«Αντιεξουσιαστής» δήλωνε προεκλογικά (2009) ο νυν πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου. Η ρήση του αυτή εξελήφθη ως φθηνή προεκλογική κορώνα και προκάλεσε γενική θυμηδία. Ειδικά, όταν συνδυάστηκε με άλλες παλαιότερές του για νομιμοποίηση τής καλλιέργειας χασισόδεντρων στις πέργκολες και στα μπαλκόνια.
Ωστόσο, έχουμε τη γνώμη, ότι οι αντιεξουσιαστικές εξάρσεις τού πρωθυπουργού δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ελαφρά τη καρδία, αφού, για όσους γνωρίζουν οικονομική ιστορία, είναι απολύτως ευθυγραμμισμένες με την τελευταία τάση και λέξη τής σύγχρονης νεοφιλελεύθερης ρητορείας.
Σύμφωνα με αυτή την τάση(1), το κράτος πρέπει να αποσυρθεί εντελώς από τη σφαίρα τής δημόσιας ζωής και να εκχωρήσει τις αρμοδιότητές του στη ελεύθερη αγορά. Στην πράξη, η διαδικασία αυτή αρχίζει με μια έντεχνη μείωση των κρατικών εσόδων μέσω τής μείωσης τής προοδευτικής φορολογίας (κυρίως των μεγάλων επιχειρήσεων – βλ. αναδιανομή εισοδήματος). Eν συνεχεία, τα μειωμένα κρατικά έσοδα θα οδηγήσουν το κράτος σε αδυναμία να ανταπεξέρχεται στις («δαπανηρές» πλέον) κοινωνικές υπηρεσίες και ρόλους, με τούς οποίους θεωρείται, ότι έχει επιφορτισθεί παραδοσιακά. Έτσι, θα στρωθεί το χαλί, ώστε οι ρόλοι αυτοί να περάσουν στα χέρια τής ελεύθερης αγοράς. Αυτή νέα κατάσταση θα οδηγήσει στον ευκταίο (από τους «αντιεξουσιαστές» νεοφιλελεύθερους) μαρασμό τού κράτους και την μετατροπή του σε failed state, δηλαδή αδύναμο και συρρικνούμενο θεσμό, ο οποίος επιπλέον δεν θα αποτελεί ανταγωνιστή των μεγαλοεπιχειρηματικών συμφερόντων.
Η αμφισβήτηση τού Κράτους στην Ιστορία.
Τα πρώτα κράτη δημιουργήθηκαν περίπου το 4.000 π.Χ. στην Αίγυπτο και στη Μέση Ανατολή. Αλλά, το κράτος είναι ένας θεσμός, που αμφισβητήθηκε από την αρχαιότητα ήδη. Η πρώτη ίσως καταγγελία του βρίσκεται στον πυρήνα τής ελληνικής μυθολογίας: το Κράτος είναι αδέλφι τής Βίας. Κατά άλλες εκδοχές, το Κράτος είναι νόθο παιδί τού Δία και μιας θνητής, ή ένας Τιτάνας, που δένει τον Προμηθέα στον βράχο τού μαρτυρίου του.
Κάτι, που διαφεύγει συχνά τής προσοχής είναι, ότι οι ίδιοι οι έλληνες δεν ονόμαζαν τις πολιτικές συγκροτήσεις τους κράτη, αλλά πολιτείες(2). Δεδομένου, ότι η έννοια Κράτος ήταν απολύτως οικεία -και αποκρουστική- στούς έλληνες, η ονομασία πόλη-κράτος, που είθισται να αποδίδεται στις πολιτικές συγκροτήσεις τους, είναι όχι απλώς ανακριβής, αλλά εκ τού πονηρού (π.χ. όταν οι ναζί είχαν μεταφράσει τον Επιτάφιο τού Περικλή, είχαν παραχαράξει μεταφραστικά τήν λέξη πολιτεία, ως κράτος, κάτι, που διαστρεβλώνει ανεπανόρθωτα το κλασικό αυτό κείμενο). Κι αυτό, επειδή οι έλληνες έβλεπαν το κράτος ως μια δύναμη έξω και πάνω από την κοινωνία, σε αντίθεση με τις πολιτείες τους, όπου πραγματωνόταν η κοινωνική αυτοθέσμιση, η άμεση άσκηση τής εξουσίας χωρίς πολιτική αντιπροσώπευση και, κατά συνέπεια, η ανυπαρξία, καθ΄ οιανδήποτε έννοια, πολιτικής μεσιτείας, κυβέρνησης και κράτους(2).
Η επόμενη θεωρητικώς συγκροτημένη (και η πλέον γνωστή) αμφισβήτηση τού κράτους ως υπερθεσμού έξω και πάνω από την κοινωνία, προέρχεται από τη σοσιαλιστική σκέψη τού 19ου αιώνα και ιδιαίτερα από την αναρχική συνιστώσα της. Για τούς αναρχικούς, το κράτος είναι όργανο τής εκάστοτε επικρατούσας κοινωνικής συμμορίας / συνασπισμού συμφερόντων, με σκοπό την αποτελεσματική καθυποταγή τού υπόλοιπου κοινωνικού σώματος. Σε αντίθεση με τούς μαρξιστές, οι οποίοι έθρεψαν τη χίμαιρα ενός σταδιακού και «ελεγχόμενου» μαρασμού τού κράτους, οι αναρχικοί υποστήριξαν αδιάλλακτα τήν άμεση κατάργησή του ως προϋπόθεσης, για την οριζόντια οργάνωση τής κοινωνίας σε ομοσπονδίες παραγωγών.
Η θεμελιώδης διάκριση μεταξύ Κράτους και Δημόσιας Διοίκησης
Ωστόσο, κάτι, που επίσης διαφεύγει τής προσοχής των περισσοτέρων, είναι η διάκριση μεταξύ Κράτους και Δημόσιας Διοίκησης (ή Δημόσιου Τομέα). Η δεύτερη προϋπήρχε τού κράτους επί χιλιετίες και εμφανίζεται ακόμα και σε στοιχειώδεις μορφές κοινωνικής συμβίωσης: π.χ. ακόμα και σε πρωτόγονες κοινωνίες έχουν βρεθεί χώροι, οι οποίοι είχαν θεσπιστεί ως χωματερές, ή αποχωρητήρια τής πρωτόγονης κοινότητας, κάτι, που αποδεικνύει συλλογική αντιμετώπιση και διεκπεραίωση ενός ζητήματος και γι΄ αυτό αποτελεί μια πρωταρχική μορφή δημόσιας διοίκησης. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι η δημόσια διοίκηση, από την πιο πρωτόγονη μέχρι την πιο σύγχρονη μορφή της, αναδύεται με τον πιο φυσικό και αυθόρμητο τρόπο από την κοινωνική συνύπαρξη και η ποιότητά της αποτελεί τον βασικότερο ίσως πολιτισμικό δείκτη μιας κοινωνίας.
Τόσο η αρχαία ελληνική, όσο και η αναρχική πολιτική σκέψη αντιλαμβάνονται τη διαφορά μεταξύ κράτους και δημόσιας διοίκησης(3). Γι΄ αυτό, τόσο οι αρχαίοι έλληνες όσο και οι -συχνά παρεξηγημένοι- αναρχικοί απεχθάνονται το κράτος, αλλά όχι φυσικά την συμφυή με κάθε κοινωνική συνύπαρξη, δημόσια διοίκηση. Π.χ. δημόσιοι θεσμοί, που συνθέτουν μια πολιτεία, όπως η εκπαίδευση, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, η πυρόσβεση, η άμυνα, η ενεργειακή πολιτική, η διαχείριση των φυσικών πόρων, η σχέση με το φυσικό περιβάλλον, οι θεσμιστικές, δικαστικές, νομοθετικές κ.ά. λειτουργίες, δεν προϋποθέτουν κατά κανέναν τρόπο την ύπαρξη κράτους, αλλά μπορούν να υπάρξουν ως καθολικά κοινωνικά κτήματα εντελώς ανεξάρτητα από αυτό (και μάλιστα με έναν ριζικά διαφορετικό και πολύ αποτελεσματικότερο τρόπο, όπως δείχνει η εμπειρία των ελληνικών πολιτειών).
Η εννοιολογική σύγχυση κράτους και δημόσιου τομέα / πολιτείας, είναι η κυριότερη τροχοπέδη στον πολιτικό προβληματισμό τού σύγχρονου ανθρώπου. Μάλιστα, στις σύγχρονες γλώσσες δεν υπάρχουν διαφορετικές λέξεις για το κράτος και την πολιτεία, π.χ. στην αγγλική χρησιμοποιείται ισοπεδωτικά και για τα δύο η λέξη state, στη γαλλική η λέξη état, στη γερμανική η λέξη staat κ.λπ.. Αλλά και στην ελληνική, η προπαγάνδα έχει κάνει τόσο καλή δουλειά, ώστε οι όροι «κράτος» και «πολιτεία» έχουν φτάσει να χρησιμοποιούνται ως ταυτόσημοι από τούς ανυποψίαστους.
Επάνω σε αυτή την αριστοτεχνικά καμουφλαρισμένη διανοητική παγίδα στηρίχθηκαν όλα τα νεώτερα κράτη, για να αυξήσουν το συγκεντρωτισμό τους, αλλά και οι νεόκοποι «αντιεξουσιαστές» τού νεοφιλευθερισμού (π.χ. οικονομολόγοι, όπως οι Von Mises, Von Hayek, Friedman κ.ά.). Η αμφισβήτηση των τελευταίων για το κράτος δεν έχει βέβαια καμμία σχέση με αυτή των αρχαίων ή των αναρχικών, αλλά είναι πέρα για πέρα υποκριτική. Η αμφισβήτηση τής νεοφιλελεύθερης «αντιεξουσιαστικής σχολής» στρέφεται όχι φυσικά εναντίον τού κράτους ως εξουσιαστικού πλέγματος (το οποίο εγκρίνει ανεπιφύλακτα και μάλιστα ενθαρρύνει την επέκτασή του – βλ. ιδιωτικές αστυνομίες), αλλά εναντίον τής δημόσιας διοίκησης και υπέρ τής εκχώρησης σε κερδοσκόπους τών λειτουργιών, που τη συνθέτουν. Από αυτή την άποψη, η νεοφιλελεύθερη «αντεξουσία» πρεσβεύει περίπου την παλινδρόμηση τής κοινωνίας σε μια προανθρώπινη και αποκτηνωμένη κατάσταση.
Το νεοελληνικό κράτος
Από την ίδρυσή του το νεοελληνικό κράτος (νοούμενο σα δημόσιος τομέας) δεν κατόρθωσε ποτέ να επιδείξει δάφνες αποτελεσματικότητας. Κι αυτό, επειδή υπήρξε εξ αρχής ένα τριτοκοσμικό μόρφωμα, υποχείριο τού επιβιώσαντος βυζαντινοτουρκικού κοτσαμπασισμού και των φορέων του (αεριτζήδες ψευτο- επιχειρηματίες, κρατικοδίαιτη θρησκεία, νεοφαναριώτες πολιτικάντηδες) και εργαλείο διαιώνισης τών
-επίσης επιβιώσαντων- βυζαντινοτουρκικών πελατειακών σχέσεων.
Το τριτοκοσμικό αυτό κρατίδιο με τον συνταγματικώς κατοχυρωμένο θεοκρατικό προσανατολισμό(4), το διψήφιο αριθμό πραξικοπηματικών «διευθετήσεων», τούς υπερτροφικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς (βλ. αναλογία αστυνομικών ανά κατοίκους: 1/200), αλλά και την κατ΄ ευφημισμό αποκαλούμενη δημόσια διοίκηση (ανεπάρκεια ή αθλιότητα νοσοκομείων, σχολείων, οδικού δικτύου, νεοφεουδαρχικό φορολογικό σύστημα κ.λπ.) δεν κέρδισε ποτέ την εκτίμηση των υπηκόων του (εκτός από την κοινωνικοοινομική μειοψηφία νεοκοτσαμπασήδων, που το χρησιμοποιεί για τη διαιώνιση τής εξουσίας της και για την διασφάλιση τού βολέματος τών εκάστοτε κομματικών βαστάζων της).
Κατ΄ αυτό τον τρόπο, ενώ από τον 19ο αιώνα, τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη στα πλαίσια τού εκσυγχρονισμού τους (ο οποίος κατά ένα μεγάλο μέρος επιβαλλόταν λόγω και τής ισχυρής κοινωνικής πίεσης), ενσωμάτωσαν στη λογική τους τη δημιουργία ενός ισχυρού δημόσιου τομέα ως καίριου παράγοντα οικονομικής ανάπτυξης (π.χ. Γαλλία, σκανδιναυϊκές χώρες κ.α.(5)), το ελληνικό κράτος καλλιεργούσε συστηματικά τον στυγνότερο ατομισμό, την αντικοινωνικότητα, τη διαφθορά και την απέχθεια για κάθε μορφή δημόσιας διοίκησης. Ο νεοέλληνας είναι ίσως ο μεγαλύτερος εχθρός τού «κράτους» (ειδικά, όταν δεν μπορεί να επωφεληθεί συμφεροντολογικά από αυτό). Από την άλλη, ακόμα κι όσοι δεν σκέπτονταν συμφεροντολογικά, έφταναν στο σημείο να αγανακτούν από τις παρεχόμενες υπηρεσίες: π.χ. ποιός μπορεί να ξεχάσει τον παλιό Ο.Τ.Ε., όπου έκανες αίτηση για παροχή τηλεφωνικής γραμμής και περίμενες ένα χρόνο; Και που, όταν επιτέλους την αποκτούσες, δεν μπορούσες να την χρησιμοποιήσεις σε ώρες αιχμής; Και ποιος δεν γνωρίζει το αίσχος τής παραπαιδείας (παγκόσμια νεοελληνική πατέντα), η οποία ευδοκιμεί λόγω της προγραμματισμένης απαξίωσης τής δημόσιας εκπαίδευσης;
Έτσι, φτάσαμε στο σημείο, όπου ο εν Ελλάδι «εκσυγχρονιστικός» λόγος παρουσιάζει ως δήθεν κοινωνικό αίτημα, όχι την ευρωστία των δημοσίων υπηρεσιών, αλλά το αντίθετο, δηλαδή την παραίτηση τού «κράτους» (εννοεί: τής δημόσιας διοίκησης) από τις «δαπανηρές» και «αναποτελεσματικές» αρμοδιότητές του και την εκχώρησή τους στα κοράκια τής καραδοκούσας ψευδοαγοράς («επενδυτές» και λοιπούς εθνοσωτήρες). Το απογοητευτικό επίπεδο τών υπηρεσιών τού ελληνικού δημόσιου τομέα, προλείανε το έδαφος, ώστε ο «εκσυγχρονιστικός» λόγος των νεοφιλελεύθερων πολιτικάντηδων, για «απελευθέρωση» τής κοινωνίας από κάθε πολιτειακή «παρέμβαση», να μηρυκάζεται από την πλειοψηφία τού πληθυσμού.
Τα παραδείγματα από την ελληνική καθημερινότητα, σχετικά με την δαπανηρότητα και την αποτελεσματικότητα τής ευόδωσης τέτοιων «κοινωνικών» αιτημάτων είναι ανεξάντλητα. Για τι να πρωτομιλήσει κανείς; Για τη ραγδαία αύξηση τού κόστους τής «απελευθερωμένης» ακτοπλοϊας -52%(6)- με αντίστοιχη συγκοινωνιακή εγκατάλειψη «ασύμφορων» για τους «επενδυτές» περιοχών (αφού κολοβώθηκε η δημοσιονομική επιδότηση, την οποία εισέπρατταν για να διατηρούν δρομολόγια στις «άγονες» γραμμές); Για την ραγδαία αύξηση τού κόστους των «απελευθερωμένων» τηλεπικοινωνιών, τη στιγμή, που ο «ανταγωνισμός» υποσχόταν την πτώση του (40% μεγαλύτερο από τον μέσο όρο της Ε.Ε.(6) με σχηματισμό καρτέλ, πτώση τής ποιότητας των γραμμών, πανάκριβο διαδίκτυο, διαιώνιση και εκσυγχρονισμό τής πρακτικής των υποκλοπών, ανεπάρκεια τεχνικής υποστήριξης -όπως δηλαδή με τον παλιό Ο.Τ.Ε.); Για την διαδεδομένη στην Ελλάδα ιδιωτική ασφάλιση (συνταξιοδοτική και υγείας), φαινόμενο -και όνειδος- πρωτόγνωρο για ευρωπαϊκή χώρα, το οποίο οφείλεται στην δρομολογημένη διάλυση τής δημόσιας περίθαλψης και ασφάλισης (βλ. π.χ. δομημένα ομόλογα κ.λπ.); Για τη γενικότερη αμφίβολη ποιότητα τών υπηρεσιών τών θεωρουμένων ως τομέων αιχμής τής ιδιωτικής «πρωτοβουλίας» (π.χ. ασφαλιστικές εταιρείες -βλ. ΑΣΠΙΣ-, που κλείνουν ξαφνικά μια ωραία ημέρα αφήνοντας ακάλυπτους τούς συνδρομητές τους, επιβατηγά πλοία, που παθαίνουν συνεχώς βλάβες ή βουλιάζουν μολύνοντας ανεπανόρθωτα το περιβάλλον -βλ Θήρα 2007- ιδιωτικά μαιευτήρια, που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε ένα δύσκολο τοκετό και μεταφέρουν εκτάκτως το περιστατικό σε αντίστοιχα δημόσια, εκχωρημένοι πρώην δημόσιοι δρόμοι, υπερφορτωμένοι με συχνά και υπερτιμημένα διόδια, για τα οποία δεν εκπληρούν τις προδιαγραφές -βλ. εθνική οδό Κορίνθου-Πάτρας- κ.ά.);
Επίσης, να υπενθυμίσουμε, ότι σε μια μικρή αγορά, όπως η ελληνική, οι ιδιωτικοποιήσεις βασικών υπηρεσιών χωρίς άγρυπνη κρατική παρέμβαση, διευκολύνουν μοιραία το σχηματισμό καρτέλ, όπως π.χ. αυτού τών τηλεπικοινωνιών ή των τραπεζών με την εξόφθαλμα «εναρμονισμένη» τιμολόγηση (ας μην αναφερθούμε σε παγιωμένα από χρόνια καρτέλ, όπως αυτά των γαλακτοκομικών ή των σούπερ μάρκετς, τα οποία έχουν καταστήσει διάτρητο και στην Ελλάδα το μύθο τής δήθεν ελεύθερης αγοράς).
