Δευτέρα 14 Ιουνίου 2010
Καύσιμο-"γλύκα" για την τσέπη μας και το περιβάλλον...
Ηλιος, αέρας και κυρίως ζάχαρη είναι τα κύρια συστατικά του οικολογικού καυσίμου, το οποίο τροφοδοτεί με ενέργεια το σπίτι και το μηχανάκι του ηλεκτρολόγου-μηχανικού Μιχάλη Καλογεράκη, από την περιοχή Κοκκίνη Χάνι του Ηρακλείου Κρήτης. Ο επιστήμονας-ερευνητής έχει πάψει να αγχώνεται εδώ και περίπου έναν χρόνο για τα τιμολόγια της ΔΕΗ, αλλά και για την αύξηση της τιμής της βενζίνης, αφού την έχει αντικαταστήσει με το οικολογικό καύσιμο που φτιάχνει ο ίδιος στο σπίτι του.
Μιλώντας στην «Espresso» ο κ. Καλογεράκης τόνισε ότι ύστερα από έρευνα που έκανε, διαπίστωσε ότι οτιδήποτε έχει ζάχαρη μπορεί να παράξει καύσιμο: «Εφτιαξα λοιπόν μόνος μου έναν αποστακτήρα, τον οποίο τροφοδότησα κατευθείαν από τα φωτοβολταϊκά συστήματα που έχω στην ταράτσα και τις ανεμογεννήτριες που βρίσκονται στην αυλή του σπιτιού και άρχισα να μαζεύω οτιδήποτε περιείχε ζάχαρη: από φρούτα που είχαν σαπίσει (σταφύλια, καρπούζια, πεπόνια κ.λπ.), μέχρι ζαχαροκάλαμο. Η συνταγή είναι η εξής: τα βάζω όλα σε μια πλαστική δεξαμενή και ρίχνω λίγη μαγιά και νερό.
»Υστερα από τρία εικοσιτετράωρα και αφού γίνει ζύμωση, το μίγμα αυτό μετατρέπεται σε καθαρό οινόπνευμα που χρησιμεύει ως καύσιμο. Με το δικό μου σύστημα μπορώ να βγάλω δέκα λίτρα καύσιμο τη μέρα. Τα δέκα αυτά λίτρα μού καλύπτουν 450-500 χιλιόμετρα με το δίκυκλο. Τους τελευταίους έντεκα μήνες έχω κάνει 9.000 χιλιόμετρα. Επίσης, το συγκεκριμένο καύσιμο που καίει το μηχανάκι είναι πεντακάθαρο και δεν αφήνει κατάλοιπα, ούτε μαυρίλα στην εξάτμιση. Τώρα σκοπεύω να το δοκιμάσω και σε αυτοκίνητο».
Και ως γνήσιος Κρητικός, ο κ. Καλογεράκης χαρακτηρίζει το καύσιμό του ως μια πολύ δυνατή ρακή 75 βαθμών, που μπορείς κάλλιστα να πιεις: «Αν το αραιώσει κάποιος με νερό, μπορεί ακόμη και να το πιει χωρίς να έχει πρόβλημα».
Το ζαχαροκάλαμο αποτελεί το «Α και το Ω» των σχεδίων του ηλεκτρολόγου-μηχανικού: «Πρόκειται να γεμίσω με το φυτό αυτό μια έκταση εκατό τετραγωνικών μέτρων από την οποία ευελπιστώ να παράγω τουλάχιστον τρεις τόνους καύσιμο τον χρόνο για τη θέρμανση του σπιτιού και για την κίνηση του δικύκλου μου» μας λέει ο κ. Καλογεράκης και προσθέτει: «Το ζαχαροκάλαμο είναι η καλύτερη λύση αφού δεν το στερείς από κανέναν ως τροφή, ενώ παράλληλα φυτρώνει σε έλη, βάλτους και πάνω απ’ όλα είναι ανθεκτικό αφού μπορεί να αντέξει τα λύματα. Παράλληλα, δεν θέλει φροντίδα και καλλιέργεια, παρά μόνο κόψιμο και πότισμα».
Πηγή:Εφημερίδα Espresso-ΕΥΑ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ
ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΠΑΡΑΚΑΜΨΗ ΕΠΑΡΧΙΑΚΗΣ ΟΔΟΥ ΤΡΑΝΟΒΑΛΤΟΥ – ΠΡΟΣΗΛΙΟΥ. ΝΕΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ...
Πριν δύο χρόνια η εξορυκτική εταιρεία ΜΕΤΕ ΑΕ, ενεργώντας εντελώς αυθαίρετα, κατέστρεψε τμήμα της επαρχιακής οδού Τρανοβάλτου – Προσηλίου, επεκτείνοντας το ορυχείο εκτός του καθορισμένου χώρου, με την ανοχή των τοπικών αρχών, δημιουργώντας προβλήματα που έφταναν μέχρι και τη διακοπή της συγκοινωνίας.
Η Νομαρχία Κοζάνης για την παράβαση αυτή επέβαλε πρόστιμο στην εταιρεία.
Μετά από αυτό η εταιρεία για την αποκατάσταση της συγκοινωνίας «παρέδωσε» δικό της εργοταξιακό δρόμο για τις ανάγκες της συγκοινωνίας. Ο δρόμος αυτός μη έχοντας τις απαραίτητες προδιαγραφές ήταν επικίνδυνος για τους διερχόμενους οδηγούς και αποτέλεσε αιτία διαμαρτυρίας των κατοίκων της περιοχής. 
Σήμερα η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Κοζάνης, (τότε καθισύχαζε τους κατοίκους για την ασφάλεια της παράκαμψης) μετά από τις καθιζήσεις που παρουσίασε το τμήμα της παράκαμψης προχωρά στη δημιουργία νέας παράκαμψης.
Όμως από ότι φαίνεται, η τμηματική κατασκευή του δρόμου, δημιουργεί προβλήματα για τα οποία δεν φαίνεται να δίνεται καμιά λύση στα αιτήματα των κατοίκων της περιοχής:
1ον Δεν λύνει το πρόβλημα της παράκαμψης
Δεν αντικαθιστάται ολόκληρο το τμήμα της παράκαμψης αλλά μέρος αυτού. Έστι η συγκοινωνία θα γίνεται πάλι μέσα από το εργοτάξιο και μέσα από έναν επικίνδυνο δρόμο.
