Πόσο κοστίζει πραγματικά το ρεύμα...

Νέες γερμανικές έρευνες που βάζουν στο μικροσκόπιο το συνολικό κόστος των διαφορετικών τεχνολογιών που υπάρχουν σήμερα για την παραγωγή ρεύματος, καταλήγουν σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα Σύμφωνα με υπολογισμούς του Ινστιτούτου Fraunhofer η αιολική ενέργεια συγκαταλέγεται στις πιο φθηνές πηγές παγκοσμίως. Κατά μέσο όρο μια κιλοβατώρα κοστίζει 7 σεντ. Αισθητή μείωση παρουσιάζει στο μεταξύ και η ηλιακή ενέργεια λόγω της πτώσης στις τιμές των συλλεκτών. Νέες ηλιακές εγκαταστάσεις στην κεντρική και νότια Ευρώπη παράγουν ρεύμα που κυμαίνεται κατά μέσο όρο στα 14 σεντ ανά κιλοβατώρα ενώ στα ηλιακά πάρκα η τιμή τους δεν ξεπερνά τα 10 σεντ.Στον αντίποδα η ενέργεια που παράγεται σε νέες εγκαταστάσεις άνθρακα ή σε πυρηνικές εγκαταστάσεις είναι πολύ πιο ακριβή, κυρίως εάν ληφθεί υπόψη το περιβαλλοντικό κόστος το οποίο δεν περιλαμβάνεται μέχρι σήμερα στην τιμή και το οποίο «πληρώνουν» όμως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλοι οι καταναλωτές.

Πανάκριβη η πυρηνική ενέργεια
Η αιολική ενέργεια είναι η πιο φθηνή
Έτσι και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιθανά κόστη, ακόμη και σε βάρος του κλίματος, το ρεύμα που παράγεται σε μια νέα μονάδα άνθρακα στην Ευρώπη κοστίζει 15 σεντ ανά κιλοβατώρα. Το κόστος είναι δηλαδή διπλάσιο σε σχέση με την αιολική ενέργεια. Η ενέργεια που προέρχεται από πυρηνικές εγκαταστάσεις κοστίζει μάλιστα συνολικά 31 σεντ ανά κιλοβατώρα. Ο λόγος που η τιμή της πυρηνικής ενέργειας εκτινάσσεται στα ύψη στη βάση των νέων υπολογισμών είναι το απρόβλεπτο κόστος ενδεχόμενων πυρηνικών ατυχημάτων, εξηγεί ο Κλάους Μούσεν από την γερμανική Υπηρεσία Περιβάλλοντος: «Εάν τα κόστη αυτά έπρεπε να καλυφτούν από τους καταναλωτές μέσω ενός συστήματος ασφάλισης, τότε η ενέργεια αυτή θα γίνονταν τόσο ακριβή που δεν θα μπορούσε να την πληρώσει πλέον κανείς». Η ειδικός σε θέματα ενέργειας Σβάντγε Κιούχλερ συμπληρώνει: «Ένα μεγάλο μέρος του κόστους που προκαλεί η συμβατική ενέργεια δεν αποτυπώνεται στις σημερινές τιμές του ρεύματος. Υπάρχουν επιπτώσεις στο περιβάλλον και το κλίμα αλλά και κίνδυνοι που ‘πληρώνει’ η κοινωνία. Στις ανανεώσιμες πηγές αντίθετα το μεγαλύτερο μέρος του κόστους είναι ήδη εμφανές». Το ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι οικονομικώς πιο συμφέρουσες επιβεβαιώνει και ένας ακόμη αριθμός. Από τη χρήση των εναλλακτικών πηγών η Γερμανία μείωσε μόνον πέρσι τις εισαγωγές ενέργειας κατά 9 δις ευρώ.

Πηγή: http://www.dw.de - Gero Rueter / Κώστας Συμεωνίδης Υπεύθ. σύνταξης: Σταμάτης Ασημένιος

Διαβάστε περισσότερα...

Η τραγωδία του Τσέρνομπιλ...

Είκοσι έξι χρόνια συμπληρώνονται από το πυρηνικό ατύχημα του Τσέρνομπιλ, το οποίο αποτέλεσε μία από τις πιο μαύρες σελίδες της ανθρωπότητας στην παγκόσμια ιστορία. Ο πύρινος όλεθρος σημειώθηκε στις 26 Απριλίου του 1986, στον αντιδραστήρα Νο. 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας του Τσέρνομπιλ της Σοβιετικής Ένωσης, στην Ουκρανία. Το ατύχημα ήταν της τάξης του μέγιστου προβλεπόμενου ατυχήματος στην Διεθνή Κλίμακα Πυρηνικών Γεγονότων, διατάραξε σοβαρότατα τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν στις γύρω περιοχές και είχε σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον και στην υγεία. Δυο από τους εργάτες του σταθμού έχασαν επιτόπου τη ζωή τους ενώ μέσα σε τέσσερις μήνες, από τη ραδιενέργεια και από εγκαύματα λόγω της θερμότητας, πέθαναν 28 πυροσβέστες που έσπευσαν στο χώρο του ατυχήματος και διαπιστώθηκαν 19 επιπλέον θάνατοι ως το 2004.