Από την άλλη, πόσο δυνατό πολιτισμικό χαστούκι πρέπει να είναι, όταν διαπιστώνει ένας, ζαλισμένος από την «αντιεξουσιαστική» προπαγάνδα νεοέλληνας, τό πόσο κακοπερνούν οι δυστυχείς κουτόφραγκοι, που «εξουσιάζονται» π.χ. από την «δαπανηρή» κοινωνική πρόνοια, από την ανυπαρξία παραπαιδείας ή από το «παρεμβατικό» Δημόσιο…
Η επιστημονική φαντασία έχει προλάβει προ πολλού τούς νεοφιλελεύθερους «αντιεξουσιαστές». Η υπόθεση τής κινηματογραφικής ταινίας Rollerball (1975) εκτυλίσσεται σε ένα κόσμο, όπου δεν υπάρχουν πλέον κράτη, αλλά τον παγκόσμιο έλεγχο ασκούν από κοινού μερικές μεγάλες εταιρείες (η απόλυτη φαντασίωση των σημερινών νεοφιλελεύθερων «αντιεξουσιαστών»). Σε αυτόν τον κόσμο, όπως παρουσιάζεται στην ταινία, ως βασική προϋπόθεση κοινωνικής συνύπαρξης θεωρείται η συντριβή τής ατομικότητας.
Η κατάμαυρη Διεθνής των «αντιεξουσιαστών» νεοφιλελευθέρων
Αυτή η «αντιεξουσιαστική» μόδα, την οποία λανσάρουν οι εγχώριοι (και διακομματικής πλέον προέλευσης) ταγοί τού νεοφιλελευθερισμού, δεν είναι φυσικά δική τους ευρεσιτεχνία. Αλλά είναι αξιοσημείωτο, ότι ενώ η νεοφιλελεύθερη «αντεξουσία» αποτελεί διεθνή τάση και μεθόδευση, μόνο εδώ πλασσάρεται ως εκσυχρονισμός ή ως «επανίδρυση» τού κράτους. Τουλάχιστον στις δυτικές τραπεζοχρηματιστηριακές μητροπόλεις οι σκληροί νεοφιλελεύθεροι «αρνητές τού κράτους» φαντασιώνονται απλώς την απόλυτα «ελεύθερη» (από τί άραγε;) αγορά (το ιερό -και τρύπιο, όπως έχει αποδειχθεί- δισκοπότηρο τής νεοφιλελεύθερης ουτοπίας. Τόσο τρύπιο, που αρκετοί από αυτούς, όπως ο Friedman και οι μαθητές του, δοκίμασαν να το αναζητήσουν ως υψηλόμισθοι κρατικοδίαιτοι σύμβουλοι λατινοαμερικάνικων δικτατοριών…).
Φυσικά, αυτό που δεν λέγεται είναι, ότι το κράτος ως κατασταλτικός μηχανισμός (δηλαδή ως αυτό, που ιστορικώς γεννήθηκε και είναι) θα βγει υπερενισχυμένο από τις διαδικασίες που μεθοδεύουν (βλ. τον άνευ προηγουμένου εκσυγχρονισμό των αστυνομιών, αλλά και την δημιουργία ιδιωτικών στρατών – π.χ. στο Ιράκ η αμερικανική κατοχική δύναμη περιλαμβάνει και είκοσι χιλιάδες ιδιωτικούς ένοπλους μισθοφόρους, τούς λεγόμενους security contractors. Επίσης, στις Η.Π.Α. λειτουργούν ήδη εταιρείες ιδιωτικής αστυνόμευσης, πάνοπλες και με δικαιοδοσίες οπλοχρησίας, συλλήψεων, φόνων, ξυλοδαρμών, πανομοιότυπες με τής «επίσημης» αστυνομίας: Kroll, Blackwatch, Dynacorp κ.ά.. Επίσης, λειτουργούν ήδη ιδιωτικές φυλακές, στις οποίες το κράτος πληρώνει ενοίκιο, για να «παρκάρει» κρατούμενους). Ενώ αυτό που θα ατροφήσει θα είναι ο εκχωρημένος στα ιδιωτικά συμφέροντα δημόσιος τομέας (το εσφαλμένα αποκαλούμενο στην καθομιλουμένη «κοινωνικό κράτος»).
Όπως δείχνουν τα πράγματα, δεν βαδίζουμε προς έναν κόσμο χωρίς κράτη, αλλά προς έναν κόσμο, όπου η παραδοσιακή κρατική κυριαρχία θα έχει μεταλλαχθεί: το Kράτος (όπως το αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι έλληνες, δηλαδή ως προσωποποίηση τής εξουσιαστικής ωμότητας) θα παραμείνει, αλλά θα έχει γίνει απλώς… αόρατο (η αορατότητα αποτελεί εξ άλλου το μεθοδολογικό ζητούμενο όλων τών «σοβαρών» συγχρόνων εξουσιαστών). Τι θα πάρει τη θέση του; Μα φυσικά όλοι αυτοί, που ζητούν την κατάργησή του, δηλαδή «φορείς», όπως οι τράπεζες ή οι διεθνείς αποικιοκρατικοί οργανισμοί (Δ.Ν.Τ., Ε.Κ.Τ. κ.λπ.), τα ενεργειακά, διατροφικά ή άλλα, καρτέλ και οι -ιδιωτικοποιημένοι πλέον- στρατοί και αστυνομίες τους.
Στα καθ΄ ημάς, το επισήμως προβαλλόμενο επιχείρημα για την υποτιθέμενη αναγκαιότητα τής «απελευθέρωσης» τής ελληνικής κοινωνίας από το «κράτος» αφορά στο γνωστό Μνημόνιο, αλλά στην ουσία αυτό είναι απλώς η αφορμή, για να δρομολογηθούν και στην Ελλάδα οι λεγόμενες διεθνείς εξελίξεις. Οι επίσημες δηλώσεις τού «αντιεξουσιαστή» πρωθυπουργού στη Δ.Ε.Θ. για μείωση τής φορολογίας των επιχειρήσεων, η δισεκατομμυριούχος δημοσιονομική αιμοδοσία προς τις τράπεζες, η επερχόμενη «ξεπέτα» των «αποκρατικοποιήσεων» και το φιάσκο με τις περαιώσεις, δεν φανερώνουν ένα κράτος σε απεγνωσμένη αναζήτηση ρευστού. Φανερώνουν ακριβώς ένα κράτος, που αναζητά ένα κοινωνικώς αποδεκτό πρόσχημα, ώστε να εκχωρήσει όλες εκείνες τις λειτουργίες, για τις οποίες θεωρείτο μέχρι σήμερα υπεύθυνο.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(1) Μια εξαιρετική παρουσίαση αυτής τής κυρίαρχης πλέον τάσης μπορεί να βρει ο ενδιαφερόμενος στο γνωστό ντοκυμανταίρ Corporation, τού καναδού Μαρκ Άχμπαρ, στο οποίο συμμετέχει και η επίσης καναδή δημοσιογράφος Ναόμι Κλάιν (γνωστή στο ελληνικό κοινό από τα βιβλία της No Logo και Το Δόγμα τού Σοκ) .
(2) Βλ. το κλασικό πλέον κείμενο τού Κορνήλιου Καστοριάδη «Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για εμάς σήμερα», εκδόσεις «Ύψιλον», 1986.
(3) Σχετικά με τη σύγχρονη ελευθεριακή οπτική ως προς το ζήτημα, βλ. το κείμενο τού Νόαμ Τσόμσκυ «Αναρχισμός, διανοούμενοι και κράτος», το οποίο περιέχεται στη συλλογή κειμένων του «Περί Αναρχισμού», εκδόσεις «Κέδρος», 2009.
(4) Βλ. άρθρα 3 παρ. 1 και 16 παρ. 2.
(5) Ας κάνουμε και μια μνεία στο δαιμονοποιημένο δήθεν υψηλό ποσοστό δημοσίων υπαλλήλων (ο «κακός τού έργου») επί τού ελληνικού εργασιακού δυναμικού: Σουηδία 30%, Δανία 29%, Φινλανδία 22,4%, Βρετανία 17,8%, Γαλλία 21,2%, Ελλάδα μόλις 11,4%. Τα στοιχεία προέρχονται από έρευνα, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο τής «Έκθεσης Ανταγωνιστικότητας τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής» και δημοσιεύθηκε στον «Ιό» τής Ελευθεροτυπίας.
(6) Πηγή: Eurostat.
Πηγή: http://thenetwar.com - Θεόδωρος Λαμπρόπουλος
Τρίτη 17 Μαΐου 2011
Προς ένα κόσμο χωρίς κράτη....
Δευτέρα 16 Μαΐου 2011
Κυριακή 15 Μαΐου 2011
Επενδύσεις σε ξένα οικόπεδα...
Πρόκειται για 250.000 στρέμματα που διεκδικεί εδώ και χρόνια η τοπική κοινωνία. Πριν από δύο χρόνια προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Παρ' ότι η υπόθεσή τους εκκρεμεί, ο πρωθυπουργός εξήγγειλε τη δημιουργία σε τμήμα της συγκεκριμένης περιοχής του «μεγαλύτερου φωτοβολταϊκού πάρκου στον κόσμο», για το οποίο είναι σε εξέλιξη διεθνής διαγωνισμός της ΔΕΗ.
Οι κάτοικοι των περιοχών της Πτολεμαΐδας και της Κοζάνης, όπου βρίσκονται τα λιγνιτωρυχεία, χρόνια τώρα βλέπουν το περιβάλλον τους να καταστρέφεται και τον καρκίνο να θερίζει. «Σε περίπτωση που η κυβέρνηση πουλήσει τη ΔΕΗ, ο νέος ιδιοκτήτης θα είναι ο μεγαλύτερος γαιοκτήμονας στην Ελλάδα», λένε οι κάτοικοι, «και θα εξαρτιόμαστε όλοι από αυτόν».
Εκτός από την προσφυγή της Τοπικής Ενωσης Δήμων και Κοινοτήτων στο Συμβούλιο της Επικρατείας, που θα συζητηθεί τον Νοέμβριο, υπάρχει και πιο πρόσφατη, καθώς και καταγγελία στην Ε.Ε. Η δεύτερη έγινε τον Σεπτέμβριο από τη νομαρχία Κοζάνης και στρέφεται κατά της υπουργού Περιβάλλοντος, των υπουργών Οικονομικών και Αγροτικής Ανάπτυξης, καθώς και της ΔΕΗ.
Πώς, λοιπόν, η κυβέρνηση εξαγγέλλει μια επένδυση μισού δισ. και αναζητεί επενδυτή, όταν εκκρεμούν προσφυγές στο ΣτΕ; «Στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσφεύγουν όλοι για όλα» δηλώνει στην «Κ.Ε.» ο πρόεδρος της ΔΕΗ, Αρθ. Ζερβός. «Εάν περιμέναμε να συζητηθούν οι προσφυγές, δεν θα κάναμε τίποτα. Εμείς κινηθήκαμε βάσει του νόμου για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ του 2001, με τον οποίο παραχωρήθηκε η κυριότητα στη ΔΕΗ».
Σύμφωνα με τον δικηγόρο και συνταγματολόγο Απ. Παπακωνσταντίνου, όμως, που έχει καταθέσει την αίτηση ακυρώσεως στο ΣτΕ, ο νόμος του 2001 αφ' ενός «είναι αντισυνταγματικός και αντίθετος με την ευρωπαϊκή νομοθεσία», αφ' ετέρου «δεν έχει αναδρομική ισχύ». Δηλαδή, δεν αφορά τις περιοχές που έπρεπε να έχει ήδη παραδώσει η ΔΕΗ μέχρι τότε.
Στην προσφυγή αναφέρεται ότι, σύμφωνα με τον παλαιότερο νόμο 1.280/1982, η ΔΕΗ έπρεπε να έχει επιστρέψει τις εκτάσεις που πήρε από τους αγρότες για να εξορύξει τον λιγνίτη όταν αυτός εξαντλήθηκε. «Παρά τον δεσμευτικό χαρακτήρα των διατάξεων, αυτό δεν έγινε» αναφέρει ο Απ. Παπακωνσταντίνου. «Η νομαρχία ζητάει να επιστραφούν τα εδάφη είτε στην τοπική αυτοδιοίκηση, είτε σε ακτήμονες καλλιεργητές, ή σε αγροτικούς συνεταιρισμούς της περιοχής». Ζητείται, επίσης, να προβεί η ΔΕΗ σε περιβαλλοντική αποκατάσταση των επίδικων εκτάσεων, όπως ήταν υποχρεωμένη βάσει του νόμου να πράξει.
«Η συνταγματική αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης», αναφέρει ο Απ. Παπακωνσταντίνου, «επιβάλλει να τηρούνται οι περιβαλλοντικοί όροι και να "αντισταθμίζεται" η περιβαλλοντική βλάβη, ιδίως με μορφές οικονομικών ανταλλαγμάτων που προορίζονται για περιβαλλοντική αποκατάσταση και την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη των πληττόμενων περιοχών».
Σήμερα η ΔΕΗ έχει αποκαταστήσει μόνο 6.000 στρέμματα από την αχανή έκταση των παλιών λιγνιτωρυχείων. «Τα υπόλοιπα απλώς τα έχει ισοπεδώσει, αλλά είναι ακόμα σκεπασμένα με τέφρα» αναφέρει ο πρόεδρος της τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων, Σάββας Ζαμανίδης. «Αυτά τα 6.000 στρέμματα, στα οποία σχεδιάζεται να κατασκευαστεί το φωτοβολταϊκό πάρκο, σήμερα οι ντόπιοι αγρότες αναγκάζονται να τα νοικιάζουν από τη ΔΕΗ και καλλιεργούν σιτηρά. Σε λίγο θα πάψουν να έχουν κι αυτό το εισόδημα».
Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία - Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ Διαβάστε περισσότερα...
Σάββατο 14 Μαΐου 2011
Το προφανές δεν είναι πάντοτε η κατάλληλη αντίδραση...
“Θέλω να μου διδάξεις τη σοφία σου, θέλω να γίνω σοφός. Θέλω κάθε στιγμή να μπορώ να παίρνω τη σωστή απόφαση. Τι πρέπει να κάνω για να ξέρω ποια είναι η κατάλληλη αντίδραση σε κάθε κατάσταση;”
Τότε, του λέει ο σοφός:
“Αντί να σου απαντήσω σ’ αυτό που ρωτάς, θα σου κάνω μια ερώτηση: Βγαίνουν από μια καμινάδα δύο άντρες. Το πρόσωπο του ενός είναι μουντζουρωμένο, του άλλου το πρόσωπο είναι καθαρό. Ποιός από τους δύο θα πάει να πλύνει το πρόσωπό του;”
“Ε, καλά, είναι ολοφάνερο” λέει ο άντρας, “θα πάει να πλυθεί εκείνος που το πρόσωπό του είναι βρώμικο”.
Και ο σοφός απαντάει:
“Το προφανές δεν είναι πάντοτε η κατάλληλη αντίδραση. Πήγαινε και ξανασκέψου το.”
Φεύγει ο άντρας, συλλογίζεται επί δεκαπέντε μέρες κι επιστρέφει ικανοποιημένος για να πει στον σοφό:
“Τι ανόητος που ήμουν! Τώρα κατάλαβα: θα πάει να πλυθεί αυτός που το πρόσωπό του είναι καθαρό. Γιατί αυτός που έχει καθαρό πρόσωπο βλέπει ότι το πρόσωπο του άλλου είναι βρώμικο, οπότε σκέφτεται ότι και το δικό του θα είναι βρώμικο. Γι’ αυτό θα πάει να το πλύνει. Αντίθετα, αυτός που έχει βρώμικο πρόσωπο, βλέπει ότι το πρόσωπο του άλλου είναι καθαρό και θεωρεί πως και το δικό του πρέπει να είναι καθαρό. Γι’ αυτό δεν θα πάει να πλυθεί.”
“Πολύ ωραία” σχολιάζει ο σοφός, “ωστόσο, η εξυπνάδα και η λογική δεν μπορούν πάντοτε να σου δώσουν μια συνετή απάντηση σχετικά με κάποια κατάσταση. Πήγαινε και ξανασκέψου το.”
Φεύγει ο άντρας και πηγαίνει στο σπίτι του για να σκεφτεί. Αφού περνούν άλλες δεκαπέντες μέρες, επιστρέφει και λέει στον σοφό:
“Τώρα ξέρω! Και οι δύο θα πλύνουν τα πρόσωπά τους.Αυτός που έχει καθαρό πρόσωπο, βλέποντας ότι το πρόσωπο του άλλου είναι βρώμικο, νομίζει ότι και το δικό του είναι βρώμικο και γι’ αυτό πάει να πλυθεί. Από την άλλη, αυτός που έχει βρώμικο πρόσωπο, βλέποντας τον άλλο να πλένει το πρόσωπό του θα σκεφτεί ότι και το δικό του το πρόσωπο είναι βρώμικο, οπότε θα πάει κι αυτός να πλυθεί”
Ο σοφός κάνει μια παύση και μετά προσθέτει:
“Η αναλογία και η αντιστοιχία δεν σε βοηθάνε πάντοτε να φτάσεις στην σωστή απάντηση”
“Δεν καταλαβαίνω” λέει ο άντρας.
