Και το δούλεμα συνεχίζεται...

Τόσα χρόνια δούλεμα... Τόσα χρόνια υποκρισία... Και τώρα κατόπιν "ενεργειών τους" δώθηκε λύση στο ζήτημα...
Ντροπή μηδέν. Αλλά καλά μας κάνουν αφού τελικά τέτοιους ανθρώπους θέλουμε...
Αφού τόσα χρόνια μιλάγαμε για υπογειοποίηση, γιατί δεν υπήρξε η πολιτική βούληση να εξασφαλιστεί χρηματοδότηση, γιατί δεν έγινε αυτό νωρίτερα;
Γιατί έπρεπε να προηγηθούν χρόνια διαμαρτυριών, απαξίωσης, αναστάτωσης και αγωνίας; Γιατί οι πολίτες να ζουν πάντα με την αβεβαιότητα ότι οι περιουσίες τους θα υποβαθμιστούν;
Γιατί η διοίκηση να εμφανίζεται αποτελεσματική μόνο όταν η πίεση γίνεται έντονη και το ζήτημα λαμβάνει δημοσιότητα;
Μέσα από την υπόθεση αυτή αναδεικνύεται για άλλη μια φορά, μια διαχρονική παθογένεια: η ολιγωρία, η έλλειψη έγκαιρου σχεδιασμού αλλά η απουσία ουσιαστικής διαβούλευσης με τις τοπικές κοινωνίες. Δεν είναι καθόλου επιτυχία να λύνεται ένα πρόβλημα σε μία συνάντηση κύριοι. Είναι αποτυχία το ότι δεν λύθηκε νωρίτερα και δεν είναι ώρα για δελτία τύπου που δείχνουν το δούλεμα σε όλο του το μεγαλείο.
Κύριοι, σαν τοπική κοινωνία, δεν ζητάμε «χάρες» ούτε ευχαριστίες. Ζητάμε σοβαρότητα, πρόβλεψη και σεβασμό. Ζητάμε τα έργα να σχεδιάζονται με κοινωνική ευαισθησία από την αρχή και όχι να διορθώνονται εκ των υστέρων υπό την πίεση αντιδράσεων. Αν η λύση ήταν τελικά εφικτή, τότε κάποιοι οφείλουν να εξηγήσουν γιατί δεν επελέγη εξαρχής.
Αν δεν ήταν, τότε τι άλλαξε μέσα σε λίγες ώρες; Οι πολίτες της Ποντοκώμης δικαιούνται εδώ και πολλά χρόνια απαντήσεις σε κρίσιμα ζητήματα που έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδα. Και κυρίως, δικαιούνται να μη χρειάζεται κάθε φορά «μία κρίσιμη συνάντηση» για να επιλυθούν ζητήματα που θα έπρεπε να έχουν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, με σχέδιο και υπευθυνότητα.