Το χρονικό της τραγωδίας
Το ρολόι δείχνει 01:26 ώρα Μόσχας, ξημερώματα του Σαββάτου 26 Απριλίου 1986. Εκείνη την ώρα στο εργοστάσιο βρίσκονταν περίπου 200 εργαζόμενοι των οποίων οι ενασχολήσεις σχετίζονταν με την ομαλή λειτουργία των πυρηνικών αντιδραστήρων 1, 2 και 3, καθώς και με το πρόγραμμα ελέγχου που λάμβανε χώρα στον αντιδραστήρα 4 όπου και σημειώθηκε η έκρηξη. Σε απόσταση ενός χιλιομέτρου υπήρχαν άλλοι εργάτες οι οποίοι δούλευαν σε νυχτερινή βάρδια για την κατασκευή των αντιδραστήρων 5 και 6 που επρόκειτο να λειτουργήσουν το Φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς. Στο κτίριο του αντιδραστήρα Νο4 σημειώθηκαν δύο εκρήξεις, το αποτέλεσμα των οποίων ήταν η διάνοιξη μιας τρύπας στην οροφή του κτιρίου και η εκτόξευση γραφίτη, σκυροδέματος και συντριμμιών. Ως αποτέλεσμα αυτών, ο πυρήνας του αντιδραστήρα βρέθηκε σε επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον. Ένας υπάλληλος του εργοστασίου που βρισκόταν ακριβώς πάνω από τον αντιδραστήρα της στιγμή της έκρηξης σκοτώθηκε ακαριαία και το πτώμα του δεν ήταν δυνατό να ανασυρθεί και ένας δεύτερος υπάλληλος τραυματίστηκε από συντρίμμια που έπεσαν πάνω του και εμφάνισε σοβαρά εγκαύματα. Απεγκλωβίστηκε άμεσα αλλά υπέκυψε λίγες ώρες αργότερα.

Τα αίτια του ατυχήματος
Μια σειρά γεγονότων η οποία περιλάμβανε μεταξύ άλλων μη προβλεπόμενους χειρισμούς και λάθη προκάλεσαν το τραγικό ατύχημα του Τσέρνομπιλ. Συγκεκριμένα, τα αίτια του θλιβερού γεγονότος σύμφωνα με την επανεκτίμηση του ατυχήματος από τη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας που έγινε το 1992 είναι τα εξής: Κάποια βλάβη στην αντλία ή κράτηση της αντλίας που πραγματοποιούσε την κυκλοφορία του ψυκτικού μέσου. Στο εργοστάσιο του Τσερνόμπιλ το ψυκτικό μέσον ήταν ζέον ύδωρ. Ενδεχόμενη διαταραχή λειτουργίας της αντλίας ψύξης ή κένωσή της από ψυκτικό. Τα δύο παραπάνω, σε συνδυασμό με τον πολύ μεγάλο και θετικό συντελεστή κενού που χαρακτηρίζει τον αντιδραστήρα RBMK-1000, είναι δυνατόν να οδήγησαν σε απότομη αύξηση της επίδρασης του συντελεστή κενού.

Λανθασμένη διαχείριση της κρίσης
Σοβαρότατα λάθη εκτίμησης της πραγματικής κατάστασης σημειώθηκαν από το προσωπικό του εργοστασίου τα οποία οδήγησαν στην κλιμάκωση της καταστροφής Πιο αναλυτικά, τα επίπεδα ραδιενέργειας στις πλέον μολυσμένες περιοχές του εργοστασίου έχει υπολογιστεί ότι έφτασαν τα 5,6 Ρέντγκεν ανά δευτερόλεπτο (Ρ/δ), τα οποία ισοδυναμούν με 20.000 Ρέντγκεν ανά ώρα (Ρ/ω). Καθώς η θανάσιμη δόση είναι 500 Ρέντγκεν σε 5 ώρες, μη προστατευμένοι εργαζόμενοι έλαβαν μοιραίες δόσεις μέσα σε λίγα μόλις λεπτά. Ο επικεφαλής του προσωπικού του αντιδραστήρα, Αλεξάντερ Ακίμοβ, εξαιτίας των λανθασμένων μετρήσεων, υπέθεσε ότι ο αντιδραστήρας ήταν ανέπαφος. Τα κομμάτια γραφίτη και πυρηνικής καύσιμης ύλης γύρω από το κτίριο αγνοήθηκαν και οι μετρήσεις ενός νέου δοσίμετρου το οποίο έφτασε στις 4:30πμ απορρίφθηκαν με το σκεπτικό ότι και αυτό ήταν ελαττωματικό. Ο Ακίμοβ έμεινε με τους άντρες του στο κτίριο του αντιδραστήρα μέχρι το πρωί, προσπαθώντας να αντλήσει νερό στον αντιδραστήρα. Κανείς τους δεν φορούσε προστατευτικές στολές και οι περισσότεροι, ανάμεσά τους και ο Ακίμοβ, πέθαναν από έκθεση σε ακτινοβολία μέσα σε τρεις εβδομάδες.

