς εμπιστοσύνη;

Διαβάστε περισσότερα...

Πες της να βγει από το πλάνο...

Φωτογράφε.. σε παρακαλούμε μην μας πάρεις φωτογραφία μαζί της. Πες της να βγει από το πλάνο δεν την θέλουμε. Τώρα έχουμε κρίση και αυτή δεν έχει θέση κοντά μας, την φοβόμαστε, κατά βάθος ούτε καν την εμπιστευόμαστε. Είναι αφτιασίδωτη με φούστες μάλλινες, πλισεδωτές μέχρι τον αστράγαλο και με βαριά παπούτσια . Τις πιο πολλές φορές, φορά και τις πληγές της κατάσαρκα. Κρεμασμένο στο λαιμό της και αυτό το κολιέ με τις σταγόνες, δεν το αντέχουμε να το βλέπουμε, μας θυμίζει στιγμές παλιές. Σε παρακαλούμε βρες ένα πρόσχημα και τράβα την μακριά μας, όσο γίνεται πιο μακριά μας. Πες της πως θα την γιορτάσουμε μια μέρα ξεχωριστή , πες της πως θα της έχουμε πολλές επετείους , πες της πως τώρα χανόμαστε και δεν είναι η ώρα της ακόμα. Μια άλλη στιγμή παρακάτω , άμεσα μα όχι τώρα. Πες της πως και να θέλαμε δεν θα μας άφηναν οι άλλοι και πες της πως είναι η καλύτερη μας λέξη μα τώρα πρέπει να την αναβάλλουμε. Πες της με καλό τρόπο να κρατηθεί , να μην λυπηθεί για την αναβολή και την ακύρωση . Είναι πάντα τόσο δυνατή θα το καταλάβει . Πάντα μας καταλαβαίνει και ξανάρχεται.. Μα να έχεις καλό τρόπο φωτογράφε, να βρεις καλό πρόσχημα να σε πιστέψει γιατί είναι ευαίσθητη και αυτές τις μέρες πληγωμένη . Η απουσία της στην πραγματικότητα είναι τραγική μα για μας η μόνη λύση για να σταθούμε , να συνεχίσουμε το έργο της διάσωσης και να εξυπηρετήσουμε τους εντολείς μας. Έγινε εύθραυστη τον τελευταίο καιρό και απέκτησε ρυτίδες. Θα είναι οι προδοσίες.. το κοινό πεπρωμένο.. που διαφορετικά το φαντάσθηκε και διαφορετικά της βγήκε. Κάποτε είχε ονειρευθεί και μεγαλεία , να στέκονται στο πλάι της και να την αναζητούν όλοι, έτσι ονειρεύτηκε σαν είδε να μιλούν και για κατάργηση συνόρων ακόμα... Μια Ένωση.. μια μεγάλη Ευρωπαϊκή Ένωση δυνατή με κοινό νόμισμα.. Είχε κάνει όνειρα σωρό. Ξεπεράστηκαν αυτά όμως τώρα . Κανείς δεν τα θυμάται πια. Τώρα μιλά το κέρδος. Να την πάρεις μακριά φωτογράφε και να της πεις να μην μιλά γιατί μας βρίζουν και μας φωνάζουν έτσι που τα καταφέραμε. Πες της πως τώρα δεν μπορεί να διεκδικήσει τίποτα για μας, γιατί μας είπαν πως εμείς φταίμε για όλα και πως εμείς οι υπαίτιοι δεν έχουμε δικαίωμα να αντιμιλούμε . Είναι πολλά που δεν ξέρει, γιατί γίνονται κρυφά, πισώπλατα για αυτό ας πάψει πια! Δεν έχουμε χρόνο τώρα γι' αυτήν ! Τι ; Τι σου είπε ; Δεν καταλάβαμε για ξαναπέστο σε παρακαλούμε, πως χωρίς αυτήν να τα ξεχάσουμε τα προγράμματα και τις εξυγιάνσεις και πως οι κοινωνικές αντιδράσεις θα συνεχισθούν γιατί είναι η απόγνωση βαθειά και χωρίς σύνορα; Δεν τα καταλαβαίνουμε εμείς αυτά . Εμείς είμαστε η ελληνική πολιτική ελίτ , εμείς είμαστε άπληστοι τυχοδιώκτες. Έλα φωτογράφε, έλα να τελειώνουμε, τράβα μας με το καλύτερο χαμόγελο μας! Συναινέσαμε τώρα, τώρα χαμογελάμε πιο πολύ ακόμα , τώρα μοιάζουμε σαν δυο στάλες βροχής , τώρα επιτέλους μπήκαμε και στην ίδια βάρκα. Τράβα φωτογράφε! Τράβα μην σταματάς... Αποθανάτισε μας! Και γρήγορα πριν ξημερώσει και ξυπνήσουν οι αγορές και αναστατωθούν.
Το δικό της το χαραγμένο βλέμμα , θα το τραβήξεις άλλη φορά. Όταν γιορτάσουμε την μέρα της Δημοκρατίας... Της επετείου της. Τότε θα την τιμήσουμε και θα ξεμπερδέψουμε από αυτήν... Που υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να ήταν η καλύτερη μας λέξη, αυτή που θα την γιορτάζαμε πάντα μαζί με την ζωή μας, στις ώρες της καρδιάς μας. Υπό άλλες συνθήκες.. Κλικ