2ον Καταπάτηση ιδιόκτητης περιουσίας
Το νέο τμήμα της παράκαμψης, περνά μέσα από ιδιόκτητες εκτάσεις της «Κοινωνίας Προσηλίου» για τις οποίες δεν έγινε καμία απαλλοτρίωση.
3ον Προστασία των παλιών πέτρινων γεφυριών
Στο τμήμα της νέας παράκαμψης υπάρχουν δύο παλιά γεφύρια. Με την αυθαίρετη κατασκευή της παράκαμψης από την εταιρεία σκεπάστηκε με μπάζα ένα παλιό πέτρινο γεφύρι. Σήμερα με την αλλαγή της παράκαμψης κινδυνεύουν και τα άλλα δύο γεφύρια από τις εργασίες.
Οι κάτοικοι της περιοχής μένουν έτσι με αναπάντητα τα ερωτήματα.
- Γιατί δεν αποκαθίσταται ολόκληρο το τμήμα της παράκαμψης;
- Γιατί δεν έγιναν απαλλοτριώσεις στις ιδιόκτητες εκτάσεις και καταπατούνται;
- Θα προστατευτούν τα παλιά πέτρινα γεφύρια ή θα χαθεί ένα ακόμα κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς;
Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ
Κυριακή 13 Ιουνίου 2010
Χωρίς αύξηση τιμολογίων, η ΔΕΗ θα έχει οξύ πρόβλημα...
Εκατοντάδες εκατ. το κόστος αγοράς δικαιωμάτων εκπομπής CO2 από το 2013
Τον συνάντησα για πρώτη φορά στις αρχές του 2007 ως πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Περίπου τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Αρθούρος Ζερβός είναι πρόεδρος της ΔΕΗ, μιας από τις πιο ρυπογόνες επιχειρήσεις παραγωγής ενέργειας στην Ευρώπη. Το πόσο δύσκολο είναι το εγχείρημα «πρόεδρος της ΔΕΗ που καλείται να οδηγήσει την Επιχείρηση στη μετά τον λιγνίτη εποχή εν μέσω κρίσης» φάνηκε από το γεγονός ότι χρειάστηκε να πραγματοποιήσουμε τη συνέντευξη σε δύο δόσεις, λόγω έλλειψης χρόνου. Ενα γρήγορο μεσημεριανό γεύμα στην Αίγλη του Ζαππείου -ανάμεσα σε δύο ραντεβού- και τρεις ημέρες αργότερα, ένας καφές, αργά το απόγευμα στα γραφεία της ΔΕΗ στην οδό Χαλκοκονδύλη.
Συναντηθήκαμε στο καφέ - εστιατόριο του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, αλλά δεν βρήκαμε τραπέζι. Kατηφορίσαμε, λοιπόν, πεζή την Ηρώδου Αττικού, με κατεύθυνση την Αίγλη του Ζαππείου. «Πώς είναι, λοιπόν, να είσαι πρόεδρος της ΔΕΗ;», ρώτησα καθ' οδόν. Η απάντηση, άμεση.
«Δύσκολα. Από την αρχή το ήξερα ότι θα είναι έτσι. Από την άλλη, όταν μου το πρότειναν σκέφτηκα «τι στο καλό, είναι μια ευκαιρία. Αν δεν αλλάξει σήμερα η ΔΕΗ, δεν θα αλλάξει ποτέ». Η συγκυρία ήταν ευνοϊκή. Η κυβέρνηση προέτασσε την πράσινη ανάπτυξη, οι άνθρωποι στον περίγυρο, όπως η υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη, ήταν υποστηρικτικοί». Επισημαίνω ότι χρησιμοποιεί παρελθόντα χρόνο. «Από τη μέρα που ανέλαβα έως σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά. Τώρα, όμως ίσως το στοίχημα να είναι μεγαλύτερο, γιατί το να περάσει η ΔΕΗ σε μιαν άλλη εποχή είναι ένας τρόπος να έχεις άλλου είδους ανάπτυξη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο λιγνίτης θα συνεχίσει να υπάρχει ως καύσιμο στην Ελλάδα τις επόμενες δεκαετίες. Αλλά προφανώς ο ρόλος του θα μειωθεί. Το δικό μου στοίχημα είναι να περάσουμε σταδιακά στις ανανεώσιμες».
Δεξιά, ο Εθνικός Κήπος. Στα αριστερά μας, το Μαξίμου, με δημοσιογράφους σε αναμονή. Η συζήτηση έρχεται στους 22.000 υπαλλήλους της ΔΕΗ, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι διοικητικοί με μέσον όρο ηλικίας 48 ετών. Την ίδια στιγμή λείπουν οι τεχνικοί, «άνθρωποι απαραίτητοι 24 ώρες το 24ωρο». «Υπάρχουν πολλά προβλήματα αλλά νομίζω ότι σιγά σιγά όλοι αρχίζουν να καταλαβαίνουν», είναι η λακωνική του απάντηση στην ερώτηση για τη στάση των συνδικαλιστών της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ εν μέσω κρίσης.
Εχουμε φτάσει πλέον στην Αίγλη. Διαλέγουμε ένα τραπεζάκι στη σκιά, καταμεσήμερο, η θερμοκρασία είναι υψηλή, αλλά η ατμόσφαιρα ευχάριστη. Πουλιά τιτιβίζουν, άνθρωποι κουβεντιάζουν και πίνουν καφέ, παιδάκια παίζουν... Μέχρι να παραγγείλουμε, η συζήτηση χαλαρώνει. Λέμε για τη γενέτειρά του την Κέρκυρα, που θέλει να επισκεφθεί τώρα το καλοκαίρι αλλά φοβάται, γιατί από τότε που έγινε πρόεδρος της ΔΕΗ όλοι τον αναγνωρίζουν και θέλουν να του πουν κάτι, και για το τσιγάρο που δεν λέει να κόψει.
Γρήγορα επιστρέφουμε στη ΔΕΗ. «Είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση που παράγει κάτι, τη στιγμή που δεν παράγουμε και πολλά πράγματα στην Ελλάδα», λέει ο κ. Ζερβός και η φωνή του έχει ένα τόνο σχεδόν διδακτικό. Αλλά παράλληλα είναι και μια εξαιρετικά ρυπογόνος επιχείρηση εξαιτίας της χρήσης λιγνίτη, κάτι που σύντομα θα πληρώσει ακριβά. Από το 2013 η ΔΕΗ θα χρειαστεί να καταβάλλει -σύμφωνα με τις μετριοπαθέστερες εκτιμήσεις- περίπου 800 εκατ. ευρώ τον χρόνο για την αγορά δικαιωμάτων εκπομπής διοξειδίου άνθρακα, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών.