Εκκένωση του Πριπυάτ
Με επικεφαλής τον Βαλέρι Λεγκασόβ, η κυβερνητική επιτροπή που ερευνούσε το ατύχημα, έφτασε στο Τσέρνομπιλ το απόγευμα της 26ης Απριλίου. Μέχρι τότε δύο άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους και 52 βρίσκονταν στο νοσοκομείο. Τη νύχτα από 26 προς 27 Απριλίου, περισσότερες από 24 ώρες μετά την έκρηξη, η επιτροπή, αντιμέτωπη με πλήθος αποδείξεων για ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα ραδιενέργειας και αριθμό περιπτώσεων έκθεσης σε ακτινοβολία, αναγκάστηκε να παραδεχτεί την καταστροφή του αντιδραστήρα και να δώσει την εντολή για εκκένωση της κοντινής πόλης του Πριπυάτ. Ανυπολόγιστες επιπτώσεις Τοπικές επιπτώσεις Σημαντικές επιπτώσεις στην τότε Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας και στην ευρύτερη περιοχή της ΕΣΣΔ είχε το πυρηνικό ατύχημα στο Τσέρνομπιλ. Συγκεκριμένα, Σοβιετικοί και άλλοι επιστήμονες κατέγραφαν τα δεδομένα για τη μόλυνση του αέρα, των καλλιεργήσιμων εκτάσεων, των προϊόντων της καλλιέργειας, των τροφίμων και των κατοικημένων περιοχών της ΣΣΔΟ, της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας (ΣΣΔΛ) και της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Ο συστηματικός έλεγχος για τη μόλυνση από ραδιενέργεια συνεχίστηκε και μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και συνεχίζεται και σήμερα. Τα αποτελέσματα συγκεντρώνει και δημοσιοποιεί μεταξύ άλλων και η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, ανά πέντε ή δέκα έτη. Η χλωρίδα και η πανίδα στην περιοχή επηρεάστηκαν σημαντικά μετά το ατύχημα. Πευκοδάση στην περιοχή καταστράφηκαν από τη ραδιενέργεια, ενώ υπήρξαν αναφορές και για μεταλλάξεις σε ζώα, με μόνη επιστημονική καταγραφή τον μερικό αλμπινισμό στα χελιδόνια. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν αναφορές ότι η άγρια ζωή στην περιοχή γνωρίζει ιδιαίτερη ανάπτυξη λόγω της έλλειψης του ανθρώπινου παράγοντα. Εντούτοις επιστημονικές έρευνες αντικρούουν αυτές τις αναφορές, ισχυριζόμενες ότι τα επίπεδα ραδιενέργειας έχουν σημαντική επίπτωση σε άγρια ζώα και φυτά. Η περιοχή είναι επίσης γεμάτη με νεκροταφεία οχημάτων γεμάτα από μολυσμένα στρατιωτικά οχήματα και ελικόπτερα. Δεκάδες ποταμόπλοια και φορτηγίδες σκουριάζουν σε εγκαταλελειμμένα λιμάνια.

Επιπτώσεις στην υπόλοιπη Ευρώπη
Το ατύχημα στο Τσέρνομπιλ είχε επιπτώσεις στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, με τη δυτική, ανατολική και βόρεια Ευρώπη να δέχεται το μεγαλύτερο ποσοστό ραδιενεργών ισοτόπων. Πρώην Γιουγκοσλαβία, Φινλανδία, Σουηδία, Γερμανία, Βουλγαρία, Νορβηγία, Ρουμανία, Αυστρία και Πολωνία δέχθηκαν η κάθε μια περισσότερα από ένα πεταμπεκερέλ (1015 Bq) καισίου 137. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν περιορισμοί στη διακίνηση τροφίμων σε χώρες της Ευρώπης:ΣτοΗνωμένο Βασίλειο υπάρχουν περιορισμοί σε 374 φάρμες με 200.000 πρόβατα. Σε Σουηδία και Νορβηγία υπάρχουν περιορισμοί για ζώα που βρίσκονται σε ελεύθερο περιβάλλον (ανάμεσά τους και οι τάρανδοι). Στη Γερμανία αλλά και σε άλλες βορειοευρωπαϊκές χώρες ανιχνεύονται υψηλά ποσοστά καισίου 137 σε άγρια ζώα, όπως αγριόχοιρους (μέσα επίπεδα 6.800 Bq/kg, δέκα φορές υψηλότερα από το όριο ασφαλείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα 600 Bq/kg). Το ραδιενεργό ιώδιο προκαλεί αύξηση των περιπτώσεων καρκίνου του θυρεοειδούς και σύμφωνα με εκτιμήσεις, παρουσιάστηκε αύξηση αυτής της μορφής καρκίνου σε Ηνωμένο Βασίλειο και Τσεχία, χρειάζονται όμως περισσότερες έρευνες για να υπάρξει συνολική εικόνα για την Ευρώπη. Κάποιες άλλες μελέτες αναφέρουν επίσης αύξηση της παιδικής λευχαιμίας σε Δυτική Γερμανία, Ελλάδα και Λευκορωσία. 

Επιπτώσεις στην Ελλάδα
Δυστυχώς, μέρος του ραδιενεργού νέφους από το Τσέρνομπιλ έφτασε και στη χώρα μας μετά από μερικές μέρες. Συγκεκριμένα σχετικά με την ασφάλεια των τροφίμων προκλήθηκε πανικός στον ελληνικό πληθυσμό,με τον κρατικό μηχανισμό να κάνει συστάσεις για αποφυγή του φρέσκου γάλακτος και το καλό πλύσιμο φρούτων και λαχανικών από τις 5 Μαΐου και μετά. Το ραδιενεργό νέφος επηρέασε κυρίως την Βόρεια Ελλάδα και τη Θεσσαλία, όπου χρόνια αργότερα ανιχνεύονταν ποσά ραδιενέργειας υψηλότερα του κανονικού. Μετρήσεις που έγιναν το 1996 έδειξαν εκπομπές καισίου στα 65 κιλομπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο με το όριο επικινδυνότητας να βρίσκεται στα 5 κιλομπεκερέλ. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία δεν παρατηρήθηκε αύξηση στη συχνότητα της λευχαιμίας, εκτός από τη σπάνια βρεφική λευχαιμία, αλλά ούτε και στον καρκίνο του θυρεοειδούς. Επιπλέον, υπολογίζεται από έρευνα της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας ότι έγιναν περίπου 2.500 τεχνητές εκτρώσεις το 1986 από γονείς οι οποίοι φοβήθηκαν τις πιθανές επιπτώσεις της ραδιενέργειας στο έμβρυο. Επίσης ιατρικοί κύκλοι αποδίδουν 1500 περιπτώσεις καρκίνου (τη δεκαετία 1986-1996) που δεν δικαιολογούνταν από το ιστορικό του ασθενούς, σε πιθανές επιπτώσεις του Τσέρνομπιλ.