Πηγή: http://www.protagon.gr - της Αννίτας Λουδάρου

Διαβάστε περισσότερα...

Οι ταγοί που καθαίρεσαν την δημοκρατία...

Ο άνθρωπος δεν ζει για να τρώει, έλεγαν οι παλιοί, τρώει για να ζει. Και για να τρώει, δουλεύει. Κι επειδή, ουκ μόνον επ’ άρτω ζήσεται άνθρωπος, δουλεύει όχι μόνον για να τρώει, αλλά και για να ζει καλύτερα. Αυτό το «καλύτερα» ουδέποτε χαρίσθηκε, κατακτήθηκε μέσα από πολιτικούς αγώνες εις ό,τι αφορά τις τάξεις και προσωπική καλλιέργεια εις ό,τι αφορά του πολίτες. Σήμερα οι Ελληνες εργαζόμενοι έχουν καταδικασθεί να δουλεύουν για να τρώνε και να μη ζουν. Οι μισοί. Διότι υπάρχουν και οι υπόλοιποι μισοί που δεν έχουν καν δουλειά και πολλοί εξ αυτών δεν έχουν ούτε να φάνε. Τουλάχιστον φαγητό που να βγάζουν με τον ιδρώτα τους κι όχι να ’ναι από συσσίτιο ή «δανεικό». Πώς έγινε αυτό; Οι Έλληνες εργαζόμενοι πέρασαν από μια καφκική Δίκη! Κατηγορήθηκαν για τεμπελιά, διαφθορά και ανικανότητα. Κατηγορήθηκαν για ένα χρέος που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι. Από ποιους κατηγορήθηκαν; Από τους ίδιους τους εκλεγμένους ταγούς τους. Απ’ αυτούς τους ουτιδανούς γραικύλους εσύρθησαν οι Ελληνες εργαζόμενοι στα Δικαστήρια της Εσπερίας και με Εισαγγελείς τους συνηγόρους των Τοκογλύφων ανακηρύχθηκαν ένοχοι. Και δικάστηκαν σε βαριές ποινές. Σε καταναγκαστική εργασία, για να ξεπληρώσουν ένα χρέος που δεν πρόκειται να ξεπληρωθεί ποτέ. Εγινε η Ελλάδα μια Ειδική Οικονομική Ζώνη στην οποίαν οι πολίτες θα δουλεύουν για ένα πιάτο φαΐ, θα τρώνε όσο χρειάζεται για να ζουν - να φυτοζωούν, ενώ θα τους τρώνε τον πλούτο που οι ίδιοι θα παράγουν, αυτοί που μας έπεισαν ότι μπορούν να είναι οι Δικαστές μας, οι Δεσμοφύλακές μας και οι Δήμιοι. Πώς; Και γιατί; Ελέω Θεού; Με ποιον νόμο και ποιο δικαίωμα καταδικάστηκε ένας ολόκληρος λαός να ζει σαν είλωτας και να πληρώνει στον αιώνα τον άπαντα, ή έστω για γενεές δεκατέσσερις, την κακοδαιμονία με την οποίαν τον φόρτωσαν οι άθλιοι που τον κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια, εξαπατώντας τον για όλα; Διότι, ποιο είναι το μέλλον που ανοίγεται μπροστά μας, μπροστά στους Ελληνες εργαζόμενους; Δουλειά σε συνθήκες δουλείας. Διακυβέρνηση συγκεκαλυμμένης (στην πραγματικότητα ανοιχτής) δικτατορίας Με την αναίρεση της ίδιας της πολιτικής να έχει ήδη επισυμβεί. Διότι οι Ελληνες πολιτικοί των Μνημονιακών κομμάτων δεν είναι τίποτε άλλο παρά τοποτηρητές της πολιτικής των επιτηρητών μας. Οι αποφάσεις πλέον λαμβάνονται στη «Ρώμη». Στην Κομαντατούρ. Οι «δικοί μας» -οι άθλιοι που μας έφεραν έως εδώ- απλώς διεκπεραιώνουν ούτε καν διαχειρίζονται τις Εντολές που λαμβάνουν απ’ την Τρόικα. Είναι πλέον ανδρείκελα. Και τα κόμματά τους «εντολοδόχα κόμματα». Κι όμως ! ζητούν πάλι την ψήφο μας;!! Όλοι οι πολιτικοί που καθαίρεσαν τη Δημοκρατία, που αφαίρεσαν από την πολιτική το αντικείμενό της, που περιόρισαν τον λαό στα γκέτο της καταναγκαστικής εργασίας ή της ανεργίας, αυτά τα τσιράκια της Διαπλοκής, οι δημιουργοί της παθολογίας του κράτους, ανερυθρίαστοι, αμετανόητοι, ξεδιάντροποι, ζητούν πάλι απ’ τους Ελληνες εργαζόμενους την ψήφο τους. Ας τους υπερψηφίσουν όσοι θέλουν να επικυρώσουν τη θέση του ραγιά στην οποίαν τους ξανάφεραν οι εκλεκτοί τους, ας τους ψηφίσουν όσοι αρκούνται στο να ζουν για να τρώνε. Οι υπόλοιποι ας υψώσουν τη γροθιά τους, δεν αρκούν οι μούντζες, κι ας κλείσουν μέσα στην ψήφο τους ένα βόλι. Απ’ αυτά με τα οποία (πρωτο)ψήφιζαν οι Επαναστάτες του 1821, ένα βόλι - μία ψήφος. Κι ύστερα βλέπουμε...

