Ένα Τραγούδι για τα παιδιά μας...

Αγόρια μου,
Αυτό το γράμμα είναι ένα γράμμα συγγνώμης που θα ήθελε να γίνει τραγούδι...
Σας ζητώ συγγνώμη που εδώ και ένα χρόνο δεν είμαι δίπλα σας...
Έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στο να μεγαλώσουμε μαζί και στο να εξασφαλίσω πως δεν θα σας λείψει η τροφή, το βιβλίο, το παιχνίδι, το ρούχο...
Σας ζητώ συγγνώμη για όλα σας τα δάκρυα, κάτω από τις κουβερτούλες σας...
Όταν δεν είμαι εκεί να σας καληνυχτίσω και να σας πω τα τραγούδια που σας έλεγα όταν ήσασταν πιο μικροί...Σας ζητώ συγγνώμη για όλα τα βιβλία που ξεκίνησα να σας διαβάζω και ποτέ δεν τελειώσαμε...Ξέρω όμως ότι μπορείτε να διαβάσετε μόνοι σας τη συνέχεια και να με σκέφτεστε σαν να είμαι εκεί...Σας ζητώ συγγνώμη για όλα τα ταξίδια που σας είχα υποσχεθεί και που δεν κάναμε ακόμα...Όμως τα μεγάλα ταξίδια είναι μπροστά μας... Τα ξεκινήσαμε μαζί... Θα τα συνεχίσουμε μαζί... Και κάποια στιγμή θα φτιάξετε τα δικά σας καράβια...Σας ζητώ συγγνώμη για τα όνειρα που έκανα όταν, μωράκια, σας νανούριζα στην αγκαλιά μου...Όμως, να ξέρετε, τα όνειρα παίρνουν πάντα εκδίκηση...
Σας ζητώ συγγνώμη που καμιά φορά, όταν βρισκόμαστε, αποφεύγω να σας κοιτάζω στα μάτια μην και δείτε το φόβο μου, τη θλίψη μου, την οργή μου...
Κι αυτό είναι το χειρότερο από όλα τα προηγούμενα. Πάντα κοίταζα τον κόσμο στα μάτια. Και θέλω να μπορώ να τον ξανακοιτάζω. Κι εσείς είστε ο κόσμος μου. Και εσείς είστε το μέλλον του κόσμου μου...
Ξέρω ότι δεν είστε τα μόνα παιδιά που παιρνούν δύσκολα, ούτε κι εμείς είμαστε οι μόνοι γονείς που δίνουμε μία τόσο άνιση μάχη, θυσιάζοντας ό,τι καλύτερο μπορεί να έχει ένας άνθρωπος: Το να μεγαλώνει τα παιδιά του! Να μεγαλώνει μαζί με τα παιδιά του.
Σας διαβάζω κάτι που έγραψαν κάποιοι άλλοι, εκεί μακριά – εδώ δίπλα μας:
«Είμαστε απλοί άνθρωποι. Άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Είμαστε άνθρωποι που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας».
Αυτό είμαστε. Τίποτα παραπάνω και τίποτα παρακάτω...
Σας φέραμε στον κόσμο σε μια εποχή που όλα έμοιαζαν ότι πάνε καλά, την αυγή αυτού του αιώνα. Όμως δεν ήταν έτσι. Το μέλλον μας, το μέλλον σας ήταν ήδη υποθηκευμένο. Γεννηθήκατε καταχρεωμένα, παιδιά μου.
Κι εμείς, οι ανόητοι, κάναμε όνειρα: πως θα μεγαλώνατε σε έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που μεγαλώσαμε εμείς, πως θα πηγαίνατε σε καλύτερα σχολεία από τα δικά μας, πως θα έχετε περισσότερες επιλογές από όσες είχαμε εμείς...
Τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν αλήθεια.
Η αλήθεια είναι ότι μας είχαν ήδη κλέψει τα όνειρα πριν τα κάνουμε.
Μας είχαν κλέψει τη ζωή.
Μας είχαν κλέψει το όνειρο.
Μας έκλεψαν το δρόμο για το μέλλον.
Τώρα μας κλέβουν την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό μας!
Τώρα μας κλέβουν τη Δημοκρατία μας ... (είχα προλάβει να σας μιλήσω γι’ αυτήν, την διαβάσατε και στα βιβλία του σχολείου: Δημοκρατία είναι η κυριαρχία του δήμου, του λαού. Σας άρεσε πολύ εκείνο το κεφάλαιο της ιστορίας, θυμάμαι!)
Αύριο θα μας κλέψουν και την πατρίδα. Το χώμα που πατάμε δηλαδή... Έτοιμοι είναι. Έτοιμοι για όλα!
Και για όλα αυτά είμαστε πολύ θυμωμένοι...
Μα πιο πολύ θυμωμένοι είμαστε για το Φόβο που μας τρώει καθημερινά.
Θυμάστε τι σας έλεγα τα βράδια, όταν φοβόσασταν το σκοτάδι;
Να τραγουδάτε!
Το τραγούδι διαλύει το φόβο!
Γι’ αυτό κι ανάμεσα στα βιβλία σας, είχα βάλει από νωρίς, βιβλία με ποιήματα που έχουν γίνει τραγούδια...
Εδώ, λοιπόν, και λίγες ημέρες, ένα τραγούδι ακούγεται από εκεί έξω...
Ακούστηκε πρώτη φορά στην Τυνησία και στην Αίγυπτο...
Τώρα ακούγεται από την Ισπανία! Και εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ευρώπη!
Είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε από νέους ανθρώπους και μιλάει για τη Δικαιοσύνη, την Ισότητα, την Πρόοδο, την Αλληλεγγύη, την Ελευθερία της συμμετοχής στον Πολιτισμό, την Οικολογική βιωσιμότητα και την Ανάπτυξη, την Ευημερία και την Ευτυχία των ανθρώπων.
Μιλάει για τα δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγειή και ευτυχισμένη ζωή.
Μιλάει για όλους αυτούς που κλέβουν τις ζωές μας, που σας κλέβουν το μέλλον. Για το παλιό πολιτικό σύστημα, για τις τράπεζες, για τα παλιά μοντέλα της οικονομίας, για τα παλιά κόμματα και τους απαρχαιωμένους θεσμούς...

