Δείτε σημερινές (28/3) απογευματινές φωτογραφίες του Κ. Περτσινίδη:
Πηγή: http://kozan.gr Διαβάστε περισσότερα...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογραφίες περιοχής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φωτογραφίες περιοχής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 28 Μαρτίου 2018
Σημερινές (28/3) απογευματινές φωτογραφίες από τον υπό κατεδάφιση παλαιό οικισμό της Μαυροπηγής...
Δείτε σημερινές (28/3) απογευματινές φωτογραφίες του Κ. Περτσινίδη:
Πηγή: http://kozan.gr Διαβάστε περισσότερα...
Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014
Η άγνωστη καθημερινότητα στο λιγνιτωρυχείο Πτολεμαΐδας...
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Φωτογραφίες: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Γιάννης Κολεσίδης
Τρίτη 15 Ιουλίου 2014
Κίτρινο ξημέρωμα...
Θα σου πω μια ιστορία απ' τα σπλάχνα της ΔΕΗ. Να μάθεις πως είναι.
Θυμάμαι να του το φωνάζω σαν τρελός. Πρώτη μέρα που τον είδα με την χακί φόρμα. Μία, δύο, δέκα. Τον κυνήγησα είκοσι μέτρα, μ’ άφησε να τον προφτάσω, του ‘ριξα ένα σκαμπίλι στο σβέρκο, την έβαλε.
Δεν είναι δυνατόν να τον έχω μεγαλώσει τόσο στραβά. Δεν είναι. Αλλά θα μου πεις, όλα του τα ‘δωσα, μισθός ΔΕΗτζή, πώς να μην του τα δώσω;
Ευχή και κατάρα λοιπόν.
Ευχή για το τουρκοχώρι με τις λάσπες, το Καϊλάρι που γίνηκε Πτολεμαΐδα, μεγάλη και τρανή, που ‘χει κατοίκους με πρησμένες τσέπες. Κατάρα, για ένα οροπέδιο που το ξεπλένει η σκόνη. Η σκόνη εκείνη, που τρυπώνει στα σωθικά κι όταν βαριέται τη ζεστασιά τους, τα κατατρώει.
Να τ’ ανοίξει τρύπες.
Όταν μας άνοιξαν τα σύνορα ξανά, τρέξαμε για θέσεις. Οι πολιτικοί πρόσφυγες, τα παιδιά των αριστερών, τα παιδιά μιας θύελλας καταραμένης, είχαμε την ευκαιρία μας. Κι όταν τα κτίρια με τον κεραυνό ζητήσαν γνωστικούς και σπουδαγμένους, το ανατολικό μπλοκ μας είχε εφοδιάσει.
Στην Τσεχοσλοβακία, τα σχολεία ήταν ανοιχτά τόσο, ώστε ν’ ανοίξει και το κεφάλι όσων περνούν τις πόρτες τους.
Διαγωνισμός για μηχανολόγους λοιπόν. Για δέκα θέσεις που προκήρυξαν, πέρασα έβδομος. Στους τέσσερις χιλιάδες. Χακί φόρμα, γραφείο στον πύργο ελέγχου, βάρδια στη ΔΕΗ. Σπίτι στην πρωτεύουσα της Εορδαίας με την τρυπημένη γη και καλή αρχή.
Από την πρώτη μέρα το καταλαβαίνεις.
Καμία πόρτα δεν σταματά την σκόνη, καμιά καθαρίστρια δεν την κρύβει, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει την αίσθηση να καθαρίζεις την μύτη σου απ’ την τέφρα.
Χαρτομάντιλο και μαύρη μύξα. Ήταν η μέρα που έμαθα, πως σαν τελειώνω, θα ξοδεύω μιάμιση ώρα στον νιπτήρα.
Ήταν κι αυτή η βάρδια η διαβολεμένη.
Ο λευκός διακόπτης στον τοίχο σου, πρέπει να ανοίγει όταν τον θες. Έτσι κι η ΔΕΗ, δεν ξέρει από μέρες και νύχτες, γιορτές κι αργίες.
Το ρολόι μου, αυτό του σώματος, το χάλασα νωρίς. Πρωί, απόγευμα, νύχτα, ρεπό. Και πάλι απ’ την αρχή.
Πώς να συνηθίσεις τέτοιον ύπνο; Οχτώ ώρες σκόνη, οχτώ ώρες ύπνος, οχτώ ώρες ζαλισμένος.
