Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παιδεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα παιδεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 14 Μαΐου 2012

Οι νέοι της αδιαφορίας‏...

«Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας… είναι η αδρανής ύλη μέσα στην οποία πνίγονται οι ποιο θαυμάσιοι ενθουσιασμένοι… ακατέργαστη ύλη που εξεγείρεται ενάντια στη νόηση και την πνίγει…» Αντόνιο Γκράμσι Η τάση της αδιαφορίας είναι να χρεοκοπήσει όλα τα ιδανικά, όλες τις ιδεολογίες, για να σταθεί αγέρωχη και αναμφισβήτητη. Να επιβεβαιώνει διαρκώς πως δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθεί. Να επικροτεί όλους εκείνους τους αιώνιους αθώους που κλαψουρίζουν πάντα πως έπρεπε να εξαιρεθούν από τις συνέπιες που είχε η αδιαφορία τους. Δεν ασχολήθηκαν και άρα δεν έφταιγαν. Δεν έχουν καμία ευθύνη απέναντι στο σύνολο, απέναντι στην κοινωνία, στον πιο αδύναμο! Απέναντι στο αύριο οπου οι ίδιοι διαγράφουν τώρα, υποστηρίζοντας φυσικά την «ορθώτατη» άποψή τους. Καλό θα ήταν όλη αυτή η αδιαφορία που αντικατοπτρίζεται σήμερα κυρίως στους νέους, να την χρεώσουμε στον ατομισμό, όπου πιθανόν να είναι και η πηγή της. Όμως υπάρχουν αρκετές σύγχρονες αιτίες για την αδιαφορία, όσο αδικαιολόγητη και αν είναι! Έχουμε μια απορριπτική και γρήγορη κοινωνία, απέναντι στην νεολαία που συντηρητικοποιεί, αναδιπλώνει τα κοινωνικά της χαρακτηριστικά και πλήττει έντονα το ενδιαφέρον.
· Είναι χιλιάδες οι απορριπτικοί μηχανισμοί εξετάσεων για να καταλήξουν με αυτές στο πουθενά. Το κλειδί που ξεκλειδώνει όλες τις πόρτες έγινε η προσκόλληση σε κάποιο δυνατό. Είτε κόμμα, είτε κανάλι, είτε κάτι πλούσιο, κάποιον που κατέχει δύναμη και επιρροή στην κοινωνία.
· Το κράτος, που ενώ είναι δημιούργημα της κοινωνίας έχει απομακρυνθεί πολύ από αυτήν, από τον άμεσο έλεγχό της, από τις ανάγκες της. Την θυμάται μόνο κάθε 4 χρόνια…
· Ο συνδικαλισμός, υποταγμένος πολλά χρόνια στον δικομματισμό δεν κατάφερε να σώσει οτιδήποτε τα τελευταία χρόνια. Ένας ενσωματωμένος ρουτινισμός δεν γοητευτεί κανέναν.
· Στην εργασία δεν συμμετέχουν οι νέοι, ούτε στα δικαιώματα. Δουλεύουν ή είναι άνεργοι με όρους που τους απομακρύνουν από μια αξιοπρεπή ζωή.
· Η άνιση μοιρασιά του πλούτου, η τόσο οξυμένη και τόσο οφθαλμοφανής, απομακρύνει από την όποια συμμετοχή που θα απαιτούσε εξαιρετική ενέργεια για να ξαναφέρει το δίκαιο.
· Η αριστερά. Αναξιόπιστη, γερασμένη, φτάνει μέχρι εδώ με «δανεικά» στον χόρο της πολιτικής και της ιδεολογίας. Σε ορισμένες πλευρές εκπτωτική, εύκολα ενσωματωμένη και ανταλλάξιμη. Σαν φωνή και έκφραση της αντίστασης δεν έχει καταφέρει ακόμα να σταθεί στο ύψος της. Ούτε τα νιάτα ούτε η έλλειψη γνώσης δεν αθωώνονται στο χρόνο. Η στιγμή που νιώθεις διαφορετικός μέσα από αλληλέγγυες πράξεις, μέσα από εξεγέρσεις που αλλάζουν τη ροή, όταν από θεατής της ιστορίας γίνεσαι δημιουργός της. Όταν πάυεις να κοιτάς μόνο εκεί που σου έμαθαν, όταν κοιτάς παραπέρα και νιώθεις να πετάς. Όταν γεμίζουν οι δρόμοι και οι πλατείες. Όταν φυτρώνει το ενδιαφέρον για όλους και για όλα. Και ας μην έχει η νεολαία τα εργαλεία να βγεί μπροστά, γιατί διαφορετικά εργαλεία την έφτασαν μέχρι εδώ. Έχει μόνο την ύπαρξή της και αυτό αρκεί. Μέσα τις βρίσκονται οι δυνατότητες. Μέσα στα πάθη της, στην αγωνία της, στη λαχτάρα και την ανάγκη της να υπάρξει στο μέλλον. 