Αγόρια μου,
Το να συνεχίσουμε αυτό το τραγούδι είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για εσάς μαζί με το να παλεύουμε για το μεροκάματο!
Δεν θέλουμε να γκρεμίσουμε κανέναν κόσμο. Τα καταφέρνουν μια χαρά να τον γκρεμίζουν κάποιοι άλλοι.
Εμείς θέλουμε να χτίσουμε έναν νέον κόσμο!
Δεν θέλουμε να προκαλέσουμε φόβο. Φοβόμαστε ήδη. Και θέλουμε να πάψουμε να φοβόμαστε!
Δεν θέλουμε να κλείσουμε κανένα δρόμο. Θέλουμε να ανοίξουμε καινούργιους δρόμους!
Δεν θέλουμε να κάψουμε καμιά πόλη και καμιά γειτονιά! Θέλουμε να διεκδικήσουμε και πάλι τις πόλεις και τις γειτονιές μας!
Δεν θέλουμε να σηκώσουμε καμιά σημαία. Θέλουμε να κατεβάσουμε τις σημαίες που μας καπελώνουν και μας υποτάσσουν στη «μοίρα» μας και στη θέση τους να ανεβάσουμε τη σημαία της αξιοπρέπειας και της περηφάνιας.
Δεν θέλουμε καμιά ψευτοεπανάσταση.
Θέλουμε να ξαναβρούμε το βήμα μας. Θέλουμε να γιορτάσουμε. Ναι! Να γιορτάσουμε την ελπίδα που ακόμη υπάρχει!
Μια γιορτή που δεν θα την οργανώσει κανένα κόμμα, καμιά οργάνωση, κανένας συνδικαλιστής.
Μια γιορτή που θα πάμε με την παρέα μας, τους φίλους, τους γείτονές μας, τους συναδέλφους μας. Με εσάς μαζί, τα παιδιά μας!
Και αυτή η Γιορτή θα κρατήσει μέχρι να ξημερώσει μια άλλη μέρα. Καλύτερη από τη σημερινή!
Σας το χρωστάμε!
Αγόρια μου, δεν έχω να σας προσφέρω τίποτα άλλο. Ούτε σπίτια, ούτε χρήματα... Το μόνο που έχω να σας προσφέρω είναι ένα τέτοιο τραγούδι. Ένα καλύτερο αύριο... Ένα καλύτερο να ταξίδι...
Το μόνο που ελπίζω είναι να μην νιώσετε ποτέ μίσος ή οίκτο για μένα!
Σας φιλώ αγάπες μου!