Ο σοφός τον κοιτάζει καλοσυνάτα και του λέει:
“Πως γίνεται να κατεβούν δύο άντρες από την καμινάδα και ο ένας να βγει με βρώμικο πρόσωπο ενώ ο άλλος με το πρόσωπο καθαρό;”
Τις περισσότερες φορές, για να βρεις τη σωστή απάντηση το μόνο που χρειάζεται είναι κοινή λογική. Είναι η κοινή λογική που, χωρίς αμφιβολία, μας φωνάζει από το εσωτερικό μας εγώ που είναι πιο σοφό: “χρησιμοποίησε ό,τι έχεις για να ενισχύσεις τη δυνατότητά σου να φτάσεις εκεί που θέλεις!”
Όλα αυτά που έχουμε στη διάθεσή μας, ονομάζονται βοηθήματα.
΄Οπως η ροή ενός ποταμού ακολουθεί την κοίτη πάνω στην οποία κυλάει το ποτάμι, έτσι η πορεία μιας ζωής είναι ο δρόμος απ΄όπου περνάει αυτή η ζωή . Από αυτήν την άποψη, κάθε μέσο που σου επιτρέπει να ξαναπάρεις τον δρόμο, να ανακτήσεις την πορεία σου, να ξαναβρείς το μονοπάτι ή να βρεις νέες διεξόδους μπροστά στις καταστάσεις που έχεις να αντιμετωπίσεις, είναι βοήθημα.
Στη ζωή μας συναντάμε εμπόδια που δυσκολεύουν την πορεία μας. Αν θέλει κανείς να προχωρήσει, πρέπει να καθαρίσει τον δρόμο για να συνεχίσει ή να βρει άλλον δρόμο ν’ ακολουθήσει. Είναι ενδιαφέρον ότι ο όρος “recurso” (βοήθημα, μέσο επίτευξης σκοπού), συνδέεται ετυμολογικά με το ρήμα “recurrir” (καταφεύγω), ένας συσχετισμός που, στην πραγματικότητα, πολλοί δεν θα τον έκαναν εύκολα.
Το βοήθημα είναι ένα εσωτερικό ή εξωτερικό στοιχείο στο οποίο καταφεύγουμε. Πρέπει να ανασύρεις από την παρακαταθήκη σου το εργαλείο που έχεις φυλαγμένο για να πετύχεις ένα συγκεκριμένο στόχο, που μπορεί να είναι να απολαύσεις κάτι, να βρεις τη λύση σε μια δυσκολία, να ξεπεράσεις ένα εμπόδιο, να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση, να λύσεις ένα πρόβλημα.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ Ο Δρόμος της Αυτοεξάρτησης Φύλλα Πορείας Ι Διαβάστε περισσότερα...
Παρασκευή 13 Μαΐου 2011
"Καληνύχτα Ελλάδα "...
Είμαι μαθητής ή επαγγελματίας σε πολυεθνική; Θέλω αύξηση, αλλά όχι χρημάτων. Ελεύθερου χρόνου. Θέλω μπόνους. Αλλά όχι ποσοστών. Αναζητώ απλά χαλάρωση. Δεν λέω να μην δουλέψω, αλλά όχι και να ρέψω. Θέλω την υγεία μου. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΑΣ ΟΥΤΕ MANAGER.
Ξυπνάω. Πάω σχολείο. Γυρνάω. Τρώω(;). Έχω διάβασμα. Πολύ διαβασμα. Έχω φροντιστήριο (γιατί ουσιαστικά μου το επιβάλλουν).Έχω κιάλλο διάβασμα. Θέλω να πάω γυμναστήριο, θέλω να κάτσω facebook, θέλω να διαβάσω ένα βιβλίο, θέλω να ακούσω μουσική , να παίξω μπάσκετ. “ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙΣΣΣΣΣ!!!” μου λέει η συνείδηση μου. Οκ. Τρώω. Κάνω μπάνιο. Κοιμάμαι. Πάμε πάλι από την αρχή.
Μα είμαι μόλις 16 ετών!!! Ζω για να γράψω 5-6 διαγωνίσματα στις πανελλαδικές; Η ζω για να παλέψω με την ζωή και να νιώσω την ευτυχία ωριμάζοντας; Σίγουρα και οι εξετάσεις μια μάχη είναι. Αλλά πλέον δίχως όρια.
Γιατί να μάθω τόσα βιβλία παπαγαλία για να τα γράψω ένα πρωί και μετά να τα ξεχάσω; Γιατί να κριθώ σύμφωνα με την ψυχολογική κατάσταση ενός εξειδικευμένου(;) -δίχως οδηγίες- διορθωτή;
Γιατί πολύ απλά να μην μάθω - πολλά δεν λέω - αξιόλογα πράγματα που να με κάνουν μορφωμένο άλλα και καλύτερο σαν άνθρωπο;
Γιατί αν δεν λύσω μια άσκηση επειδή δεν μου την είπαν στο φροντιστήριο να μην περάσω σε μια σχολή, και άλλος που του την είχαν διδάξει να πετύχει. Γιατί; Είναι καλύτερος; Πιο έξυπνος; Έχει καλύτερη κρίση; Η μάλλον ...καλύτερο καθηγητή!
Γιατί σήμερα δεν κρίνεται ο μαθητής στις πανελλαδικές εξετάσεις αλλά σε μεγάλο βαθμό ο καθηγητής του στο φροντιστήριο και ελάχιστα στο σχολείο.
Ποιό είναι το πρόβλημα μου; Ότι δεν θα κριθώ για την αξία μου, αλλά για την παπαγαλία μου.
ΕΧΩ ΒΑΡΕΘΕΙ. Περνάω τα καλύτερα μου χρόνια πάνω από ένα γραφείο διαβάζοντας για το τίποτα. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΑΥΤΟ. Δεν λέω να μην διαβάσω. Ας διαβάσω κάτι ουσιώδες όμως.
Είναι περίεργα τα πράγματα. Σίγουρα τα μαθηματικά είναι πολύ σημαντικά. Αλλά όχι τα μαθηματικά, η μαθηματική λογική και σκέψη. Σίγουρα η γλώσσα είναι πολύ σημαντική, αλλά η ανάπτυξη του προφορικού και του γραπτού λόγου. Και η φυσική, μέσα στην ζωή μας. Αλλά όχι η φυσική του σχολείου , η ερμηνεία των φυσικών φαινομένων. Και η βιολογία, πολύ ενδιαφέρουσα. Αλλά όχι η βιολογία που διδασκόμαστε, αλλά η γνώση από τι αποτελούμαστε εμείς και αυτά που τρεφόμαστε. Όλα ωραία είναι. Αλλά όχι στην διάσταση που μας τα βομβαρδίζουν.
Έχουμε καταντήσει να μη σκεφτόμαστε, να μην επικοινωνούμε καθόλου, ή αν επικοινωνούμε να επικοινωνούμε λάθος. Δεν ξέρουμε τίποτα. Είμαστε αμόρφωτοι με πολλές γνώσεις. Δεν είμαστε σοφοί. Είμαστε ανθρωπάκια του συστήματος.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ....Καληνύχτα Ελλάδα
Πηγή: http://radar-gr.blogspot.com/ -Του 16χρονου μαθητή Βασίλη Σκωλίκη, (bill_skol@hotmail.com) Διαβάστε περισσότερα...
Πέμπτη 12 Μαΐου 2011
Κίνδυνος ερημοποίησης για το 34% του ελληνικού εδάφους...
Βάσει των μετρήσεων της Ελληνικής Επιτροπής για την καταπολέμηση της ερημοποίησης, 34% των περιοχών της χώρας μας θεωρείται υψηλού κινδύνου, 49% μέτριου κινδύνου και 17% χαμηλού κινδύνου. Περιοχές υψηλού κινδύνου θεωρούνται: όλα τα νησιά του Αιγαίου, περιοχές της Ανατολικής Πελοποννήσου, Στερεάς Ελλάδας και Εύβοιας, τμήματα των Θεσσαλίας, Μακεδονίας και Θράκης, καθώς και το Κεντρικό και Νοτιοανατολικό τμήμα της Κρήτης, σύμφωνα με τον κ. Κοσμά. Μικρότερο κίνδυνο διατρέχουν τα εδάφη των περιοχών της Κεντρικής Ελλάδας και Πελοποννήσου και τα Ιόνια νησιά, ενώ μηδαμινή είναι η απειλή του φαινομένου της ερημοποίησης για τις πεδινές περιοχές, με πολύ καλά αποστραγγιζόμενα και βαθιά εδάφη.
Οι σημαντικότερες διεργασίες που μπορούν να οδηγήσουν στην ερημοποίηση μιας ευαίσθητης περιοχής είναι:διάβρωση του εδάφους, αλόγιστη χρήση γης από γεωργούς και κτηνοτρόφους, ελάττωση του διαθέσιμου νερού, αλάτωση, αλκαλίωση και η οξίνιση του εδάφους (μεταβολές στο ph του), χημική ρύπανση του εδάφους και η αποψίλωση των δασών.
«Η διαδικασία της ερημοποίησης έχει ξεκινήσει για τα καλά στη χώρα μας και η κατάσταση θα είναι μη αναστρέψιμη εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για την καταπολέμησή της», υπογράμμισε ο καθηγητής κ. Κοσμάς.
Προσποιήσου κι απόψε πως ζεις...
Προσποιήσου και απόψε πως ζεις. Μίλα βιαστικά για όσα κατόρθωσες σήμερα, στις βιαστικές συναλλαγές σου, για το εύκολο ωράριο, για την ανέξοδη επαφή σου με τους ανθρώπους. Υπήρξες και σήμερα τόσο καλός, τόσο γενναιόδωρος, τόσο σοφότερος, τόσο πιο ψηλά από την μετριότητα και το τέλμα των πολλών, τόσο αξιαγάπητος, τόσο δραστήριος, τόσο αισιόδοξος. Ναι, θα μπορούσες απόψε να σώσεις όλο τον κόσμο. Αρκεί να σε έβλεπαν όλοι. Οι γύρω σου κι απόψε σε έχουν όλοι ανάγκη, κρατάνε τα καλά τους λόγια για να τ’ ακούσεις, δε μετράνε το χρόνο, το κέντρο του κόσμου τους, του κόσμου όλου είσαι μόνον εσύ.
Προσποιήσου και απόψε πως ζεις. Κάλεσε το ταίρι σου, πες του να έρθει να σε πάρει με το αμάξι, πρέπει να πάτε παραλιακή, να βρείτε τους χίλιους δεκατρείς, πρέπει να δουν όλοι τα νέα πανάκριβα ρούχα σου, τι θα’ σουν δίχως αυτά, τι θα’ σουν δίχως τα βλέμματά τους πάνω σου, τον θαυμασμό τους, τα τόσο όμορφα πανάκριβα ρούχα πάνω στην τόσο φτηνή ζωή σου. Καθίστε μαζί, φίλησέ τον/την κάθε τρία και σαράντα δύο, τρυφερά όπως στις διαφημίσεις, ψιθύρισέ του κάτι στο αυτί, χαμογέλασε για λίγο, ξαναγύρνα στη θέση σου, κάνε πως γελάς, πως διασκεδάζεις, πιες αργά το campari σου, ρίξε μια ματιά στα βλέμματα των θαυμαστών σου, πέρασαν τα τρία και σαράντα δύο πρέπει να τον/την ξαναφιλήσεις. Συνέχισε έτσι, πρέπει να μείνετε εδώ ως τις τρεις και δεκαεπτά ακριβώς, λίγο πριν αρχίσουν να αραιώνουν οι θαυμαστές.
Προσποιήσου και απόψε πως ζεις. Ρώτα τον εαυτό σου αν νιώθεις χαρούμενος και ό,τι κι αν σου πει εσύ άκουσε μόνο το ναι. Γράψε ένα σύντομο μήνυμα στο ταίρι σου πως και απόψε σου χάρισε τον Παράδεισο στο πιο in στέκι της παραλιακής, γράψε στη σελίδα σου στο facebook πως κι απόψε υπήρξες ζωντανός, πες το δυνατά να το ακούσουν όλοι, πιο δυνατά, μπας κι ακουστεί το ερωτηματικό στο τέλος κάθε σου σκέψης. Πρέπει όλοι να πειστούν, με φωτογραφίες, με λόγια, με εικόνες, με σχόλια πρέπει όλοι να πειστούν πως κι απόψε υπήρξες ζωντανός. Η ευτυχία κι απόψε κυλά ανάμεσα στα σκέλια σου, κυλά στα καλώδια του διαδικτύου που μεταφέρουν επευφημίες θαυμαστών σου, κυλά ανάμεσα στα χιλιοειπωμένα λόγια που θες να σου πουν ποιος είσαι, κυλά ανάμεσα από τα χέρια σου, σαν το νερό. Σαν το χρόνο.
Προσποιήσου και απόψε πως ζεις. Γύρνα αργά στο σπίτι, πλημμυρισμένος από ευτυχία, από σιγουριά πως κι απόψε τους έπεισες όλους, πλημμυρισμένος από βεβαιότητα πως επιτέλους κι απόψε αξίζει να κοιμηθείς με γαλήνη. Ονειρέψου τη ζωή που δεν έζησες, θα είναι όνειρο αύριο, κλείσε τη μέρα σου με την αγωνία για τα αυριανά σου ψώνια, με τον προγραμματισμό για την αυτοεπιβεβαίωση που χρειάζεσαι, με το παράπονο για το πήδημα που δεν πρόλαβες απόψε, με την πρόβα του «σ’ αγαπώ» που κι αύριο πρέπει να ακούγεται πειστικό, πρώτα για σένα, κλείσε τη μέρα σου με την επιβεβαίωση πως ναι, κι απόψε έζησες.
Προσποιήσου κι απόψε πως ζεις. Οι άλλοι όλοι δεν ξέρουν τίποτα.
Πηγή: http://yponeirwn.blogspot.com Διαβάστε περισσότερα...
Έκτακτη γενική συνέλευση στη Μαυροπηγή...
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η – Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η
Το τοπικό συμβούλιο της Τ.Κ. Μαυροπηγής του δήμου Εορδαίας, καλεί όλους τους κατοίκους της τοπικής κοινότητας Μαυροπηγής και όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς, να παραβρεθούν και να συμμετάσχουν στην έκτακτη ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ σύμφωνα με το άρθρο 85 το νόμου 3852/2010, με θέματα:
1. ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΜΕΤΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΜΑΥΡΟΠΗΓΗΣ.
2. ΤΟΠΟΣ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΟΙΚΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΜΑΥΡΟΠΗΓΗΣ.
Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ θα γίνει:
την Κυριακή 15/05/2011 και ώρα 19:00 στο κέντρο νεότητας Μαυροπηγής.
Ο Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου της Τοπικής Κοινότητας Μαυροπηγής
Εμμανουήλ Αναστάσιος
Τετάρτη 11 Μαΐου 2011
Ο Κόσμος μας...
Ο κόσμος έχασε την ενότητα και τη συνέχεια που παρουσίαζε και οι άνθρωποι φαίνεται να θεωρούν φρόνιμο και σοφό να μην κάνουν μακροπρόθεσμα σχέδια, ούτε να επενδύουν στο μακρινό μέλλον.
Αν η πολιτική αφορά όσα άπτονται του «κοινού καλού», ποιος τη χρειάζεται, όταν τα συμφέροντα και αυτά που το κάθε μέλος της κοινωνίας θεωρεί σημαντικά, συνεχίζουν να αποκλίνουν; Το ενδιαφέρον για την πολιτική είχε πάντα διακυμάνσεις, αλλά σήμερα φαίνεται να είμαστε μάρτυρες μιας ριζικά νέας αναβίωσης της απάθειας του εκλογικού σώματος. Η σημερινή απογοήτευση φαίνεται να είναι πιο βαθειά από την παραδοσιακή διάψευση που ακολουθεί τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις ή τα προγράμματα χωρίς όραμα. Μια ιδιωτικοποιημένη ζωή τρέφει την αδιαφορία για την πολιτική, και η πολιτική ανεξέλεγκτη επεκτείνει την ιδιωτικοποίηση, προκαλώντας ακόμη μεγαλύτερη αδιαφορία.
Συνολικά, η νέα αντίληψη αμφισβητεί τη χρησιμότητα και τα πλεονεκτήματα που ενυπάρχουν στην κοινή δράση και τη συνένωση των δυνάμεων και αφήνεται στην ιδέα ότι για να επιτύχεις αυτό που επιθυμείς, είναι καλύτερα να στηριχθείς στη δική σου πονηριά και επινοητικότητα. Βέβαια, κάποιες φορές ενεργούμε από κοινού… αλλά, συνήθως, οι κοινές ενέργειες δεν διαρκούν αρκετά για να δημιουργήσουν νέους θεσμούς που μπορούν να επιβάλουν τη σταθερή υποστήριξη όσων συμμετέχουν σʼ αυτές. Μόνο σπάνια τέτοια θέματα επιδεικνύουν ή επιτείνουν το αίσθημα της ηθικής ευθύνης απέναντι στο κοινό καλό. Μερικές φορές δίνουν την εντύπωση ότι σκοπός τους δεν είναι να κάνουν τον κόσμο που μοιραζόμαστε καλύτερο και πιο κατοικήσιμο, αλλά να ανακατανείμουν τις λιγότερο ευχάριστες πλευρές του: να πετάξουν τα δυσάρεστα και άβολα κομμάτια του στην αυλή του γείτονα. Περισσότερο διαιρούν παρά ενώνουν και προωθούν την αντίληψη ότι διαφορετικοί άνθρωποι έχουν διαφορετικά ηθικά δικαιώματα και ότι τα δικαιώματα που ορισμένοι απολαμβάνουν, τους δίνουν και το δικαίωμα να αρνούνται τα δικαιώματα των άλλων. Ο σημερινός άνθρωπος ενεργεί χωρίς να δίνει στον εαυτό του αρκετό χρόνο για να σκεφτεί και να διερευνήσει τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των πράξεών του.