Μια πόλη με χακί ανθρώπους. Μ’ ανθρώπους που έμαθαν πως τα φρεσκοπλυμένα σεντόνια, πάντα θα γίνονται πιο κίτρινα απ’ τον αέρα της αυγής, τον αέρα της απελευθέρωσης ρύπων. Ανθρώπους που κυκλοφορούν νυσταγμένοι, πριν και μετά τη βάρδια, μ’ ένα χάρτινο κουτί γάλα στο χέρι. Αυτό τους είπαν, κι αυτό έκαμναν. Δώστε γάλα στους εργαζομένους, τους κάνει καλό μετά από τόση σκόνη.
Η Πτολεμαΐδα είναι άσχημη. Φτιαγμένη από ανάγκη, στα γρήγορα, μπετό κόντρα μπετό. Μα οι άνθρωποί της… Οι άνθρωποί της ζουν τις μέρες τους δοξάζοντάς τις. Μια πόλη που τη νύχτα ντύνεται πανηγύρι, να τη ζήσει, να της ρουφήξει το μεδούλι και τ’ αστέρια, που φαίνονται αλλιώς στο κίτρινο πέπλο που πήρε για προίκα.
Τα χρόνια έτρεξαν. Η σκόνη σκαρφάλωνε, αγόρασα σπίτι δικό μου, τ’ αγόρια μεγάλωναν, ό,τι χρειάστηκαν το είχαν. Οι ανάσες μου βάραιναν μόνο. Ανάθεμά με, δεν κόβω και το τσιγάρο. Ένα φουγάρο με πόδια, κάτω από μεγαλύτερα φουγάρα μ’ άσπρες και κόκκινες ρίγες, να τα βλέπουν τ’ αεροπλάνα. Στις άδειες του καλοκαιριού, έψαχνα θάλασσα, να γεμίζω αρμύρα το στήθος. Έβαλα κάτω τα πενηντάρικα που αφήνω πια στον πνευμονολόγο. Δες τον αριθμό που φτιάχνουν και μετά μίλα μου για ευχές και κατάρες του λιγνίτη.
Τέτοια είναι η δική μας ηλεκτροπληξία.
Κι ύστερα…
Ύστερα ήρθε η κρίση.
Ήρθαν εκείνοι που αποφάσισαν πως παίρνουμε πολλά. Πως τα ορυχεία είν’ εύκολα, πως η λάσπη βγαίνει απ’ τα ρούχα εξίσου εύκολα, πως οι ΔΕΗτζήδες είναι κείνες με τα ταγιέρ πίσω απ’ τα ταμεία. Πως τα δικά μου γεράματα, θα ‘ναι ίδια μ’ όλων που δούλεψαν. Ο μισθός έμεινε μισός, το εφάπαξ αγνοείται, η σύνταξη ένα στοιχειό που κυνηγάς να παγιδέψεις. Όλα όσα μου ‘ταξαν ν’ ανταλλάξω με τους γιατρούς, σαν φτάσω στα εξήντα.
Κι ήρθαν τα δίμηνα. Εφεύρεση των πολιτικάντηδων. Να εξυπηρετούν ρουσφέτια τοπικά, με ώρες εργασίας στ’ ορυχείο. Δουλειά του ποδιού στα χρόνια της ανεργίας.
Πήγε κι έκανε τα χαρτιά του ο βλάκας. Βαρέθηκε, λέει, να με βλέπει να τον λυπάμαι που πάει στράφι το πτυχίο. Ήθελε να με βοηθήσει πριν βγω στη σύνταξη.
Τον πήρανε γαμώτο. Τον πήρανε.
Δυο μήνες τώρα, τον βλέπω να κυκλοφορεί στα ορυχεία, χωρίς μάσκα στο στόμα, μάγκας όπως και του λόγου μας, στα νιάτα που περάσαν. Δίπλα στις ταινίες μεταφοράς του λιγνίτη. Βάφεται η μούρη του με κάρβουνο και το ‘χει για παιχνίδι.
Εσύ που μ’ ακούς, να το θυμάσαι, το γκρίζο από το κάρβουνο, είναι τ’ αληθινό χρώμα του πολέμου.
Ρε δεν τον θέλω εδώ μέσα.
Ξέρεις τι θα κάνω; Και μη με κατηγορείς. Θ’ αφήσω τις εξετάσεις μου στον καθρέπτη.
Είναι ευγενικός.
Και την ξέρει καλά τη Σαλονίκη.
Θα με πάει αυτός στο Θεαγένειο.»
