Σε όσους δεν σερφάρουν σαν μανιακοί την πλήξη τους και δεν στέλνουν αναπάντητες στον εαυτό τους.Σε όλους αυτούς που σκάβουν με τα νύχια τους τον ουρανό ώρα μεσάνυχτα για να φωνάξουν στον ήλιο φτού ξελεφτερία. Σε όλους εκείνους που δραπετεύουν απ`το φεγγίτη της οδύνης για να φιλήσουν στο στόμα τη χαρά. Που δε συναντήσαν ποτέ κανέναν στο δρόμο τους για να τους δώσει πληροφορίες κατά που πέφτει η σιγουριά. Σε όλους όσους όταν βρεθούν κάτω απο ερείπια διώχνουν με χαμόγελα τούς διασώστες. Σε όσους έψαξαν και ψάχνουν στα αζήτητα να βρούν τα στολίδια της ψυχής τους. Που έκαναν τα μεγάλα ταξίδια τους στις φτερούγες των κύκνων. Σε όλους τους σιωπηλούς ακροβάτες μιας υπόσχεσης μάταιης. Σε όλους εκείνους που παραπλάνησαν τους ανέμους και ξελόγιασαν τις ελπίδες.Σε όσους ερωτεύονται ότι τους αφανίζει. Σε όλους αυτούς που αφρούρητοι δεν είχαν ποτέ ένα άλλοθι για τα λάθη τους. Σε όλους τους αντιρρησίες της παρηγοριάς. Σε όλους εκείνους που κάρφωσαν τον ήλιο στην παλάμη τους γιατί απ`όπου κι αν ξεκίνησαν έφταναν πάντα σε μια απουσία. Σε όλους εκείνους που κατοικούν στις παρυφές του χάους αλλά έχουν θέα την Ανατολή.
Αλκυόνη Παπαδάκη
«Φάλτσο η πορεία" φίλε, τελικά. Κι ούτε που προλάβαμε να ανοιχτούμε στους μεγάλους ωκεανούς. τίποτα δεν ανακαλύψαμε σπουδαίο σε αυτό το ταξίδι. Η αίσθηση μονάχα πως τα λιμάνια ήταν μακριά. Η βεβαιότητα μονάχα ως τα δελφίνια χόρευαν για μας. " Φάλτσο η πορεία". Κανεις δεν αμφιβάλλει πια . Όμως ... υπάρχουν πάντα κάποια δειλινά, όταν ο ήλιος σκορπιέται και χαρίζεται στα κύματα, όταν ο θεός χωράει σ ένα μικρό ροδί συννεφάκι, που εμείς, καθισμένοι στην κουβέρτα, παίρνουμε την κιθάρα μας και τραγουδάμε. Όχι δεν είμαστε πικραμένοι. Ναυαγοί είμαστε σε μιαν απέραντη νοσταλγία. Τραγουδάμε για την ψυχή μας, που νομίσαμε πως θα την κάνουμε σημαία της γης. Για τα ξύλινα αλογάκια και τις καραμούζες μας να κατατροπώσουμε τον εχθρό. Για τις αφίσες με τα ουράνια τόξα που δεν κολλήσαμε. Για το παραμύθι που δεν είπαμε. Για τον κόσμο που δεν χώρεσε στο όνειρό μας. Για τον πολικό αστέρα που μας πρόδωσε. τραγουδάμε για την αγάπη που δεν γνωρίσαμε. για τον έρωτα που κρεμάσαμε φεύγοντας στα κλαδιά της γιασεμιάς. (Άραγε υπάρχει πάντα αυτή η γιασεμιά?) Για το χάδι που αψηφήσαμε. Για την ανθοδέσμη που δεν στείλαμε στην μάνα μας. Για την ανατροπή που ξεκινήσαμε τρώγοντας μπισκότα με γέμιση σοκολάτας. Για τα κοχύλια που μαζέψαμε και δε μοιράσαμε. Τραγουδάμε για τη νίκη που δε γιορτάσαμε. Για την ήττα που δεν υπογράψαμε. Για τους φίλους που μας έδωσαν. Τραγουδάμε για μας, για το βίτσιο μας. Για το φάλτσο μας. Αυτό εννοούν όταν ακούτε να λένε,"τους έμεινε μόνο η ροκιά".»
Αλκυόνη Παπαδάκη
«Έχεις δει κάτι πιο λευκό απ’ το χιόνι;
-«Όχι. Εσύ;
-«Εγώ έχω δει. Ήταν ένα περιστέρι. Το βρήκα σήμερα το μεσημέρι να κρέμεται νεκρό στους χιονισμένους εχίνωπες. Ήταν πιο λευκό απ’ το χιόνι. Στ’ ορκίζομαι.--Ποιος το σκότωσε;-Αυτοί εκεί κάτω. Οι άνθρωποι.
-Μα… ξέρω πως τα περιστέρια τ’ αγαπούν, τα ‘χουν σαν σύμβουλο της ειρήνης.