Σήμερα χρειαζόμαστε ένα καινούργιο είδος ηθικής. Μια ηθική φτιαγμένη στα μέτρα των τεράστιων αποστάσεων χώρου και χρόνου, στις οποίες μπορούμε να επιδράσουμε και στις οποίες επιδρούμε, ακόμη και αν δεν το γνωρίζουμε ή δεν έχουμε την πρόθεση να το κάνουμε( Z. Bauman, 1994).
Στο διαμορφωμένο περιβάλλον, οι κυβερνήσεις παρουσιάζουν το παιχνίδι των δυνάμεων της αγοράς ως το μοναδικό πρότυπο ζωής. Αλλά, σʼ αυτό το περιβάλλον φωλιάζει η ανισότητα, η ανασφάλεια, η μοναξιά και η απώλεια της ελπίδας. Τα σπίτια-ιδιωτικές φυλακές πρέπει πια να προστατεύονται από τους διαρρήκτες και η γειτονιά έχει μετατραπεί σε ζούγκλα…
Η ζωή δεν πρέπει να είναι έτσι… Οι άνθρωποι μπορούν να επηρεάσουν τις υποθέσεις τους με τη «φωνή» και την «αποχώρηση». Η διαφορά μεταξύ τους είναι: στράτευση-απεμπλοκή, ευθύνη-αδιαφορία. Αλλά, αν στην κατάσταση που βρισκόμαστε είναι ανάγκη να κάνουν οι άνθρωποι τις φωνές τους να ακουστούν, οι πολιτικοί μας θεσμοί και η ιδέα του πολίτη που αυτοί προβάλλουν, ευνοούν την αποχώρηση.
Σε περίοδο κρίσης η κοινωνία μας έχει ανάγκη αποφασιστικούς, πολλές φορές ανένδοτους, και υπεύθυνους πολίτες με βασικό στόχο το κοινό καλό. Το μοίρασμα των ευθυνών θα βοηθήσει τους πολίτες να ξαναβρούν τη χαμένη τους φωνή και τη δυνατότητα να ακουστούν. Η ατομική συνείδηση και το αίσθημα ευθύνης του καθένα μας αποτελούν τα μοναδικά εφόδια που μας απέμειναν για να κάνουμε τη ζωή μας πιο ουσιαστική από ό, τι είναι. Μόνο έτσι ο πολίτης καθίσταται θεμέλιο, πάνω στο οποίο μπορεί να χτιστεί μια ανθρώπινη κοινωνία, ικανή να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του μέλλοντος.
Η ηθική μας ευθύνη είναι άνευ όρων και άνευ ορίων…
Ο χώρος που συγκατοικούμε μπορεί και πρέπει να είναι ανθρώπινα δομημένος, όπου ο ένας θα βλέπει τον άλλο όχι ως εμπόδιο, αλλά ως προϋπόθεση ευημερίας…
του Χρήστου Β.Μασσαλά καθηγητή-π. Πρύτανη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Διαβάστε περισσότερα...
Τρίτη 10 Μαΐου 2011
Δευτέρα 9 Μαΐου 2011
Μετά τον Αστακό και το Ελληνικό, νέφη σκεπάζουν και τα φωτοβολταϊκά της Κοζάνης...
Οι χειρισμοί και στις τρεις μεγάλες επενδύσεις που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση από τότε που ανέλαβε, του Αστακού, του Ελληνικού και του «μεγαλύτερου φωτοβολταϊκού πάρκου στον κόσμο», υπήρξαν τουλάχιστον αδόκιμοι, αγνοώντας παντελώς τις τοπικές κοινωνίες.
Γι' αυτό και η πρώτη ματαιώθηκε, η δεύτερη έχει βαλτώσει και η τρίτη έχει σοβαρά προβλήματα, με τους κατοίκους της περιοχής να διεκδικούν τα εδάφη στα οποία σχεδιάζεται η επένδυση και να μιλούν για υφαρπαγή της γης τους. Πριν από δύο χρόνια, μάλιστα, προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και η απόφασή του εκκρεμεί.
1)Στην περίπτωση του Αστακού ήταν όλα στον αέρα, δεν είχε συμφωνηθεί οριστικά τίποτα και η κυβέρνηση έκανε επικοινωνιακή πολιτική αφήνοντας να εννοηθεί ότι έρχεται βροχή από «πετροδολάρια». Ομως αποκαλύφθηκε ότι δεν είχαν γίνει οι απαραίτητες μελέτες, ότι δεν είχαν συμφωνήσει πού θα διατίθεται η ενέργεια, ότι η «πράσινη επένδυση» δεν ήταν και τόσο πράσινη, ενώ στο επιχειρούμενο ντιλ που κατέληξε σε φιάσκο είχαν ενεργό συμμετοχή συνεργάτες, φίλοι και συγγενείς του πρωθυπουργού, με απροσδιόριστο ρόλο.
2)Στην επένδυση του Ελληνικού η κυβέρνηση έφτασε στο σημείο να αφήνει να διαρρέουν φωτογραφίες με μακέτες για το τι και πώς θα χτίσουν οι Καταριανοί στην περιοχή, ενώ εκείνοι δήλωναν άγνοια και περίμεναν από την ελληνική κυβέρνηση (που τους παρακαλούσε να επενδύσουν) να τους παρουσιάσει ένα σοβαρό σχέδιο, που δεν είδαν ποτέ. Αποκορύφωση του κυβερνητικού ερασιτεχνισμού είναι ότι ενώ έχει δώσει -ανεπισήμως- στη δημοσιότητα μέχρι και τις μακέτες, μέχρι προ τινος δεν είχε ξεκαθαρίσει ακόμα (ούτε στους ενδιαφερόμενους) εάν θα γίνει διαγωνισμός ή απευθείας ανάθεση στο Κατάρ. Επιπλέον, για τον αρχιτέκτονα και πρωθυπουργικό φίλο, Χοσέ Αθεμπίγιο, που προσφέρθηκε να βοηθήσει «τζάμπα», υπάρχουν πλέον βάσιμες υποψίες ότι το «τζάμπα» δεν σημαίνει οπωσδήποτε δωρεάν.
3)Την τρίτη μεγάλη επένδυση, αυτή του «μεγαλύτερου φωτοβολταϊκού πάρκου στον κόσμο», την εξήγγειλε προσωπικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός με επίσκεψή του στην Κοζάνη, τον περασμένο Ιανουάριο. Τα χρήματα που θα απαιτηθούν υπολογίστηκαν γύρω στο 1 δισ. ευρώ, από τα οποία τα μισά θα βάλει η ΔΕΗ (συν τα χιλιάδες στρέμματα) και τα άλλα μισά ο επενδυτής. Οι τιμές του παραγομένου ρεύματος είναι εγγυημένα υψηλές με σίγουρο αγοραστή (τη ΔΕΗ) και σίγουρο κέρδος για τον ιδιώτη επενδυτή που του εξασφαλίζει το ελληνικό Δημόσιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι μία μεγαβατώρα από λιγνίτη στοιχίζει στη ΔΕΗ 35-36 ευρώ, ενώ για μία μεγαβατώρα από φωτοβολταϊκά που αγοράζει από τους ιδιώτες πληρώνει 400 ευρώ. Γι' αυτό πολλοί μιλούν για «πάρτι» των ιδιωτών στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η ΔΕΗ αύξησε τα τιμολόγιά της, ώστε να μπορεί να πληρώνει τους ιδιώτες των ανανεώσιμων.
Για την υλοποίηση του «μεγαλύτερου φωτοβολταϊκού πάρκου στον κόσμο» η κυβέρνηση (και η ΔΕΗ) είχε επαφές με την αμερικανική εταιρεία SunEdison, στην οποία και θα έδινε το έργο με απευθείας ανάθεση. Η ύπαρξη έντονων αντιδράσεων όμως, μαζί με τις πιέσεις άλλων εγχώριων και ευρωπαίων επιχειρηματιών και το φόβο καταγγελιών στην Ε.Ε., την ανάγκασαν να κάνει πίσω και να πάει σε διαγωνισμό.
Την περασμένη εβδομάδα ολοκληρώθηκε η διαδικασία πρόσκλησης ενδιαφέροντος. Πρόταση κατέθεσαν οι αναμενόμενοι. Από τις πιο ισχυρές υποψηφιότητες παραμένει η αμερικανική SunEdison, η Κοινοπραξία Μακεδονική Φωτοβολταϊκή στην οποία συμμετέχουν ο Ελλάκτωρ ΤΕΡΝΑ, η ΙΝΤΡΑΚΑΤ, η Damco και η Διεθνής Κατασκευαστική, η ιαπωνική Toshiba, η γερμανική Siemens, η SPWR Solar Energeiaki Hellas (θυγατρική της SunPower) μαζί με τη ΜΕΤΚΑ, η J&Ρ AVAX μαζί με μία ιταλική και μία γερμανική εταιρεία, κινέζικες εταιρείες κ.ά.
Κάποιες από τις παραπάνω εταιρείες υπήρξαν και χορηγοί στα «πράσινα συνέδρια» που διοργάνωσε ο αδερφός του πρωθυπουργού, Αντρίκος Παπανδρέου. Χρηματοοικονομικός σύμβουλος για το διαγωνισμό ορίστηκε η Price Water House Coopers, επικεφαλής της οποίας είναι ο φίλος του Γ. Παπανδρέου (και αντιπρόεδρος του ΣΕΒ) Χάρης Κυριαζής.
Την ώρα που οι παραπάνω εταιρείες, όμως , διαγκωνίζονται για το ποια θα πάρει το έργο, οι κάτοικοι της περιοχής καταγγέλλουν υφαρπαγή της γης τους, την οποία διεκδικούν για περισσότερο από μία δεκαετία. Η κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε ποτέ με το θέμα και οι κάτοικοι έμαθαν ξαφνικά για το φωτοβολταϊκό πάρκο όταν το εξήγγειλε ο πρωθυπουργός.
Το φωτοβολταϊκό πάρκο σχεδιάζεται να γίνει στα παλιά κι εξαντλημένα λιγνιτωρυχεία της ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα. Οι αντιρρήσεις των τοπικών παραγόντων όμως είναι έντονες: «Η Πτολεμαΐδα έδωσε τα χωράφια και τα σπίτια της από τη δεκαετία του '50 έως τη δεκαετία του '80 με νόμους αναγκαστικής απαλλοτριώσεως, οι οποίοι διαβεβαίωναν ότι μετά την εξόρυξη του λιγνίτη θα επέστρεφαν τη γη αποκατεστημένη στους δικαιούχους δήμους και στις τοπικές κοινωνίες» αναφέρει ο επί δύο τετραετίες πρώην δήμαρχος Πτολεμαΐδας, Κ. Μαυρομάτης.
Στα τέλη της δεκαετίας του '90, όταν ο λιγνίτης εξαντλήθηκε, έπρεπε να αρχίσουν να τους τα επιστρέφουν. Αντ' αυτού όμως «το 2001 με τροπολογία που πέρασαν εν κρυπτώ, χωρίς να τους αντιληφθούμε, κατήργησαν τους προηγούμενους νόμους και η κυριότητα των εδαφών παραχωρήθηκε στη ΔΕΗ Α.Ε., ενόψει της εισαγωγής της στο χρηματιστήριο» αναφέρει ο πρώην δήμαρχος. «Πρόκειται για εξαπάτηση και για συνταγματική παραβίαση».
«Εχουμε μείνει όλοι ακτήμονες και τώρα με τη σχεδιαζόμενη ιδιωτικοποίηση θα αποκτήσουμε έναν φεουδάρχη στον τόπο μας» λένε οι κάτοικοι, επισημαίνοντας ότι η συνολική έκταση της ΔΕΗ αγγίζει τα 200.000 στρέμματα. Δηλώνουν απογοητευμένοι από τους πολιτικούς της περιοχής, καθώς «εδώ η ΔΕΗ είναι κράτος εν κράτει και κανένας δεν τολμάει να της εναντιωθεί» λένε.
Η προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας έγινε πριν από δύο χρόνια από τον πρόεδρο της Τοπικής Ενωσης Δήμων και Κοινοτήτων, Σάββα Ζαμανίδη, και αναμένεται να εκδικαστεί (ύστερα από δύο αναβολές) στις 2 Νοεμβρίου.
Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία Διαβάστε περισσότερα...
Κυριακή 8 Μαΐου 2011
Έγκλημα κατά του περιβάλλοντος μπροστά στα μάτια της Πολιτείας...
Κωλυσιεργίες με αποτέλεσμα τη διαιώνιση της προσβολής της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος άλλα και την υποτίμηση της οικονομικής αξίας μιας βιομηχανίας που προορίζεται για ιδιωτικοποίηση, παρατηρούνται εκ μέρους του υπουργείου Περιβάλλοντος στην υπόθεση ΛΑΡΚΟ.
«Θα την πουλήσουν κοψοχρονιάς, ενώ μέχρι τότε το περιβαλλοντικό έγκλημα της ΛΑΡΚΟ θα έχει γίνει τεράστιο» αναφέρει χαρακτηριστικά, καλά πληροφορημένη πηγή, σχολιάζοντας την αδράνεια της ηγεσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος να επιβάλλει τα πρόστιμα που έχουν εισηγηθεί οι επιθεωρητές Περιβάλλοντος, άλλα και να αναγκάσει τη διοίκηση της εταιρείας να προχωρήσει, όπως προβλέπει ο νόμος, στην αποκατάσταση της μεγάλης οικολογικής ζημιάς που έχει προκαλέσει σε Λάρυμνα και Μεσσάπια.
H ΛAPKO είναι η 6η πιο ρυπογόνος βιομηχανία στην Eλλάδα με εκπομπές που φτάνουν τις 870.000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα ετησίως. Oι συνθήκες παραμένουν ίδιες από το 1973 όταν κατασκευάστηκαν οι μονάδες. Tότε η ετήσια παραγωγή νικελίου ήταν 12.000 τόνοι, τώρα ξεπερνά τους 25.000 τόνους το χρόνο. Xωρίς να έχουν γίνει σημαντικές βελτιώσεις ή οι αναγκαίες επισκευές, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.
Ολα αυτά είναι επόμενο να έχουν σημαντικές επιπτώσεις και στην πώληση της εταιρείας αφού με αυτό το προφίλ κανεις επενδυτής δεν αναμένεται να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη του για μια ουσιαστικά απαξιωμένη βιομηχανία. Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με πληροφορίες, εδώ κι ένα μήνα σχεδόν (από τις 13 Απριλίου) βρίσκεται στο συρτάρι της Τίνας Μπιρμπίλη η εισήγηση των επιθεωρητών Περιβάλλοντος για πρόστιμο ύψους 600.000 ευρώ στη ΛΑΡΚΟ για σωρεία παραβάσεων της νομοθεσίας για την προστασία του περιβάλλοντος και κανείς δεν είναι σε θέση να απαντήσει για ποιο λόγο η υπουργός δεν το υπογράφει. Το χαρακτηριστικό είναι ότι βάσει της νομοθεσίας, οι παραβάσεις της ΛΑΡΚΟ θα έπρεπε να οδηγήσουν σε πρόστιμο τουλάχιστον 1,2 εκατ. ευρώ.
Καθυστέρηση
Επιπλέον, καθυστέρηση παρατηρείται και ως προς την προώθηση της νομοθετικής ρύθμισης που θα έδινε τη δυνατότητα στην εταιρεία να μεταφέρει τα απόβλητα (σκουριά) της σε θέση που έχει επιλεγεί 17 χλμ. από τη Λάρυμνα, στη θέση Λιάβδα του νομού Βοιωτίας. Εκεί προβλεπόταν να γίνει ταφή της σκουριάς με αυστηρούς περιβαλλοντικούς όρους και προϋποθέσεις (ταφή με επιστρώσεις και βιολογικό καθαρισμό). Την ίδια στιγμή η ΛΑΡΚΟ συνεχίζει να ρίχνει μεγάλες ποσότητες της σκουριάς στη θάλασσα βάσει και της απόφασης του υφυπουργού ΠΕΚΑ Γ. Μανιάτη.
Σύμφωνα με τους επιθεωρητές Περιβάλλοντος η ΛAPKO απορρίπτει στη θάλασσα περίπου 2 εκατομμύρια τόνους αποβλήτων ετησίως πολύ κοντά σε ιχθυοτροφεία. Ακόμα, ενώ είχε δοθεί από τους επιθεωρητές Περιβάλλοντος διορία έως τις 29 Απριλίου στη διοίκηση της ΛΑΡΚΟ να καταθέσει το οριστικό χρονοδιάγραμμα έργων και ενεργειών για την αποκατάσταση της ζημιάς που έχει προκαλέσει στο περιβάλλον (κατ΄ επέκταση και στη δημόσια υγεία), η τελευταία δεν το έκανε και δόθηκε νέα διορία από την Ειδική Γραμματεία Επιθεωρητών ως το τέλος της ερχόμενης εβδομάδας. Στη ΛΑΡΚΟ έχουν γίνει δύο έλεγχοι με διαφορά έξι χρόνων. Η πρώτη ήταν το 2004 και η δεύτερη στα τέλη του 2010. Διαπιστώθηκε ότι η εταιρεία λειτουργεί αγνοώντας επιδεικτικά κάθε ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία.
