Mπήκε στο βαγόνι και άρχισε το γνωστό τροπάρι: «Συγγνώμη, να σας κάνω μια ερώτηση;». Όταν τον έβλεπαν τον απέρριπταν αμέσως, γιατί καταλάβαιναν ποιά θα ήταν η ερώτηση. Και είτε τους περίσσευαν ψιλά είτε όχι, δεν είχαν καμία διάθεση να τα δώσουν σε αυτόν. Ένας στους -πολλούς- τόσους του έδινε, αλλά και αυτός συνήθως πριν τον αφήσει καν να προχωρήσει στην ερώτηση. Κατάλαβε τότε ότι έπρεπε να το πάρει αλλιώς. Πήγε σπίτι, ανάγκασε την μάνα του να του ανοίξει, πλύθηκε, λούστηκε, ξυρίστηκε, έβαλε καθαρά ρούχα και επέστρεψε στους σταθμούς και τα βαγόνια. «Συγγνώμη, να σας δώσω μια απάντηση;» άρχισε να ρωτά, και νά που τα αυτιά που ως τώρα ήταν κλειστά άνοιξαν, νά που η άμεση απόρριψη μετατρεπόταν σε άμεσο ενδιαφέρον. Τα νέα κυκλοφόρησαν αστραπιαία. Κάποιος τα τουίταρε, πάμπολλοι τα ριτουίταραν, τσίμπησαν και τα υπόλοιπα μίντια, τόσο τα σόσιαλ όσο και τα σοσιαλιστικά. Ανάμεσα μας κυκλοφορούσε ένας άνθρωπος που προσέφερε απαντήσεις. Μπορούσες να του κάνεις ό,τι είδους ερώτηση ήθελες. Δεν θα υπεξέφευγε («Υπάρχει Θεός;», τον ρώτησε ένας τριαντάχρονος. «Υπήρχε παλιά και θα ξαναϋπάρξει στο μέλλον. Αλλά τώρα όχι. Δεν υπάρχει». «Γιατί έπαψε να μου τηλεφωνεί το παιδί μου;», τον ρώτησε μια εβδομηντάχρονη. «Επειδή έτσι συνδυάζει την ηδονή της ελευθερίας με την ηδονή της ενοχής». «Ποιά είναι η πιο ωραία γεύση παγωτό στον κόσμο;», τον ρώτησε ένας δεκάχρονος. «Το σορμπέ λεμόνι». «Γιατί το ουίσκι έχει τόσο διαφορετική γεύση μέσα από τα χείλια της;», τον ρώτησε ένας εικοσιπεντάχρονος. «Επειδή το ποτό πρέπει να φιλιέται και το φιλί να πίνεται». «Θα ξαναβρώ γρήγορα δουλειά;», τον ρώτησε ένας άνεργος. «Αν σου κάνει η μαύρη, ναι». «Υπάρχουν φορές που σκέφτομαι να πέσω απ' το μπαλκόνι. Θα το κάνω;», τον ρώτησε μία με φόβο στη φωνή. «Όχι. Γιατί τότε θα το κάνω κι εγώ». «Υπάρχουν φορές που επί ώρες δεν κάνω τίποτε άλλο απ' το να κοιτάω τον τοίχο του σαλονιού. Γιατί;», τον ρώτησε ένας με θλίψη στη φωνή. «Επειδή έτσι είναι η φύση σου. Ή επειδή έτσι έγινες στην πορεία. Ή επειδή αν δεν υπήρχαν ιδιοσυγκρασίες σαν τη δική σου, τους τοίχους δεν θα τους πρόσεχε ποτέ κανείς». «Θα σοβαρευτώ ποτέ;», τον ρώτησε μία με γέλια στη φωνή. «Ναι, βέβαια. Και όχι βέβαια». «Θα ευτυχήσω ποτέ;», τον ρώτησε ένας με λυγμούς στη φωνή. «Όταν πάψεις να ψάχνεις ανθρώπους που σου μοιάζουν». «Με ποιό δικαίωμα νομίζεις ότι έχεις μια απάντηση για όλα;», τον ρώτησε ένας με βάρος στη φωνή. «Με αυτό της ελαφρότητας»). Όσο αιφνίδια ξεκίνησε, τόσο αιφνίδια σταμάτησε. Λίγες μέρες μετά, στη μέση ενός βαγονιού που πήγαινε προς αεροδρόμιο, διευκρίνισε ότι η επόμενη είναι η τελευταία ερώτηση που θα δεχθεί. Έπειτα θα ξανάμενε άπλυτος, άλουστος, αξύριστος και θα επέστρεφε στις τάξεις των ζωντανών σκουπιδιών αυτής της πόλης. («Μα γιατί;», τον ρώτησε ένας με γραβάτα στη φωνή. «Επειδή θα με αναζητήσετε»). Και πράγματι άρχισαν σύντομα να τον αναζητούν. Πολλοί από τους κανονικούς, όταν πια έβλεπαν σκουπίδια, αντί να αποφεύγουν το βλέμμα και να επιταχύνουν το βήμα, τα πλησίαζαν και προσπαθούσαν να τους πιάσουν κουβέντα: «Συγγνώμη, να σας κάνω μια ερώτηση;». Εκείνα τους απέρριπταν αμέσως, γιατί καταλάβαιναν ποιά θα ήταν η ερώτηση. Και είτε τους περίσσευαν απαντήσεις είτε όχι, δεν είχαν καμία διάθεση να τις δώσουν σε αυτούς. 