Αναδημοσίευση από το 1ο τεύχος του περιοδικού φοιτητών του Πανεπιστημίου Αγρινίου, «ΔιδACTορία»
Πηγή: http://alonaki-dialogou.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2011

Κηφηνείον η ωραία Ελλάς...


Σαράντος Καργάκος: "Κηφηνείον η ωραία Ελλάς".
Τι λέει για την εκπαίδευση, τι παιδιά βγάζει η εκπαίδευση, πώς σχετίζεται με την οικονομία, την αγορά εργασίας, την παραγωγή. Το αποτέλεσμα του εκπαιδευτικού συστήματος μετά από 30 χρόνια.
Καυστικός, ωμός και καθαρός λόγος, με μεγάλες αλήθειες από την εκπομπή Λαβύρινθος της ΕΤ-3, 1/4/2011. Προσέξτε το "ΩΧ" που είπε στην αρχή ο κ. Καζάζης όταν άκουσε το όνομα του Καργάκου. Ο Σ. Καργάκος είναι φιλόλογος, ιστορικός, συγγραφέας.

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 24 Ιουλίου 2011

Κολλέγια με ιδιώτες και τρόικα, μέσω αυτόματης αναγνώρισης πτυχίων...

Την κατάργηση του άρθρου 16, που βάζει φραγμό στην ιδιωτική εκπαίδευση στη χώρα μας, προωθούν κυβέρνηση και υπουργείο Παιδείας με εντολή της τρόικας και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί συνταγματική αναθεώρηση. Υστερα από αρκετά σενάρια και υπό την πίεση των δανειστών μας, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «Ε», βρέθηκε το κατάλληλο κλειδί.

Η κατάργηση του ΔΟΑΤΑΠ αναμένεται να προκαλέσει θυελλώδεις αντιδράσεις στα ΑΕΙ
Είναι η κατάργηση του Διεπιστημονικού Οργανισμού Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης (ΔΟΑΤΑΠ), του μόνου αρμόδιου οργάνου για την ακαδημαϊκή αναγνώριση πτυχίων εξωτερικού, συμπεριλαμβανομένων και των τίτλων των κολεγίων-παραρτημάτων Ιδρυμάτων αλλοδαπής.
Στο Μνημόνιο ορίζεται σαφής απαίτηση για αλλαγή του νόμου λειτουργίας του ΔΟΑΤΑΠ, με σκοπό την «άρση των όποιων περιορισμών αναγνώρισης των επαγγελματικών προσόντων από πτυχία παραρτημάτων ξένων Πανεπιστημίων» (βλ. κολέγια). Ωστόσο, η κατάργησή του, που μελετάται αυτόν τον καιρό από το υπουργείο Παιδείας, θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Θα αρθεί και ο τελευταίος φραγμός για την πλήρη εξομοίωση των ξένων τίτλων με τους ελληνικούς των δημόσιων Πανεπιστημίων, δηλαδή η υποχρέωση της ακαδημαϊκής αναγνώρισης, η οποία συνδέεται άρρηκτα με το άρθρο 16 και την απαγόρευση της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Εν ολίγοις, καταργείται στην ουσία του το άρθρο 16, και μάλιστα χωρίς ν' ανοίξει ρουθούνι.

