Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φυλακισμένα μυαλά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φυλακισμένα μυαλά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012

Παιχνίδια του μυαλού...

Στα χρόνια που ζω υποσχέθηκα στον εαυτό μου να τα ζήσω όλα ανάποδα απ΄ ότι τα έζησα έως τώρα.
Να θυμώνω και μετά να σκέφτομαι, να γελώ και μετά ν' ακούω το αστείο, να σκουπίζω το αίμα και μετά ν' ανοίγω την πληγή,να μεθώ και αργότερα να πίνω,να τρώω και ακολούθως να περιμένω να με πιάσει η πείνα και στο τέλος θα ήθελα ν' αργώ και κατόπιν ν΄ αποφασίζω για τον προορισμό..
Είναι μια μορφή σχιζοφρένειας μου είπανε και "σιγά το νέο" είπα μέσα μου, αλλά θέλω να δώσω στο μυαλό μου το έναυσμα να σταματήσει να προσαρμόζεται σε αυτό που συμβαίνει.Δεν αξίζει τον κόπο γιατί το κατεστημένο δεν θέλει σκεπτόμενους οργανισμούς.Θα ποτίσω τη σκέψη μου με πιότερη παράνοια από αυτή που λαμβάνει όταν παίρνει στα σοβαρά αυτό που συμβαίνει εκεί έξω.Σώμα και μυαλό θα συμπράξουν ίσως και για πρώτη φορά με απόλυτη αρμονία για την δική μου, (για φαντάσου),αλλοπρόσαλλη διαμαρτυρία.Και δεν θα σταματήσω εδώ.Θα γίνω πιο επικίνδυνος όταν θα ρωτώ τους συν-ανθρώπους μου πως γίνεται, ενώ έχω σταματήσει να κοιμάμαι να βλέπω σαδιστικά το ίδιο πάντα όνειρο;Πως ενώ οι άρχοντες του τόπου μου λένε πως δεν μ΄ έχουν εξαπατήσει, εγώ μόνο όταν βιώνω την παράνοιά μου αισθάνομαι ότι μου λένε την αλήθεια.
Κάπου διάβασα ότι οι τράπεζες καταναλώνοντας τεράστια ποσά κατάφεραν επιτέλους να μπουν στο μυαλό μας κι έτσι στο εγγύς μέλλον μ΄ ένα επεξεργαστή που θ΄ αναλύει τον εγκέφαλό μας θα μπορούν να έχουν ασφαλή εικόνα για το αν θα είμαστε συνεπείς για το δάνειο που έχουμε αιτηθεί, έτσι ώστε να προχωρήσει η τελική έγκρισή του!! Δανεικά λεφτά, δανεικές σκέψεις, ι-δανική ζωή για να ζούμε.
Από εχτές κάνω απεργία πείνας, αλλά δεν έχω σταματήσει να τρώω!Θα το κάνω εν καιρώ και μόνο όταν δικαιωθώ στα ταπεινά αιτήματά μου, τα οποία βέβαια και δεν έχω βάλει σε μία σειρά για ευνόητους λόγους.Βρήκα μάλιστα και μια ψυχοθεραπεύτρια, αλλά και αυτή μου είπε πως την διαδικασία ανάποδα την ξεκίνησα, γιατί πρώτα έπρεπε να ξεκινήσω τις συνεδρίες και μετά να της πω τον μισθό μου που κάποιοι τον ονομάζουν ΒΑΣΙΚΟ!Της είπα να με κάνει καλά κι 'γω θα της δώσω και τα 500 ευρώ που παίρνω, αλλά μάταια.Έτσι πήρα την απόφαση να πάω τις φορές που αντέχω και μετά να τρελαθώ, που θα μου έρθει και ασορτί με το Δ.Ν.Τ της ζωής μου.
Λησμόνησα ν΄ αναφέρω ότι κάνω και ασκήσεις ηρεμίας με αναπνοές και διαλογισμό.Γιόγκα δηλαδή κάνω, αλλά δεν το λέω γιατί η δασκάλα μου είπε να είμαι ταπεινός.Εχτές μάλιστα πρόθυμα μου ζήτησε να με πάει σπίτι μου και ήταν πολύ ζεστά στα θερμαινόμενα δερμάτινα καθίσματα της mercedes που οδηγούσε κι εγώ την ρώτησα εάν πρώτα γίνεσαι ταπεινός και μετά πλουτίζεις, ή αντιθέτως άμα έχεις τα φράγκα σου μπορείς βολικά και ήσυχα να διεκδικήσεις την ταπεινότητα που σου αξίζει;
Έβαλα τα γυαλιά μου και καρτερώ τον ήλιο να φανεί.
Αυτός δεν θα με ξεγελάσει.Θα του πω αλήθειες και αυτός για να σβήσει την υποχρέωση θα ρίξει λίγο φως σε ότι μέσα μου παραμένει σκοτεινό και ανάποδα κινείται.Παράλληλα θα κατεβάσω τα χειμερινά γιατί καλοκαίρι έρχεται και σκέφτομαι τι ωραία που είναι να κλαίω χωρίς ακόμα να έχω ανταμώσει ότι μας περιμένει.
Θα σκοτώσω τέλος όποιον κόπτεται για το μέλλον μου και στον αντίποδα θα ανοίξω την πιο ζεστή αγκαλιά σ' εκείνον που παραβλέποντας τα μελλούμενα, θα μου αναλύσει το "σχέδιο" που συντελείται ερήμην μου, ενώ η δική μου μέγιστη διαμαρτυρία εξαντλείται στα διόδια που δεν πληρώνω και στην δίωρη "ειρηνική" πορεία μια φορά τον χρόνο για την μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξη που οι κρατούντες έχουν διασφαλίσει για να σταματά μέχρι εκεί η εκτόνωσή μας.
Ερχονται απόκριες.Εμείς ας βγάλουμε τις μάσκες να δουν πόσο καθαρό παρέμεινε το χρώμα που έχουνε τα μάτια μας...