Το Τσέρνομπιλ σήμερα
Η Ουκρανία, τον Σεπτέμβριο του 2007, ενέκρινε την κατασκευή ενός ατσάλινου κελύφους πάνω από τον αντιδραστήρα, σε αντικατάσταση της υπάρχουσας σαρκοφάγου, η οποία κινδυνεύει από κατάρρευση. Το κέλυφος το οποίο θα κατασκευαστεί από τον όμιλο γαλλικών εταιρειών Novarka, θα κοστίσει 432 εκ. ευρώ με το κόστος να καλύπτεται από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης και διεθνείς χορηγούς. Η τοξωτή κατασκευή θα έχει πλάτος 257 μέτρων, ύψος 105 μέτρων και μήκος 150 μέτρων και θα χρειαστούν 58 μήνες για την ολοκλήρωσή της. Η νέα σαρκοφάγος θα κατασκευαστεί σε σχετική απόσταση από τον αντιδραστήρα και μόλις ολοκληρωθεί θα μετακινηθεί πάνω σε ράγες προς την τελική της θέση, πάνω από την προϋπάρχουσα σαρκοφάγο. Μετά το πέρας της κατασκευής θα ξεκινήσει η αποδόμηση του πυρήνα 4.

Πηγή: newsbomb.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Το Τσερνομπίλ «θερίζει» ακόμα...