Πηγή: enikos.gr - Του Στάθη

Διαβάστε περισσότερα...

«Τρίτος κόσμος» παντού...

Δεν είναι μυστικό. Η ευημερία των λίγων βασίζεται στην αρπαγή. Ίσως είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε κοιτώντας τη προσωπική μας ανέχεια και να τη συσχετίσουμε με την υποτιμημένη εργασιακή μας δύναμη, η οποία δημιουργεί, τελικά, τον πλούτο. Παραδόξως είναι ευκολότερο να δούμε τη «μεγάλη εικόνα». Ίσως έτσι καταλάβουμε τι μας... ξημέρωσε, τι μας συμβαίνει και κυρίως τι πρόκειται να μας συμβεί.
Εμείς οι... πρώην «τυχεροί» «δυτικοί», Ευρωπαίοι και Βορειοαμερικάνοι, φωνάζουμε – δικαίως - για την επίθεση που δέχονται τα εργασιακά «κεκτημένα» μας. Κάποιοι άλλοι, περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του πλανήτη, δεν έχουν καν τη δύναμη να φωνάξουν, γιατί, στην κυριολεξία, δεν έχουν να φάνε...
Μιλώντας για Δυτικοευρωπαίους και Αμερικανούς δύο στοιχεία είναι χαρακτηριστικά και απαντούν σε τι κόσμο (δημοκρατικό και... ελεύθερο) ζούμε.

● Πρώτον, στην Αμερική, ένας στους επτά κατοίκους τρέφεται με κουπόνι από την πρόνοια!!!