Καταφθάνει το φαγητό μας, σε πιάτα υπερμεγέθη για τη χωρητικότητα του τραπεζιού, τα οποία προσπαθούμε να βολέψουμε μαζί με τα τρία κινητά τηλέφωνα του προέδρου.
Ο Αρθούρος Ζερβός προς το παρόν αγνοεί το κοτόπουλο, ανάβει ένα -ακόμη- τσιγάρο και παραδέχεται ότι «σύμφωνα με τους υπολογισμούς, το 2012 θα έχουμε 400 - 500 εκατομμύρια κέρδη. Ομως το 2013 θα έχουμε ζημίες 400 - 500 εκατομμυρίων. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή, ή θα αυξηθούν τα τιμολόγια ή η ΔΕΗ θα φαλιρίσει. Αυτό που προτείνει η Τρόικα -υπάρχει και η αντίστοιχη πρόταση της ΔΕΗ- είναι ορθολογικοποίηση των τιμολογίων», λέει.
«Το ζήτημα είναι ότι δεν γίνεται τη μία να είσαι δημόσια επιχείρηση και την άλλη ιδιωτική. Τα τιμολόγια της ΔΕΗ αποφασίζονται από το κράτος. Από την άλλη, πρόκειται για μια επιχείρηση που είναι στο χρηματιστήριο, έχει μετόχους και δεν μπορείς να πουλάς ένα προϊόν κάτω του κόστους». Δεν προλαβαίνω να αρθρώσω την επόμενη ερώτηση...
«Αυτή τη στιγμή έχουμε 32 διαφορετικά είδη τιμολογίων. Υπάρχουν τα εμπορικά τιμολόγια που αφήνουν ένα σημαντικό κέρδος της τάξης του 20%, ενώ το χαμηλό οικιακό τιμολόγιο είναι κάτω του κόστους. Συμβαίνει, λοιπόν, το εξής: με την απελευθέρωση της αγοράς λιανικής έρχεται ο άλλος και λέει «θα πάω στα ακριβά τιμολόγια και θα δώσω μείωση 10%»».
- Η αύξηση των τιμολογίων, δεδομένης της οικονομικής κατάστασης, δεν θα πλήξει τις πιο ευπαθείς ομάδες;
- Η κοινοτική νομοθεσία δίνει τη δυνατότητα θέσπισης κοινωνικού τιμολογίου για κάποιες ομάδες του πληθυσμού. Ηδη προχωράει η σχετική ρύθμιση.
Λίγο αργότερα, ένα τηλεφώνημα του υπενθυμίζει ένα επείγον ραντεβού και η ολοκλήρωση της συνάντησης μετατίθεται...
Συντάκτης της Λευκής Βίβλου για τις Ανανεώσιμες
Λίγες ημέρες μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009 χτύπησε το τηλέφωνό του. Από την άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπανδρέου. «Θέλω να βοηθήσεις στη ΔΕΗ» του είπε, επισημοποιώντας την πρόταση που του είχε διαβιβαστεί προεκλογικά από στελέχη του κόμματος.
«Ετσι επήγα» λέει, επιμένοντας στην κερκυραϊκή του προφορά ο Αρθούρος Ζερβός. Τα βήματά του έως εκείνη τη στιγμή κάθε άλλο παρά φαινόταν ότι θα τον οδηγούσαν στον 7ο όροφο του κτιρίου της ΔΕΗ στην οδό Χαλκοκονδύλη, στη θέση του πρόεδρου μιας επιχείρησης που παράγει ενέργεια χρησιμοποιώντας σε μεγάλο ποσοστό λιγνίτη.
Στα 18 του έφυγε από την Κέρκυρα με υποτροφία για να σπουδάσει μηχανικός στην Αμερική στο Πανεπιστήμιο Princeton. Ειδικεύτηκε στην αεροναυπηγική. Πέντε χρόνια μετά, το 1975 βρίσκεται να κάνει διδακτορικό στη Γαλλία. Επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως καθηγητής στον Τομέα Ρευστών της Σχολής Μηχανολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Ωσπου έφυγε και πάλι για να δουλέψει στην Ε.Ε., στο κομμάτι των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Είναι φανερό ότι θυμάται εκείνη την εποχή με ιδιαίτερη νοσταλγία και περηφάνια. Και είναι λογικό, αφού συμμετείχε στη διαμόρφωση προγραμμάτων και πολιτικών για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ταυτόχρονα πρωτοστάτησε στη δημιουργία συλλογικών φορέων όπως η Ευρωπαϊκή Ενωση Αιολικής Ενέργειας που στη συνέχεια έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής της Ε.Ε. σε αυτόν τον τομέα.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1995 για προσωπικούς λόγους, αλλά και γιατί, όπως λέει, δεν φανταζόταν τον εαυτό του υπάλληλο στις Βρυξέλλες για πάντα. «Προσπάθησα να διατηρήσω τη σχέση μου με τον ευρωπαϊκό χώρο. Η Ευρωπαϊκή Ενωση Αιολικής Ενέργειας συστάθηκε το 1995. «Το 2001 όταν έγινα πρόεδρος είχε δύο άτομα υπαλλήλους στις Βρυξέλλες και προϋπολογισμό 300.000 ευρώ τον χρόνο. Σήμερα έχει γύρω στα πενήντα άτομα και προϋπολογισμό 15 εκατ.».
Προσπαθώ να στρέψω τη συζήτηση αλλού, αλλά εκείνος επιμένει να επιστρέφει στα έργα και τις ημέρες εκείνης της εποχής. «Το '97 μου ζήτησαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και έγραψα τη Λευκή Βίβλο για τις Ανανεώσιμες. Είναι κάτι που θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό στην καριέρα μου». Σήμερα; Είναι τόσο πολλά τα πράγματα που πρέπει να γίνουν, που δεν προλαβαίνει να σκεφτεί την απάντηση.
Ξεκινά να μαζεύει τα πράγματά του. Βάζω στην τσάντα τις σημειώσεις μου. Την ώρα που χαιρετιόμαστε σχεδόν μονολογεί: «Δύσκολη εποχή. Είναι όμως ενδιαφέρουσα».