-Χα! Ποιας ειρήνης; Τι λες, μωρέ Ατόπη! Αυτοί εκεί κάτω έχουν μαζέψει ένα σωρό σύμβολα για να στολίζουν τα σαλόνια τους και τις στολές τους. Κάνουν φιέστες υψώνοντας τα σύμβολα τους, για να μπορούν πιο καλυμμένα να σκοτώνουν αυτά που συμβολίζουν. Κατάλαβες; Τα χρησιμοποιούν σαν άλλοθι, σαν κρυψώνα για τις ενοχές τους.»
Αλκυόνη Παπαδάκη
«Όλοι, εμείς, που σκάβουμε με τα νύχια μας τον ουρανό, ώρα μεσάνυχτα, για να φωνάξουμε στον ήλιο "φτου ξελεφτερία". Όλοι εμείς, που δραπευτεύουμε απ' το φεγγίτη της οδύνης, για να φιλήσουμε στο στόμα τη χαρά. Όλοι εμείς που μαλώσαμε στη μοιρασιά των άστρων. Που δε συναντήσαμε ποτέ κανέναν στο δρόμο μας για να μας δώσει πληροφορίες, κατά που πέφτει η σιγουριά. Όλοι εμείς, που όταν όταν βρεθούμε κάτω από ερείπια, διώχνουμε με χαμόγελα τους διασώστες. Όλοι εμείς, που ψάξαμε στ' αζήτητα να βρούμε τα στολίδια της ψυχής μας.
Που κάναμε τα μεγάλα ταξίδια μας στις φτερούγες των κύκνων. Όλοι εμείς, οι σιωπηλοί ακροβάτες μιας υπόσχεσης μάταιης. Όλοι εμείς, που παραπλανήσαμε τους ανέμους, που ξελογιάσαμε τις ελπίδες. Όλοι εμείς, που ερωτευθήκαμε ό,τι μας αφάνιζε. Όλοι εμείς οι αφρούρητοι, που δεν είχαμε ποτέ ένα άλλοθι για τα λάθη μας. Όλοι εμείς οι αντιρρησίες της παρηγοριάς. Όλοι εμείς, είμαστε μπάσταρδα του Θεού. Ακόμα κι αν φοβήθηκε να μας αναγνωρίσει, ένα είναι το σίγουρο.
Μας έχει αδυναμία. Να το ξέρετε.»
Αλκυόνη Παπαδάκη
«Είναι μερικές φορές που όλος ο κόσμος γίνεται ένα πολύχρωμο μπαλόνι στα χέρια σου. Το πετάς ψηλά κι ύστερα ανοίγεις την αγκαλιά σου και το πιάνεις. Ένα πολύχρωμο όμορφο μπαλόνι. Δικό σου. Ολότελα δικό σου. Να το πετάς, να το κοιτάς, να το φιλάς. Είναι μερικές φορές. Κι ας κρατάνε τόσο λίγο. Μπορεί να είναι και μια ψευδαίσθηση. Μια χίμαιρα. Ένα τρελό ονειράκι. Σιγά!Σιγά, καλέ, που θα σου χαριστεί ο κόσμος!»
Αλκυόνη Παπαδάκη
«Αυτό που θα ήθελα απόψε, είναι την ζωή μου πίσω. Αλλά δεν ξέρω από ποιον να την ζητήσω.
Τόσο την σκόρπισα, τόσο την χαράμισα, τόσο την δάνεισα, τόσο την ξερίζωσα. Από ποιον να την ζητήσω τώρα…Και τι ωφελεί… Αυτό που θα ήθελα απόψε τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω πάνω του και να κλάψω. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές… Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν. Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα με ανάστησαν. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Για όλα…Να γείρω στον ώμο κάποιου και να ακούσω την φωνή του, να μου πει ψιθυριστά ‘μην κλαις’. Μόνο αυτό. Τίποτα άλλο.
Μην κλαις. Μόνο αυτό…»
Αλκυόνη Παπαδάκη
«Τι φταις αλήθεια. Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το "εμείς". Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε να επενδύεις στο "εγώ". Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτά του "εσείς". Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ". Σ' έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί". Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναξες "Αυτός! Αυτός!" Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς. Τι φταις! Αν κάποτε καθίσεις λίγο να ξαποστάσεις από τη μάχη σου, θυμήσου μια λεξούλα που σου ξέφυγε. Θα θελα να στην κρύψω ανάμεσα στις χούφτες σου (θυμάσαι το "δαχτυλιδάκι" που παίζαμε παιδιά; )"Μαζί". "Μαζί". Τη λένε τη λεξούλα μου τη μαγική. Και μη βιαστείς να την πετάξεις. Μπορεί μια μέρα να σου χρειαστεί.»
Αλκυόνη Παπαδάκη
«Να ονειρεύεσαι, μού 'λεγε ένας φίλος που μ' αγαπούσε και με ήξερε καλά.
Τα όνειρα, συνήθως προδίδουν.Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν.
Όμως, Δε γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία. Να ονειρεύεσαι! Κοίτα μόνο νά 'χεις σταμπάρει καλά της έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου. Τότε σώζεσαι.Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτα δεν είναι στη ζωή το παν!
Έχει και παρακάτω… Έχει κι άλλο…Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα!
Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!»
Αλκυόνη Παπαδάκη
.gif)