Πηγή: http://jo-kok.blogspot.com/

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα 1 Αυγούστου 2011

Κάτι θα έχουμε στο βάθος του μυαλού μας...Δεν μπορεί...

Προσέχετε τι απαλά που κυλάνε όλα ε; Και τι ήσυχα που τα καταπίνουμε...Και οι μισθοί μειώνονται (και θα μειωθούν κι άλλο)...Και οι συντάξεις...Και τα ταμεία άδεια, το δημόσιο χρήμα αρπαγμένο κι εξαφανισμένο...Και ένα βουνό φόροι...Και το ωράριο καταργείται, και οι υπερωρίες και η αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης χλωμιάζει και προχωράμε και σε άλλα...
Και στα ενδιάμεσα διάφορα άλλα ποικίλλου χαρακτήρα:
Νομοσχέδια για τη παιδεία, για την υγεία, Κάτι άλλα που μπλέκονται ανάμεσα σε όλα τα άλλα και περνάνε εντελώς στη λούφα, (μεταμοσχεύσεις, διάφορων ειδών κάρτες που ετοιμάζονται, τσιπάκια - στην αρχή στα ζωάκια μας βέβαια-) Και το ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας Και η ξένη κατοχή των διεθνών κερδοσκόπων Και το βρισίδι σε ένα ολόκληρο λαό Και η ταπείνωση, και οι καρπαζιές, και το χέρι που κλέβει ασύστολα μέσα από τις τσέπες νέων και γέρων, και η υπόθηκευση του μέλλοντος πολλών επερχόμενων γεννεών...Και η επιλεκτική πτώχευση...Και οι θύτες που σουλατσάρουν ανενόχλητοι...
Είδατε τι ωραία. Ούτε οι ίδιοι δεν φανταζόντουσαν μέχρι που φτάνει η αβουλία μας, η απραξία μας, η υποταγή μας. Δοκιμές κάνουν. Πετάνε πέντε βόμβες. Τίποτα. Μερικές μούτζες και κανένα γιαούρτωμα. Θαυμάσια. Ετοιμάζουν τις επόμενες πέντε. Θα τσεκάρουν πάλι και θα προχωρήσουν.
Δεν ξέρω ποιο είναι το τελευταίο επίπεδο για ένα κράτος σκουπίδι, ξέρω όμως σίγουρα πως αυτό είναι το πρόγραμμα. Να μοιάζουμε σκουπίδι. Κι αν ακόμα δεν είμαστε, αν το θέλουν έτσι θα μας παρουσιάσουν. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ...
Πάνω σε ένα ανύπαρκτο χρήμα, στις εικονικές πραγματικότητες του πολέμου των αγορών, ένα φάντασμα η Ελλάδα που οι περισσότεροι πλέον θέλουν απλά να βρουν ένα καλό τρόπο να το ξορκίσουν και να το εξαφανίσουν με όσο το δυνατόν λιγώτερες απώλειες στις τσέπες τους ή με όσο το δυνατόν περισσότερα κέρδη...
Κι εμείς είδατε τι ωραία.... Περιμένουμε. Υπομονετικά. Να δούμε τι... δεν ξέρω. Κάτι στο βάθος του μυαλού μας θα υπάρχει. Δεν διακρίνεται αλλά κάτι πιστεύω να υπάρχει. Κάποιο παραμύθι από αυτά που μας αρέσει να πιστεύουμε. Κάποιος θεός που θα μας σώσει. Κάποιος ξαφνικός έρωτας που θα πιάσει τους ευρωπαίους και θα μας τα δώσουν όλα χύμα χωρίς να ζητήσουν τίποτα, η αποκάλυψη ίσως όπου θα είμαστε οι εκλεκτοί και θα επιβιώσουμε....
Κάτι θα υπάρχει...Προς το παρόν είμαστε φιγούρες παλιάς ελληνικής κωμωδίας.
Κρατά τε με γερά γιατί θα τους δείρω....Εχω μια υποψία. Πως με αυτό το "δούλος του θεού" που κολλάμε σε κάθε περίπτωση από την ώρα που ανοίγουμε τα μάτια μας, έχουμε πεισθεί τελικά πως κάτι τέτοιο είμαστε ικανοί να είμαστε. Δούλοι....
Ειδατε πως καταντάει τελικά η μπουγάδα τα μυαλά;;