Στο «ντούκου» έπεσε η πρόσφατη ανακοίνωση του Εργαστηρίου Ατμοσφαιρικής Ρύπανσης του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας για τις μετρήσεις αιωρουμένων σωματιδίων, που πραγματοποιήθηκαν τους τελευταίους δέκα μήνες στην Πτολεμαίδα.
Περιμέναμε μήπως αντιδράσει κάποιος από τους αρμόδιους φορείς (Νομαρχιακούς, Δημοτικούς, Περιφερειακούς), αλλά φευ δεν υπήρξε ούτε ένα σχόλιο.
Τι λένε λοιπόν με δύο λόγια οι μετρήσεις ;
Ότι στο διάστημα από 23/07/08 έως 19/05/09 ο σταθμός του ΤΕΙ, που λειτούργησε στην αυλή του Κέντρου Περιβάλλοντος στην Πτολεμαΐδα, κατέγραψε 44 % υπερβάσεις του μέσου ημερήσιου ορίου των εσπνεύσιμων αιωρούμενων σωματιδίων PM10. Χοντρικά αυτό σημαίνει ότι μια στις δυο μετρήσεις ήταν στο κόκκινο !! Και παρόλα αυτά δεν υπήρξε καμιά αντίδραση
Στην Κοζάνη την ίδια περίπου περίοδο (7μήνες) τα νούμερα είναι ελαφρώς χαμηλότερα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η Κοζάνη θα πρέπει να ..ευτυχεί.
Να προσθέσουμε επίσης ότι στην περιοχή της Εορδαίας οι σταθμοί μέτρησης της ΔΕΗ στους Αγίους Αναργύρους και στο Προάστειο πριν λίγες εβδομάδες ήταν στο κόκκινο (λόγω άπνοιας και υψηλών θερμοκρασιών). Συνεπώς η Πτολεμαΐδα καλά θα κάνει να σταματήσει τον αγώνα για τον αποχαρακτηρισμό της ως γκρίζας πόλης και να αρχίσει τον αγώνα για τον .. καθαρισμό της.
Είναι φανερό επίσης ότι ο σταθμός μέτρησης Αγίων Αναργύρων επιβαρύνεται κυρίως από τη σκόνη των γειτονικών ορυχείων, ενώ του Προαστείου από το ρυπογόνο ΑΗΣ Πτολεμαίδας που είναι δίπλα και δευτερευόντως από τα ορυχεία. Όσο για τον σταθμό Ποντοκώμης, (που τις θερμές μέρες άπνοιας ήταν επίσης στο κόκκινο), τρώει τη σκόνη των ορυχείων αλλά και την ιπτάμενη τέφρα των ΑΗΣ Πτολεμαίδας και Καρδιάς.
Φυσικά το πρόβλημα δεν είναι αν η Κοζάνη ή η Πτολεμαΐδα είναι πιο … μαύρη, κι ας μην βιάζονται οι Κοζανίτες να υποστηρίξουν ότι έβαλαν .. γκολ στο «Καϊλιάρ’» ! Όταν ανοίξει και το ορυχείο Ποντοκώμης (διακαής πόθος ΟΛΩΝ των τοπικών φορέων) τότε η κατάσταση θα χειροτερεύσει για την Κοζάνη και πολύ περισσότερο για το Μαυροδέντρι, το οποίο θα σηκώσει το μπαϊράκι της μετεγκατάστασης. Και έπεται συνέχεια.
Εν πάση περιπτώσει για να βγάλουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα θα πρέπει
1. να δοθούν στη δημοσιότητα τα στοιχεία των σταθμών μέτρησης της ΔΕΗ για τον τελευταίο χρόνο τουλάχιστον (η on line μετάδοση έχει ζωή μόλις ένα μήνα)
2. να δοθούν στη δημοσιότητα τα στοιχεία του σταθμού μέτρησης που εγκατέστησε ο Δήμος Υψηλάντη, καθώς και του Πανεπιστημίου Δυτ. Μακεδονίας.
3. να αναθέσει ο Νομάρχης ή ο τυπικά αρμόδιος Περιφερειάρχης σε κάποια Υπηρεσία ή Ερευνητικό Εργαστήριο να κάνει την επεξεργασία των δεδομένων όλων των σταθμών. ( Αμφιβάλουμε βέβαια αν θα βγει άκρη, δεδομένου ότι οι σταθμοί δεν είναι διαβαθμονομημένοι, οπότε ο καθένας δουλεύει με τα δικά του standards και «ερήμην» των άλλων).
Τα παραπάνω τρία σημεία αποτελούν και ερωτήματα προς τις αρμόδιες Υπηρεσίες της Νομαρχίας – Περιφέρειας, από τις οποίες θα περιμένουμε απαντήσεις αλλά και συγκεκριμένες πράξεις.
Όσο για τις προτάσεις μας περί λήψης άμεσων μέτρων, περί αναπροσανατολισμού του ενεργειακού μοντέλου και αλλαγής των «γκρίζων» οραμάτων της περιοχής μας, τις έχουμε ξαναπεί πολλές φορές και δεν ωφελεί να τις επαναλάβουμε.
Οικολόγοι
.gif)