Ξεπερνούν τους 150.000 τόνους τα τοξικά απόβλητα από την έως τώρα λειτουργία των πυρηνικών εργοστασίων που έχουν συσσωρευτεί ανά τον κόσμο, εκ των οποίων μόλις το 1/3έχει υποβληθεί σε επεξεργασία και ειδικούς όρους φύλαξης, 24 χρόνια μετά τον όλεθρο του Τσερνομπίλ.
Θλιβερή επέτειος σήμερα, που την πληρώνουμε ακόμα, αφού από την πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ στην Ουκρανία εκλύθηκαν 6,7 εκατομμύρια τόνοι ραδιενεργών υλικών, που διαχύθηκαν σε όλη την Ευρώπη, χωρίς να έχει εκτιμηθεί ο αριθμός των ατόμων που αποβιώνουν ή πρόκειται να αποβιώσουν από το ραδιενεργό νέφος. Ορισμένες (συντηρητικές) εκτιμήσεις μιλάνε για επιπλέον 60.000 θύματα, εκτός δηλαδή εκείνων που πέθαναν αμέσως ή λίγο μετά.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι δηλώνουν την αντίθεσή τους στην πυρηνική ενέργεια (και για παραγωγή ηλεκτρισμού δηλαδή), θεωρώντας την πάντα επικίνδυνη, ακριβή, αλλά και ανεπιθύμητη.
«Η διαχείριση των αποβλήτων είναι το μεγαλύτερο έως τώρα άλυτο πρόβλημα της πυρηνικής ενέργειας. Τα πυρηνικά απόβλητα, χαμηλής, μεσαίας ή υψηλής ραδιενέργειας, αναλόγως της κατηγορίας, πρέπει να φυλάσσονται για μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια υπό ελεγχόμενες συνθήκες», τονίζει η εκτελεστική γραμματεία των Πράσινων θέτοντας το ερώτημα: «Ποιο σύστημα είναι ικανό να εγγυηθεί μια τέτοια λειτουργία για τα επόμενα 20.000 χρόνια;».
Μόνο από ένα σύνηθες πυρηνικό εργοστάσιο ισχύος 1.000 MW παράγονται ετησίως 30 τόνοι απόβλητα υψηλής ραδιενέργειας, 300 τόνοι μέσης και 450 τόνοι χαμηλής. Σε κάθε τόνο πυρηνικού αποβλήτου περιέχονται 10 κιλά πλουτωνίου, ποσότητα αρκετή για την κατασκευή μιας πυρηνικής βόμβας. Το απεμπλουτισμένο ουράνιο που περιέχεται στα απόβλητα χρησιμοποιείται για την κατασκευή συμβατικών και ραδιενεργών όπλων. Εξάλλου, ένας σημαντικότατος όγκος πυρηνικών αποβλήτων είναι τα ίδια τα πυρηνικά εργοστάσια, των οποίων η μέση διάρκεια ζωής είναι 30-35 έτη. Μετά πρέπει να αποσυναρμολογηθούν και να αντιμετωπιστούν ως πυρηνικά απόβλητα. Για το ζήτημα αυτό δεν υπάρχει τεκμηριωμένη επιστημονική μελέτη, ούτε εφαρμοσμένη μέχρι τώρα πρακτική.
Το ελληνικό γραφείο του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση, το WWF-Ελλάς, με την έκθεσή του «Πυρηνική ενέργεια: επικίνδυνη και ακριβή» καταδεικνύει ότι «η Ιστορία θα έπρεπε να διδάσκει για τα λάθη που πρέπει να αποφύγουμε, πάντα στη βάση της αρχής της προφύλαξης. Δυστυχώς, όμως, το πέρασμα του χρόνου αμβλύνει τις μνήμες από το Τσερνομπίλ και αφήνει χώρο σε ολίγους αλλά ισχυρούς να αναστήσουν μια επικίνδυνη και ακριβή τεχνολογία παραγωγής ηλεκτρισμού».
Η Greenpeace έχει αναφερθεί στο θέμα της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς, λέγοντας: «Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αναλάβουμε τέτοιους κινδύνους».
«Το να προτείνει κανείς πυρηνική επέκταση στο όνομα των κλιματικών αλλαγών, σημαίνει στην ουσία ότι εισάγει μια μεγάλη απειλή, δυνητικά καταστροφική για την υγεία, το περιβάλλον και την ασφάλεια στη θέση μιας άλλης έχει τονίσει κατ' επανάληψη το διεθνές και ελληνικό γραφείο της οργάνωσης.
Το δυστύχημα στο Τσερνομπίλ επιμόλυνε μία περιοχή μεγαλύτερη από 120.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, χωρίς να έχουμε μέχρι σήμερα ακριβή αριθμό νεκρών, αλλά η Greenpeace αναφέρει ότι ο αριθμός των θυμάτων μπορεί να υπερβεί τους εκατό χιλιάδες!
Το WWF Ελλάς εξηγεί ότι πολλοί (σ.σ. που είναι αδιόρθωτοι αλλά έχουν και μεγάλα συμφέροντα όπως το πυρηνικό λόμπι) ισχυρίζονται πως «η πυρηνική ενέργεια είναι φθηνή ενέργεια. Αυτό βασίζεται εν μέρει στον έντεχνο διαχωρισμό του συνολικού κόστους κατασκευής και αποκατάστασης, που είναι υψηλό, από το κόστος λειτουργίας που είναι ακόμα σχετικά χαμηλό. Με ψυχρά μαθηματικά, πάντως, η κατασκευή και λειτουργία πυρηνικών μονάδων σήμερα είναι αρκετά πιο ακριβή σε σχέση με άλλες συμβατικές μονάδες. Γιατί τότε εμφανίζεται ως συμφέρουσα λύση;
Η απάντηση βρίσκεται στην επιβολή μιας τιμής σε κάθε τόνο CO2 που εκπέμπεται στην ατμόσφαιρα (εμπορία ρύπων). Οσο αυξάνεται η τιμή του άνθρακα στα χρηματιστήρια ρύπων, τόσο περισσότερο κλείνει η ψαλίδα στο κόστος των πυρηνικών εν συγκρίσει με άλλες συμβατικές μονάδες. Η οριακή τιμή άνθρακα πέρα από την οποία μια πυρηνική μονάδα γίνεται πιο συμφέρουσα, δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί. Το ΜΙΤ θεωρεί ότι μια τιμή περίπου στα 100$ ή περίπου 70 ευρώ ανά τόνο CO2 θα έκανε την πυρηνική ενέργεια πιο συμφέρουσα σε σχέση με τον λιθάνθρακα και το φυσικό αέριο. Ενδεικτικά, όμως, αναλυτές της αγοράς άνθρακα δήλωσαν στο διεθνές συνέδριο Carbon Market Insights (Κοπεγχάγη, 11-13 Μαρτίου 2008) ότι η τιμή άνθρακα μπορεί να αγγίξει τα 50-70 ευρώ , όχι νωρίτερα από το 2020-2030. Δηλαδή, με καθαρά χρηματοοικονομικούς όρους και αν αγνοήσουμε το κόστος κτήσης του ουρανίου, η πυρηνική ενέργεια θα μπορούσε να γίνει συμφέρουσα σε περίπου 12-22 χρόνια από τώρα, δηλαδή πολύ αργά για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Αν όμως η τιμή άνθρακα αυξηθεί τόσο πολύ, τότε οι ανανεώσιμες πηγές θα γίνουν ακόμα πιο ελκυστικές».
Οι Οικολόγοι Πράσινοι υποστηρίζουν ότι ακόμα και αν κατασκευάζονταν 1.000 νέοι πυρηνικοί σταθμοί, η παραγωγή τους θα κάλυπτε μόλις το 4% της παγκόσμιας συνολικής κατανάλωσης ενέργειας. Απ' την άλλη, η κατασκευή ενός πυρηνικού σταθμού απαιτεί τουλάχιστον 12 χρόνια και η τεχνολογία νέας γενιάς (που μας υπόσχονται πως θα είναι πιο ασφαλής) δεν θα είναι διαθέσιμη πριν από το 2040.
Η καλύτερη λύση, λένε, στο ενεργειακό πρόβλημα (που επικαλούνται κάποιοι ότι θα λύσουν με την πυρηνική ενέργεια) «είναι η μείωση των ενεργειακών αναγκών, η βελτίωση του βαθμού απόδοσης των διεργασιών και η ευρεία επέκταση της χρήσης ήπιων και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
»Η Αιολική Ενέργεια, τα Παθητικά και Ενεργητικά Ηλιακά Συστήματα, τα Φωτοβολταϊκά, η Βιομάζα, το Βιοαέριο, η Γεωθερμία, τα μικρά Υδροηλεκτρικά έργα μπορούν ακόμη και με τον σημερινό βαθμό τεχνολογικής ωριμότητας να καλύψουν ένα πολύ μεγάλο μέρος των ενεργειακών αναγκών. Ομως αυτή η κατεύθυνση πρέπει να προκύψει "από κάτω", από ένα ευρύ περιβαλλοντικό κίνημα, από ένα κίνημα ενεργών πολιτών, αφού είναι προφανές ότι οι κυβερνήσεις επηρεάζονται από άλλα κέντρα πίεσης και ένα πλέγμα συμφερόντων που εμποδίζουν την αλλαγή κατεύθυνσης της καταναλωτικής πορείας της κοινωνίας. Εάν αυτό δεν γίνει έγκαιρα και με την απαραίτητη ενίσχυση στην εναλλακτική έρευνα και τη διάδοση των εφαρμογών της, τότε σε μερικά χρόνια ίσως είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε τον εκβιασμό της πυρηνικής ενέργειας ως μόνης λύσης».