Η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας θα γίνει άμεσα
Τρεις μέρες αργότερα, γύρω στις 8 το βράδυ, φτάνω στα γραφεία της ΔΕΗ για να συνεχίσουμε τη συζήτηση που έμεινε στη μέση λόγω «ανωτέρας βίας».
Διασχίζοντας το έρημο κτίριο, μπαίνω στο γραφείο του προέδρου. Είναι φανερό ότι ανυπομονεί η κουραστική ημέρα να φτάσει στο τέλος της. Μοιάζει να μάντεψε τη σκέψη μου. «Δεν έχω δουλέψει πιο εντατικά στη ζωή μου. Και έχω δουλέψει αρκετά». Κάθεται στο τραπέζι των συσκέψεων και μου δείχνει την απέναντι θέση. Αποφασίζω να πιάσω το νήμα της συζήτησης από εκεί που το αφήσαμε. Η ΔΕΗ λοιπόν, ιδιωτική ή δημόσια;
«Η ΔΕΗ καλείται να λειτουργήσει με κανόνες ελεύθερης οικονομίας σε ένα στρεβλό πλαίσιο. Είναι ο τελευταίος προμηθευτής, έχει δηλαδή την υποχρέωση να παρέχει ρεύμα σε όποιον της ζητήσει. Το κράτος εμμέσως ή αμέσως χρωστάει στην επιχείρηση πολλά εκατομμύρια. Μόνο από τη λειτουργία των φωτεινών σηματοδοτών οφείλονται 50 εκατομμύρια. Και τι να κάνεις, να σβήσεις τα φανάρια; Χρωστάνε όμως και βιομηχανίες. Η Αλουμίνιον Ελλάδος χρωστάει 80 εκατομμύρια και η Λάρκο άλλα 50, έχει να πληρώσει δέκα μήνες. Αν κόψεις το ρεύμα θα κλείσει το εργοστάσιο - και αυτές οι βιομηχανίες έχουν εκατοντάδες εργαζόμενους. Από την άλλη και αυτοί από την πλευρά τους έχουν πρόβλημα και προσπαθούν να μειώσουν το κόστος. Πάντως, είμαστε σε συνεννόηση και προσπαθούμε να βρούμε μια λύση».
Ζούμε σε μια εποχή αβεβαιότητας, καμία από τις παραδοχές με τις οποίες έως τώρα λειτουργούσαμε δεν ισχύει, λέει ο κ. Ζερβός, «π.χ. τα επιτόκια με τα οποία δανείζεσαι. Η ΔΕΗ πριν από μερικούς μήνες δεν είχε κανένα πρόβλημα γιατί τα οικονομικά της πήγαιναν καλά. Ομως, τελευταία έχει υποστεί τρεις υποβαθμίσεις εξαιτίας του ότι έχει την πλειοψηφία των μετοχών -το 51%- το ελληνικό Δημόσιο».
- Θα αλλάξει αυτό;
- Θα σου πω τη δική μου άποψη, όχι της κυβέρνησης. Στην παρούσα συγκυρία θεωρώ ότι το 51% θα πρέπει να μείνει στο Δημόσιο γιατί η μετοχή είναι εξαιρετικά υποβαθμισμένη και τα έσοδα από την πώληση θα είναι χαμηλά. Αντίθετα, το Δημόσιο βγάζει χρήματα από τη ΔΕΗ και ταυτόχρονα έχει ένα «χαρτί» για να εφαρμόσει πολιτική στον ενεργειακό τομέα. Αυτό που θα γίνει άμεσα είναι η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας. Πρόσφατα, πρώτη φορά η υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής δήλωσε ότι προέχει η εφαρμογή της οδηγίας για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας έως τον Μάρτιο του 2011. Αυτό σημαίνει ότι η ΔΕΗ θα σπάσει σε τρία κομμάτια, την παραγωγή, τη μεταφορά και τη λιανική. Το επικρατέστερο σενάριο είναι να δημιουργηθούν θυγατρικές που θα ανήκουν ιδιοκτησιακά στη ΔΕΗ η οποία όμως δεν θα έχει το μάνατζμεντ. Στην Ευρώπη αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι να μένει στον έλεγχο του κράτους η μεταφορά».
Ο Αρθουρος Ζερβός το 2007, σε συνέντευξη στο ΟΙΚΟ της «Καθημερινής», είχε δηλώσει ότι «οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι πλέον μονόδρομος». Παραμένει φυσικά υπέρμαχος της παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές. Τονίζει ότι η ΔΕΗ παίζει περιθωριακό ρόλο σε αυτό το κομμάτι της αγοράς, περίπου 10%, μπορεί όμως να κάνει επενδύσεις τα επόμενα χρόνια.
Στην Ευρώπη, η κρίση έχει επηρεάσει κάπως το τοπίο. Στην Κίνα όμως, όπου ο κ. Ζερβός ταξίδευε 4 - 5 φορές τον χρόνο πριν αναλάβει τα καθήκοντα του προέδρου της ΔΕΗ, οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. «Και στον τομέα των ανεμογεννητριών και στον τομέα των φωτοβολταϊκών σήμερα οι μεγαλύτερες εταιρείες είναι κινεζικές. Και αυτό έγινε μέσα στην τελευταία πενταετία», επισημαίνει.
Oι σταθμοί του
1952
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα.
1970
Εφυγε με υποτροφία για τις ΗΠΑ για να σπουδάσει μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Princeton.
1977
Πήγε στη Γαλλία για διδακτορικό στην αεροδυναμική στο Πανεπιστήμιο P. & M. Curie.
1982
Ανέλαβε λέκτορας στη Σχολή Μηχανολόγων του ΕΜΠ.
1990
Προσελήφθη στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στον τομέα Ανανεώσιμων πηγών Ενέργειας.
1995
Επέστρεψε στην Ελλάδα ως καθηγητής στο Πολυτεχνείο.
1997
Συνέταξε τη Λευκή Βίβλο των Ανανεώσιμων πηγών Ενέργειας για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
2000
Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας.
2001
Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης Αιολικής Ενέργειας.
2005
Πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Αιολικής Ενέργειας.
2009
Τον Δεκέμβριο ανέλαβε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ Α.Ε.