Φωτογραφίες: Γρηγόρης Δάλλης
Πηγή: http://news.youropia.gr/post.php?id=62570
Δευτέρα 1 Απριλίου 2013
Σάββατο 28 Μαΐου 2011
Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2010
Την 1η θέση σε παγκόσμιο διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα την υπερθέρμανση του πλανήτη κατέλαβε η φωτογραφία του Χρήστου Λαμπριανίδη...
Ένα πάνελ από αξιόλογους εμπειρογνώμονες Τέχνης επιλέγουν τις 20 finalist οι οποίες δημοσιεύονται στη Huffington Post σε δημόσια ψηφοφορία μέσω της οποίας θα αναδεικνύονταν οι 5 καλύτερες. Οι κριτές ήταν :
• Jackson Browne (μουσικός)
• Chevy Chase (κωμικός) και Jayni Chase (φιλάνθρωπος)
• Mel Chin (καλλιτέχνης)
• Dianna Cohen (καλλιτέχνης)
• Philippe Cousteau (οικολόγος)
• Agnes Gund (συλλέκτης και φιλάνθρωπος)
• Van Jones (Ακτιβιστής)
• Carrie Mae Weems (Καλλιτέχνης)
• David Ross (Επιμελητής)
Οι “top 5 Climate Artists του 2010” όπως ονομάστηκαν και ψηφίστηκαν είναι:
1η θέση: No Pollution Please από τον Λαμπριανίδη Χρήστο (Ελλάδα)
2η θέση: AIR από τον David Criado (Βολιβία)
3η θέση: Oil Spill Duck Sculpture από τον Donald Gialanella (Wisconsin, Η.Π.Α.)
4η θέση: Donʼt Trash It από το Starkman Design Group (California, Η.Π.Α.)
5η θέση: Tick Tock από την Juliet McIver (California, Η.Π.Α.)
Οι νικητές τιμήθηκαν στης 7 Οκτωβρίου στην Ουάσιγκτον, στο «Κέντρο για την Αμερικανική Πρόοδο», και τα έργα τους θα εμφανιστούν στο show “Green Planet 100”. Μεταξύ των άλλων, τα έργα θα διανεμηθούν παγκοσμίως σε οργανισμούς για το περιβάλλον με τις οποίες θα υποστηρίξουν επικοινωνιακά τις ανακοινώσεις τους.
Ο Van Jones, ακτιβιστής, σύμβουλος του Ομπάμα σε θέματα οικολογίας κατά το 2009 και ένας από τους κριτές του διαγωνισμού δήλωσε «Αυτές οι εικόνες μιλάνε για τον αέρα, το νερό και την γη που μας συντηρεί. Και μας αποκαλύπτουν την επικίνδυνη εξάρτηση μας από το πετρέλαιο και το κάρβουνο. Η ανθρώπινη εφευρετικότητα δημιούργησε αυτά τα προβλήματα, και η ανθρώπινη δημιουργικότητα – όπου την βλέπουμε εδώ να είναι εμφανής - μπορεί να μας οδηγήσει στη λύση τους. Παροτρύνω τους περιβαλλοντικούς ακτιβιστές να χρησιμοποιούν αυτές τις εικόνες για τις δράσεις τους .»
Το blog που δημιούργησε η Huffington post για τον Λαμπριανίδη Χρήστο μπορείτε να το δείτε εδώ : http://www.huffingtonpost.com/christos-lamprianidis/coolclimate-art-contest-w_b_754929.html
Οι πέντε καλύτερες φωτογραφίες του διαγωνισμού : ttp://coolclimate.deviantart.com/favourites/?41307675#_41307675
Σπόνσορες
• 1Sky
• 350.org
• Artillery Magazine
• Big New Ideas
• The Canary Project
• The Center for American Progress
• Chesapeake Climate Action Network
• Clean Energy Works
• Climate Change Education
• Creative Visions Foundation
• Defenders of Wildlife
• deviantART
• Earth Day Network
• Ecorazzi
• Energy Action Coalition
• Environmental Defense Fund
• Green Community Schools
• Green For All
• Hip Hop Caucus
• Huffington Post
• Kaze Design
• Metropolis Magazine
• National Wildlife Federation
• Oceana
• Planet100
• Plastic Pollution Coalition
• Rock the Vote
• Sierra Club
• Student PIRGS
• Southern Energy Network
• SustainUS
• World Wildlife Fund
Tο κείμενο που απέστειλε ο Χρήστος Λαμπριανίδης στην Huffington post (μεταφρασμένο στα ελληνικά) και διαβάστηκε στην τελετή απονομής βραβείων
Πρώτα απʼ όλα θα θελα να σας ευχαριστήσω. Εσάς και όλους τους συμμετέχοντες σʼ αυτό τον διαγωνισμό. Ήταν μια πραγματική πρόκληση κι ένα διαβατήριο για μας να θίξουμε ένα σημαντικότατο πρόβλημα που μας αφορά όλους. Σε όποια γωνιά του πλανήτη κι αν ζούμε. Μας αφορά όλους κι όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο πιο δραστικά μέτρα μπορούμε να πάρουμε.
