Σκοτώνουν τους ανθρώπους όταν γεράσουν...

Έθαβαν οι γέροι τους νέους τους. Κι όταν θα πέθαιναν αυτοί δεν θα έμενε κανείς να τους θάψει. Σαν το κατάλαβαν πως άταφοι θα έμεναν άρχισαν να μπαίνουν μόνοι τους στους τάφους και να σκεπάζονται με χώμα όσο καλύτερα μπορούσαν. Μη σας φαίνεται παράξενο Έτσι γινόταν από πάντα στους πολέμους. Όμως αυτός ο πόλεμος είναι διαφορετικός. Ζουν οι νέοι. Μόνο που λείπουν. Άλλοι φεύγοντας μακριά, άλλοι πιάνοντας μια γωνιά να σκύψουν στους καημούς τους κι άλλοι που χαμένοι στο λαβύρινθο με τις αγωνίες τους βαφτίστηκαν «καταθλιπτικοί». «Ψυχικά ασθενείς». Αν και κάποτε, θα πρέπει να το δούμε κι αυτό. Να εντάξουμε τη μοιρολατρία και την αδιαφορία στις ψυχικές νόσους. Αυτή η ακινησία, αυτή η απουσία έστω της παραμικρής αντίδρασης, δεν είναι έργο τέχνης. Δε γίναμε αγάλματα. Είναι ασθένεια. Paranormal που θα έλεγε και κάποιος μελετητής. Σκοτώνουν τους ανθρώπους όταν γεράσουν. Είναι «βάρος στην οικονομική πολιτική». Στην «προσπάθεια για ανάπτυξη». Είναι «άχρηστοι». Τους δολοφονούν πυροβολώντας τους μ’ ένα μέτρο στο κεφάλι. Ένα μέτρο που τους κόβει τη σύνταξη, ένα που τους κόβει τα φάρμακα, ένα που τους ..αφαιρεί το δικαίωμα να νοσηλευτούν. Κάποιοι γέροι δε χρειάζονται να περιμένουν άλλα μέτρα να τους πυροβολήσουν στο κεφάλι. Τι είναι άλλωστε η καρδιά και ο εγκέφαλος; Ένα λίγο πιο ισχυρό «δεν αντέχω» από το συνηθισμένο και μπορούν να σβήσουν μόνα τους. Μια σύνταξη λιγότερη, μια ακόμη κυβερνητική επιτυχία. Συγχωρέστε με, αλλά θεωρώ τους γέρους πιο σημαντικούς από διάφορα «ιερά και όσια» αυτής της πατρίδας που γέρασε κι έρχεται η σειρά της να πυροβοληθεί μ’ ένα ξεπούλημα. Δε θα ξεμπερδέψω με ευκολάκια του στυλ «καλά να πάθουν γιατί ψήφισαν συντηρητικά». Είναι οι γέροι μου ό,τι κι αν ψήφισαν. Τέτοιου είδους αφορισμοί και γενικεύσεις δε δείχνουν τίποτε άλλο από τον έρποντα κοινωνικό φασισμό μιας άλλης πλευράς. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ το ίδιο την εθνική αποκτήνωση με την εθνική προδοσία. Το γράφω μήπως και το κατανοήσουν διάφοροι εθνολάτρες της πολιτικής και της εκκλησίας. Προδότες είστε και δολοφόνοι. Κι εμείς οι υπόλοιποι άβουλοι. Αγάλματα. Πόλεμο έχουμε. Μαχητές δεν έχουμε. Μας σκοτώνουν τους γέρους. Αν δε σε νοιάζει, ήδη γέρασες πολύ.

Πηγή: http://revealedtheninthwave.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Αγνωστος Πολεμος

Κάποτε που δεν ζούσαμε εμείς οι γονείς μας πολέμησαν, και πολέμησαν σκληρά, πέθαναν για αυτό που ονόμαζαν πατρίδα, έπειτα στην κατοχή πολλοί πέθαναν από κακουχίες, από την πείνα, την ασιτία, τα βασανιστήρια των Γερμανών.
Ήρωες μας όλοι αυτοί, επώνυμοι και ανώνυμοι, σε έναν από τους πολέμους που πηρέ μέρος αυτή η χώρα, εκατόν είκοσι χρόνια πριν από αυτόν τον πόλεμο κάποιοι άλλοι έδωσαν την ζωή τους για να λέμε εμείς σήμερα....είμαστε ελεύθεροι.
Σε αυτούς τους πολέμους ήξερες τον αντίπαλο, είχες ένα στόχο, ήξερες τι πολεμάς, ενάντιων ποιας δύναμης μάχεσαι.
Ποιος να μας έλεγε τόσα χρόνια μετά ότι εμείς, όλοι, ένας λαός ολόκληρος θα παίρναμε μέρος σε έναν ακόμη πόλεμο!
Με μια διαφορά.
Δεν θα αναγνωρίζαμε τον εχθρό, δεν θα υπήρχαν όπλα, μάχες, καταστροφές.
Θα υπήρχαν όμως θάνατοι.
Και θρηνούμε πολλούς θανάτους μεταξύ μας, θανάτους αθώων, θανάτους 15χρονων παιδιών, θανάτους μανάδων με αγέννητα μωρά, και ξαφνιαζόμαστε κάθε φορά που συμβαίνει ακόμη ένας θάνατος, λυπούμαστε, θρηνούμε, φοβόμαστε.
Και μένουν οι οικογένειες τους πίσω, μισές και κλαίνε τον χαμό των ανθρώπων τους, τα παιδιά τους που θα μεγαλώσουν χωρίς αυτούς, τους γονείς που ζουν τις κηδείες τους.
Ένας λαός που πίστεψε ότι μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ότι θα ζήσει καλύτερες ημέρες, που δούλεψε, που προσπάθησε τα παιδιά του να μην έχουν τέτοιες εμπειρίες.
Και όμως.....
Αυτό που ζούμε τώρα είναι ο νέος πόλεμος, που οι δικοί σου είναι συγχρόνως και οι εχθροί σου, που το χρήμα σκοτώνει και εκδικείται όσους το πολεμούν, που αυτοί που ψήφισες για να σε σώσουν σε ρίχνουν στον καιάδα σαν απολειφάδι της κοινωνίας.
Με ωραία λόγια μας έπεισαν, με υποσχέσεις μας κοίμισαν, με διορισμούς μας έδεσαν, και μετά.....
Μετά τα άρπαξαν όλα, αποθεματικά, μίζες, συμβόλαια, αναθέσεις.
Όλοι αυτοί που τώρα σου λένε ότι δεν γνώριζαν σου λένε ψέματα.
Όλοι αυτοί που τώρα σου μέλανε για δύσκολα μετρά εκεί ήταν.
Όλοι αυτοί που σε έριξαν στον καιάδα και τώρα δηλώνουν λύπη ζούσαν δεν είχαν πεθάνει τότε.
Τους βολεύει ο φόβος κι όμως θα βγουν να καταδικάσουν τον ένοχο, τον ανέθρεψαν οι ίδιοι κι όμως δεν τον γνωρίζουν.
Δεν είναι περίεργο που σκοτώνουν πάντα κάποιον διπλανό και όχι αυτούς που θα έπρεπε να σκοτώσουν οι τάχα τρομοκράτες;
Δεν είναι περίεργο που ενώ προέχουν τουλάχιστον 300 εκείνοι να σκοτώνουν τον 301;
Αυτό που ζούμε είναι μια παρωδία ζωής.
Έναν άγνωστο πόλεμο.

Πηγή:http://harrytsopanos.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...