Η συνάντηση
Συναντηθήκαμε στην Αίγλη του Ζαππείου. Πήραμε δύο φιλέτα κοτόπουλο, μία σαλάτα ρόκα και δύο ποτήρια λευκό κρασί. Ο φωτογράφος μας Νίκος Πηλός προτίμησε ένα μπέργκερ και ένα φυσικό χυμό. Συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων εσπρέσο, πληρώσαμε 85,90 ευρώ.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι σερβιτόροι ήταν εξαιρετικά ευγενικοί και φρόντιζαν να έχουμε συνέχεια δροσερό νερό, απαραίτητο λόγω των υψηλών θερμοκρασιών
Πηγή: Εφημερίδα Καθημερινή-Της Τανιας Γεωργιοπουλου
Τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή, δεν είναι τέλεια...
Μια όμορφη μικρού μήκους ταινία από το σκηνοθέτη Μιχαήλ - Γαβριήλ Ζενελη. Ένα μικρό παιδί μας θυμίζει πως τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή, δεν είναι τέλεια.
Ο Μάσλοου και η πυραμίδα των ανθρώπινων αναγκών...
Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την άποψη του ιδρυτή της λεγόμενης Ανθρωπιστικής Ψυχολογίας, ότι δεν ενδιαφερόμαστε για τις υψηλότερες (διανοητικές, αισθητικές, κλπ) ανάγκες μέχρι να εκπληρώσουμε τις κατώτερες.
Η θεωρία του Μάσλοου (1908-1970) πάνω στην ιεράρχηση των ανθρώπινων αναγκών εμφανίσθηκε για πρώτη φορά στο βιβλίο του Motivation and Personality (1954), στο 4ο κεφάλαιο με τίτλο: Θεωρία των ανθρώπινων κινήτρων. Αυτό το κεφάλαιο είχε ήδη δημοσιευθεί το 1943 στην επιθεώρηση Psychological Review και είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Η πρόταση του Μάσλοου ήταν ότι τα ανθρώπινα κίνητρα μπορούν να περιγραφούν με όρους ιεράρχησης των βασικών αναγκών, ή αξιών. Αυτές οι βασικές ανάγκες αποτελούνται από 4 κύριες κατηγορίες και ο Μάσλοου πρόσθεσε και μια 5η στην οποία φθάνουμε πολύ σπάνια. Έφτιαξε και ένα σχήμα, μια πυραμίδα, στο οποίο αναπαριστά τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες, που έμεινε στην ιστορία ως πυραμίδα των βασικών αναγκών ή πυραμίδα του Μάσλοου.
Η πρώτη κατηγορία αποτελείται από τις φυσιολογικές ή βιολογικές ανάγκες, όπως είναι η ανάγκη μας για φαγητό, νερό, αέρα και ύπνο. Η δεύτερη είναι η ανάγκη μας για ασφάλεια, να έχουμε μια στέγη πάνω από το κεφάλι μας, ρούχα, θέρμανση, κλπ. Η τρίτη κατηγορία περιλαμβάνει την ανάγκη μας να ανήκουμε κάπου, να μας αγαπούν (ερωτική σχέση) και η τέταρτη έχει να κάνει με την υπόληψη, έχουμε ανάγκη από κύρος το οποίο θα μας δώσει τον πολυπόθητο σεβασμό των άλλων. Πέρα από αυτές τις κατηγορίες, ο Μάσλοου πρότεινε (ή πιο σωστά, υπαινίχθηκε) και μια πέμπτη, αυτή της αυτο-πραγμάτωσης, την ανάγκη μας να ξέρουμε και να κατανοούμε, να δημιουργούμε, να λύνουμε προβλήματα για τη χαρά του να λύνουμε προβλήματα (όπως έκαναν για παράδειγμα ο Αρχιμήδης, ο Πασκάλ, ή ο Αϊνστάιν ).
Όταν ένας άνθρωπος πεινάει πολύ, δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτε άλλο, η ιδέα που έχει για τον παράδεισο είναι ένα μέρος γεμάτο τροφή. Αν λύσει το πρόβλημα και αρχίσει να τρώει καλά, θα ασχοληθεί με το να βρει ένα καταφύγιο, μια στέγη κάτω από την οποία θα αισθάνεται ασφαλής. Αν επιλύσει και αυτό το πρόβλημα,τότε εγείρεται το πρόβλημα της σεξουαλικής ανάγκης και αυτό το πρόβλημα δεν είναι αποκλειστικά ζήτημα ικανοποίησης της σωματικής ανάγκης, αλλά εκπληρώνει και την ανάγκη μας για ανθρώπινη ζεστασιά, ασφάλεια, αυτή την αίσθηση ότι ανήκουμε κάπου, ότι κάποιος μας αγαπάει πολύ.
Αν ικανοποιηθεί και αυτή η ανάγκη μας, τότε αναδύεται μια νέα, η ανάγκη να μας εκτιμούν και να μας θαυμάζουν, η ανάγκη μας για αυτο-εκτίμηση η οποία συνήθως βασίζεται στην εκτίμηση των άλλων (γειτόνων, φίλων και γνωστών, συναδέλφων). Αν ικανοποιηθεί και αυτή η ανάγκη, τότε είναι πολύ πιθανό να αναδυθεί και μια πέμπτη ανάγκη, η ανάγκη αυτο-πραγμάτωσης, αν και ο Μάσλοου παρατήρησε ότι πολύ λίγοι άνθρωποι φθάνουν σε αυτό το επίπεδο.
Ο Μάσλοου υποστηρίζει, πολύ λογικά, ότι μόνο όταν καλυφθούν οι κατώτερες ανάγκες, για φαγητό, στέγη, κλπ, μπορούμε να περάσουμε στις ανώτερες ανάγκες. Αν βρισκόμαστε στο επίπεδο των ανώτερων αναγκών, αλλά παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα με τις κατώτερες, αν για παράδειγμα; πιάσει φωτιά το σπίτι μας ή μας παρατήσει η γυναίκα μας, τότε γυρνάμε προς τα πίσω, εγκαταλείπουμε το ανώτερο επίπεδο το οποίο έχουμε ψυχολογικά επιτύχει και τρέχουμε να καλύψουμε και πάλι τις πιο βασικές μας ανάγκες. Το σχήμα του θυμίζει πολύ ένα ψυχικό ασανσέρ το οποίο ανεβαίνει όταν καταφέρνουμε να καλύψουμε τις βασικές μας ανάγκες και κατεβαίνει όταν αυτές απειλούνται.