Ο μπαμπάς!

Πηγή: http://naftilos.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Γράμμα απο έναν πατέρα...

ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΩ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ
ΘΑ ΘΕΛΑ ΝΑ ΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΣΟΥ ΕΜΑΘΑ..

Να χαίρεσαι τον έρωτα, να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου, να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου, να ενθουσιάζεσαι με την ζωή, να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις,
να ξέρεις πως αξίζει να σε αγαπάνε, να λες κάτι η να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό, να αποκτάς φήμη για τα επιτεύγματα σου, να αγαπάς και να προσέχεις το παιδάκι που έχεις μέσα σου, να μην εξαρτάσαι απο την επιδοκιμασία των άλλων, να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες αλλων, να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά την δικιά σου ικανοποίηση απο το γεγονός, να δίνεις γιατί θέλεις ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωση σου, να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό,
να μην επιβάλλεις τα κριτήρια σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους, να λες το ναι μονάχα οταν το θέλεις και να λές όχι χωρίς ενοχές, να δέχεσαι την αλλαγή και να αναθεωρεις τις πεποιθήσεις σου, να γεμίζεις πρώτα το δικό σου ποτήρι και αμέσως μετά το ποτήρι των άλλων, να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζείς το παρόν, να εμπιστεύεσαι την διαίσθηση σου, να χαίρεσαι τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα,να μην κοιτάς πίσω σου για να δείς ποιος σε ακολουθεί, να μεγαλώνεις μαθαίνοντας απο τις διαφωνίες και τις αποτυχίες σου, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στον δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο, και να μην θεοποιείς κανένα και ακόμη λιγότερο.... εμένα!

jorge bucay

Διαβάστε περισσότερα...

Από την εκπαίδευση στην Παιδεία...

Μια διαφορετική επιστολή στους τελειόφοιτους του 2ου Λυκείου Βριλησίων από τον καθηγητή τους, Γ. Κουβαρά
Πέρυσι τέτοια εποχή οι τελειόφοιτοι του 2ου Λυκείου Βριλησσίων βρήκαν στα θρανία τους μία επιστολή. Hταν από τον φιλόλογό τους (και σεβαστό δάσκαλο) Γιάννη Κουβαρά. Αυτοί μπροστά σε μια μεγάλη αρχή, ο Γ. Κουβαράς κοντά στη συνταξιοδότηση. Γιατί την έστειλε στους μαθητές του;
Διότι «η ευτυχία δεν ανεβαίνει στα ρετιρέ επειδή λαχανιάζει. Αλλά το 2ο Λύκειο Βριλησσίων είναι ρετιρέ και πάσης Ελλάδος. Σύμφωνα με τα στατιστικά πλασάρεται στη 10άδα ανάμεσα στα 3 χιλιάδες λύκεια όλης της χώρας. Και βέβαια προτιμώ ένα σχολείο που βγάζει ευτυχισμένους οδοκαθαριστές από ένα που βγάζει νευρωτικούς επιστήμονες, σήμερα που έχουμε έλλειμμα ευτυχίας και πλεόνασμα επιστημόνων (...) Το 2ο Βριλησσίων είναι ευτυχισμένο γιατί πολλές φορές τελειώνατε το μάθημα και δεν φεύγατε (από τον συνήθη τόπο του εγκλήματος) μένατε στον χώρο του σχολείου, συζητούσατε, περιμένατε τους φίλους σας από άλλα τμήματα, νιώθατε δικό σας τον χώρο. Αυτό το γεγονός με συγκινεί, το εκλαμβάνω ως βαρόμετρο υγείας κι ευτυχίας, ως άμυνα συλλογικότητας που τόσο τη χρειαζόμαστε (επικοινωνώ άρα υπάρχω...)».