Σύμφωνα με μελέτες του Ελληνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών, οι οργανισμοί και τα ψάρια που ζουν στην περιοχή απόρριψης των λυμάτων της ΛΑΡΚΟ εμφανίζουν αυξημένες τιμές βαρέων μετάλλων. Επίσης, σύμφωνα με τον «Δημόκριτο» η ΛΑΡΚΟ δεν διαθέτει κατάλληλα φίλτρα στις μονάδες της με αποτέλεσμα την εκπομπή πολύ επικίνδυνων ρύπων που ευθύνονται για καρκινογενέσεις, τερατογενέσεις, καρδιακές παθήσεις, βλάβες στο συκώτι και στα νεφρά.
Πηγή: Εφημερίδα Ημερησία Διαβάστε περισσότερα...
Σάββατο 7 Μαΐου 2011
Παρασκευή 6 Μαΐου 2011
«Ανίκανη» η πράσινη ανάπτυξη να μας σώσει από την ηχορύπανση...
Το 600 π.Χ., οι Συβαρίτες της Κάτω Ιταλίας είχαν απαγορέψει τις θορυβώδεις εργασίες, όπως τη μεταλλουργία, στα όρια της πόλης τους. Ομοίως, στην αρχαία Ρώμη τα άρματα δεν επιτρέπονταν να κυκλοφορούν τη νύχτα. Στη σημερινή πολύβουη και εξαιρετικά σύνθετη ζωή οι θόρυβοι έρχονται από όλες τις μεριές: το κυκλοφοριακό, τα αεροσκάφη, τη βιομηχανία, τις οικοδομικές εργασίες, οικιακές συσκευές ακόμα και από τη διασκέδαση.
Το ανθρώπινο αυτί δέχεται την ένταση του ήχου μέχρι τα 140db (ντεσιμπέλ), που είναι και το όριο πόνου. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει θεσπίσει από το 1999 ως ανώτατο όριο θορύβου τα 55db, ενώ το κατώφλι για την αύξηση του κινδύνου είναι τα 60db. Σημαντικό ρόλο παίζει τί είδους είναι ο ήχος, κρουστικός, επαναλαμβανόμενος, στιγμιαίος ή με αυξομειώσεις. Ενδεικτικά μια μέτρηση του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου έδειξε ότι στη λεωφόρο Κηφισίας ο θόρυβος κυμαίνεται από τα 65db ως 84db. Μια ηλεκτρική σκούπα έχει ήχο 70-80db και το σεσουάρ 90db.
Οι γιατροί Νίκος Σωτηρόπουλος και Αλέξανδρος Χαραλαμπίδης αναπτύσσοντας τις επιπτώσεις του θορύβου στην υγεία που υποτιμώνται, αλλά είναι ύπουλες και έρχονται με τα χρόνια, ανέφεραν ότι "η έκθεση στο θόρυβο σχετίζεται με επιδείνωση ψυχικών ασθενειών, στεφανιαία νόσο, αύξηση αρτηριακής πίεσης και αγγειακών νοσημάτων, αύξηση κορτιζόλης και χοληστερόλης, παχυσαρκία, αγχωτικά επεισόδια, παρεμπόδιση ύπνου, βλάβη ακοής, μείωση της απόδοσης των εργαζομένων και των μαθητών."
Η Φωτεινή Χιωνιανάκη, πολιτικός μηχανικός και περιβαλλοντολόγος επισήμανε ότι "οι περιβαλλοντικοί όροι στην Ελλάδα παραμένουν πλημμελείς". Τα όρια που ισχύουν για τον κυκλοφοριακό θόρυβο με το Ν17252/20.5.1992 του ΥΠΕΧΩΔΕ επιτρέπουν 67-70db για νέα οδικά έργα και σε απόσταση 2 μέτρα από την πρόσοψη του κτιρίου. "Αυτός ο νόμος, πέρα του ότι δεν εφαρμόζεται, αφορά δρόμους που κατασκευάστηκαν μετά το 1981, όχι, για παράδειγμα, τη Βασιλίσσης Σοφίας" επισημαίνει η κ. Χιωνιανάκη. Οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες έχουν πραγματοποιήσει μελέτες και έχουν θεσπίσει όρια που τα τηρούν. Η Ιταλία καθιέρωσε όριο σε σχέση με το χαρακτήρα κάθε περιοχής, ας πούμε σε μέρη που βρίσκονται νοσοκομεία και σχολεία το πρωί το όριο είναι 50db και το βράδυ 40db. Η Ρώμη, όπως και το Βερολίνο έχουν χωριστεί σε κατηγορίες σε σχέση με την ακουστική κατηγοριοποίηση των περιοχών.
Ο Τάσος Βασιλειάδης, ηλεκτρολόγος μηχανολόγος -σύμβουλος ακουστικής, ανέφερε ότι "στην Ελλάδα για την προστασία από το θόρυβο υπάρχει νομοθεσία από το 1981 (Ν1180/1981) και έκτοτε έχει συμπληρωθεί με άλλες νομοθετικές διατάξεις. Πάσχουμε όμως στην εφαρμογή, υπάρχουν και εσωτερικές ασάφειες στους νόμους, δεν έχουν γίνει μελέτες και δεν πραγματοποιούνται έλεγχοι".
Ενδιαφέρον αποτελεί η εφαρμογή του νόμου της κοινής ησυχίας, όταν "η στάθμη του θορύβου κρίνεται υποκειμενικά κατ' εκτίμηση της αστυνομικής αρχής, όπως αναφέρεται στην αντίστοιχη νομοθεσία", ενημέρωσε ο κ.Βασιλειάδης.
Ο Μανόλης Τζεκάκης, καθηγητής αρχιτεκτονικής, αναφέρθηκε στην ηχοπροστασία στους χώρους διαβίωσης. Ο "ελληνικός κανονισμός κτιριακής ηχοπροστασίας" χωρίζει τα κτίρια σε πέντε κατηγορίες ακουστικής άνεσης (από πολύ υψηλή ως πολύ χαμηλή). Παλιότερα οι κατηγορίες ήταν τρεις (υψηλή-κανονική-χαμηλή) και όλα τα κτίρια έπρεπε να καλύπτουν τουλάχιστον τη μεσαία κατηγορία. Στο νέο κανονισμό "δεν υπάρχει υποχρέωση ένταξης σε κατηγορία, πρέπει όμως να εκπονηθεί μελέτη ηχοπροστασίας και να επιλεγεί μια κατηγορία που θα χαρακτηρίζει το κτήριο. Δεν εφαρμόζεται όμως έλεγχος από τις πολεοδομικές υπηρεσίες. "
Πηγή:ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα...
Έτσι γεννιέσαι Έλληνας...
Έχοντας την Ελπίδα ότι ό,τι έχεις θα ανδρωθεί και αν δεν έχεις θα το αποκτήσεις, γεννιέται ασυνείδητα ο φόβος της απώλειάς τους. Παράλληλα με αυτόν και ο φόβος να αντιδράσεις σε όποιον τα απειλεί. Η ελπίδα σε κάνει να οπισθοχωρείς όταν δέχεσαι επιθέσεις παντός τύπου. Και ήρθες, εσύ Κρατούντα, και τα πήρες όλα με τη μία θεωρώντας ότι ο φόβος θα είναι ο ίδιος με αυτόν που με διακατείχε τόσα χρόνια. Ότι θα κλειστώ και πάλι στο καβούκι μου λέγοντας : «Αύριο ξημερώνει άλλη μέρα». Ξημέρωσε όμως η άλλη μέρα. Και είμαι εδώ με τις τσέπες της ψυχής μου τρύπιες και την οργή του Άδικου να έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Στο επίπεδο της ανέλπιδης μάχης. Τώρα πια, μικρόνοε Κρατούντα, δεν έχω τίποτε άλλο να χάσω. Ό,τι με έκανε να νιώθω περήφανος το έχεις κάνει ψίχουλο να ταΐσεις τις κότες της πολιτικής σου αυλής και τους ξεφτιλισμένους πουλημένους τεμπέληδες της δημόσιας στρατιάς σου. Δεν υπάρχουν μέσα μου πλέον αμυντικά κύτταρα να σταθούν στρατιώτες στις επόμενες επιθέσεις σου. Δεν υπάρχει ούτε μία πέτρα όρθια στο κάστρο της ηθικής του συνόλου που είχα φτιάξει να προστατεύω αναμνήσεις και «πρέπει». Και όλα αυτά, ηλίθιε Κρατούντα, τα κατάφερες από μόνος σου.
Δεν θα πέσουν απειλές σε αυτόν τον πόλεμο που μου κήρυξες άνευ λόγου. Ούτε καν υποχθόνιες ματιές χολιγουντιανού τύπου. Δεν θα υπάρξει ούτε μία διαπραγμάτευση μεταξύ μας. Και ναι, αν ο Έλληνας Καζαντζάκης εννοούσε ότι μόνο νεκρός είσαι Ελεύθερος, τότε κατανοώ απόλυτα τι σημαίνει ζωντανός χωρίς Ελπίδα. Κατανοώ την έννοια του ανέλπιδου χωρίς Πατρίδα. Ανθέλληνα Κρατούντα, μέσα στην υπεροψία της ψηφοΛογικής δημοκρατίας σου δεν υπολόγισες ότι σκοτώνοντας τον Φόβο για την διατήρηση της Ελπίδας, γεννάς έναν Ελεύθερο. Δηλαδή, έναν Έλληνα.
Πηγή: http://simplemangreek.blogspot.com/ Διαβάστε περισσότερα...
Πέμπτη 5 Μαΐου 2011
Στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τις παράνομες αποθέσεις της Ακρινής...
Ο Γενικός Διευθυντής Ορυχείων Παναγιώτης Νικολοκάκος και ο προϊστάμενος του Ορυχείου του Νοτίου Πεδίου προσήλθαν προχτές κατηγορούμενοι στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κοζάνης, αλλά λόγω της παρέλευσης του ωραρίου λειτουργίας των δικαστηρίων η δίκη δεν πρόλαβε να διεξαχθεί και αναβλήθηκε για τις 14 Ιουνίου. Να σημειωθεί ότι τα κατηγορούμενα στελέχη της ΔΕΗ ζήτησαν από την πρόεδρο να διεξαχθεί κανονικά η δίκη, καθώς υποστήριξαν ότι «δεν θα αργήσει, δεδομένου ότι υπήρχε μόνο ένας μάρτυρας». Όμως η πρόεδρος κατά τη συνήθη πρακτική, στις 3.30 το απόγευμα διέκοψε τη συνεδρία.
Η αυτεπάγγελτη δίωξη του εισαγγελέα ασκήθηκε μετά από αναφορά που κατέθεσε στον εισαγγελέα στις 30 Σεπτεμβρίου 2009 η Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών της πρώην Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Κοζάνης. Μετά την διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης η υπόθεση πήρε το δρόμο για το ακροατήριο. Στην αναφορά προς τον εισαγγελέα της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών της πρώην Ν.Α. Κοζάνης, επισημαίνεται:
«Με το αριθμό πρωτοκόλλου 6.601/19/8/2009 έγγραφο της υπηρεσίας μας προς τη ΔΕΗ και μετά από αυτοψία υπαλλήλων στον επαρχιακό δρόμο Ακρινής – Κλείτου, διαπιστώθηκε ότι στο 2ο χιλιόμετρο του ανωτέρω επαρχιακού δικτύου γίνονται αποθέσεις γαιών δεξιά και αριστερά της οδού χωρίς να τηρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις.
Επειδή παρά τις εντολές μας για άμεση διακοπή των εργασιών και την άρνηση των εκπροσώπων της ΔΕΗ να προσέλθουν στην υπηρεσία μας για να διευθετηθεί το ανωτέρω θέμα, εξακολουθούν να ενεργούν κατά παράβαση του νόμου.
Κατόπιν τούτου και επειδή υφίσταται άμεσος κίνδυνος για την ασφάλεια των διερχομένων οχημάτων στο επαρχιακό οδικό δίκτυο και η μη τήρηση της απόστασης των αποθέσεων από το δρόμο (αρ. 81 του Κανονισμού Μεταλλευτικών Εργασιών) παρακαλούμε όπως στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων σας επιληφθείτε της σχετικής υπόθεσης».
Να σημειωθεί ότι για το ίδιο θέμα των παράνομων αποθέσεων είχε καταθέσει μηνυτήρια αναφορά στον εισαγγελέα στις 27 Σεπτεμβρίου 2009 ο πρόεδρος του Συλλόγου Περιβάλλοντος και Ανέργων Ακρινής Κώστας Πουτακίδης, ως φυσικό πρόσωπο. Στο πλαίσιο της προανάκρισης κλήθηκε και κατέθεσε ο προϊστάμενος του Ορυχείου Νοτίου Πεδίου Γιάννης Ιωακείμ. Προσεχώς αναμένεται να φτάσει και αυτή η μηνυτήρια αναφορά στο ακροατήριο.
Υπενθυμίζεται τέλος, ότι με πρωτοβουλία του Συλλόγου Περιβάλλοντος και Ανέργων και κατόπιν γενικής συνέλευσης της Ακρινής, οι κάτοικοι είχαν προχωρήσει σε κατάληψη του δρόμου στις 13 Νοεμβρίου 2009, εμποδίζοντας τις εργασίες των χωματουργικών μηχανημάτων. Οι κινητοποιήσεις είχαν διάρκεια πολλών ημερών.
Πηγή: Εφημερίδα Πτολεμαίος-ΧΡΗΣΤΟΣ ΒΗΤΤΑΣ Διαβάστε περισσότερα...
Τετάρτη 4 Μαΐου 2011
Τί νομίζετε; Τους λείπουν τα αναδρομικά;;;
Δεν ξέρω εάν ένας απόστρατος στρατιωτικός γιατρός της ΝΔ όπως ο Ν. Κορτσάρης από την Φλώρινα έχει ανάγκη τα αναδρομικά 250.000 €, η ο πρώην υφυπουργός Άμυνας του ΠΑΣΟΚ σαν το Λ. Λωτίδη έχει την ίδια ανάγκη. Προξενεί απορία και ερωτηματικά πως καθόλα ευκατάστατοι οικονομικά πρώην βουλευτές, όπως ο Ν. Παπαφιλίππου της ΝΔ πρόεδρος του ομίλου west tv και συνταξιούχος μηχανικός της ΔΕΗ, η ο Ν. Τσιαρτσώνης της ΝΔ, η ο Η. Βλαχόπουλος του ΠΑΣΟΚ συνταξιούχος και από τον ΟΤΕ, καταδέχθηκαν να θέλουν τα περισσότερα.
Δεν ξέρω εάν υπάρχει ανάγκη για να βάλουν τίποτα στην άκρη έστω για τα γεράματα όπως ο «άγιος πρώην Αττικής» με το 1 δις στο βιβλιάριο, -έτσι τουλάχιστον ισχυρίστηκε- η απλά οι πρώην συνήθισαν τόσο στην τήρηση της νομιμότητας που δεν αντέχουν αδικίες, όπως να λαμβάνουν αναδρομικά οι συνταξιούχοι δικαστικοί και οι πρώην βουλευτές να μένουν στο ράφι. Τι σόι κράτος δικαίου είναι τούτο;
Ότι ανέφερα παραπάνω ισχύει και για τον πανεπιστημιακό Ρ. Κοκκελίδη που για την σωτηρία του περιβάλλοντος τρέχει από το Μπαλί,μετά στον Αμαζόνιο και πίσω στην Ρώμη με τελικό προορισμό το μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ, τον Α. Αγγελή και την Β. Μπουζάλη της ΝΔ από την Καστοριά. Τον Χ. Φώλια της ΝΔ και τον Λ. Τζιόλα του ΠΑΣΟΚ από τα Γρεβενά η τον Κ. Σημαιοφορίδη της ΝΔ από την Καστοριά. Τα ίδια ισχύουν και για τον Χ. Παπαθανασίου της ΝΔ από την Φλώρινα και για τον γιατρό Β. Βύζα επίσης της ΝΔ από την Πτολεμαΐδα.
Για την όποια αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος έχει απομείνει θα πρέπει εγκαίρως οι παραπάνω πρώην βουλευτές και όσους άλλους τυχόν παραλείψαμε, με δημόσια κοινή τους δήλωση, να αποποιηθούν την προσφυγή για τα αναδρομικά -δηλαδή τις 250.000 € -και κάθε είδους αναδρομική μισθοδοσία εις το μέλλον. Εάν δεν το πράξουν θα καταστούν υπόλογοι στην συνείδηση των πολιτών που «υποτίθεται» ότι υπηρέτησαν. Θα γνωρίζουν φαντάζομαι οτι σήμερα πολλοί εξ αυτών έχουν χάσει τα μαγαζιά τους η είναι άνεργοι.
Τέλος θα πρέπει άμεσα να ξεκινήσει νομοθετική πρωτοβουλία, ώστε οι βουλευτές που συνταξιοδοτούνται να λαμβάνουν μια σύνταξη, αυτή του ταμείου στο οποίο ήταν ασφαλισμένοι πριν εισέρθουν στην πολιτική.
Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό, για όσους πραγματικά ενδιαφέρονται για το μέλλον του τόπου.
Πηγή: http://www.vetonews.gr - Σπύρος Κουταβάς Διαβάστε περισσότερα...
Και με τον λιγνίτη, και με τον πλανήτη;;;
Σειρά νέων τεχνολογιών καθιστά τη χρήση των παραδοσιακών καυσίμων πιο φιλική προς το περιβάλλον
Οταν μάλιστα ξέρεις ότι ο σύμβουλος του Αλ Γκορ, ο Τζέιμς Χάνσεν, ο οποίος τον βοήθησε στην ταινία «Μια ενοχλητική αλήθεια», έχει πει ότι «οι εγκαταστάσεις που καίνε άνθρακα είναι εργοστάσια θανάτου» ή ότι «το κάρβουνο είναι μακράν η μεγαλύτερη απειλή για τον πολιτισμό», απορείς πώς αυτόν τον καιρό που είναι της μόδας πιο πολύ συνθήματα του τύπου «Με τον πλανήτη ή με τον λιγνίτη;» δημοσιεύεται ένα άρθρο 10 πυκνογραμμένων σελίδων και εκεί ένας φιλελεύθερος αρθρογράφος ισχυρίζεται το ακριβώς αντίθετο.