Υπόμνημα
Αυτές τις ημέρες η υπουργός Παιδείας, Αννα Διαμαντοπούλου, έχει στα χέρια της υπόμνημα του ίδιου του προέδρου του ΔΟΑΤΑΠ, με το οποίο προτείνεται η κατάργηση του φορέα. Το σκεπτικό της πρότασής του βασίζεται στα διεθνή δεδομένα, και για την ακρίβεια στο γεγονός ότι σε κανένα μέρος του κόσμου δεν γίνονται ακαδημαϊκές αναγνωρίσεις από κάποιον φορέα, αλλά από τα ίδια τα Πανεπιστήμια και μόνο σε περιπτώσεις συνέχισης σπουδών (μάστερ, διδακτορικό). Εν ολίγοις, αν κάποιος ενδιαφερόμενος ζητήσει να πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές σ' ένα ελληνικό Ιδρυμα, το ζήτημα της αντιστοίχισης των τίτλων που θα έχει στην κατοχή του θα το αντιμετωπίζει το Ιδρυμα υποδοχής και η υπόθεση θα λήγει εκεί. Κάπως έτσι αναμένεται να συμπληρωθεί η μεγάλη επιχείρηση αλλαγής της φυσιογνωμίας των ανώτατων σπουδών στην Ελλάδα.

Ουσιαστική κατάργηση
Η απαλλαγή της υποχρέωσης για ακαδημαϊκή αναγνώριση των τίτλων σπουδών εξωτερικού, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και αυτών που προέρχονται από κολέγια συνεργαζόμενα με Ιδρύματα της αλλοδαπής, ισοδυναμεί με ουσιαστική κατάργηση του άρθρου 16, που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Ηδη, σύμφωνα με τις κοινοτικές οδηγίες, τα πρώην κολέγια - νυν ΚΕΜΕ, που συνεργάζονται με Ιδρύματα εξωτερικού, θεωρούνται πανεπιστημιακά παραρτήματα.
Επιβάλλεται η επαγγελματική αναγνώριση των τίτλων των αποφοίτων τους και όταν επέλθουν οι προαναφερόμενες αλλαγές, δεν θα υφίσταται καν ζήτημα ακαδημαϊκής αναγνώρισης. Δεν θα θεωρείται απαραίτητη και ως εκ τούτου δεν θα προβλέπονται σχετικοί περιορισμοί και απαγορεύσεις. Αλλωστε, είναι κοινό, πια, ευρωπαϊκό δεδομένο πως μοναδική προϋπόθεση αναγνώρισης τίτλων σπουδών είναι η επαγγελματική, καθώς είναι το μόνο αναγκαίο εισιτήριο για την ανεμπόδιστη μετακίνηση επαγγελματιών εντός της Ε.Ε., που είναι και ο απώτερος στόχος, αφού μόνον έτσι θα επιτευχθεί ο «ιερός» σκοπός της μεγάλης ευρωπαϊκής ανοιχτής αγοράς. Στο ίδιο πλαίσιο και η δρομολόγηση του λεγόμενου Ευρωπαϊκού Πλαισίου Προσόντων (στο οποίο θα προσχωρήσει και η Ελλάδα). Βασική μονάδα μέτρησης δεν είναι οι τίτλοι σπουδών, αλλά μαθησιακά αποτελέσματα, που περιλαμβάνουν κάθε λογής πιστοποιήσεις γνώσεων και δεξιοτήτων.