• Λίγα λόγια για μένα και την περιοχή που ζω.
Εγώ είμαι Έλληνας. Κι έχω πιστεύω το προνόμιο να ζω σʼ ένα προικισμένο τόπο. Στη Δυτική Μακεδονία, στην Βορειοδυτική πλευρά της χώρας. Και το πιο παράδοξο για κομμάτι της Ελληνικής γης? Δεν βρέχεται από θάλασσα. Δεν της λείπει όμως. Πυκνά δάση, ποτάμια και λίμνες καλύπτουν σχεδόν το 65% της επιφάνειάς της. Μαζί με τον πολιτισμό και την ιστορία της , έχει κι ένα μοναδικό θησαυρό. Τον πλούσιο ορυκτό της πλούτο. Το υπέδαφός της έχει πλούσια κοιτάσματα λιγνίτη που εδώ και 50 χρόνια αποτελούν πηγή ηλεκτροδότησης όλης της χώρας μας. Ο λιγνίτης είναι πολύ σημαντικός για τον ενεργειακό τομέα της Ελλάδας αφού καλύπτει το 70% των αναγκών της χώρας σε ηλεκτρική ενέργεια. Η εξόρυξη του λιγνίτη γίνεται σε δύο κυρίως περιοχές της χώρας, στη Δυτική Μακεδονία και στην Πελοπόννησο.
Το νόμισμα αυτό όμως έχει 2 όψεις, όπως άλλωστε όλα τα νομίσματα. Η μία όψη λέει «ενεργειακή καρδιά» της χώρας, ανάπτυξη της μεγαλύτερης βιομηχανίας εξόρυξης και παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, της ΔΕΗ, δουλειά σε περισσότερους από 8000 ανθρώπους, υψηλό ΑΕΠ, σημαντικά περιθώρια ανάπτυξης. Για πολλά χρόνια η περιοχή μας είναι συνώνυμη της ενέργειας.
• Η άλλη όψη του νομίσματος - Το πρόβλημα
Η μακρόχρονη παραμονή των ηλεκτροπαραγωγικών μονάδων στην περιοχή έχει επιφέρει τεράστια περιβαλλοντική ρύπανση. Η τέφρα και τα αιωρούμενα σωματίδια που εκπέμπονται από τις υψικαμίνους της ΔΕΗ είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικά για τη χλωρίδα και την πανίδα, ενώ καθιστούν την περιοχή ως την πιο επιβαρυμένη περιβαλλοντικά σε όλη την Ελλάδα. Η ελληνική ΔΕΗ, είναι η 5η μεγαλύτερη εταιρία παραγωγής λιγνίτη στον κόσμο, ενώ οι πιο ρυπογόνοι θερμοηλεκτρικοί σταθμοί στην Ευρώπη είναι αυτοί του Αγίου Δημητρίου και της Καρδιάς στην Κοζάνη (έκθεση της WWF).
Οι συνέπειες στο περιβάλλον είναι ανυπολόγιστες:
Οι λιγνιτικοί σταθμοί της ΔΕΗ εκλύουν τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα (CO2)στην ατμόσφαιρα, το οποίο ως γνωστόν είναι η βασική αιτία για την υπερθέρμανση του πλανήτη και το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει οι σταθμοί της ΔΕΗ στην Ελλάδα εκλύουν κάθε χρόνο 43 εκατ. τόνους διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα, ποσό που αποτελεί το 40% των συνολικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα της χώρας.
Και το χειρότερο? Τα σοβαρά προβλήματα υγείας και κυρίως τα αναπνευστικά που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι της περιοχής και ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά. Οι σταθμοί της ΔΕΗ εκπέμπουν υψηλές ποσότητες μικροσωματιδίων, τα οποία σύμφωνα με έρευνες σχετίζονται με σοβαρές ασθένειες, όπως αναπνευστικά προβλήματα, αλλεργίες ακόμη και καρκινογενέσεις. Ακόμη εκπέμπουν μονοξείδιο του άνθρακα, οξείδια του αζώτου, διοξείδιο του θείου, αρσενικό, κάδμιο, νικέλιο, όλα πολύ επικίνδυνοι ρύποι.