Πηγή: http://www.ramnousia.com/

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 8 Ιουνίου 2010

Ουτοπία...


Τον τελευταίο καιρό κάτι έχει αλλάξει . Ίσως είναι η οικονομική κρίση .Ίσως να υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα που συναντιέται , ασχολείται , συζητά .Ίσως να είναι άπλα μόδα και σε λίγο να σταματήσουμε και να ασχολούμαστε πάλι με διαζυγια και ταινίες ρεαλιστικοί κινηματογράφου . Όποιος όμως και να είναι ο βαθύτερος λόγος το μόνο σίγουρο είναι ότι γίνονται συζητήσεις για το ποιος ευθύνεται , τι πρέπει να γίνει , τι πρέπει να αλλάξει .Και όλες με την ίδια κατάληξη...
Είναι ουτοπια να ζήσεις σε μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος δε θα λειτουργεί με γνώμονα το ατομικό κέρδος ...Είναι ουτοπία να παραμερίσει η ανθρωπότητα τη βολή της για την οικολογική ισορροπία...Είναι ουτοπία ... είναι ουτοπία ... είναι ουτοπία ...

Ουτοπία : χαρακτηρισμός για κάθε ιδέα , ιδίως ιδεολογία , η οποία θεωρείται αδύνατο να πραγματοποιηθεί ... : η παγκόσμια ειρήνη θεωρείται ουτοπία ακόμα και σήμερα (πηγή : λεξικό της κοινής νεοελληνικής )...τη δεδομένη στιγμή θα προσέθετα: Πάντα θα παίζει ρολο το πότε.
Σκέφτομαι πόσες ουτοπίες έχουνε γίνει πραγματικότητα :
Για τη γυναικά των σπηλαίων δεν ήταν ουτοπία να επιλέγει το σύντροφο της και να έχει δικαιώματα ;
Για το άτομο με ειδικές ανάγκες στην Αρχαία Σπάρτη δεν ήταν ουτοπία να μην καταλήξει στον Κεάδα ;
Για τον Έλληνα του 1800 δεν ήταν ουτοπία να ζήσει σε ένα δικό του κράτος ελεύθερος ;
Για την ανθρωπότητα δεν ήταν ουτοπία να πετάξει , να ταξιδέψει με ταχύτητα , να πάει στο διάστημα ;
Φυσικά και ήταν . Αλλά κάποιοι πίστεψαν , προσπάθησαν , δε σταμάτησαν να κοιτάζουν το στόχο τους και τελικά πήγαν εκεί , σαν άλλοι ήρωες του Coelho.Εξάλλου αυτό σημαίνει και εξέλιξη : η πραγματοποίηση των ουτοπιών .
Πάντα τα φυλακισμένα μυαλά θα χαρακτηρίζουν ουτοπία οποιαδήποτε εξέλιξη της σκέψης , της νοοτροπίας και της συμπεριφοράς και πάντα τα ελεύθερα θα βρίσκουν ουτοπίες να κοιτάζουν . Πάντα έτσι ήταν , πάντα έτσι θα είναι ...