Η μεγάλη συμβολή του Μάσλοου, θεωρούμενου πατέρα της Ανθρωπιστικής Ψυχολογίας, είναι αναμφισβήτητη. Ξεχώρισε κυρίως επειδή μελέτησε υγιείς ανθρώπους. Όπως γράφει ο ίδιος στην αλληλογραφία του με τον συγγραφέα Κόλιν Ουίλσον, ο οποίος αργότερα του αφιέρωσε το βιβλίο του New Pathways in Psychology όπου μελετά τις θεωρίες του, “μου ήρθε η ιδέα, στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ότι η σύγχρονη ψυχολογία βασιζόταν αποκλειστικά και μόνο στη μελέτη άρρωστων ανθρώπων. Αλλά αφού γύρω μας υπάρχουν πολύ περισσότεροι υγιείς παρά άρρωστοι, πώς μπορεί άραγε η ψυχολογία να βγάλει σωστά συμπεράσματα πάνω στη λειτουργία του ανθρώπινου ψυχισμού;”
Ο Μάσλοου μελέτησε τα πιο εξελιγμένα άτομα που μπορούσε να βρει, ανάμεσά τους και ο Αινστάιν, μελέτησε βιογραφίες εξαιρετικών ανθρώπων, και διαπίστωσε ότι είχαν κάτι κοινό....
Όλα αυτά τα άτομα του εξομολογήθηκαν ότι είχαν κάτι που έμοιαζε με μυστικιστική εμπειρία, στιγμές μεγάλης ευδαιμονίας, ευτυχίας, έκστασης. Ήταν στιγμές ευτυχίας, όπου όλοι οι φόβοι, οι εντάσεις και οι αμφιβολίες εξαφανίζονταν, όπως εξαφανιζόταν και η αίσθηση της απόστασης, τα άτομα ένιωθαν ένα με τον κόσμο, ανήκαν σε αυτόν και σταματούσαν να είναι εξωτερικοί παρατηρητές ως προς αυτόν. Όσα ήξερε ο Μάσλοου μέχρι τότε για τις μυστικιστικές εμπειρίες είχαν να κάνουν με τη θρησκεία και το απόκρυφο και ως επιστήμων τα θεωρούσε “μπούρδες”, ίσως παραισθήσεις ή μορφές υστερίας, σίγουρα παθολογικά φαινόμενα. Αλλά τα άτομα που είχε εξετάσει, διακεκριμένοι καλλιτέχνες, συγγραφείς, μουσικοί, πολιτικοί και επιστήμονες, ήταν απόλυτα υγιή και από τα πολύ λίγα που μπόρεσε να ανακαλύψει που είχαν πρόσβαση στην πέμπτη κατηγορία της θεωρίας του, στην αυτο-πραγμάτωση. Αυτό, όπως υπογράμμιζε έκτοτε με κάθε ευκαιρία, του έμαθε κάτι για τους περιορισμούς του μικρού, ορθόδοξου επιστήμονα που δεν αναγνωρίζει με τίποτα ως γνώση ή πραγματικότητα κάθε πληροφορία που δεν εξηγείται από τις ήδη υπάρχουσες επιστημονικές θεωρίες. Το συμπέρασμά του ήταν ότι αυτές οι εκστατικές εμπειρίες, όπως τις ονόμασε, δεν είναι θρησκευτικές, με την κοινή έννοια, αλλά απόλυτα φυσικές και φυσιολογικές. Μόνη προϋπόθεση για την πρόσβαση σε αυτές είναι η πλήρωση των 4 βασικών ανθρώπινων αναγκών και βέβαια κάποια εσωτερική κλίση προς βελτίωση.
Κατά πόσο πληρούνται οι βασικές ανάγκες του σύγχρονου Έλληνα, αν κοιτάξουμε τα πράγματα σύμφωνα με την πυραμίδα του Μάσλοου; Τρώμε όλοι μας, εύκολα ή δύσκολα, ψωμί. Μπορούμε όμως να ζήσουμε μόνο με ψωμί; Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού ζεί στο νοίκι, ακούω ότι τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί κατακόρυφα το ποσοστό των διαζυγίων, ενώ η εθνική μας συνείδηση έχει φάει αρκετές σφαλιάρες τα τελευταία 20 χρόνια, είτε λόγω πολύ κακών χειρισμών (συνοδευόμενων και από έλλειψη σεβασμού προς τον πολίτη), των κυβερνήσεών μας είτε λόγω οικονομικών κρίσεων. Έχω την εντύπωση ότι μερικές βαθμίδες της πυραμίδας του Μάσλοου παραμένουν ανεκπλήρωτες στην Ελλάδα.
Πηγή: http://ramnousia.blogspot.com -Ένα άρθρο του Τάκη Αθανασόπουλου .
Σάββατο 12 Ιουνίου 2010
Ο εφιάλτης των δανείων...
Μέσα από τις θλιβερές ιστορίες ανθρώπων που χάνουν τα σπίτια τους εξαιτίας της άγριας επιδρομής των τραπεζών, αναδεικνύεται η περίφημη «κρίση των στεγαστικών δανείων» στην οποία έχει βυθιστεί η Αμερικανική οικονομία, προκαλώντας τεράστιες ζημιές σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι αποκαλύπτεται η ίδια η λογική της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και οι «κρυφοί μηχανισμοί της». Με άλλα λόγια, το νέο μοντέλο που βρήκε η αγορά χρήματος για να βγάζει χρήματα… από το τίποτα!Η Αμερικανική οικονομία, περνάει σήμερα μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις της ιστορίας της. Τράπεζες καταρρέουν και οικονομικοί κολοσσοί χρεοκοπούν, συμπαρασύροντας στη δίνη όλες τις αγορές του κόσμου.Πάνω από ένα εκατομμύριο Αμερικανοί πολίτες έχουν ήδη χάσει τα σπίτια τους σε όλη τη χώρα. Το ένα στα 538 νοικοκυριά βρίσκεται σε διαδικασία κατάσχεσης. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν εκατομμύρια Αμερικανοί, πρόκειται να βρεθούν στο δρόμο.Στο Κλίβελαντ του Οχάιο η κατάσταση είναι δραματική. Ολόκληρες περιοχές έχουν ερημώσει σαν να πέρασε τυφώνας. Χιλιάδες σπίτια στέκουν άδεια σαν φαντάσματα, κατεστραμμένα από επιτήδειους που ξήλωσαν ότι υπήρχε (ακόμα και τις σωληνώσεις), μόλις οι οικογένειες που ζούσαν εκεί εκδιώχθηκαν.