«Το καλλίτερο σχολείο»

Ο καθηγητής εξηγεί στα «παιδιά» του στη συνέχεια της επιστολής του πως «το καλλίτερο σχολείο δεν είναι εκείνο που έχει τις περισσότερες επιτυχίες (οι στατιστικές είναι σαν τα μαγιώ, δείχνουν πολλά αλλά κρύβουν τα ουσιωδέστερα). Το καλλίτερο σχολείο είναι εκείνο που οι μαθητές του το μισούν λιγότερο. Σ’ αυτό ήθελα να με κρίνετε».
Η επιστολή είναι από έναν μεγάλο φιλόλογο. Και ισορροπεί ανάμεσα σε στίχους, συμβουλές, σκέψεις και παιχνίδια λόγου. Είναι μια άλλη γλώσσα, με άλλες προτεραιότητες για έφηβους γεμάτους άγχος και χωρίς χρόνο. Κι ο Γ. Κουβαράς το ξέρει αυτό: «Σπαταλήστε τη μισή νιότη σας σε ουτοπίες. Την υπόλοιπη στα έργα της θάλασσας, στα έργα της αγάπης. Ανοίξτε πανιά στο Αδύνατο. Για να φτάσετε στο δυνατό. Αριστοκράτες στην τέχνη, στους τρόπους. Δημοκράτες στη ζωή. Ή αλλιώς μάγκες στα αλώνια, κύριοι στα σαλόνια. Το επαναλαμβάνω. Κανείς δεν ψήλωσε κονταίνοντας τους άλλους. Μόνο ασκήσεις σε μονόζυγο δίνουν πόντους “για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα και θα δούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν, τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο, τη θάλασσα να κυματίζει. Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”. Σεφερικά και σταθερά Ψηλά τις καρδιές (...)».
«Σπαταλήστε χρόνο, αλλιώς πώς θ’ ανακαλύψετε τη ζωή; Η ζωή είναι ωραία αλλά τα ’χει φτιάξει με άλλον. Επιμένετε και θα σας ενδώσει και δώσει. Αλλά επιμένετε (“επιμένετε και στον εαυτό σας να σας απαντήσει. Μην του επιτρέπετε υπεκφυγές”). Μην εμπιστεύεστε τα εύκολα. Απογοητεύουν εύκολα. Να είστε αναγεννησιακοί de omnibus dubitandum για όλα να αμφιβάλλετε εκτός από ένα (“γιατί και η αμφιβολία πρέπει κάπου να πατάει”, Wittgenstain), την Αγάπη (η αμφιβολία στην αγάπη είναι αμαρτία)... Να λέτε τα άσχημα μπροστά στους φίλους σας. Τα καλά τους πίσω τους. Αντιγράψτε τα καλά του Μείζονος Ελληνισμού. Διαγράψτε τα άσχημα του Μίζερος Ελληνισμού. Μην κόβετε φλέβες, κόψτε λ.χ. το κάπνισμα. Μη χτυπάτε ενέσεις, εν ανάγκη χτυπήστε το κεφάλι σας στον τοίχο, ίσως πάρει μπροστά. Μην τα βάζετε με το γείτονα. Δεν είναι εχθρός. Ο εχθρός είναι μέσα μας, τα ελαττώματά μας. Αυτά πολεμήστε και περιορίστε. Μην καίτε τα βιβλία στο τέλος της χρονιάς. Μυρίζει καμμένη σάρκα, καμμένα μυαλά από Αουσβιτς μεριά. Κάψτε καλλίτερα προλήψεις, προκαταλήψεις και λοιπά λιπαρά. Τα βιβλία είναι για να φωτίζουν. Φωτιστείτε και αυτοαναναφλεχθείτε οι ίδιοι με βιβλία. “Αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ εγώ πώς θα γεννούνε τα σκοτάδια φως; (Χικμέτ). Εκεί που καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε ανθρώπους” (Τόμας Μαν το 1933 δηλ. το 1943 ήταν κοντά)».


«Μακρύς ο δρόμος»