Το ΣΑΕΠ
Ως εκ τούτων, το άρθρο 16 θα μετατραπεί αυτομάτως σε μια ανενεργή, παρωχημένη συνταγματική πρόβλεψη, η οποία θα χρήζει και... αναθεώρησης! Ετσι, τουλάχιστον όπως φαίνεται, υπολογίζει τις εξελίξεις η κυβέρνηση, υπό την πίεση, πλέον, και της τρόικας. Ο δρόμος έχει, ήδη, μισοανοίξει, και με το ίδιο μαγικό κλειδί, δηλαδή, την επαγγελματική αναγνώριση «προσόντων», θα συνεχιστεί η προσπάθεια να ξεκλειδώσουν όλες οι κλειστές πόρτες στην Ελλάδα. Εξ ου και οι εντολές μέσω Μνημονίου, οι οποίες, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες, οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις καθυστερήσεις σε ό,τι αφορά τις εκατοντάδες αιτήσεις για αναγνώριση επαγγελματικών δικαιωμάτων ή καλύτερα «προσόντων» από το αρμόδιο, αλλά ουσιαστικά ανενεργό όργανο, το Συμβούλιο Αναγνώρισης Επαγγελματικών Προσόντων (ΣΑΕΠ).
Από τον Οκτώβριο του 2010, οπότε και δημιουργήθηκε, δεν έχει βγάλει καμία απόφαση (σ.σ. μπλοκάρεται με διάφορους τρόπους, όπως με την απουσία εκπρόσωπου του ΤΕΕ κ.ά.). Το γεγονός αυτό έχει εξοργίσει τους Ευρωπαίους, οι οποίοι, σύμφωνα με πληροφορίες, αποφάσισαν να απαιτήσουν πλέον μια άμεση, ριζική και γενικότερη λύση, όπως την αλλαγή όλου του θεσμικού πλαισίου, που θα συμπαρασύρει και τον ΔΟΑΤΑΠ. Αναφέρονται συγκεκριμένα στα 37 παραρτήματα των ξένων Πανεπιστημίων αλλά και στην αλλαγή του νόμου για τον ΔΟΑΤΑΠ.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, το υπουργείο Παιδείας δεν θα προωθήσει άμεσα το σχετικό σχέδιο νόμου. Αλλωστε, θα είναι το τρίτο στη σειρά μετά το σχέδιο για τα ΑΕΙ που επιδιώκεται να πάρει άμεσα το δρόμο για τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, και μετά το σχέδιο για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση που ετοιμάζεται πυρετωδώς, ώστε να κατατεθεί, επίσης, το συντομότερο. Σ' αυτό μάλιστα θα περιλαμβάνονται οι τελευταίες αλλαγές σχετικά με τα πρώην κολέγια-νυν ΚΕΜΕ που συνεργάζονται με πανεπιστήμια εξωτερικού.
Πρόκειται για τις τελευταίες διευκολυντικές ρυθμίσεις με τις οποίες επιτυγχάνεται η πλήρης εναρμόνιση με τις κοινοτικές επιταγές. Μέσα σε δύο άρθρα καλύπτονται παραλείψεις και διορθώνονται κάποια λάθη. Οσο για το μνημονιακό σχέδιο, αυτό έχει πιο μακρύ, αλλά σαφώς προσδιορισμένο χρονικό ορίζοντα. Μέχρι τον Σεπτέμβριο θα πρέπει να έχει ετοιμαστεί το νέο θεσμικό πλαίσιο και μέχρι τον Δεκέμβριο να έχει ψηφιστεί.
Αξίζει να σημειωθεί πως οι διαφαινόμενες εξελίξεις επιβεβαιώνουν τους όλο και πιο δυνατούς ψιθύρους περί κατάργησης του άρθρου 16 ή μάλλον περί αναζήτησης τρόπων κατάργησης εκτός της συνταγματικής αναθεώρησης, η οποία δεν μπορεί να γίνει παρά ύστερα από χρόνια. Η «Ε» πρόσφατα είχε αποκαλύψει την πρόθεση της κυβέρνησης να εντάξει στα δημοψηφίσματα ακόμη και ζητήματα Παιδείας, ενώ ήδη είχε διαρρεύσει και δεν είχε θεωρηθεί τυχαία η αναφορά στο 16 κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου Διαμαντοπούλου στο ΚΤΕ (Κοινοβουλευτικός Τομέας Εργασίας) ΠΑΣΟΚ. *