Greenpeace και WWF κινούνται φυσικά στο ίδιο μήκος κλίματος.
Οι Πράσινοι, με την ευκαιρία της επετείου του τραγικού ατυχήματος του Τσερνομπίλ και των συνεπειών, καλούν «την ελληνική κοινωνία σε εγρήγορση για την αποτροπή κάθε σχεδίου εισαγωγής της πυρηνικής ενέργειας στην Ελλάδα και ταυτόχρονα στην υποστήριξη κάθε προσπάθειας για μείωση της κατανάλωσης ενέργειας και εφαρμογής ανανεώσιμων μορφών παραγωγής ενέργειας στη χώρα, της οποίας το απόλυτο πλεονέκτημα είναι ο ήλιος, ο άνεμος, τα νερά και το φυσικό της περιβάλλον».
Να προσθέσουμε εμείς ότι καλό θα ήταν να παροτρύνουν και να αγωνιστούν μαζί με τα αδελφά κόμματα στην ανατολική Ευρώπη να ακυρώσουν τις προσπάθειες των χωρών τους για εγκατάσταση νέων πυρηνικών σταθμών και να κλείσουν τα άλλα που μας περικυκλώνουν (βλέπε πίνακα). Δεν βλέπω πώς μπορεί να γίνει αυτό εκεί και στη δυτική Ευρώπη. Προς το παρόν ευχόμεθα να μη συμβεί το απευκταίο. Οσο για την ελληνική πολιτεία ας δει με ουσιαστικό τρόπο μέσα από μελέτες και καταγραφές - μαρτυρίες ποιες ήταν-είναι οι συνέπειες εδώ από το ραδιενεργό νέφος του Τσερνομπίλ. Ακόμα θυμάμαι τις φράουλες που έτρωγαν επιστήμονες με πολιτικούς (;) τις ημέρες που αποκαλύφθηκε ο πυρηνικός όλεθρος.

Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία-Του ΦΙΛΗ ΚΑΪΤΑΤΖΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Πράσινες πυρηνικές μονάδες...

Το όνειρο της «καθαρής» πυρηνικής ενέργειας, χωρίς επικίνδυνα ραδιενεργά απόβλητα, βρίσκεται τώρα πιο κοντά στην πραγματικότητα. Πρόοδος σημειώθηκε στο μέτωπο της πυρηνικής σύντηξης, ενώ νέα ώθηση πήρε η εκμετάλλευση του θορίου, ραδιενεργού στοιχείου που δεν έχει τις «παρενέργειες» του ουρανίου. Είναι μάλλον σίγουρο ότι όσοι παρακολουθούν επιμελώς τις εξελίξεις στον ενεργειακό τομέα θα ένιωσαν συμπτώματα ιλίγγου το πρώτο τρίμηνο του 2010. Και ο λόγος είναι τριπλός: Πρώτα, τον Ιανουάριο, είχαμε ανακοινώσεις για επιτεύγματα στην πυρηνική σύντηξη, την πολυπόθητη επί Γης επίτευξη της ενέργειας του Ηλιου. Επειτα, τον Φεβρουάριο, είχαμε τον οικολογικού προφίλ πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα να εξαγγέλλει το πρώτο εδώ και 31 χρόνια πρόγραμμα επανεπένδυσης σε πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας από σχάση πυρήνων! Μάλιστα στις 16 Φεβρουαρίου υπέγραψε και την πρώτη εγγύηση πιστώσεων 8,3 δισ. δολαρίων για την κατασκευή δύο τέτοιων σταθμών στην Πολιτεία της Γεωργίας. Συνολικά ο πρόεδρος ζητεί από το Κογκρέσο να εγκρίνει σχετικές πιστώσεις 54 δισ. δολαρίων «ώστε να απεξαρτηθεί η χώρα από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής και να μειωθούν οι ρύποι που συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου». «Και τα απόβλητα;» ρώτησαν αλαφιασμένοι οι οικολόγοι των ΗΠΑ, «τι θα κάνουμε με τα θανατηφόρα πυρηνικά απόβλητα και τον κίνδυνο από νέα ατυχήματα τύπου Τhree Μile Ιsland;» Τότε, την πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου, ήλθε «ξώφαλτσα» η απάντηση από δύο γερουσιαστές- Οrrin Ηatch από τη Γιούτα και Ηarry Reid από τη Νεβάδα - που υπέβαλαν πρόταση σχεδίου νόμου για τη χρήση θορίου αντί ουρανίου στους πυρηνικούς σταθμούς ως λύση για τα απόβλητα! Την ίδια εκείνη εβδομάδα η αμερικανική Γερουσία ψήφισε υπέρ του συμφώνου πυρηνικής συνεργασίας με την Ινδία, τη χώρα που κατ΄ εξοχήν επενδύει στη χρήση θορίου ως καυσίμου για πυρηνική ενέργεια.