● Στη Γερμανία 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι ζουν με μισθό μέχρι 400 ευρώ!!!

Αν, λοιπόν, στις μητροπόλεις του καπιταλισμού «έτσι είναι η ζωή», φανταστείτε πως τι πρόκειται να συμβεί στην περιφέρεια, σε χώρες (τελευταίους τροχούς) σαν την Ελλάδα!!!

Υπάρχουν και χειρότερα
Προφανώς υπάρχουν χειρότερα, πολύ χειρότερα. Απλώς, μέσα στην καταναλωτική (και με δανεικά) ευημερία μας, ούτε που δίναμε σημασία. Η δυστυχία, ωστόσο, του κόσμου (δισεκατομμυρίων ανθρώπων, χωρών ολόκληρων) μας αφορά πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Μας αφορά γιατί προσφέρει μια παραστατική και πραγματική εικόνα του κόσμου που ζούμε...
Στοιχείο πρώτο: Ο Μπαν Κι- Μουν, γ.γ. του ΟΗΕ, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε το 2008, έκανε λόγο για «το νέο πρόσωπο της παγκόσμιας φτώχειας». Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι του πλανήτη πεινούν και υποσιτίζονται μέχρι θανάτου.
Το τελευταίο εξάμηνο του 2008 οι τιμές των βασικών διατροφικών προϊόντων, όπως το σιτάρι, το ρύζι και το καλαμπόκι, αυξήθηκαν κατά 50%. Ο γ.γ. του ΟΗΕ έκανε έκκληση για την εξεύρεση 500 εκατ. δολαρίων προκειμένου να στηριχθεί το επισιτιστικό πρόγραμμα του οργανισμού.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των υπηρεσιών του ΟΗΕ, κάθε μέρα στον πλανήτη πεθαίνουν 100.000 άνθρωποι από πείνα. Επίσης, σύμφωνα με τον FAO (οργάνωση του ΟΗΕ για την διατροφή και τη γεωργία), 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε συνθήκες «έσχατης πείνας», δηλαδή λαμβάνουν καθημερινά μέχρι 300 θερμίδες τη μέρα, από τις 2.700 που είναι απαραίτητες.
Λόγω αυτών και άλλων παρεμφερών προβλημάτων, κάθε 7 δευτερόλεπτα στον πλανήτη πεθαίνει ένα παιδί. Δέκα νεκρά παιδιά το λεπτό, γιατί δεν έχουν να φάνε!