Τι υπαγορεύει το Μνημόνιο στην κυβέρνηση
Συγκεκριμένα, στο κεφάλαιο για την Ενίσχυση της Ανταγωνιστικότητας και ειδικότερα «Για τη βελτίωση του επιχειρηματικού Περιβάλλοντος και την ενίσχυση του ανταγωνισμού στις ανοιχτές αγορές» η κυβέρνηση καλείται να πράξει τα εξής:
- Να επικαιροποιήσει τις πληροφορίες σχετικά με τον αριθμό των εκκρεμών αιτήσεων για αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων και να τα στείλει στην Επιτροπή.
- Να παρουσιάσει σχέδιο νόμου για την τροποποίηση του νόμου 3328/2005 σχετικά με τον Διεπιστημονικό Οργανισμό Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης και άλλες διατάξεις, με σκοπό την άρση της απαγόρευσης της αναγνώρισης των επαγγελματικών προσόντων που προέρχονται από πτυχία από παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Οι κάτοχοι πτυχίων από 37 παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων από άλλα κράτη-μέλη στην Ελλάδα θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να εργάζονται στην Ελλάδα υπό τους ίδιους όρους με τους κατόχους ελληνικών πτυχίων. [Q3-2011]
- Να προχωρήσει τις διαδικασίες υιοθέτησης νομοθεσίας για την τροποποίηση του νόμου 3328/2005, ώστε να εξασφαλιστεί ότι οι κάτοχοι διπλωμάτων από παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων από άλλα κράτη-μέλη στην Ελλάδα έχουν το δικαίωμα να εργαστούν στην Ελλάδα, αντιστοίχως, υπό τους ίδιους όρους με τους κατόχους των ελληνικών πτυχίων. (Q4-2011)

Της ΑΝΝΑΣ ΑΝΔΡΙΤΣΑΚΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη 18 Αυγούστου 2010

Η παιδεία των ελεύθερων πολιτών...

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 19 Ιουνίου 2010

Σχολείο και δημιουργικότητα...


Ο Σερ Κεν Ρόμπινσον κάνει μια διασκεδαστική και έντονα συγκινητική πρόταση για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που να γαλουχεί (αντί να υπονομεύει) τη δημιουργικότητα.

Πηγή: http://xtizontasgefyres.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή 22 Μαΐου 2009

Από την εκπαίδευση στην Παιδεία...

Μια διαφορετική επιστολή στους τελειόφοιτους του 2ου Λυκείου Βριλησίων από τον καθηγητή τους, Γ. Κουβαρά
Πέρυσι τέτοια εποχή οι τελειόφοιτοι του 2ου Λυκείου Βριλησσίων βρήκαν στα θρανία τους μία επιστολή. Hταν από τον φιλόλογό τους (και σεβαστό δάσκαλο) Γιάννη Κουβαρά. Αυτοί μπροστά σε μια μεγάλη αρχή, ο Γ. Κουβαράς κοντά στη συνταξιοδότηση. Γιατί την έστειλε στους μαθητές του;
Διότι «η ευτυχία δεν ανεβαίνει στα ρετιρέ επειδή λαχανιάζει. Αλλά το 2ο Λύκειο Βριλησσίων είναι ρετιρέ και πάσης Ελλάδος. Σύμφωνα με τα στατιστικά πλασάρεται στη 10άδα ανάμεσα στα 3 χιλιάδες λύκεια όλης της χώρας. Και βέβαια προτιμώ ένα σχολείο που βγάζει ευτυχισμένους οδοκαθαριστές από ένα που βγάζει νευρωτικούς επιστήμονες, σήμερα που έχουμε έλλειμμα ευτυχίας και πλεόνασμα επιστημόνων (...) Το 2ο Βριλησσίων είναι ευτυχισμένο γιατί πολλές φορές τελειώνατε το μάθημα και δεν φεύγατε (από τον συνήθη τόπο του εγκλήματος) μένατε στον χώρο του σχολείου, συζητούσατε, περιμένατε τους φίλους σας από άλλα τμήματα, νιώθατε δικό σας τον χώρο. Αυτό το γεγονός με συγκινεί, το εκλαμβάνω ως βαρόμετρο υγείας κι ευτυχίας, ως άμυνα συλλογικότητας που τόσο τη χρειαζόμαστε (επικοινωνώ άρα υπάρχω...)».