Το τρίπτυχο είχε ξετυλιχθεί και... η παραζάλη επίσης. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Η σύντηξη δουλεύει, η σχάση βολεύει
Επιστημονικά οι ειδήσεις του Ιανουαρίου ήταν ό,τι πιο ελπιδοφόρο είχαμε ακούσει τα τελευταία χρόνια. Διότι καλά τα σχέδια και οι ετοιμασίες για τον ΙΤΕR και τους λοιπούς πανάκριβους σταθμούς σύντηξης, αλλά στην πράξη δεν είχαμε ακόμη δει σύντηξη όπου η ενέργεια που πήραμε να ήταν περισσότερη απ΄ όση ξοδέψαμε. Και αυτό ακριβώς ήταν που έγινε κατορθωτό στα τέλη Ιανουαρίου: Στο Εργαστήριο Livermore της Καλιφόρνιας πυροδοτήθηκε ένα τεράστιο σύστημα λέιζερ, μεγέθους τριών γηπέδων ποδοσφαίρου. Στόχος των 192 ισχυρών ακτίνων λέιζερ ήταν μια μικρή κάψουλα από χρυσό, διαμέτρου περίπου ενός εκατοστού, που εμπεριείχε μείγμα δευτερίου και τριτίου. Ο καταιγισμός ακτίνων θέρμανε την κάψουλα στα 3,3 εκατομμύρια Κelvin και η υψηλή ενέργεια των λέιζερ μετατράπηκε σε ακτίνες Χ, οι οποίες συμπίεσαν το καύσιμο υλικό με πίεση δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη απ΄ ό,τι πάνω στη Γη. Το αποτέλεσμα ήταν να καταρρεύσουν οι δομές του δευτερίου και του τριτίου, να γίνει σύντηξη του πλάσματος και να ελευθερωθεί ωφέλιμη ενέργεια μεγαλύτερηεπιτέλους- από όση είχε ξοδευτεί για την πυροδότηση των λέιζερ!

Επιστημονικά, λοιπόν, η σύντηξη δουλεύει, αλλά τεχνολογικά απέχουμε ακόμη πολύ από την αξιοποίησή της ώστε να παράγει το ρεύμα που θα φθάνει στην πρίζα μας. Ο κυριότερος λόγος είναι ότι η ενέργεια που απαιτήθηκε να παραγάγουν οι ακτίνες λέιζερ επί ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου ήταν ισχύος 500 τρισεκατομμυρίων Watt (χίλιες φορές μεγαλύτερη απ΄ όση απορροφά το σύνολο του ενεργειακού δικτύου των ΗΠΑ!). Αρα η κατασκευή των απαραίτητων εργοστασίων θέλει τον χρόνο της και η κλασική σχάση των πυρήνων είναι η μόνη βραχυμεσοπρόθεσμα εφικτή πυρηνική επιλογή.

Για δείτε περισσότερα πατήστε στο


Το στοιχείο της... ντροπής
Η πρόταση που υποβλήθηκε από τους δύο αμερικανούς γερουσιαστές, η αξιοποίηση θορίου αντί ουρανίου, έχει πίσω της μακρά ιστορία. Μια ιστορία που ξεκίνησε το 1819, όταν ένα τεμάχιο άγνωστου μεταλλεύματος έφτασε στο γραφείο του νορβηγού καθηγητή ορυκτολογίας Εσμαρκ (Jens Εsmark). Ο Εσμαρκ το εξέτασε, αλλά μη μπορώντας να βρει τη σύστασή του το ονόμασε αισχυνίτη (aeschynites), προφανώς λόγω της αισχύνης που ένιωσε από την αδυναμία του να το εξιχνιάσει. Κατέφυγε στον φημισμένο χημικό της Σουηδίας Μπερζέλιους (J ns Jakob Βerzelius), ο οποίος βρήκε ότι αποτελούνταν κατά 60%από ένα νέο μέταλλο του περιοδικού πίνακα στοιχείων, το οποίο βάφτισε θόριο (Τh)- τιμώντας τον σκανδιναβικό θεό Θορ. Το θόριο είναι συγγενές του ουρανίου και διασπάται με εκπομπή ραδιενέργειας, όπως κι εκείνο, αλλά έχει πολύ μικρότερο χρόνο ημιζωής και βρίσκεται σε πολύ μεγαλύτερη αφθονία στη φύση. Η δυνατότητα αξιοποίησης του θορίου ως καυσίμου παραγωγής ενέργειας από πυρηνική σχάση πρωτοδιερευνήθηκε το 1955 από τον επικεφαλής του Εθνικού Εργαστηρίου Οak Ridge των ΗΠΑ Αlvin Weinberg. Παρακινήθηκε αρχικά από το ότι ήταν πολύ πιο προσιτό από το ουράνιο, αλλά γρήγορα ανακάλυψε πως ήταν και πολύ πιο συμφέρον ενεργειακά: κατά τη σχάση του άφηνε πολύ λιγότερα ραδιενεργά κατάλοιπα, που κι αυτά διαρκούσαν λιγότερο από εκείνα του ουρανίου, αλλά δεν εμφάνιζε και τους κινδύνους «λιωσίματος» που είχε το ουράνιο. Σχεδίασε λοιπόν έναν νέο τύπο πυρηνικού αντιδραστήρα που τον κατασκεύασε το 1965 και απέδειξε την αξία του. Ωστόσο η συγκυρία του Ψυχρού Πολέμου έθαψε το πολύτιμο αυτό εύρημα: το στρατιωτικοβιομηχανικό κατεστημένο των ΗΠΑ προτίμησε την κατασκευή πυρηνικών σταθμών ουρανίου προκειμένου να έχουν ως παράγωγο το εμπλουτισμένο ουράνιο που χρειάζονταν για τις βόμβες. Ετσι το αθώο θόριο μπήκε στο χρονοντούλαπο της αδιαφορίας.