Στοιχείο δεύτερο: Σύμφωνα με τα κατά καιρούς δημοσιεύματα το ποσό που είναι κατατεθειμένο από μια ντουζίνα Κροίσους του πλανήτη σε διάφορους οφ-σορ λογαριασμούς ανά τον κόσμο υπολογίζεται στα 12 τρισ. δολάρια. Προσοχή: Μιλάμε μόνο για προσωπικές περιουσίες, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα κεφάλαια των πολυεθνικών και λοιπών επιχειρήσεων.
Επίσης σύμφωνα με στοιχεία υπηρεσιών του ΟΗΕ, οι 200 μεγαλύτερες ιδιωτικές περιουσίες αντιστοιχούν στα εισοδήματα 2,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, δηλαδή στο 47% του συνολικού πληθυσμού του πλανήτη.
Συσχετισμός: Έχουν κάποια σχέση οι δύο παραπάνω πληροφορίες; Μεγάλη. Κατ' αρχήν, όμως, ένας λογιστικός συσχετισμός: Αυτά τα χρήματα, τα 12 τρισ. δολάρια των προσωπικών καταθέσεων μιας χούφτας ανθρώπων, είναι αρκετά για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του υποσιτισμού σε όλο τον κόσμο για τα επόμενα... 400 χρόνια!
Για να δούμε τώρα γιατί λιμοκτονεί ο πλανήτης και γιατί απαιτούνται οι «φιλανθρωπικές» παρεμβάσεις του ΟΗΕ; Δύο παραδείγματα από την Αφρική δίνουν την απάντηση.
Ο νόμος των πολυεθνικών: Οι φτωχότερες χώρες της Αφρικής, λοιπόν, δεν παράγουν για να καλύπτουν τις ανάγκες των πληθυσμών τους σε αγαθά, αλλά για να τροφοδοτούν σε προϊόντα τις πολυεθνικές των τροφίμων.
Είναι ενδεικτικό: Όταν τα εκατομμύρια των κατοίκων της Αιθιοπίας βρέθηκαν αντιμέτωπα με τον μεγάλο λιμό στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η χώρα εξακολουθούσε να τροφοδοτεί με 180.000 τόνους καφέ τις πολυεθνικές του κλάδου.
Τα εύφορα εδάφη της χώρας, που θα μπορούσαν να σπαρούν με σιτάρι ή καλαμπόκι για να τραφεί ο πληθυσμός, συνέχισαν να παράγουν καφέ, που σε ποσοστό σχεδόν 100% πηγαίνει στις πολυεθνικές που καβουρντίζουν τον καφέ και τον πωλούν στα σούπερ μάρκετ του «πολιτισμένου» μας κόσμου.
Για ένα φλιτζάνι καφέ που στοιχίζει στη Δύση 3 ευρώ, χρειάζονται 5 γραμμάρια καβουρντισμένου καφέ. Από ένα κιλό καφέ, δηλαδή, παράγονται διακόσια φλιτζάνια, που αποφέρουν στους πωλητές της Δύσης εξακόσια ευρώ.
Θα έλεγε, δηλαδή, κανείς ότι αυτοί τουλάχιστον που ζουν στην Αιθιοπία παράγοντας καφέ επιβιώνουν καλύτερα από τους συμπατριώτες τους που λιμοκτονούν. Ούτε γι' αστείο. Οι Αιθίοπες παραγωγοί πουλάνε το προϊόν τους στην πολυεθνική για 1 ευρώ το κιλό, που σημαίνει ότι εισπράττουν μόλις το 0,2% της αξίας του επεξεργασμένου καφέ. Δηλαδή, από τα 600 ευρώ κέρδους, τους αναλογούν τα 1,2 ευρώ...
Παράδειγμα απορρύθμισης: Στην Άκρα, πρωτεύουσα της Γκάνας, χώρας 20 περίπου εκατομμυρίων κατοίκων, οι πιτσιρικάδες στα φανάρια δεν πουλάνε χαρτομάντιλα. Πουλάνε... κοτόπουλα. Δεν πρόκειται για εύκολη δουλειά. Για να εξασφαλιστεί το νοίκι της μέρας, πρέπει κανείς να πουλήσει 10 κοτόπουλα.
Πρόκειται για κοτόπουλα της εγχώριας παραγωγής. Αλλά έχουν ένα πρόβλημα. Δεν μπορούν να ανταγωνιστούν στην τιμή τα κατεψυγμένα τεμάχια κοτόπουλου που βρίσκονται στα σούπερ μάρκετ και έρχονται από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. «Αυτοί είναι οι νόμοι της αγοράς», θα έλεγαν οι κυνικοί. Ας δούμε, όμως, ποιοι είναι αυτοί οι «νόμοι» και πώς μπορούν να αποδεκατίσουν μια οικονομία.
Στην Γκάνα, λοιπόν, υπήρχε μια πλούσια πτηνοτροφία με 400.000 μικρά ορνιθοτροφεία, που κάλυπταν το σύνολο των εσωτερικών αναγκών. Τα τελευταία χρόνια, όμως, άρχισαν να εισάγονται από τη Δύση μεγάλες ποσότητες κατεψυγμένων τεμαχίων κοτόπουλου, με συνέπεια, ενώ το 1992 η ντόπια παραγωγή κάλυπτε το 95% της εγχώριας αγοράς, σήμερα να καλύπτει περίπου το 10%.
Μέσα σε μια δεκαετία κατέρρευσε ένας ολόκληρος τομέας παραγωγής μιας χώρας πολλαπλασιάζοντας τα οικονομικά της προβλήματα.
Αλλά πώς έγινε αυτό; Απλό: Τα κοτόπουλα φτάνουν τόσο φτηνά στην Γκάνα από την Ευρώπη, γιατί ένα μέρος του κόστους παραγωγής τους επιδοτείται μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), αλλά αυτό που στον κόσμο του ελεύθερου – υποτίθεται – ανταγωνισμού για τους Ευρωπαίους επιτρέπεται, στις κυβερνήσεις της Γκάνα η σκέψη και μόνο να προστατέψουν την εγχώρια παραγωγή της, επιβάλλοντας δασμούς στις εισαγωγές κοτόπουλου, απαγορεύτηκε διά ροπάλου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ.
Τι απέμεινε, λοιπόν, στην Γκάνα με τις 400.000 πτηνοτροφικές μονάδες; Έχει απομείνει μία όλη κι όλη επιχείρηση. Λεπτομέρεια: Κι αυτή, η μία, ελέγχεται από αμερικανικό «παγκόσμιο γίγαντα» του κλάδου...
Νομίζετε ότι τα παραπάνω δεν αφορούν εμάς, τους κατοίκους της (πρώην) ισχυρής Ελλάδας;

