Αναλογίσου άνθρωπε, ποια είναι η Ιθάκη σου...

Ένα ταξίδι η ζωή σου άνθρωπέ μου.
Μακρύ και πολύχρονο,άλλοτε σε φουρτούνα και άλλοτε σε νηνεμία. Φροντίζεις έτσι ώστε το καράβι σου να είναι από καλό σκαρί. Να έχει τα πιο γερά κατάρτια,τα καλύτερης ποιότητας πανιά. Με καπετάνιο πολυταξιδεμένο και έμπειρο στην αλμύρα. Με εφόδια επαρκή, χρόνια ολόκληρα ν’αντέχουν. Δεν φοβάται μήτε τους ανέμους, μήτε τα κύματα, μήτε τις συμπληγάδες το καράβι σου. Βγαίνει στις ανοιχτές θάλασσες με πλώρη δυναμική. Καμαρώνεις και απολαμβάνεις το σίγουρο πλεύσιμό του. Έχω όμως τούτο να σου πω άνθρωπέ μου:
Αν το καράβι σου σαφή κατεύθυνση δεν έχει , θα γίνει έρμαιο αχαρτογράφητων νερών. Θα πλέει δίχως σκοπό και προορισμό. Και τα κατάρτια και τα πανιά και το σκαρί, άδικα θα παλεύουν. Και ο καπετάνιος σε βράχο θα το οδηγήσει και σε ξέρες επικίνδυνες.
Και τα αποθέματα θα αποσυντεθούν. Τα επικίνδυνα νερά ερείπιο θα το αφήσουν. Η θαλασσοταραχή ανελέητα θα το τσακίσει.
Έτσι είμαστε κι εμείς άνθρωπέ μου.
Και εσύ και εγώ. Αν από δειλία, οκνηρία, φόβο, απαισιοδοξία σκοτώσουμε τα όνειρά μας, αν από αδράνεια χάσουμε τους στόχους μας, θα γίνουμε καράβια χωρίς αγκυροβόλι.
Οι στόχοι και τα όνειρα μάς κρατούν ζωντανούς. Μας ταΐζουν ενθουσιασμό και μας μεταγγίζουν ελπίδα. Έτσι ούτε Σειρήνες θα μας εμποδίσουν, ούτε Σκύλα ούτε Χάρυβδη. Κι ο Οδυσσέας άλλωστε για μιαν Ιθάκη ζούσε…Αναλογίσου άνθρωπέ μου. Η δική σου Ιθάκη ποια είναι;

Πηγή:http://www.anapnoes.gr/

Διαβάστε περισσότερα...

Παλεύοντας για μια δική μας Ιθάκη...

«Ψάχνοντας να βρω μία Ιθάκη. Περιπλανήθηκα στην Σκύλα και στην Χάρυβδη. Για χρόνια άκουγα γλυκιά την μελώδια απ΄ τις Σειρήνες. Ως που κατάλαβα πως το ίδιο επαναλαμβανόμενο τραγούδι. Σκόπευε να με ισοπεδώσει. Όσο και αν φώναξα , όσο και αν πάλεψα ήταν αδύνατον να σταματήσω να υπνωτίζομαι από αυτό. Καθώς κυλούσαν τα χρόνια η ένταση του τραγουδιού μεγάλωνε. Όσο εγώ ήμουν ανίκανος να κλείσω τα αυτιά μου και να πάψω να το αφουγκράζομαι. Αυτό ηχούσε σαν ένας μαρτυρικός οξύς ήχος που με τρέλαινε μέρα με την μέρα. Και πριν καλά καλά καταλάβω το γιατί είχα ήδη υπνωτιστεί. Οι λέξεις που ακούγονταν αργά , επαναλαμβανόμενα ήταν Φόβος, χρήμα, θλίψη. Φόβος, χρήμα, θλίψη…Προσπάθησα να κλείσω τα αυτιά μου μα αυτός ο ήχος είχε καρφωθεί τόσο βαθιά στο μυαλό μου σαν να με κυνηγούσε παντού Φόβος, χρήμα, θλίψη…Ως που κατάλαβα πως ο μόνος τρόπος να απαλλαγώ ήταν Όχι να σταματήσω το τραγούδι , αλλά να αλλάξω γραμμή πλεύσης. Πηγαίνοντας αντίθετα στις Σειρήνες , κλείνοντας καλά τα αυτιά μου. Με το βουλοκέρι και κοιτάζοντας έναν νέο ορίζοντα ,όπου από τον. Κανένα παλεύοντας με τον Πολύφημο, θα γίνω ο Οδυσσέας στην δική μου Ιθάκη. Μακριά από τους Λαιστρυγόνες της εποχής…»

Μαρία Θεριανή Βάθη
Πηγή: http://ithaque.gr/

Διαβάστε περισσότερα...