Ο ινδικός μοχλός
Θα έμενε εκεί αν μια ανερχόμενη δύναμη του Τρίτου Κόσμου, η Ινδία, δεν έψαχνε να βρει εναλλακτική λύση για την ενεργειακή αυτοδυναμία της. Εχοντας υπογράψει από το 2005 τη «συμφωνία 123» με τις ΗΠΑ, είχε υποχρεωθεί να υφίσταται τον έλεγχο και τους περιορισμούς σε κάθε διακίνηση ουρανίου. Ωστόσο, κατά μια μοναδική παγκοσμίως συγκυρία, η Ινδία είχε από το 2002 ως το 2007 πρόεδρό της τον πατέρα του πυρηνικού της προγράμματος, τον καθηγητή Πυρηνικής Φυσικής Αμπντούλ Καλάμ (Dr Α.Ρ.J. Αbdul Κalam). Κι αυτός... είχε διαβάσει τα βιβλία του Αlvin Weinberg.

Λογικά αυτή η στροφή της ιστορίας έπρεπε να είναι γνωστή στους έλληνες φυσικούς και πολιτικούς. Διότι, πολύ απλά, ήταν στις 4 Μαΐου 2007, κατά την εν Αθήναις ομιλία του στον «Δημόκριτο», που ο Αμπντούλ Καμάλ διακήρυξε το νέο δόγμα ενεργειακής πολιτικής της Ινδίας: «Οι αντιδραστήρες θορίου είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ινδικής ενεργειακής ανεξαρτησίας» δήλωσε. Και είχε κάθε λόγο να το πράξει καθώς η Ινδία διαθέτει τα μεγαλύτερα παγκοσμίως κοιτάσματα θορίου, μετά την Αυστραλία.

ΑΓΩΝΑΣ ΔΡΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΘΟΡΙΟ


Από τότε που ο Αμπντούλ Καμάλ διακήρυξε το νέο ενεργειακό δόγμα της Ινδίας διεξάγεται ένας ιδιόμορφος αγώνας δρόμου: οι Ινδοί στράφηκαν για τεχνογνωσία στη μοναδική αμερικανική εταιρεία που ασχολούνταν με το θέμα, την Τhorium Ρower- νυν Lightbridge. Η Τhorium Ρower αντλούσε κεφάλαια από την κυβέρνηση των ΗΠΑ προκειμένου να συνεργάζεται ερευνητικά με το «Λος Αλαμος» της Ρωσίας, το Ινστιτούτο Κουρτσάτοφ της Μόσχας. Εκεί είχαν σχεδιάσει και κατασκευάσει από κοινού αντιδραστήρες θορίου και προσπαθούσαν να πείσουν το πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ να τους δεχθεί στα πλοία του, καθώς είχαν διαστάσεις μόλις 3x15 μέτρα! Τελευταία όμως αποδύθηκαν και σε κάτι πιο άμεσα αποδοτικό: την εύρεση τρόπου αξιοποίησης του θορίου στα υπάρχοντα μοντέλα αντιδραστήρων ουρανίου. Ετσι θα ξεπερνούσαν τον ανταγωνισμό με τους υπάρχοντες «παίκτες» πυρηνικών σταθμών (βλ. General Εlectric, Τoshiba και Siemens) και θα μπορούσαν να είχαν πολύ πιο άμεσα κρατικές πιστώσεις. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις Ομπάμα ήταν ό,τι καλύτερο για τα σχέδιά τους, καθώς το Ινστιτούτο Κουρτσάτοφ θα έχει έτοιμους εντός του έτους τους πρώτους σωλήνες θορίου και από το 2015 θα μπορούν να έχουν μαζική παραγωγή για όλους τους πελάτες του πλανήτη. Κι αυτοί ήδη σχηματίζουν ουρά: εκτός από την Ινδία, επενδύσεις στο θόριο ετοιμάζουν τουλάχιστον η Ρωσία, η Κίνα, η Γαλλία και η Νορβηγία, με όλους τους υπόλοιπους (από την Αυστραλία ως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Τουρκία) να παρακολουθούν τσιτωμένοι. Οπως διατείνονται ήδη οι χρηματιστές πρώτων υλών, «το θόριο είναι το καύσιμο του μέλλοντος και όχι το υδρογόνο»!

Πηγή: Εφημερίδα Το Βήμα-ΤΑΣΟΣ ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ

Διαβάστε περισσότερα...