Η επιστολή στους μαθητές του 2ου Λυκείου ξεκινάει με Εμπειρίκο: «Πάρε τη λέξη μου Δος μου το χέρι σου» και συνεχίζει με το «Μακρύς ο δρόμος απ’ την ανία της εκπαίδευσης στη μαγία της Παιδείας, στη μαγγανία της. Διανύστε τον όμως. Εν ανάγκη με τα γόνατα, και ματωμένα. Αξίζει! (...) Μην περιορίζετε την πραγματικότητα στα 21cm της TV (έγχρωμη TV, ασπρόμαυρη ζωή), όταν η πραγματικότητα είναι απεριόριστη και κυρίως υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσες μπορείς να φανταστείς. Φτιάξε τη δική σου, ομορφότερη από όλες τις άλλες. Είπαν την TV μηχανισμό αχρήστευσης του ανθρωπίνου βλέμματος. Μην αχρηστεύετε το πολυτιμότερο. Αναγνώστε πρόσωπα, το πιο συναρπαστικό και ωραίο ανάγνωσμα που υπάρχει.(...) Ο μόνος ιερός τόπος που υπάρχει, μάλλον ο πιο ιερός, είναι το ανθρώπινο πρόσωπο. Γι’ αυτό στην Κόλαση οι άνθρωποι είναι δεμένοι πιστάγκωνα πλάτη με πλάτη. Υπάρχει κόλαση/τιμωρία μεγαλύτερη από τη στέρηση του βλέμματος του άλλου;»
Και η επιστολή στους μαθητές καταλήγει: «Η ζωή είναι μιγαδική και μαγική. Εμπεριέχει και τη φαντασία. Οξυγονώστε την συχνότερα. Εκανα για σας λιγότερα από όσα ήθελα και περισσότερα από όσα μπορούσα. Ο αη-Αλύπιος ας σας έχει όλους καλά».

Προοπτική

Υπάρχουν και αυτοί οι καθηγητές -υπάρχουν κι αυτοί οι τυχεροί μαθητές -υπάρχει κι αυτή η αντίληψη που δικαιώνει το δημόσιο σχολείο, υπάρχει κι αυτή η προοπτική για τους νέους. Και περισσότερο απ’ όλα υπάρχει το φρένο στον μονόδρομο των εισαγωγικών εξετάσεων ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία. (Είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη αλλά για την οικονομία και την παραοικονομία).
Captain-my Captain, μία ακόμη φορά που έδειξες πως η ποίηση είναι στην πραγματικότητα παρά στη φαντασία... Τυχεροί οι μαθητές σου. Τους αφαίρεσες την ημερομηνία λήξης.

Πηγή: Καθημερινή-Του Τακη Kαμπυλη

Διαβάστε περισσότερα...

Ένα γράμμα....