«Το καλλίτερο σχολείο»

Ο καθηγητής εξηγεί στα «παιδιά» του στη συνέχεια της επιστολής του πως «το καλλίτερο σχολείο δεν είναι εκείνο που έχει τις περισσότερες επιτυχίες (οι στατιστικές είναι σαν τα μαγιώ, δείχνουν πολλά αλλά κρύβουν τα ουσιωδέστερα). Το καλλίτερο σχολείο είναι εκείνο που οι μαθητές του το μισούν λιγότερο. Σ’ αυτό ήθελα να με κρίνετε».
Η επιστολή είναι από έναν μεγάλο φιλόλογο. Και ισορροπεί ανάμεσα σε στίχους, συμβουλές, σκέψεις και παιχνίδια λόγου. Είναι μια άλλη γλώσσα, με άλλες προτεραιότητες για έφηβους γεμάτους άγχος και χωρίς χρόνο. Κι ο Γ. Κουβαράς το ξέρει αυτό: «Σπαταλήστε τη μισή νιότη σας σε ουτοπίες. Την υπόλοιπη στα έργα της θάλασσας, στα έργα της αγάπης. Ανοίξτε πανιά στο Αδύνατο. Για να φτάσετε στο δυνατό. Αριστοκράτες στην τέχνη, στους τρόπους. Δημοκράτες στη ζωή. Ή αλλιώς μάγκες στα αλώνια, κύριοι στα σαλόνια. Το επαναλαμβάνω. Κανείς δεν ψήλωσε κονταίνοντας τους άλλους. Μόνο ασκήσεις σε μονόζυγο δίνουν πόντους “για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα και θα δούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν, τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο, τη θάλασσα να κυματίζει. Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”. Σεφερικά και σταθερά Ψηλά τις καρδιές (...)».
«Σπαταλήστε χρόνο, αλλιώς πώς θ’ ανακαλύψετε τη ζωή; Η ζωή είναι ωραία αλλά τα ’χει φτιάξει με άλλον. Επιμένετε και θα σας ενδώσει και δώσει. Αλλά επιμένετε (“επιμένετε και στον εαυτό σας να σας απαντήσει. Μην του επιτρέπετε υπεκφυγές”). Μην εμπιστεύεστε τα εύκολα. Απογοητεύουν εύκολα. Να είστε αναγεννησιακοί de omnibus dubitandum για όλα να αμφιβάλλετε εκτός από ένα (“γιατί και η αμφιβολία πρέπει κάπου να πατάει”, Wittgenstain), την Αγάπη (η αμφιβολία στην αγάπη είναι αμαρτία)... Να λέτε τα άσχημα μπροστά στους φίλους σας. Τα καλά τους πίσω τους. Αντιγράψτε τα καλά του Μείζονος Ελληνισμού. Διαγράψτε τα άσχημα του Μίζερος Ελληνισμού. Μην κόβετε φλέβες, κόψτε λ.χ. το κάπνισμα. Μη χτυπάτε ενέσεις, εν ανάγκη χτυπήστε το κεφάλι σας στον τοίχο, ίσως πάρει μπροστά. Μην τα βάζετε με το γείτονα. Δεν είναι εχθρός. Ο εχθρός είναι μέσα μας, τα ελαττώματά μας. Αυτά πολεμήστε και περιορίστε. Μην καίτε τα βιβλία στο τέλος της χρονιάς. Μυρίζει καμμένη σάρκα, καμμένα μυαλά από Αουσβιτς μεριά. Κάψτε καλλίτερα προλήψεις, προκαταλήψεις και λοιπά λιπαρά. Τα βιβλία είναι για να φωτίζουν. Φωτιστείτε και αυτοαναναφλεχθείτε οι ίδιοι με βιβλία. “Αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ εγώ πώς θα γεννούνε τα σκοτάδια φως; (Χικμέτ). Εκεί που καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε ανθρώπους” (Τόμας Μαν το 1933 δηλ. το 1943 ήταν κοντά)».


