Καλό ταξίδι Βασούλα...

Δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω...Δεν μπορώ να το καταλάβω...Λίγες ώρες πριν την μοιραία σου απόφαση, σε είδα ανέμελη να περπατάς στην γειτονιά . Ποιος το περίμενε η ψυχούλα σου να είναι τόσο φορτωμένη που να σε οδηγήσει στο μοιραίο...Αργότερα θέλησες να φύγεις μα δεν μας άκουσες. Άργησες και αρχίσαμε να ανησυχούμε, μα σε εμπιστευόμασταν. Σε είχαμε χάσει, και ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω πως. Γιατί να μην ήταν κάποιος εκεί για να σου αλλάξει το προδιαγραμμένο σου σχέδιο;
Γιατί να είναι τόσο άδικος ο θάνατος; Τι μπορεί να ζήλεψε από μια νέα μόλις 16 χρονών που τώρα άρχιζε να γεύεται την ζωή; Έφυγες και η απουσία σου είναι τόσο φανερή... Πως γίνεται το γειτονάκι μου, κορίτσι όλο ζωντάνια, να έχει φύγει στην γειτονιά των αγγέλων;
Αντίο Βασούλα. Ο Κώστας και ο Βασίλης θα σε μαλώσουν που βιάστηκες να φύγεις από κοντά μας. Να μας θυμάσαι που και που από εκεί πάνω. Και εμείς εδώ να είσαι σίγουρη πως θα σε έχουμε για πάντα στην μνήμη μας και την καρδιά μας. Η μόνη ιδέα που μας παρηγορεί είναι πως κάποτε, κάπου θα τα ξαναπούμε...

Διαβάστε περισσότερα...

Καλό ταξίδι Βασίλη...

Λουλούδι ήσουν και χάθηκες σε σκόρπισε ο αέρας
και χάθηκε απ' τα μάτια μας το όμορφο φως της μέρας!

Κακό δεν έκανες ποτέ, δεν έβλαψες κανέναν,
μονάχα γέλιο και χάρα σκορπούσες στον καθένα!

Στα ξαφνικά μας έφυγες και πήγες μακριά μας,
αλλά θα ζεις αιώνια στα βάθη της καρδιάς μας!

Διαβάστε περισσότερα...

Κοινωνική Υποκρισία...

Από τα θρανία στα ναρκωτικά και από εκεί στο θάνατο, για 14χρονη μαθήτρια Γυμνασίου που βρέθηκε νεκρή έπειτα από χρήση κοκαΐνης, κατά τις διωκτικές αρχές, στην Πτολεμαΐδα.
Η κοινωνία είναι άρρωστη και η χρήση ναρκωτικών ουσιών από παιδιά αποτελεί την κλινική της εικόνα. Η κοινωνία δεν έχει δώσει ούτε πρότυπα ούτε στόχους, ούτε εμείς οι γονείς βλέπουμε τα παιδιά ως ζωντανά πλάσματα, αλλά τα βλέπουμε με χρηματοοικονομικό μάτι. Δηλαδή τούς παρέχουμε υλικά αγαθά πιστεύοντας ότι έτσι κερδίζουμε την αγάπη τους. Το δε εκπαιδευτικό σύστημα έχει ξεχάσει τη λέξη Παιδεία και ασχολείται μόνο με το "μάθε φυσική, μαθηματικά και ξένες γλώσσες"», δήλωσε για το τραγικό περιστατικό ο ιατροδικαστής Ματθαίος Τσούγκας...
Για άλλη μια φορά το θέμα θα απασχολήσει για λίγες μέρες την τοπική μας κοινωνία και τα ΜΜΕ και μετά το θέμα θα σβήσει, όπως έσβησαν τόσα άλλα. Μαζί με το θέμα όμως θα σβήσουν και κάποιες παιδικές ψυχές και όχι μόνο...
Ως πότε θα κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου;
Το πρόβλημα μας αφορά όλους. Σήμερα το παρακολουθούμε αμήχανα από τα μέσα ενημέρωσης. Αύριο θα το δούμε να απασχολεί με τραγικό τρόπο τους συναδέλφους, τους γείτονες και τους φίλους μας. Ίσως μεθαύριο να χτυπήσει και τη δική μας πόρτα.
Με το να εθελοτυφλούμε, να αποκρύπτουμε ή να δαιμονοποιούμε το πρόβλημα, το μόνο που καταφέρνουμε είναι ο στιγματισμός και η περιθωριοποίηση παιδιών που πρέπει να βρίσκονται στο επίκεντρο της μέριμνας και της φροντίδας μας...

Καλό ταξίδι μικρό αγγελούδι και μακάρι να μην υπάρξουν άλλα θύματα σε αυτόν τον ακύρηχτο πόλεμο...

Διαβάστε περισσότερα...

Θα τα πούμε Κώστα...

Κώστα,σου άρεσε να ζείς ελεύθερα χωρίς περιορισμούς. Γι΄αυτό και το όνειρο σου ήταν όπως μου είχες πεί να πάρεις αυτήν την μηχανή..."Πάνω στην σέλλα της νίωθεις άρχοντας", μου είχες εξομολογηθεί. Όμως το όνειρο σου, δεν είχε μπέσα!Δεν σου φέρθηκε σαν άρχοντα...Το όνειρο σου μετατράπηκε σε εφιάλτη μας...Σε πέταξε στην άσφαλτο και κανείς μας δεν πρόλαβε να σε βοηθήσει... Ούτε ο ίδιος ο Θεός, σου έδειξε επιείκια...Την άξιζες την επιείκια Κώστα.Τόσα χρόνια σαν οδηγός του ΕΚΑΒ, από τα χέρια σου πέρασαν πάρα πολλές περιστατικά. Η κόντρα σου με το χρόνο, για να τα προλάβεις ανελέητη. Πάντα σε έβγαζε νικητή. Ήσουν από τα πιο έμπειρα πληρώματα μαζί με τον φίλο σου τον Ηλία που όλο ανάφερες...Όμως η εμπειρία σου δεν σε έσωσε ρε Κώστα.Αν και είχες δεί πολλές παρόμοιες περιπτώσεις με την δικιά σου, αν και πάντα φορούσες το κράνος αυτήν την φορά δεν το έβαλες...
Ήταν σαν να μας βάρεσε κεραυνός, στην είδηση του θανάτου σου. Aν περνούσε τώρα ο λόγος σου, δεν θα την ήθελες αυτήν την πένθιμη σύναξη.
Ήταν όλοι εδώ, φίλοι, γνωστοι, συγχωριανοί, συνάδερφοι, για να σου πουν από κοντά: "θα τα πούμε". Eίναι αδιανόητο, ανήκουστο, απαράδεκτο, αυτό που συνέβη. Aρνούμαστε να το αποδεχτούμε, αποχαιρετώντας σε. Kαι αυτήν την άρνηση θα την κουβαλάμε σ' όλη την υπόλοιπη ζωή μας...
Φίλε Κώστα έφυγες νωρίς και το κενό που άφησες μεγάλο. Μας λείπει η παρουσία σου, η ματιά σου, το χαμόγελό σου, τα αστεία σου. Θα έχεις καλή παρέα εκεί, αφού θα σε περιμένουν, συγγενείς, γνωστοί αλλά και ο πατέρας μου...
Θα τα πούμε...

Διαβάστε περισσότερα...