Γιε μου και κόρη μου, ξεχυθήκατε επιτέλους. Μέσα από τις βόμβες και τη δυστυχία, όπως πάντα. Μέσα από την κατάφωρη αδικία, όπως πάντα. Την ώρα που ο θάνατος θερίζει, όπως πάντα. Καλωσορίσατε, όπως πάντα. Καλωσορίσατε ελπίδες αυτού του κόσμου και του αυριανού. Καλωσορίσατε, για πρώτη φορά σ' όλη τη Γη ενωμένοι.
Σας είχαμε στα χείλη για καιρό, σας περιμέναμε με τη λαχτάρα του θνητού που μόνη ελπίδα να μην πεθάνει είσαστε σεις. Με τη λαχτάρα της Ειρήνης, που μόνη ελπίδα να μην πεθάνει είσαστε σεις. Με τη λαχτάρα της Αλήθειας, της Δικαιοσύνης, της ίδιας της Ελπίδας, που μόνη ελπίδα να μην πεθάνουν είσαστε σεις.
Εσείς δεκατοσάχρονα, ότι πιο όμορφο γέννησε ο κόσμος εδώ και χρόνια. Εσείς, που βγήκατε, που πορευτήκατε, που εμφανιστήκατε επιτέλους με τις αδούλευτες φωνές της Άδολης Δικαιοσύνης, της Ανθρωπιάς, της Ασυμβίβαστης νεότητας. Αυτής που γεννάει τον κόσμο. Σε αντίθεση με τη συμβιβασμένη ωριμότητα. Που θάβει τον κόσμο.
Καλωσορίσατε, στην Ώρα σας όπως πάντα. Την ώρα που το ψέμα οργιάζει, την ώρα που η αδικία κυβερνά, την ώρα που η βλακεία προσβάλλει τη νοημοσύνη, την ώρα που ο κόσμος πάει να σκύψει, την ώρα που η Εξουσία διψάει για νέους δούλους. Καλωσορίσατε.
Καλωσορίσατε ελπίδα του κόσμου. Γεμίστε τη Γη έτσι όπως χτες, με φωνές καινούριες, με σημαίες καινούριες, με συνθήματα καινούρια, με τραγούδια καινούρια, με τύμπανα καινούρια, με ιδέες καινούριες.
Για να ζήσει όρθιος, όπως αξίζει, ο Άνθρωπος, που όλοι οι Άνθρωποι ονειρεύτηκαν. Ο Άνθρωπος, που μόνο οι ψυχές των άδολων δεκατοσάχρονων ξέρουν. Ο Άνθρωπος Ενάντια στον Υπάνθρωπο.
Καλωσήρθατε κληρονόμοι του σήμερα. Ξεπεράστε μας. Μπείτε μπροστά. Πολεμήστε μας. Αφυπνίστε μας. Καταστρέψτε μας αν είμαστε εμπόδιο για να ζήσει ο κόσμος με λιγότερα κτήνη, με λιγότερα τέρατα, με λιγότερους σκυμμένους, συμβιβασμένους, με λιγότερους ψεύτες, με λιγότερους δειλούς, με λιγότερους διπρόσωπους, με λιγότερους υπηρέτες, με λιγότερη αλαζονεία, με λιγότερη παλιανθρωπιά.
Ξεχυθήκατε, όπως πάντα, από το μόνο μαιευτήριο που γεννάει τις γενιές η Ιστορία: τους δρόμους.
Γεννηθήκατε από τα εγκλήματα των ασυνείδητων και των συμβιβασμένων, που σπέρνουν δηλητήρια στις τροφές, δηλητήρια στις θάλασσες, δηλητήρια στον αέρα, δηλητήρια στις ιδέες.
Γεννηθήκατε από τους εγκληματίες που αδιαφόρησαν για τον κόσμο που θα ζήσετε. Κοντόφθαλμα και δειλά προσηλωμένοι στο σήμερα, στα μικρά, ποταπά και χυδαία συμφέροντα, σας παραδίδουν σε κοινωνίες της ζούγκλας, σε ασθματικές ατμόσφαιρες, σε τροφές πλαστικές, σε δολοφόνους κάθε άλλης ζωής, που έχει άλλη μορφή από τον άνθρωπο.
Ενωθείτε. Με τα νιάτα όλου του κόσμου. Είσαστε οι πρώτοι που το μπορείτε και πορευτείτε μαζί ενωμένοι.
Καλωσήρθατε στον κόσμο του αύριο. Το δικό σας κόσμο. Και γκρεμίστε. Ότι έχουμε χτίσει σαθρό, ότι μας πάει προς τη ζούγκλα, ότι προσβάλλει το Νου, την Ευγένεια, την Αξιοπρέπεια, την Ισοπολιτεία. Γκρεμίστε.
Και χτίστε έναν κόσμο λίγο καλύτερο. Όσο μπορείτε λίγο καλύτερο. Ώστε πάνω του άλλες γενιές σαν και σας να χτίσουν έναν κόσμο λίγο καλύτερο. Λίγο πλουσιότερο. Όχι σε χρήμα. Όχι σε κοινωνίες πλουσιότερες στο έχω και φτωχές σε Ανθρώπους. Κοινωνίες πλουσιότερες σε Ανθρώπους. Έχουν δεν έχουν.