Πηγή: http://ramnousia.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 3 Μαρτίου 2009

Όλοι κρύβουμε ένα Παλαιοκώστα μέσα μας...


Τις τελευταίες μέρες όλοι, έχουμε σχολιάσει την κινηματογραφική απόδραση του Παλαιοκώστα.
Ο δραπέτης που κατάφερε να ξεφύγει από την φυλακή του.
Ο καθένας μας κάποια στιγμή θα ήθελε όχι απλά να φύγει από κάπου αλλά να ξεφύγει.
Υπάρχουν πολλών ειδών φυλακές στην διάρκεια της ζωής μας, που είτε μπαίνουμε εκεί οικειοθελώς είτε κατ’ ανάγκη. Στην πρώτη περίπτωση ανακαλύπτουμε εκ των υστέρων ότι στον παράδεισο που βλέπαμε σιγά σιγά ξεφύτρωναν κάγκελα, ενώ στην δεύτερη ένα «πρέπει» μας άνοιξε την πύλη.
Στην εποχή μας τα προβλήματα είναι πολλά και αν καθίσεις να το φιλοσοφήσεις όπως λέει ο λαός, τότε θα διαπιστώσεις πως μας έχουν έγκλειστους όλους, σε φυλακές που απλά τις ονομάσανε διαφορετικά.
Χρειάζεται θάρρος για να παραδεχτείς ακόμη και την υπάρξή τους, πόσο μάλλον για να δραπετεύσεις. Η αλήθεια είναι πως αν σκύψουμε να δούμε μέσα μας, αν ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν θα ανακαλύψουμε στιγμές που θα ευχόμασταν κι εμείς να είχαμε την τύχη του Παλαιοκώστα.
Δηλαδή, να έρθει ένα ελικόπτερο και να μας πάει μακριά…
Να μας απομακρύνει από καταστάσεις οποιασδήποτε φύσεως που μας στερούν την ελευθερία έκφρασης και το δικαίωμα της χαράς. Ή ακόμη αν κάποιες φορές έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα δίλλημα και δεν βγάζουμε άκρη τότε πάλι αναζητούμε έναν απομηχανής θεό για να δώσει αυτός τη λύση. Μόνο που αυτός δεν έρχεται πάντα μόνος του, κάποιες φορές πρέπει να τον επικαλεστούμε να τον αναζητήσουμε.
Υπάρχουν βέβαια και ορισμένοι που στερεώνουν οι ίδιοι κάγκελα είτε γύρω από τον εαυτό τους είτε γύρω από άλλους ανθρώπους.
Τους αρέσει να φυλακίζονται ή και να φυλακίζουν. Να εγκλωβίζονται και να περνούν τη ζωή τους σε στενά κελιά, ή να εγκλωβίζουν άλλους και να ικανοποιούνται με αυτό.
Αν σ’ αρέσει να ζεις σε φυλακή κανένα πρόβλημα, αν δεν σ’ αρέσει να σε κρατούν φυλακισμένο όμως σκέψου τον τρόπο που θα αποδράσεις, σίγουρα υπάρχει.
Αν πάλι ψάχνεις την ευκαιρία… δεν θα έρθει από μόνη της, πρέπει να την δημιουργήσεις.
Το θέμα είναι να συνειδητοποιήσεις την κατάσταση, να το δουλέψεις στο μυαλό σου, να το αποφασίσεις και να οργανώσεις την τέλεια δική σου, απόδραση.
Το κατά πόσο αναίμακτη θα είναι κανείς δεν μπορεί να το ξέρει, ούτε να το εγγυηθεί.
Ρισκάρεις για να κερδίσεις την ελευθερία σου πάντα.
Ρισκάρεις να βρεθείς για ακόμη μια φορά σε μια καινούργια φυλακή αλλά σου αναγνωρίζεται η τόλμη και το θάρρος!

www.epikairo.gr-Της Κωνσταντίνας Γεράκη

Διαβάστε περισσότερα...
 
back to top