«Μακρύς ο δρόμος»

Η επιστολή στους μαθητές του 2ου Λυκείου ξεκινάει με Εμπειρίκο: «Πάρε τη λέξη μου Δος μου το χέρι σου» και συνεχίζει με το «Μακρύς ο δρόμος απ’ την ανία της εκπαίδευσης στη μαγία της Παιδείας, στη μαγγανία της. Διανύστε τον όμως. Εν ανάγκη με τα γόνατα, και ματωμένα. Αξίζει! (...) Μην περιορίζετε την πραγματικότητα στα 21cm της TV (έγχρωμη TV, ασπρόμαυρη ζωή), όταν η πραγματικότητα είναι απεριόριστη και κυρίως υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσες μπορείς να φανταστείς. Φτιάξε τη δική σου, ομορφότερη από όλες τις άλλες. Είπαν την TV μηχανισμό αχρήστευσης του ανθρωπίνου βλέμματος. Μην αχρηστεύετε το πολυτιμότερο. Αναγνώστε πρόσωπα, το πιο συναρπαστικό και ωραίο ανάγνωσμα που υπάρχει.(...) Ο μόνος ιερός τόπος που υπάρχει, μάλλον ο πιο ιερός, είναι το ανθρώπινο πρόσωπο. Γι’ αυτό στην Κόλαση οι άνθρωποι είναι δεμένοι πιστάγκωνα πλάτη με πλάτη. Υπάρχει κόλαση/τιμωρία μεγαλύτερη από τη στέρηση του βλέμματος του άλλου;»
Και η επιστολή στους μαθητές καταλήγει: «Η ζωή είναι μιγαδική και μαγική. Εμπεριέχει και τη φαντασία. Οξυγονώστε την συχνότερα. Εκανα για σας λιγότερα από όσα ήθελα και περισσότερα από όσα μπορούσα. Ο αη-Αλύπιος ας σας έχει όλους καλά».

Προοπτική

Υπάρχουν και αυτοί οι καθηγητές -υπάρχουν κι αυτοί οι τυχεροί μαθητές -υπάρχει κι αυτή η αντίληψη που δικαιώνει το δημόσιο σχολείο, υπάρχει κι αυτή η προοπτική για τους νέους. Και περισσότερο απ’ όλα υπάρχει το φρένο στον μονόδρομο των εισαγωγικών εξετάσεων ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία. (Είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη αλλά για την οικονομία και την παραοικονομία).
Captain-my Captain, μία ακόμη φορά που έδειξες πως η ποίηση είναι στην πραγματικότητα παρά στη φαντασία... Τυχεροί οι μαθητές σου. Τους αφαίρεσες την ημερομηνία λήξης.

Πηγή: Καθημερινή-Του Τακη Kαμπυλη

Διαβάστε περισσότερα...
 
back to top