Η ουσία είναι ότι νέες τεχνολογίες υπόσχονται να αξιοποιήσουν μερικές από τις παραδοσιακές ενεργειακές πρώτες ύλες πολύ καλύτερα από πριν. Στις ενεργειακές πρώτες ύλες που βρίσκονται στο εσωτερικό του πλανήτη μας κατατάσσουμε τους γαιάνθρακες (τύρφη, λιγνίτη, λιθάνθρακα και ανθρακίτη), τους υδρογονάνθρακες (πετρέλαιο και φυσικό αέριο και ακόμη πετρελαιοσχιστόλιθοι και άμμοι), μαζί και τα γεωθερμικά ρευστά. Το μεγάλο στοίχημα είναι αν τελικά η σύγχρονη ενεργειακή βιομηχανία θα καταφέρει να ενσωματώσει τις νέες τεχνολογίες στην παραγωγή ενέργειας.
Κάρβουνο παντού
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Ινδία και η Κίνα διαθέτουν μεγάλα κοιτάσματα και συνολικά φθάνουν το 40% της παγκόσμιας παραγωγής, γι' αυτό και δεν πρόκειται πριν από σαράντα και πλέον χρόνια να σταματήσει η χρήση του. Ιδιαίτερα όμως η παράμετρος «Κίνα» σε οποιαδήποτε εξίσωση πρώτων υλών εμφανίζεται να έχει τη συντριπτική παρουσία. Το ίδιο συμβαίνει και με την ενέργεια. Εχει πολύ κάρβουνο στο υπέδαφός της και είναι αποφασισμένη να το... κάψει όλο στις δεκαετίες που έρχονται. Ακόμη και αν μπορούσε να στραφεί ολοκληρωτικά στην αιολική ενέργεια, η παραγωγή «οικολογικής» ενέργειας υπολογίζεται πως θα της στοίχιζε περίπου δέκα φορές περισσότερο από ό,τι αν έκαιγε το δικό της κάρβουνο.
Κάπου μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Κίνας στριμώχνεται και ο υπόλοιπος κόσμος, αλλά αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι είναι οι δύο πλανητικές οντότητες που δίνουν τον τόνο στο θέμα του άνθρακα. Οι σιδηροδρομικές γραμμές της Κίνας είναι κορεσμένες από συρμούς που κουβαλούν κάρβουνο, τόσο ώστε οι κρατικοί αξιωματούχοι αναγκάστηκαν να δημιουργήσουν άλλες ελαφρές γραμμές για τρένα που θα μεταφέρουν τον κόσμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες λοιπόν έκαναν το εξής: χρησιμοποίησαν την Κίνα σαν ένα έτοιμο και τεράστιο εργαστήριο «έρευνας μεθόδων παραγωγής ενέργειας από άνθρακα, χωρίς όμως όσο γίνεται να διαφεύγει στην ατμόσφαιρα το ανεπιθύμητο διοξείδιο του άνθρακα». Και όπως γράφει ο Τζέιμς Φάλοους, ο συντάκτης του μεγάλου αυτού άρθρου, ο άνθρακας θα μείνει γιατί είναι και φθηνός και άφθονος, μόνο που σκέφτονται δύο νέους τρόπους επεξεργασίας. Είτε «να συλλαμβάνεται» το διοξείδιο του άνθρακα προτού διαφύγει στην ατμόσφαιρα είτε να βρουν τρόπους να περιοριστεί το διοξείδιο που παράγεται κατά την καύση.
Στην πρώτη περίπτωση προβλέπεται η δημιουργία νέων μονάδων με δυνατότητες «μετάκαυσης», δηλαδή με φυσικές ή χημικές μεθόδους το διοξείδιο του άνθρακα να δεσμεύεται προτού βγει από την καμινάδα και με πίεση να υγροποιείται για να πωληθεί. Μόνο που και εδώ χρειάζεται να καταναλωθεί κάποια ενέργεια για όλες αυτές τις εργασίες, και αυτή απαιτεί το 30% της παραγόμενης ενέργειας μιας εντελώς νέας τέτοιας μονάδας. Αντί λοιπόν για τη μετάκαυση, έχουμε την περίπτωση της «πρόκαυσης», η οποία θεωρείται πιο αποτελεσματική, διότι ο άνθρακας υφίσταται μια ειδική επεξεργασία που τον κάνει να δίνει ένα εύφλεκτο αέριο με ελαττωμένο ανθρακικό περιεχόμενο, άρα με παραγωγή λιγότερου διοξειδίου του άνθρακα.
Syngas, είναι η λύση;
Στην Αλμπέρτα του Καναδά υπάρχει εδώ και έναν χρόνο εγκατάσταση από την εταιρεία Swan Hills Synfuels που έχει πάρει 285 εκατ. δολάρια από την κυβέρνηση για 15 χρόνια ώστε να δεσμεύει 1,3 εκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα. Η εταιρεία φαίνεται πως έπεισε ότι μπορεί να στέλνει, σε βάθος ως και 1.400 μέτρα (νέα παγκόσμια επίδοση), στο ανθρακούχο κοίτασμα αλμυρό νερό (αντί για το πιο πολύτιμο πόσιμο νερό) μαζί με οξυγόνο, ο άνθρακας να καίγεται επί τόπου και στη συνέχεια το παραγόμενο αέριο να οδηγείται από ειδική διέξοδο στην επιφάνεια. Από εκεί, στο εργοστάσιο παραγωγής, όπου αφαιρείται το διοξείδιο του άνθρακα για να προκύψει ένα αέριο με χαμηλή περιεκτικότητα, το λεγόμενο syngas (δηλαδή ένα σύνθετο αέριο, απoτελούμενο από μονοξείδιο του άνθρακα και υδρογόνο), το οποίο όμως καιόμενο μπορεί να δίνει ενέργεια χρήσιμη για την παραγωγή ηλεκτρισμού. Και βέβαια έτσι αποφεύγεται η εξόρυξη των κοιτασμάτων από μεγάλα βάθη, η οποία πάντα κρύβει κινδύνους για τους εργαζομένους.
Οι λιγνίτες στην Ελλάδα
Οπως εξηγεί ο πρόεδρος του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αθηνών και καθηγητής Βιομηχανικών Ορυκτών κ. Μιχάλης Σταματάκης, κατά τη διάρκεια του Λιθανθρακοφόρου, όταν σχηματίζονταν λιθάνθρακες στη Βόρεια και στην Κεντρική Ευρώπη σε λιμναίο περιβάλλον, στην Ελλάδα είχαμε εκτεταμένες θάλασσες, με αποτέλεσμα να μη φιλοξενούμε κοιτάσματα λιθάνθρακα, παρά μόνο δύο-τρεις μικρές εμφανίσεις που σχηματίστηκαν κοντά στην ακτή (Χίος, Μονεμβασία, Κεντρική Εύβοια).
Πολλά εκατομμύρια χρόνια μετά, στη διάρκεια του Νεογενούς, σε πολλές λίμνες ή τέλματα αλλά και σε παράκτιες περιοχές με περιοδικά υφάλμυρο νερό υπήρχαν οι προϋποθέσεις σχηματισμού σημαντικών κοιτασμάτων λιγνιτών στη Βαλκανική και στο ελληνικό έδαφος με αποθέματα που υπολογίζονται σε δισεκατομμύρια τόνους και από αυτά μεγάλο ποσοστό εκτιμάται ότι μπορεί να εξορυχθεί και να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Η κατανάλωση εγχώριων ενεργειακών ορυκτών, όπως ο λιγνίτης, για ηλεκτροπαραγωγή έχει ως αποτέλεσμα ένα κέρδος για τη χώρα μας αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ τον χρόνο.
Οταν ο λιγνίτης καίγεται, αφήνει τέφρα από ανόργανα υλικά που υπάρχουν στο ξύλο αλλά και στα συνοδευτικά, στείρα υλικά, όπως τα ονομάζουν οι γεωλόγοι, τα οποία αναγκαστικά καίγονται μαζί με τον λιγνίτη. Ετσι προκύπτουν άμορφες κυρίως ενώσεις από πυρίτιο, αργίλιο, ασβέστιο, σίδηρο, σε κοκκώδη μορφή, οι οποίες αποτελούν την τέφρα του λιγνίτη. Αυτή σήμερα δεν πετάγεται. Μπορούμε από ένα ως τώρα φαινομενικά άχρηστο υλικό να πάρουμε διάφορα χρήσιμα υλικά. Κατ' αρχάς την τέφρα που χρησιμοποιείται στην παραγωγή τσιμέντου (σήμερα σε μικρά ποσοστά της συνολικά παραγόμενης τέφρας). Το μεγαλύτερο μέρος της παραγόμενης τέφρας χρησιμοποιείται ως εσωτερική απόθεση σε εξοφλημένα ορυχεία λιγνίτη. Από την τέφρα αυτή, σε διάφορες χώρες του κόσμου, ύστερα από επεξεργασία και διαχωρισμό με αέρα, μπορούμε να παραλάβουμε σφαιρίδια άμορφου υλικού, τις λεγόμενες «κενόσφαιρες» και τις «πληρόσφαιρες», που είναι πιο μεγάλες και περιέχουν τα δύο προηγούμενα είδη. Αυτές διαχωρίζονται πολύ εύκολα με αέρα από βαρύτερα ορυκτά, όπως άστριοι και χαλαζίας. Οι κενόσφαιρες είναι ένα πολύ ενδιαφέρον υλικό. Πρόκειται για μικροσκοπικές, ελαφρές κοίλες σφαίρες, δηλαδή φυσαλίδες από αργίλιο και πυρίτιο με αέρα στο εσωτερικό τους (φαινόμενη πυκνότητα: 0,4-0,8 gr/cm3). Αυτό λοιπόν το υλικό που είναι φιλικό προς το περιβάλλον χρησιμοποιείται πλέον για ειδικά κονιάματα όταν θέλουμε ταυτόχρονα αυτά να προσφέρουν και μόνωση.
Εκτός από την τέφρα...
Κατά την εξόρυξη του λιγνίτη από τα ελληνικά κοιτάσματα μερικές φορές προκύπτουν υπερκείμενα και ενδιάμεσα στείρα υλικά που έχουν κατάλληλη ορυκτολογία και κοκκομετρία για τη χρήση τους ως απλά η σύνθετα (μονωτικά) δομικά υλικά, όπως μας εξηγεί ο κ. Σταματάκης, ο οποίος έχει παρασκευάσει στα εργαστήρια του Τομέα Οικονομικής Γεωλογίας και Γεωχημείας, μαζί με συνεργάτες του και φοιτητές, ελαφροβαρή αδρανή, με τη χρήση στείρων προερχόμενων από λιγνιτωρυχεία της Δυτικής Μακεδονίας.
Επίσης, όταν καίγεται ο λιγνίτης,
προκύπτει καύσιμο θείο, λόγω θειούχων και θειικών ενώσεων που περιέχονται στα ιζήματα που καίγονται μαζί με τον λιγνίτη ή το θείο της οργανικής ύλης. Για την αποφυγή εκπομπών ενώσεων του θείου στην ατμόσφαιρα, στους σύγχρονους ατμοηλεκτρικούς σταθμούς (ΑΗΣ) της χώρας γίνεται η λεγόμενη «αποθείωση», με τριμμένο ασβεστόλιθο ή ασβέστη. Και τι παίρνουμε; Μέσα από μια αντίδραση αντίστοιχη με αυτήν της καταστροφής των μαρμάρινων μνημείων όταν στην ατμόσφαιρα υπάρχουν ενώσεις του θείου, που κατεβαίνουν με τη βροχή και επικάθονται επάνω τους, προκύπτει γύψος (ένυδρο θειικό ασβέστιο). Ετσι θα μπορούσαμε να παράγουμε γύψο και στη συνέχεια φθηνές γυψοσανίδες, κάτι που εφαρμόζεται σε μερικές χώρες της Ευρώπης, με μεγάλη ζήτηση σήμερα, από αρχιτέκτονες ως απλούς κατασκευαστές.
Λιγνίτης αντί για εισαγόμενα καύσιμα
«Και αν εσείς είστε με τον λιγνίτη, εμείς είμαστε με τον πλανήτη» γράφουν στα κείμενα διαμαρτυρίας όσοι αντιτίθενται στη χρήση των λιγνιτών από τη ΔΕΗ. Φαίνεται ότι στην Ελλάδα μάς αναλογούν 7 τόνοι λιγνίτη ανά κάτοικο, ενώ ακόμη και στην Κίνα δεν ξεπερνούν τους 1,7 τόνους! Στην πραγματικότητα σε λίγο, αν δεν κάνουμε κάτι, η παραγωγή θα επιβαρυνθεί και από τα πρόστιμα για την παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα πάνω από όσο έχουμε υπογράψει στο Κιότο. Ωστόσο όλο και βρίσκουμε περισσότερα κοιτάσματα, τα οποία, αν συνδυαστούν με νέες τεχνολογίες καύσης, φιλτραρίσματος και επεξεργασίας των αερίων, μπορούν να κάνουν τον λιγνίτη πολύ πιο συμφέρουσα πηγή ενέργειας ακόμη και από το φυσικό αέριο, το οποίο είναι ένα ολοκληρωτικά εισαγόμενο προϊόν. Ακόμη χειρότερο βέβαια θα είναι να ξεπουλήσουμε σήμερα το καύσιμο αυτό για πενταροδεκάρες, διότι τάχα είναι κακής ποιότητας.
Χρειάζεται διορατικότητα, διότι όπως φαίνεται σε λίγα μόνο χρόνια θα συμβούν δύο πράγματα:
- Η χρήση του λιγνίτη ως καυσίμου θα είναι πολύ πιο φιλική ως προς το περιβάλλον σε σχέση με σήμερα.
- Θα υπάρχει μια αλυσίδα προϊόντων που θα συνοδεύουν τη καύση του και θα μπορούν να φέρουν επιπλέον έσοδα και στο κράτος αλλά και σε επινοητικούς ιδιώτες που θα παρακολουθήσουν τις εξελίξεις στα δομικά υλικά.
ΓΕΩΘΕΡΜΙΑ: ΤΑ ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΡΕΥΣΤΑ
Η επιφανειακή εκδήλωση της ύπαρξης γεωθερμικού δυναμικού στην πηγή Θερμοπυλών
Ο Ηρόδοτος λέγεται ότι ήταν ένας από τους πρώτους που παρατήρησαν τη θεραπευτική επίδραση των θερμοπηγών στον άνθρωπο, ενώ ο Ιπποκράτης πρώτος ασχολήθηκε συστηματικά και κατέγραψε ποιες πηγές είναι οι πιο κατάλληλες για την κάθε ασθένεια. Οι θερμοπηγές όμως δεν είναι παρά μια υπενθύμιση σ' εμάς εδώ στην επιφάνεια ότι στα έγκατα της Γης υπάρχει μια πηγή ενέργειας με τη μορφή θερμότητας που περιμένει να την εκμεταλλευθούμε περισσότερο. Στην περίπτωση του ελληνικού χώρου έχουμε ρεύματα μεταφοράς της θερμικής ενέργειας που τα συναντούμε κοντά στα όρια των λιθοσφαιρικών πλακών και οφείλονται στη δράση του μάγματος. Σύμφωνα με διάφορες μελέτες του ΙΓΜΕ, πανεπιστημιακών και άλλων φορέων, υπάρχουν στην Ελλάδα πολλές δυνατότητες αξιοποίησης της γεωθερμίας. Σε εκτεταμένες περιοχές, εκτός του λεγόμενου τόξου του Αιγαίου, όπως η Ανατολική Στερεά Ελλάδα και η Μακεδονία - Θράκη, οι γεωλογικές και φυσικοχημικές συνθήκες είναι ιδιαίτερα ευνοϊκές για την εκμετάλλευση του πολύτιμου αυτού θερμικού ρευστού. Τα πλεονεκτήματα της γεωθερμικής ενέργειας είναι πολλά:
- Είναι καθαρή και ασφαλής ενέργεια, η οποία απαιτεί ελάχιστη γη.
- Είναι ανανεώσιμη και παρέχεται χωρίς διακοπές.
- Εξοικονομούνται χάρη στη χρήση της ορυκτά καύσιμα και άρα μειώνονται οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.
Ας μην παραβλέψουμε το γεγονός ότι στη γειτονική Τουρκία παίρνουν ήδη από την εκμετάλλευση της γεωθερμίας 100 ΜW σε ηλεκτρική ενέργεια και 800 ΜW για απευθείας θέρμανση σπιτιών και αγροτικών εγκαταστάσεων. Είναι θέμα πολιτικής απόφασης να ξεκινήσουν μελέτες για μια τόσο καθαρή και ανεπηρέαστη από τις καιρικές συνθήκες και την εναλλαγή ημέρας-νύχτας ροή ενέργειας.