Δεν είναι του παρόντος να αναφερθώ περαιτέρω σε στατιστικές και αριθμούς. Αυτό είναι δουλειά των επιστημόνων και των ερευνητών και είναι στη διάθεση όσων πραγματικά ενδιαφέρονται να μάθουν.
Δεν ήταν αυτό που με παρακίνησε. Το πρόβλημα άλλωστε είναι γνωστό.
Εγώ είμαι εκπαιδευτικός. Διδάσκω παιδιά Γυμνασίου. Πάνω από όλα όμως είμαι πατέρας. ΚΑΙ ΦΟΒΑΜΑΙ. Δεν θέλω το περιβάλλον που ζούμε να υποθηκεύσει τη ζωή και το μέλλον των παιδιών. Των δικών μου παιδιών, των μαθητών μου, των συντοπιτών μου.
Είμαι όμως και φωτογράφος. Από χόμπι, από αγάπη. Πως θα μπορούσα άλλωστε να αποτυπώσω καλύτερα την ομορφιά του τόπου μου. Μα και τις ανάγκες του, την φθορά του, την αγωνία των κατοίκων του.
Δεν θέλω ο τόπος μου, που έχει τόσες ομορφιές, να πεθαίνει καθημερινά μέσα από την ανεξέλεγκτη χρήση του ορυκτού του πλούτου με αντάλλαγμα την ευμάρεια της περιοχής. Κι όταν εξαντληθεί ο πλούτος αυτός τι θα συμβεί; Τι γη και αέρα θα αφήσουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας;
Δεν ζητάμε τίποτα περισσότερο από το να προστατέψουμε τον τόπο μας, το περιβάλλον του, τις ζωές μας. Αυτό μπορεί να γίνει με την εγκατάσταση σύγχρονων φίλτρων, με την συμβολή των εναλλακτικών μορφών ενέργειας, με την απόφαση να υιοθετήσουμε πράσινες πολιτικές που θα προστατέψουν το περιβάλλον που ζούμε, που δημιουργούμε και που θα κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές.
Είναι εγκληματικό το κόστος αυτών των εργασιών να λειτουργεί ως δικαιολογία για την μη τέλεσή τους. Δεν ανεχόμαστε τα κέρδη να μπαίνουν πάνω από τις ζωές μας και την προστασία του περιβάλλοντος
Αυτή η αγωνία με παρακίνησε.
Με εργαλείο την μηχανή μου έβγαλα μια φωτογραφία. Την δούλεψα σαν να ζωγράφιζα με τα μάτια της ψυχής μου ένα πίνακα. Και του δώσα ένα όνομα. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΜΟΛΥΝΣΗ! Για να χουμε μέλλον, ζωή, ελπίδα.
Δεν ξέρω αν πέτυχα κάτι, αν κατάφερα να ευαισθητοποιήσω κάποιους. Αν τους έκανα να κοιτάξουν κατάματα το πρόβλημα. Όμως εγώ αυτό ήθελα. Μέσα από την αγάπη μου για την φωτογραφία προσπάθησα να δείξω πόσο αγαπώ τον τόπο μου και πόσο απεγνωσμένα όλοι αυτοί που τον αγαπούν και τον σέβονται ζητούν απʼ όλους όσους ευθύνονται να κάνουν κάτι. Με όποιο μέσο, από κάθε πόστο. Εγώ έχω μόνο την μηχανή μου. Κάποιοι μπορούν πολύ περισσότερα. Αρκεί να το θελήσουν. Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί. Μακάρι να τα καταφέρουμε…
Σας ευχαριστώ πολύ, και ιδιαίτερα την κ. Λιάνα Παπατέρπου που φρόντισε ιδιαίτερα για την οργάνωση και την έκφραση των σκέψεων μου.
Χρήστος Λαμπριανίδης
Κοζάνη 7/10/2010
Πηγή: www.kozan.gr Διαβάστε περισσότερα...
Κυριακή 18 Ιουλίου 2010
Τρίτη 4 Μαΐου 2010
Αντίο γαλάζιε ουρανέ...
Φωτογραφίες από την Παλιά Χαραυγή του Λαμπριανίδη Χρήστου
Πηγή: Kozan.gr
Τρίτη 30 Μαρτίου 2010
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.gif)