Ο σερίφης Ντέιβ Ρόου πετάει κάθε μέρα τουλάχιστον 10 οικογένειες στον δρόμο.Η κρίση απλώθηκε σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Νεβάδα, Καλιφόρνια, Φλόριντα, ενώ δεν άργησε να αγγίξει ακόμη και τη «μητρόπολη του κόσμου», τη Νέα Υόρκη. Ο Ρόν που καθαρίζει σπίτια μετά από φόνους ή αυτοκτονίες τρέχει να προλάβει. «Οι αυτοκτονίες μας έχουν αυξηθεί πολύ», λέει. Συνήθως βρίσκουμε γράμματα που εξηγούν τους λόγους -οι οποίοι είναι συνήθως οικονομικοί – καθώς και δεκάδες λογαριασμούς που έχουν να πληρωθούν μήνες.»Οι αγοραστές χάνουν τα σπίτια τους καθώς δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα στεγαστικά δάνεια που είχαν πάρει.Τους τα παίρνουν οι τράπεζες οι οποίες όμως δεν μπορούν να τα πουλήσουν καθώς η αγορά έχει καταστραφεί. Ήταν αυτές που έδωσαν δάνεια «με 0% προκαταβολή και 100% χρηματοδότηση», «χωρίς έλεγχο εισοδήματος, χωρίς ενοχλητικά δικαιολογητικά» όπως έλεγαν τα διαφημιστικά τους σποτ με τα οποία βομβάρδιζαν και μάγευαν τον κόσμο. Και ο κόσμος πείστηκε. Άνθρωποι που δεν είχαν εισόδημα, ακόμα και άνεργοι, πίστεψαν στο αμερικάνικο όνειρο:
Στο ωραίο σπίτι με την αυλή, αυτό που τόσο έντονα αντικατοπτρίστηκε στην λογοτεχνία του Στάινμπεργκ και στις ταινίες «για την αμερικάνικη οικογένεια» της δεκαετίας του 1960. Καμία άλλη κοινωνία δεν συνδύασε την απόκτηση μιας κατοικίας με την αναρρίχηση στον ταξικό ιστό και την καταξίωση, όσο η αμερικανική. Οι άνθρωποι αγόραζαν την είσοδό τους σε ένα κόσμο που ήξεραν από την αρχή πως δεν μπορούσαν να πληρώσουν, αλλά τους είχαν πει ότι μπορούσαν να τα καταφέρουν.Τα δάνεια αυτά ονομάστηκαν «τα δάνεια του ψεύτη», λέει γελώντας ο Τζιμ Ροκάκης, Διευθυντής του Δημόσιου Ταμείου του Κλίβελαντ, που κατάγεται από την Κρήτη.«Το 73% δεν είχαν καθόλου ή είχαν ελάχιστα τεκμήρια εισοδήματος. «Ρωτούσες κάποιον «πόσα βγάζεις» και σου έλεγε «α, βγάζω 100.000 δολάρια», όχι δεν έβγαζαν! Αλλά εάν δε ζητάς εκκαθαριστικό, αν δε ζητάς τη φορολογική δήλωση, τότε πώς να ξέρεις ότι αυτός ο άνθρωπος ψεύδεται, ε λοιπόν ψεύδονταν!»Δεν το ήξεραν αυτό οι τράπεζες; Εξαπατήθηκαν; Φυσικά και όχι! Όλο αυτό γινόταν εις γνώσιν τους. Αλλά για ποιο λόγο οι τράπεζες να δανείζουν χρήματα σε ανθρώπους που ξέρουν από την αρχή ότι δεν θα τους τα δώσουν πίσω; Για ένα και μόνο λόγο: Για να βγάλουν περισσότερα χρήματα! Και τα χρήματα δεν θα έρχονταν από τα κατασχεμένα σπίτια, αλλά από το χρηματιστήριο! Μάλιστα, απότοΧρηματιστήριο της Γουόλ Στρίτ! Με άλλα λόγια, από την στιγμή που οι τράπεζες κατάλαβαν ότι μπορούσαν να βγάλουν πάρα πολλά χρήματα δανείζοντας τον οποιονδήποτε, τότε το παιχνίδι έγινε «δάνεισε όσο περισσότερα μπορείς και μην ανησυχείς αν θα τα πάρεις πίσω».
Δείτε αυτόν τον πραγματικά πανέξυπνο τρόπο που βρήκε η αγορά χρήματος για να βγάλει περισσότερα κέρδη. Η τράπεζα που έχει γεμίσει με εκατομμύρια υποθήκες σπιτιών από τα δάνεια που έχει δώσει, ξεφορτώνεται τα δάνεια αμέσως. Πως; Ιδρύει μια offshore εταιρεία και της πουλάει τα δάνεια. Η offshore παίρνει τα δάνεια και τα κόβει σε εκατοντάδες επενδυτικά πακέτα – ομόλογα, όπου μέσω της Γουόλ Στρίτ αγοράζονται από επενδυτές σε όλο τον πλανήτη. Έτσι στην «παγκοσμιοποιημένη» εποχή μας, το δάνειο ενός αμερικανού πολίτη, μπορεί να βρίσκεται στα χέρια ενός επενδυτή απ’ το Πεκίνο.Το οικοδόμημα των στεγαστικών δανείων κατέρρευσε όταν οι δανειζόμενοι δεν κατάφερναν να αποπληρώσουν τα δάνεια τους. Τα ρίσκα ήταν πολύ μεγαλύτερα, από αυτά που οι μάγοι του καπιταλισμού είχαν υπολογίσει. Οι τράπεζες είχαν πουλήσει αέρα, οι μεσάζοντες είχαν πουλήσει αέρα, οι επενδυτές αγόρασαν αέρα. 8 τρισεκατομμύρια δολάρια διακινούνταν με αυτόν τον τρόπο.