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ: ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ;
Στις ενεργειακές πρώτες ύλες βέβαια κατατάσσονται και τα πετρέλαια, για τα οποία τον τελευταίο καιρό έχουν γραφτεί πολλά, τα περισσότερα όμως χρήζουν διερεύνησης για το αν πρόκειται για επίσημες ανακοινώσεις φορέων και εταιρειών του κλάδου ή ανήκουν στο είδος που λέγεται από παλιά «παραμύθι». Σε σχέση με γειτονικές χώρες, ο αριθμός των γεωτρήσεων για τον εντοπισμό υδρογονανθράκων στη χώρα μας είναι μικρός. Σε γενικές γραμμές, κάποιο μυθικών διαστάσεων κοίτασμα δεν έχει εντοπιστεί από τους επαγγελματίες του χώρου. Αν συγκρίνουμε το κοίτασμα της Θάσου με αυτά του Ιράκ, π.χ., το πετρέλαιο που βγάλαμε ως τώρα, στα τόσα χρόνια αντλήσεων, ισοδυναμεί με την παραγωγή ενός-δύο μηνών του Ιράκ. Σε διάφορες περιοχές της χώρας μας, στην ξηρά ή στη θάλασσα, υπάρχουν ενδείξεις παρουσίας υδρογονανθράκων και θετικά γεωλογικά στοιχεία για τον σχηματισμό και την παγίδευσή τους, αλλά ως τώρα το μόνο χειροπιαστό στοιχείο είναι το κοίτασμα της Θάσου. Πολλές περιοχές της Βόρειας Ελλάδας θεωρούνται «πετρελαιοπιθανές». Στη Δυτική Ελλάδα υπάρχουν διαφυγές αερίων, πετρελαίου και πίσσας σε μια εκτεταμένη ζώνη που αρχίζει από τους Φιλιάτες Θεσπρωτίας, περνά από το Αιτωλικό, το Κατάκολο, την Κυλλήνη, τη Ζάκυνθο και καταλήγει στο Βρωμονέρι στα Φιλιατρά. Είναι μια περιοχή που φιλοξενεί πετρώματα βιογενούς προέλευσης που σχετίζονται με τη δημιουργία, τη μετανάστευση και τον εγκλωβισμό υδρογονανθράκων. Είναι μια καλή περιοχή για συνέχιση των παλαιότερων ερευνών και για έναρξη νέων εργασιών. Τελευταία γίνεται πολύς θόρυβος με την ανακάλυψη κοιτασμάτων ή την πιθανή ανάπτυξη κοιτασμάτων αερίου και πετρελαίου σε λεκάνες της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Πολλοί οι ενδιαφερόμενοι και ίσως σύντομα να μάθουμε την πραγματική διάσταση όλων αυτών των δημοσιεύσεων-ανακοινώσεων, οι οποίες μερικές φορές είναι αλληλοσυγκρουόμενες.
ΓΕΩΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΩΝ ΣΕ 1'
Ενεργειακές πρώτες ύλες: Γαιάνθρακες (τύρφη, λιγνίτης, λιθάνθρακας, ανθρακίτης), υδρογονάνθρακες (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, πετρελαιοσχιστόλιθοι - άμμοι), ραδιενεργά μεταλλεύματα, γεωθερμικά ρευστά, υδατοπτώσεις.
Κοιτάσματα: Συγκεντρώσεις ενεργειακών πρώτων υλών κατάλληλες για άμεση βιομηχανική εκμετάλλευση.
Εμφανίσεις: Συγκεντρώσεις μικρής συγκριτικά ποσότητας ή κακής ποιότητας ενεργειακών πρώτων υλών.
Γαιάνθρακες: Οι πλούσιες σε άνθρακα ύλες που σχηματίζονται από τη μετατροπή φυτικών υλών ύστερα από χημικές και φυσικές διαδικασίες που συνέβησαν εκατομμύρια χρόνια πριν σε αβαθή έλη ή λιμνοθάλασσες της εποχής εκείνης. Κατά τη μετατροπή τα φυτικά λείψανα εμπλουτίζονται σε οργανικό άνθρακα, ενώ αντίστοιχα ελαττώνεται το ποσοστό οξυγόνου και υδρογόνου. Αυτό ονομάζεται ενανθράκωση. Ανάλογα με τον βαθμό ενανθράκωσης οι γαιάνθρακες υποδιαιρούνται σε:
- Γραφίτη: Με 99%-100% άνθρακα.
- Ανθρακίτη: Με 93%-95% άνθρακα.
- Λιθάνθρακα: Με 75%-93% άνθρακα. Είναι μια καλή μορφή άνθρακα που περιέχει πολύ λίγη υγρασία και έχει μεγάλη θερμαντική ικανότητα (9.000 cal/gr).
- Λιγνίτη: Με 65%-80% άνθρακα. Είναι ό,τι διαθέτουμε πιο πολύ στην Ελλάδα, με 55% μέση υγρασία και θερμαντική ικανότητα που ποικίλλει (από 1.000 cal/gr ως 5.000 cal/gr).
- Τύρφη: Με 55%-60% άνθρακα. Ο νεότερος άνθρακας που προήλθε από τη σήψη μικρών υδρόβιων φυτών με υγρασία 65% ή και περισσότερο και θερμαντική ικανότητα μικρότερη από 1.500 cal/gr.
Πηγή: Εφημερίδα Το Βήμα
Διαβάστε περισσότερα...
Τρίτη 3 Μαΐου 2011
Ο τέταρτος παγκόσμιος πόλεμος...
Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος για πολλούς έχει ήδη αρχίσει. Οι πολιτικές του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σε παγκόσμια κλίμακα έχουν διαστάσεις πολεμικής, λένε οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ, και ο «πόλεμος» με πέτρες και ρόπαλα ενάντια σε όσους προσπαθούν να τον επιβάλλουν έχει ήδη αρχίσει. Με αφορμή τις κινητοποιήσεις στο Σιάτλ στο γύρισμα της χιλιετίας οι σκηνοθέτες ακολουθούν τα κινήματα διαμαρτυρίας ανά τον κόσμο και καταγράφουν τις στιγμές σύγκρουσης.
Για τον κύριο εμπνευστή και σκηνοθέτη της ταινίας Rick Rowley (Η.Π.Α., 2003), οι κοινωνικές συγκρούσεις στο Μεξικό, την Αργεντινή, την Παλαιστίνη, τη Νότια Αφρική και τη Νότια Κορέα, οι μάχες του «Βορρά» στο Κεμπέκ και τη Γένοβα και ο «Πόλεμος ενάντια στην Τρομοκρατία» στη Ν.Υόρκη και το Ιράκ, αποτελούν σημεία ενός ενιαίου και παγκόσμιου κύματος αντίστασης, απέναντι στη βία της καθεστηκυίας οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας. Μια διαμάχη χωρίς συγκεκριμένο εχθρό, πεδίο μάχης, γεωγραφικά όρια και τέλος. Χίλιες εμφύλιες διαμάχες. Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Οι συνταρακτικές εικόνες πόνου και αντίστασης, που χρειάστηκαν πάνω από δύο χρόνια για να συλλεχθούν από όλες τις άκρες του πλανήτη, συντίθενται σε ένα ενιαίο πλαίσιο, μέσω της αφήγησης
Δευτέρα 2 Μαΐου 2011
Σκληρές αλήθειες για την πλαστική ρύπανση...
Η εικαστική καλλιτέχνης Dianna Cohen μοιράζεται μερικές σκληρές αλήθειες σχετικά με την πλαστική ρύπανση στους ωκεανούς και στις ζωές μας, καθώς και ορισμένες σκέψεις για το πώς θα απελευθερωθούμε από το φαύλο κύκλο των πλαστικών.
Γνωρίζοντας νέους ανθρώπους...
Το θέμα είναι να μην καταλήξει κανείς να απομονώνεται, να αποφεύγει να γνωρίζει νέους ανθρώπους, να προτιμάει μόνο την σιγουριά και την ασφάλεια της συναναστροφής με ήδη γνωστά πρόσωπα. Αυτό συνήθως οφείλεται είτε στο χαρακτήρα ενός ανθρώπου (πιο κλειστός, όχι τόσο κοινωνικός κτλ), είτε και στην εξέλιξη γενικότερα της ζωής του.
Φυσικά σε όλους μπορεί να συμβεί σε κάποια περίοδο της ζωής μας να μην έχουμε και τόση όρεξη για νέες γνωριμίες, επαφή με νέα πρόσωπα κτλ. , είναι λογικό και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μας προβληματίσει αυτό. Σε περίπτωση όμως που παρατηρήσουμε ότι έχουμε την τάση να το κάνουμε αυτό σε μόνιμη βάση, καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε..
Αλήθεια έχει σκεφτεί ποτέ πόσα πράγματα έχεις να κερδίσεις και να μάθεις γνωρίζοντας έναν άνθρωπο; Είναι μερικές φορές που μια απλή γνωριμία με έναν άνθρωπο, μια συνομιλία, μια επικοινωνία μπορεί να σε κάνει να νιώσεις τόσο γεμάτος. Μη φοβάσαι να γνωρίζεις νέους ανθρώπους, ο καθένας θα αποτελεί και μια διαφορετική εμπειρία για σένα και σίγουρα θα έχεις και διαφορετικά πράγματα να μάθεις από εκείνον..
Πηγή: http://posiliving.gr Διαβάστε περισσότερα...
Κυριακή 1 Μαΐου 2011
Η μάχη της ΔΕΗ...
Κατά τον M.Gandhi τώρα, “Μία ένοπλη σύρραξη ανάμεσα σε έθνη μας προκαλεί φρίκη. Όμως ο οικονομικός πόλεμος δεν είναι καλύτερος από μία ένοπλη σύρραξη – είναι σαν μία χειρουργική επέμβαση. Ένας οικονομικός πόλεμος αποτελεί ένα παρατεταμένο μαρτύριο, ενώ οι καταστροφές του δεν είναι λιγότερο τρομακτικές από εκείνες του καθαυτού, του συμβατικού δηλαδή πολέμου”.
Ας μην ξεχνάμε δε ότι, “Όταν μία αντιπροσωπεία του ΔΝΤ «επισκέπτεται» μία χώρα, θέτοντας σαν προϋπόθεση για την εκχώρηση δανείων τον περιορισμό των κοινωνικών και λοιπών δαπανών, η διαφορά δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη, σε σχέση με τη φυσική καταστροφή που θα προκαλούσε ένας βομβαρδισμός εκ μέρους του ΝΑΤΟ. Το ΔΝΤ απαιτεί το κλείσιμο νοσοκομείων, σχολείων και βιομηχανιών, με ένα πολύ χαμηλότερο κόστος «εισβολής» για τη Δύναμη που εκπροσωπεί, από αυτό που θα είχε ο ανελέητος βομβαρδισμός των νοσοκομείων, των σχολείων και των βιομηχανιών - όπως στο παράδειγμα της Γιουγκοσλαβίας. Το αποτέλεσμα όμως, για τη χώρα «υποδοχής» του, είναι σχετικά το ίδιο: Η απόλυτη καταστροφή της” (M.Chossudovsky).
Περαιτέρω, σύμφωνα με την Simone de Beauvoir, σε συνδυασμό με τη σημερινή θέση της Ελλάδας και τη σκιώδη διακυβέρνηση της, “Η κατοχή δεν μπορεί να είναι ανθρώπινη. Υπάρχουν επομένως δύο επιλογές: ή αποδέχεσαι την κατοχή και όλες τις μεθόδους που είναι αναγκαίες για την επιβολή της ή, διαφορετικά, την απορρίπτεις εξ ολοκλήρου και όχι μόνο κάποια συγκεκριμένα μέρη της”
Επομένως, στην περίπτωση της Ελλάδας, είτε αποδεχόμαστε την ξένη κατοχή με όλες τις «μεθόδους» της (μνημόνια, εκποίηση ιδιωτικών και δημοσίων περιουσιακών στοιχείων, περιορισμός των αμοιβών, στασιμοπληθωρισμός, ανεργία, εξαθλίωση κλπ), είτε την απορρίπτουμε εξ ολοκλήρου - «εκδιώκοντας» τους εισβολείς (ανάπτυξη ή χρεοκοπία). Δεν υπάρχει μεσαίος δρόμος λοιπόν, όπως αυτός που θέλουν να μας πείσουν κάποια πολιτικά κόμματα μας.
Ολοκληρώνοντας, “Όπως δεν υπάρχει ήπιος τρόπος για να θέσεις μία χώρα υπό κατοχή εναντίον της θέλησης των πολιτών της, δεν υπάρχει ειρηνικός τρόπος για να στερήσεις από τους ανθρώπους όσα χρειάζονται για να ζουν με αξιοπρέπεια– εκτός ίσως από μία μεθοδική, σκόπιμα «ενορχηστρωμένη» κρίση δημοσίου χρέους, η οποία έχει δρομολογηθεί, σιωπηλά και μυστικά, αρκετά χρόνια πριν, με την ενδοτική βοήθεια ορισμένων ιθυνόντων της”.
Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΕΚΤΑΤΙΣΜΟΣ
Σύμφωνα με τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία (M.Friedman), στην οποία στηρίχθηκε η επέλαση του μονοπωλιακού καπιταλισμού (Wall Street), “Μόνο μία κρίση – είτε είναι πραγματική, είτε απλώς εκλαμβάνεται ως τέτοια – οδηγεί σε ουσιαστικές αλλαγές. Όταν ξεσπάει μία κρίση, οι δράσεις που αναπτύσσονται εξαρτώνται από τις περιρρέουσες ιδέες. Πιστεύουμε ότι αυτή πρέπει να είναι η βασική λειτουργία μας: να αναπτύσσουμε εναλλακτικές πολιτικές, οι οποίες να μπορούν να αντικαταστήσουν τις υπάρχουσες - να τις διατηρούμε ζωντανές και διαθέσιμες, έως εκείνη τη στιγμή που το πολιτικά αδύνατον (όπως η λεηλασία μίας χώρας με τη θέληση της), θα καταστεί πολιτικά αναπόφευκτο”.
Η κρίση, στην οποία αναφέρεται η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, αυτή δηλαδή που υπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα του μονοπωλιακού καπιταλισμού (πολυεθνικές, τράπεζες), δεν είναι προφανώς στρατιωτική, αλλά οικονομική. Αυτό που εννοεί είναι ότι, οι οικονομικές αποφάσεις λαμβάνονται συνήθως από μία εκλεγμένη κυβέρνηση, η οποία ευρίσκεται μεταξύ των τριών παρακάτω αντικρουόμενων ομάδων και συμφερόντων:
(α) Η πρώτη ομάδα είναι οι εργαζόμενοι στη χώρα της, οι οποίοι επιθυμούν θέσεις εργασίας, αυξήσεις στους μισθούς τους, κοινωνικές παροχές, περισσότερο ελεύθερο χρόνο κλπ.
(β) Η δεύτερη ομάδα είναι οι «ιθαγενείς» επιχειρηματίες, οι ιδιοκτήτες δηλαδή των μέσων παραγωγής, οι οποίοι επιθυμούν χαμηλούς φόρους, χαλαρές ρυθμίσεις (διευκόλυνση των απολύσεων κλπ), περιορισμένες αυξήσεις μισθών κα.
(γ) Η τρίτη ομάδα είναι οι ξένοι επενδυτές, πολυεθνικές και χρηματοπιστωτικός κλάδος, οι οποίοι επιθυμούν πλήρη ελευθερία κινήσεων - έτσι ώστε να μπορούν να λεηλατούν ανενόχλητοι τον εθνικό πλούτο, χωρίς να πληρώνουν φόρους και με το χαμηλότερο δυνατό κόστος λειτουργίας.
Η Πολιτική λοιπόν προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε αυτές τις αντικρουόμενες δυνάμεις, εκ των οποίων η πολυπληθέστερη (εργαζόμενοι) αποτελεί τους ψηφοφόρους της, ενώ η μειοψηφία (επιχειρηματίες, πολυεθνικές) τουςχρηματοδότες της (σε αντίθεση με άλλες διαδικασίες, όπως αυτές που καθορίζουν τις αποφάσεις στο ΔΝΤ, στη Δημοκρατία οι ψήφοι δεν είναι ανάλογοι με τον πλούτο των εκλογέων – μία ψήφο δηλαδή έχει ο πάμπλουτος και μία ο πάμπτωχος).
Εάν όμως ξεσπάσει μία σοβαρή οικονομική κρίση, όπως αυτή σήμερα στη χώρα μας, η οποία προκλήθηκε (αφορμή) από την απίστευτα καταστροφική διαχείριση του δανειακού μας προβλήματος, αμέσως μετά την εκλογή της νέας κυβέρνησης μας, ενώ επιδεινώθηκε από την οικονομικά παράλογη υφεσιακή πολιτική του ΔΝΤ (το οποίο όμως είναι εκπαιδευμένο να αντιμετωπίζει τις κρίσεις όχι ως προβλήματα προς επίλυση, αλλά ως ευκαιρίες επέκτασης και εισβολής), επισκιάζονται όλα τα άλλα - οπότε οι ηγέτες είναι ελεύθεροι να κάνουν ότι είναι αναγκαίο, ή ισχυρίζονται αυθαίρετα ότι είναι αναγκαίο, «στο όνομα» της αντιμετώπισης μίας κατάστασης εκτάκτου ανάγκης.
Συμπερασματικά λοιπόν, κατά μία έννοια οι κρίσεις είναι περίοδοι αναστολής της Δημοκρατίας – αποτελούν δηλαδή «κενά» στο συνηθισμένο πολιτικό βίο, κατά τη διάρκεια των οποίων δεν φαίνεται να υφίσταται η ανάγκη για συγκατάθεση των πολιτών και για συναίνεση.
Τέλος, σύμφωνα με τη «θεωρία της κρίσης», την οποία φαίνεται να αντέγραψε ο νεοφιλελευθερισμός από τον κομμουνισμό (όπως συνέβη με τις κεντρικά κατευθυνόμενες τράπεζες – άρθρο μας), «Όπως τα κραχ στις αγορές μπορούν να επιφέρουν μία κομμουνιστική επανάσταση, μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως φασιστικές αντεπαναστάσεις» - οδηγώντας προφανώς στην βασιλεία των αγορών, μέσα από την αποκρατικοποίηση της πολιτικής εξουσίας, συχνά με τη βοήθεια κάποιωνδιατεταγμένων ΜΜΕ.
Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ
Η Μ. Βρετανία υπό την M.Thatcher, όπως οι Η.Π.Α. υπό τον R.Reagan, ήταν οι πρώτες χώρες, στις οποίες κυριάρχησε το νεοφιλελεύθερο «δόγμα» – με την πλήρη αποκρατικοποίηση του δημοσίου τους, η οποία οδήγησε σήμερα τις δύο αυτές μεγάλες δυνάμεις αφενός μεν στην υποταγή τους στο Καρτέλ, αφετέρου στα πρόθυρα της χρεοκοπίας (το συνολικό χρέος της Μ. Βρετανίας υπερβαίνει το 500% του ΑΕΠ της, με το δημόσιο να έχει μηδενικά περιουσιακά στοιχεία, ενώ στις Η.Π.Α., τη «βασίλισσα» των ιδιωτικοποιήσεων και της απελευθέρωσης των αγορών, τόσο το δημόσιο χρέος, όσο και τα ελλείμματα έχουν εκτοξευθεί στα ύψη).
Περαιτέρω, επειδή ο δρόμος προς την ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση του δημοσίου «διέρχεται» υποχρεωτικά μέσα από τον «πόλεμο» με τα εργατικά συνδικάτα, στις Η.Π.Α. απολύθηκαν 14 χιλιάδες περίπου ελεγκτές της εναέριας κυκλοφορίας, ενώ στη Μ. Βρετανία διεξήχθη ο «πόλεμος» εναντίον του συνδικάτου των ανθρακωρύχων - από τους οποίους εξαρτιόταν ολόκληρη η χώρα για το φωτισμό και τη θέρμανση της (όπως συμβαίνει με τη ΔΕΗ στην Ελλάδα).
Η ευκαιρία για την πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας παρουσιάστηκε με την επιτυχή έκβαση του πολέμου των νησιών Φόκλαντ. Όταν λοιπόν το 1984 απέργησαν οι ανθρακωρύχοι, η αντιπαράθεση της κυβέρνησης μαζί τους παρουσιάστηκε ως συνέχεια του πολέμου με την Αργεντινή – ενώ απαιτήθηκε μία εξ ίσου βίαιη λύση. «Έπρεπε να πολεμήσουμε τον εξωτερικό εχθρό στα Φόκλαντ και τώρα πρέπει να πολεμήσουμε τον εσωτερικό εχθρό, ο οποίος είναι ένας πολύ πιο δύσκολος αντίπαλος, αλλά εξίσου επικίνδυνος για την ελευθερία», είχε ανακοινώσει τότε με θράσος η βρετανίδα πρωθυπουργός - «καταγράφοντας»τους βρετανούς εργάτες ως «εσωτερικό εχθρό» και εξαπολύοντας όλη την ισχύ του κράτους εναντίον των απεργών.
Φυσικά είχε φροντίσει προηγουμένως, με τη βοήθεια των αμερικανών συμβούλων της, να «αποδομήσει» μεθοδικά τους ανθρακωρύχους-συνδικαλιστές, διοχετεύοντας έντεχνα σκάνδαλα στα ΜΜΕ σχετικά με ατασθαλίες, καθώς επίσης με διάφορες άλλες ενέργειες ορισμένων ιδιοτελών συνδικαλιστών, οι οποίοι ήταν διεφθαρμένοι (παραλληλισμός με τη ΔΕΗ – ξαφνικό «πόρισμα» του επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης κλπ). Προφανώς, η πληροφόρηση προερχόταν από τις μυστικές υπηρεσίες, αφού μέσα στα συνδικάτα διείσδυσαν πολλοί πράκτορες και πληροφοριοδότες, οι οποίοι παρακολουθούσαν τα τηλέφωνα και τις κατοικίες όλων των συνδικαλιστών – ακόμη και το λαϊκό εστιατόριο, στο οποίο σύχναζαν οι ηγέτες του συνδικάτου.
Ο απώτερος στόχος της μεθοδικής, της ύπουλης καλύτερα «επίθεσης», ήταν ο διασυρμός των συνδικαλιστών, στα μάτια της κοινής γνώμης. Όπως έχει πει άλλωστε ο J.Schumpeter, «Ο διασυρμός αντικαθιστά την αντίκρουση, καθώς το μέσο ακροατήριο αγνοεί κατά κανόνα πλήρως το γεγονός ότι, ένας διασυρμός καλύπτει συχνά την αδυναμία διάψευσης».
Για παράδειγμα, όταν ο λαός ακούει ότι κάποιοι συνδικαλιστές είναι διεφθαρμένοι, έχοντας αποκομίσει μεγάλες αμοιβές, ότι χρηματίζονται κλπ, σχηματίζει τη γνώμη ότι, όλοι οι συνδικαλιστές είναι διεφθαρμένοι - οπότε δεν αντιτίθεται στο ξεπούλημα της επιχείρησης, το οποίο θα έχει ως αποτέλεσμα αφενός μεν την αύξηση της ανεργίας, αφετέρου τον τριπλασιασμό των τιμών του ρεύματος (όπως συμβαίνει σήμερα με τη ΔΕΗ στην Ελλάδα, προφανώς στα πλαίσια των σχεδίων εκποίησης της - η οποία είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα όσο αμύνονται οι συνδικαλιστές, ενώ είναι μια κερδοφόρα κοινωφελής επιχείρηση).
Συνεχίζοντας, αφού η κυβέρνηση της Μ. Βρετανίας είχε εξωθήσει έντεχνα τους ανθρακωρύχους σε απεργία, έτσι ώστε να τοποθετηθεί εναντίον τους «σύσσωμη» η κοινή γνώμη, λόγω των προβλημάτων στην ηλεκτροδότηση και στη θέρμανση, παράλληλα με την «διοχέτευση» σκανδάλων (είχε ισχυρισθεί ακόμη και ότι ο ηγέτης του συνδικάτου ήταν πράκτορας της Μ15, έχοντας ως αποστολή του να αποσταθεροποιήσει και να υπονομεύσει το συνδικάτο), εισήλθε στο δεύτερο στάδιο του σχεδίου της – την αστυνομική βία, με την οποία «κατεστάλησαν» οι απεργιακές κινητοποιήσεις.
Όπως συνέβη με τον πόλεμο των Φόκλαντ, δεν υπήρχε το παραμικρό ενδιαφέρον για διαπραγματεύσεις, αλλά μία «στοχευμένη» αποφασιστικότητα να συντριβεί το συνδικάτο, ανεξαρτήτως κόστους – το οποίο, αφού κινητοποιήθηκαν πάνω από 3.000 αστυνομικοί, ήταν τεράστιο. Τελικά τα σχέδια της κυβέρνησης πέτυχαν, αφού οι εργάτες πεινούσαν και δεν μπορούσαν να αντέξουν τη μαζική επίθεση εναντίον τους.
Η συντριπτική αυτή ήττα του συνδικάτου των ανθρακωρύχων έστειλε ουσιαστικά ένα καθαρό μήνυμα στις υπόλοιπες συνδικαλιστικές οργανώσεις λέγοντας τους έμμεσα ότι: “Αφού η κυβέρνηση έφτασε στα άκρα για να λυγίσει τους ανθρακωρύχους, από τους οποίους ολόκληρη η χώρα εξαρτιόταν για το φωτισμό και τη θέρμανση της, θα ήταν αυτοκτονία για τα ασθενέστερα συνδικάτα, τα μέλη των οποίων εργαζόταν σε λιγότερο κρίσιμους τομείς της οικονομίας, να αμφισβητήσουν τις «διαρθρωτικές» αλλαγές”.
Στο παράδειγμα της Ελλάδας έχουμε την άποψη ότι, εάν τελικά «υποταχθεί» το συνδικάτο της ΔΕΗ, το οποίο θεωρούμε ως ένα από τα ισχυρότερα στη χώρα μας, «επιτρέποντας» το ξεπούλημα μίας επιχείρησης, η οποία «έχει πρόσβαση» ουσιαστικά σε όλα τα σπίτια των Ελλήνων, η εκποίηση των υπολοίπων κερδοφόρων εταιρειών του Δημοσίου (ΕΥΔΑΠ, ΟΠΑΠ, Διεθνής Αερολιμένας κλπ) δεν θα συναντήσει καμία αντίσταση εκ μέρους των εργαζομένων τους – ενώ θα έχει δυστυχώς τη σύμφωνη γνώμη των Ελλήνων Πολιτών, οι οποίοι έχουν υποφέρει πράγματι στο παρελθόν από την κάκιστη συμπεριφορά πολλών συνδικαλιστικών οργανώσεων (μη εξαιρουμένης της ΔΕΗ).
Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι η ΔΕΗ δεν θα κάνει ακόμη περισσότερα λάθη και δεν θα εξωθηθεί σε απεργιακές κινητοποιήσεις, οι οποίες θα προκαλέσουν την οργή των Πολιτών – οδηγώντας την επιχείρηση στο ξεπούλημα. Επίσης ότι θα μπορέσει να εξυγιάνει τα εργατικά συνδικάτα της, εκδιώκοντας άμεσα και τιμωρώντας παραδειγματικά όλους όσους υπέπεσαν σε σφάλματα ή είναι συνεργοί των «κατακτητών».
Τέλος ότι, οι συνδικαλιστές θα λειτουργήσουν με σύνεση, κινητοποιούμενοι για θέματα που αφορούν ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο. Για παράδειγμα, τοποθετούμενοι εναντίον της είσπραξης των δημοτικών τελών εκ μέρους της εισηγμένης επιχείρησης, τα οποία δίνουν μία εσφαλμένη εικόνα ακρίβειας στους λογαριασμούς ρεύματος - παρά το ότι η χρέωση της κιλοβατώρας είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη.
Η ΔΕΗ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ
Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, είναι πολύ σωστή η ελληνική κοινή γνώμη, όταν τάσσεται σχεδόν εξ ολοκλήρου υπέρ της καταπολέμησης της διαφθοράς - με τη βοήθεια και των ιδιωτικοποιήσεων. Εάν όμως τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας, η αύξηση των εσόδων και η μείωση των δαπανών δηλαδή, δεν παραμείνουν στη χώρα μας, αλλά «διαφύγουν», μέσω των πολυεθνικών, στο εξωτερικό (φοροαποφυγή), ταυτόχρονα με την αύξηση των τιμών, τότε όχι μόνο δεν θα υπάρξει αντικειμενικό όφελος για την Ελλάδα αλλά, αντίθετα, η ζημία θα πολλαπλασιασθεί.
Όσον αφορά ειδικά την παραγωγικότητα των εργαζομένων, εάν η βελτίωση της αυξάνει μόνο τα κέρδη των πολυεθνικών και δεν συμβάλλει στη μείωση των τιμών καταναλωτή, στην παραγωγή εθνικού πλούτου ή στην αύξηση των θέσεων εργασίας, δεν έχει καμία ουσιαστική ωφέλεια για τους Πολίτες. Για παράδειγμα, όλοι είμαστε εναντίον της εικόνας κάποιων υπαλλήλων στις κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίοι κάθε άλλο παρά εργάζονται – δεν παράγουν δηλαδή.
Όμως, εάν οι επιχειρήσεις αυτές ιδιωτικοποιηθούν από το διεθνές Καρτέλ, μειώνοντας το προσωπικό τους και αυξάνοντας την παραγωγικότητα τους, αυτό που στην πραγματικότητα θα απομείνει στη χώρα μας θα είναι η ανεργία, ο περιορισμός των δημοσίων εσόδων, καθώς επίσης η πτώση των μέσων ελληνικών εισοδημάτων – με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται (αύξηση των φόρων, μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης, χρεοκοπία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων κλπ).
Επομένως, γιατί θα έπρεπε η ΔΕΗ να προβεί σε αθρόες απολύσεις, αυξάνοντας την ανεργία στη χώρα μας, η οποία «εκβάλλει» τελικά στα ελλείμματα του προϋπολογισμού; Σε τι θα ωφελούσε την Ελλάδα η εκποίηση της – πόσο μάλλον όταν το κράτος εισπράττει μεγάλα μερίσματα (φορολογικά έσοδα, υπεραξίες) από τη συμμετοχή του; Ποιο θα ήταν το υλικό όφελος των καταναλωτών, από την κατάργηση του «μονοπωλιακού οχυρού», εάν εξαιρέσουμε την εύλογη ηθική ικανοποίηση τους από την «τιμωρία» κάποιων «διαπλεκομένων» συνδικαλιστών ή αντιπαραγωγικών εργαζομένων; Ας μην ξεχνάμε ότι, μετά την «εισβολή» του ΔΝΤ στη Βραζιλία, μόνο η Petrobras παρέμεινε στην ιδιοκτησία του δημοσίου (χάρη στους συνδικαλιστές της) - ενώ η Χιλή υποφέρει από έλλειψη ακόμη και πόσιμου νερού, μετά την άλωση της από τις πολυεθνικές.
Συμπερασματικά λοιπόν, δεν είμαστε σε καμία περίπτωση αντίθετοι με την ανάγκη εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας, με την καταπολέμηση της διαφθοράς ή με τη ριζική αντιμετώπιση της διαπλοκής των πολιτικών, των ιδιοτελών ψηφοφόρων τους, των επιχειρηματιών και των συνδικάτων. Εν τούτοις, δεν συμφωνούμε με την κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας, με την ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών επιχειρήσεων μας, με την εγκληματική εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης με την επέλαση του Καρτέλ στη χώρα μας.
Πόσο μάλλον αφού, η ενδεχόμενη πώληση όλων των εισηγμένων επιχειρήσεων του δημοσίου σήμερα, δεν θα αποφέρει παραπάνω από 7 δις € στα ταμεία του κράτους – το έλλειμμα μας δηλαδή για περίπου τρεις μήνες (!) ή τους τοκογλυφικούς τόκους που πληρώνουμε (άρθρο μας) για περίπου 5 μήνες. Ταυτόχρονα θα επιβαρύνει τα ελλείμματα του προϋπολογισμού μας, αφού δεν θα εισπράττονται πλέον μερίσματα, θα αυξηθεί η ανεργία και θα περιορισθούν τα φορολογικά έσοδα – λόγω της διαδεδομένης «φοροαποφυγής» των πολυεθνικών.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
“Η επιτυχία της επέκτασης των πολυεθνικών με τη βοήθεια των κρίσεων χρέους στη Ν. Αμερική, στην Ασία κλπ, έχει αποφέρει στις ίδιες τόσο εντυπωσιακά κέρδη, ώστε να διψούν για συνεχώς νέες κατακτήσεις – πλέον, όχι μόνο στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, αλλά στις πλούσιες χώρες της Δύσης, όπου τα κράτη ελέγχουν ακόμη πιο προσοδοφόρα περιουσιακά στοιχεία, τα οποία θα μπορούσαν να εκμεταλλευθούν επικερδώς οι ιδιωτικές εταιρείες: τηλεφωνικές επικοινωνίες, λιμάνια, μεταφορές, αεροδρόμια, εταιρείες ηλεκτρισμού, εταιρείες ύδρευσης κλπ”.
Με βάση τα παραπάνω, η επέλαση του Καρτέλ στη χώρα μας, αποκτά μία εντελώς διαφορετική εικόνα – αφού πρόκειται για μία χώρα της Ευρωζώνης, η οποία αποτελεί ένα εξαιρετικά πλούσιο «λάφυρο» για τους κυρίαρχους των αγορών. Επομένως, ο πόλεμος εναντίον των πανίσχυρων δυνάμεων κατοχής, έτσι όπως αυτές «επιτίθενται» με τα καταστροφικά οικονομικά «εργαλεία» τους (Παγκόσμια Τράπεζα, ΔΝΤ, Εταιρείες Αξιολόγησης, Επενδυτικές Τράπεζες, Διεθνείς επενδυτές, Οικονομολόγοι, Οικονομικός Τύπος, εσωτερικές ολιγαρχίες κλπ), είναι πολύ δύσκολο να κερδηθεί – εκτός εάν δεν καταστραφεί η κοινωνική συνοχή και δεν μεσολαβήσουν εμφύλιοι πόλεμοι (ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσίων, πολίτες εναντίον συνδικαλιστών, μισθωτοί εναντίων ελευθέρων επαγγελματιών, μεσαίες επιχειρήσεις εναντίον μικρών κλπ).
Ας μην ξεχνάμε ότι, η «ορθόδοξη» προσέγγιση του μονοπωλιακού καπιταλισμού στην επίλυση των προβλημάτων χρέους,συνίσταται στη «μετακύλιση» ολόκληρου του κοινωνικού κόστους στα ασθενή εισοδηματικά στρώματα, τα οποία αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία.
Κλείνοντας είναι ίσως σκόπιμο να προσθέσουμε ότι, η εγκατάσταση του μονοπωλιακού καπιταλισμού στη Βολιβία δρομολογήθηκε από μία σοσιαλιστική κυβέρνηση – με τα μέλη του κόμματος της να αγνοούν εντελώς ότι, ο ηγέτης τους είχε κλείσει μία συμφωνία πολύ πριν στο «παρασκήνιο». Με εξαίρεση τον υπουργό οικονομικών, καθώς επίσης τον υπουργό σχεδιασμού, οι οποίοι ανήκαν στην ενδοτική «μυστική ομάδα», ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός δεν είχε καν αναφέρει στο νεοεκλεγμένο υπουργικό του συμβούλιο την ύπαρξη της «ομάδας έκτακτης ανάγκης» - της «σκιώδους εξουσίας» δηλαδή στη χώρα του, ισχυριζόμενος ότι ό ίδιος λαμβάνει ελεύθερα τις τελικές αποφάσεις.
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Αθήνα, 25. Απριλίου 2011
viliardos@kbanalysis.com
Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. Έχει εκδώσει πρόσφατα το βιβλίο «Η κρίση των κρίσεων», το οποίο περιλαμβάνει επιλεγμένα οικονομικά άρθρα του 2009.
Διαβάστε περισσότερα...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.gif)