Χτίστε, όσο μπορείτε, τις κοινωνίες, όπου το πρωί ξυπνάει κανείς σαν Άνθρωπος, ζει σαν Άνθρωπος και κοιμάται το βράδυ σαν Άνθρωπος. Όχι αυτές που η ζωή είναι μια βία, ένα ψέμα, μια απαξία γι' αυτόν που στέκεται δίπλα σαν σύντροφος, σαν γείτονας, σαν συμπολίτης. Σαν είδωλο στον καθρέφτη.
Και μη φοβάστε. Αν είστε ενωμένοι, μη φοβάστε. Θα απειληθείτε, θα σας διαβάλουν, θα σας χτυπήσουν μ' όλα τα μέσα. Να μη φοβάστε. Έτσι κι αλλιώς ο κάθε κόσμος που υποδέχεται τις νέες γενιές είναι σκληρός, είναι αμείλικτος, είναι αντίπαλος. Θέλει υπηρέτες, θέλει φερέφωνα, θέλει να φτιάξει ότι του μοιάζει. Θέλει να θάψει κάθε καινούριο. Έτσι είναι η φύση.
Να μη φοβάστε ούτε τα λάθη. Χωρίς το λάθος δεν υπάρχει τίποτε για να διορθώσετε. Και τίποτε δεν είναι πιο χρήσιμο για σας από ένα: Να υπηρετείτε τον εαυτό σας όπως είναι σήμερα. Και να του δίνετε την ελευθερία να μαθαίνει για αύριο. Να αλλάζετε για αύριο. Να υπηρετείτε τα όνειρα του αύριο ακόμα κι αν πρόκειται ν' αλλάξουν. Μέχρι ν' αλλάξουν, αυτά είναι ότι ιερότερο έχετε.
Να αλλάζετε για έναν κόσμο για όλους, όχι για σας. Γιατί με όλους θα ζήσετε. Αυτή είν' η αρχή. Αυτά τα θεμέλια χτίστε.
Και πολεμήστε τα κτίρια του στενού εαυτού τομαριού, που χτίσαν οι πατεράδες και οι μανάδες. Γκρεμίστε την εντολή που σας δίνουν «να 'στε καλά και ν' αδιαφορείτε για όλους τους άλλους». Αυτός είναι ο νόμος της ζούγκλας. Ένα μπούμερανγκ που χτίζει τις κοινωνίες της βίας.
Ξεχυθείτε ενωμένοι με όλους τους όμοιούς σας σ' όλο τον κόσμο. Και κάντε σημαία την Ευθύνη. Την ευθύνη του ενός και του πλήθους. Μόνο τότε θα έχει ελπίδα ο κόσμος, όταν κανείς δεν θα είναι ανεύθυνος, όταν κανείς δεν θα είναι αμέτοχος, όταν κανείς δεν θα είναι πολίτης χωρίς την ευθύνη αυτού του υπέροχου τίτλου.
Καλώς ήρθατε κληρονόμοι του σήμερα, κληρονόμοι του αύριο. Ξαναστήστε στη θέση που αξίζει, το έσχατο όπλο που έχει η ανθρωπιά για να υπάρχει. Το έσχατο όπλο που βρήκε ο Πολιτισμός για να αισθανθεί και να ζήσει, να δει, να χαϊδέψει, να ζεστάνει και να ζεσταθεί σε μια Φύση που τον περιβάλλει. Σε μια Φύση που είναι μέσα του. Σε μια Φύση που ψήγμα της είμαστε όλοι. Το έσχατο αυτό όπλο που λέγεται Δίκαιο.
Ξαναστήστε τη Δικαιοσύνη, που ποδοπατείται που κουρελιάζεται, που εξυβρίζεται, που διαστρεβλώνεται.
Πολεμήστε γι' αυτήν σαν Δικαίωμα. Σαν το μόνο και έσχατο δίκιο και όπλο, που έχετε σεις και που έχουμε όλοι. Ιδίως τώρα, που η κάθε μορφής βαρβαρότητα τη λερώνει στο στόμα της. Τώρα που η κάθε μορφής ποταπότητα, δουλικότητα, ανοχή και συνέργεια μικρών και μεγάλων της Γης λασπώνει, λερώνει και βρίζει τις δικές σας ψυχές, τις δικές σας ελπίδες να γίνεται Άνθρωποι όρθιοι ή άνθρωποι σκυμμένοι, ίδια απολίτιστοι μ' όλα αυτά τα σκοτεινά παραδείγματα.
Γκρεμίστε τα όλα ετούτα, γιε μου και κόρη μου. Και παλέψτε να χτίσετε τον ΔΙΚΟ ΣΑΣ τον κόσμο. ΠΑΛΕΨΤΕ. Και γκρεμίστε μας αν σας στεκόμαστε εμπόδιο.
Καλωσήρθατε ελπίδες του κόσμου.
Την Ανθρωπιά για να υπάρχει δεν τη μοιράζουν στους δρόμους. Την κερδίζουν στους δρόμους. Στους δρόμους της ανθρωπιάς. Όσοι πιστεύουν ότι την αξίζουν.
Σας φιλώ
Με αγάπη
Αγαπημένη μου Δουλτσινέα,
Σε παρακαλώ να δώσεις το γράμμα στα παιδιά και να τους πεις καλή αντάμωση. Αυτό μόνο

Από κείμενο του Γ. Παπαδόπουλου Τετράδη στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 6.4.2003

Διαβάστε περισσότερα...