Πηγή: topontiki.gr - Του Δημήτρη Μυ


Ypoloipo

Διαβάστε περισσότερα...

Πόλεμος κατά της δημοκρατίας...

Η ιστορία της εκμετάλλευσης της Λατινικής Αμερικής από τις ΗΠΑ τα τελευταία 50 χρόνια, καθώς και η πραγματική ιστορία της επιχείρησης για την πραξικοπηματική ανατροπή του Ούγκο Τσάβεζ, το 2002, καταγράφεται στο ντοκιμαντέρ του John Pilger.
Το πρώτο ντοκιμαντέρ για το σινεμά του βραβευμένου Αυστραλού δημοσιογράφου John Pilger, εξετάζει τη σχέση της Ουάσιγκτον με χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως η Βενεζουέλα, η Βολιβία και η Χιλή, τόσο στις μέρες μας όσο και στις τελευταίες δεκαετίες.
Χρησιμοποιώντας αρχειακό υλικό το ντοκιμαντέρ (παραγωγής 2007) καταδεικνύει πώς, με αλλεπάλληλες φανερές ή αφανείς επεμβάσεις, οι ΗΠΑ ανέτρεψαν στην περιοχή μια σειρά εκλεγμένων κυβερνήσεων, από τη δεκαετία του '50 κι έπειτα. Ο δημοκρατικά εκλεγμένος Χιλιανός πρόεδρος Salvador Allende, για παράδειγμα, εκτοπίστηκε από την εξουσία το 1973 από τη στρατιωτική δικτατορία του στρατηγού Αγκούστο Πινοσέτ. Το πραξικόπημα υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ. Η Γουατεμάλα, ο Παναμάς, η Νικαράγουα, η Ονδούρα και το Ελ Σαλβαδόρ είναι χώρες στις οποίες εισέβαλαν οι ΗΠΑ.
O John Pilger συνομιλεί με αρκετούς πρώην πράκτορες της CIA που πήραν μέρος σε συντονισμένες μυστικές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντία σε χώρες της περιοχής. Ερευνά την οργάνωση «School of the Americas» (η οποία μετονομάσθηκε σε «Western Hemisphere Institute for Security Cooperation») στη στρατιωτική βάση Fort Benning της Πολιτείας Georgia, όπου οι βασανιστές του καθεστώτος Πινοσέτ εκπαιδεύτηκαν μαζί με τυράννους και διοικητές «ομάδων θανάτου» (death squads) από την Αϊτή, το Ελ Σαλβαδορ, τη Βραζιλία και την Αργεντινή......

Διαβάστε περισσότερα...

Χειραγωγούμενη δημοκρατία...

Ο Δημήτρης Τσάτσος (1933 - 2010) ήταν Έλληνας συνταγματολόγος και στο παρακάτω βίντεο μας εξηγεί γιατί δεν έχουμε αληθινή Δημοκρατία.
Σ’ αυτό το απόσπασμα, μιλά για την χειραγώγηση των πολιτών, για την νοθεία (είναι σημαντικό ότι το θεωρεί παράγοντα, έστω και παραβλέψιμο!) και την μη γνησιότητα άσκησης του εκλογικού δικαιώματος.

Διαβάστε περισσότερα...