Η ασυδοσία της ανεξέλεγκτης αγοράς καταβρόχθισε πρώτα τους ίδιους τους δημιουργούς της. Ο τραπεζικός κολοσσός Bear Sterns με οχτώ δεκαετίες ζωής κατέρρευσε μέσα σε δύο μέρες. Όλες οι τράπεζες σημείωσαν απώλειες δισεκατομμυρίων δολαρίων.Και μετά ακολούθησε μια παγκόσμια χιονοστιβάδα. Η παγκόσμια ζημιά υπολογίζεται σε 1 τρις δολάρια. Γεγονός που προκάλεσε τεράστια αύξηση σε βασικά τρόφιμα παγκοσμίως. Που με την σειρά του έκανε τους εξαθλιωμένους της Αιτής και τους φτωχούς της Αιγύπτου να συγκρούονται με την αστυνομία, αντιμετωπίζοντας το φάσμα της πείνας.Το τέλος μιας αυτοκρατορίας; « Τίποτε δεν διαρκεί για πάντα» λέει η οικονομολόγος του Πανεπιστημίου Κολούμπια Γκρετσιέλα Τσιτσιλίνσκι. «Πρόκειται για ένα οικονομικό σκάνδαλο, που θα αφήσει βαθειά χαραγμένες τις πληγές του στον κοινωνικό ιστό και θα στείλει και άλλους άστεγους στους δρόμους».«Αν εξοικονομούσαμε όσα ξοδεύουμε στο Ιράκ δεν θα είχαμε πρόβλημα» επισημαίνει ο Τζέιμς Σάντερς κοινοτάρχης του Far Rockaway της Νέας Υόρκης. «Αλλά δεν μπορείς να έχεις σφαίρες και γάζες την ίδια την στιγμή… Δεν μπορείς να έχεις σφαίρες και ψωμί την ίδια στιγμή… Πρέπει να διαλέξεις.»”
Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Παιδικής Εργασίας...
Σε 215 εκατ. ανέρχονται τα εργαζόμενα ανήλικα παιδιά παγκοσμίως, 115 εκατ. εκ των οποίων εμπλέκονται στις πιο επικίνδυνες-χείριστες μορφές εργασίας, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO). Ένα στα έξι παιδιά του πλανήτη εργάζεται σε κάποιο περιβάλλον, που βλάπτει είτε την ψυχική ή σωματική του υγεία είτε την ηθική του υπόσταση, ενώ ένα στα τρία παιδιά ζει σε χώρες οι οποίες δεν έχουν κυρώσει τις Διεθνείς Συμβάσεις 182 και 138 σχετικά με τις χείριστες μορφές παιδικής εργασίας και τα κατώτατα επιτρεπτά όρια ηλικίας εργασίας παιδιών. Τα 73 εκατομμύρια από τα εργαζόμενα παιδιά είναι κάτω των δέκα ετών και κάθε χρόνο τουλάχιστον 22.000 από αυτά χάνουν τη ζωή τους σε εργατικά ατυχήματα.
Αν και παρατηρείται ποικιλία ορισμών για την παιδική εργασία, ως τέτοια ορίζεται η δουλειά, που γίνεται από παιδιά κάτω των 15 ετών (σε μερικές αναπτυσσόμενες χώρες κάτω των 14 ετών) και η οποία επιβαρύνει ή βλάπτει τη σωματική, συναισθηματική, διανοητική, κοινωνική και πνευματική ανάπτυξη ενός παιδιού. Τα παιδιά, που εργάζονται, δεν απολαμβάνουν θεμελιώδη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και φυσικά δεν λαμβάνουν μισθούς ανάλογους με αυτούς των ενηλίκων.
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις πιο έγκυρες εκτιμήσεις, περισσότερα από 50.000 ανήλικα παιδιά εργάζονται σε μαγαζιά, βιοτεχνίες, εργοστάσια, αγροκτήματα ενώ κάθε χρόνο περίπου 10.000 παιδιά εγκαταλείπουν την υποχρεωτική εκπαίδευση, προκειμένου να πιάσουν δουλειά, απεμπολώντας έτσι κάθε δικαίωμα σε ένα μέλλον ίσων ευκαιριών.
Μέσα σε συνθήκες οικονομικής ύφεσης και με ιδιαίτερα οξυμένα τα ποσοστά της φτώχειας στα Κράτη-Μέλη, ο κίνδυνος αύξησης της παιδικής εκμετάλλευσης είναι ιδιαίτερα έντονος.
Παρασκευή 11 Ιουνίου 2010
Παλεύοντας για μια διαφορετική ομοιότητα…
«Ζούμε σε μια εποχή ομοιωμάτων. Στο βασίλειο της μίμησης. Όλοι και όλα μοιάζουν. Οι ρόλοι έχουν τυποποιηθεί. Το πρόσωπο έχει χαθεί…έγινε ένα bit στην πληροφορική. Ο άνθρωπος πνίγεται. Κανένας δεν κινητοποιείται πια με ένα συλλογικό όραμα. Κάποτε αγωνιστήκαμε για την ενότητα μέσα στη διαφορετικότητα. Τώρα ψάχνουμε τη διαφορετικότητα μέσα στην πλήρη ομοιότητα…»
Μίμης Ανδρουλάκης – Σκιές στην Αθήνα
Βρισκόμαστε στο μεταίχμιο μιας νέας εποχής. Οι εξελίξεις γύρω μας είναι ραγδαίες. Μέσα σε αυτά τα κοινωνικά τεκταινόμενα καλούμαστε να δείξουμε και στον περίγυρο μας, αλλά κυρίως στον ίδιο μας τον εαυτό, ότι είμαστε σε θέση να διαμορφώνουμε τις εξελίξεις τριγύρω μας. Είμαστε νέοι. Έχουμε όνειρα. Έχουμε στόχους. Ποθούμε και αγωνιζόμαστε για την πραγματοποίηση αυτών. Όλοι θέλουν έναν καλύτερο κόσμο σαν υποθήκη για την πραγματοποίηση των ονείρων τους.
Έχουμε σκεφτεί όμως το ενδεχόμενο η ουσία να κρύβεται στην δημιουργία καλύτερων ανθρώπων και σαν συνέπεια αυτού, μιας καλύτερης κοινωνίας;
Αυτό βεβαίως και οδηγεί στην εξατομίκευση ορισμένων ιδανικών. Σίγουρα οδηγεί στη δημιουργία ενός μεγάλου Εγώ. Συγχρόνως όμως αναδεικνύει και προσωπικότητες. Φανερώνει τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα αυτής. Μας μαθαίνει να συμβιώνουμε με αυτά τα δεδομένα και φυσικά οδηγεί σε μία αέναη προσπάθεια βελτίωσης αυτών. Κυρίως όμως μας βοηθά στο να σεβαστούμε την ανθρώπινη υπόσταση. Η δημιουργία μιας ισχυρής προσωπικότητας μας βοηθά στο να ξεφύγουμε από την λογική του «κοπαδιού»…
Είναι αποδεδειγμένο ότι μέσα από τον σεβασμό στην ατομικότητα μεγαλώνει και ο σεβασμός στην ομαδικότητα. Ότι άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του, μαθαίνει να σέβεται και τον κόσμο γύρω του. Ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχει αυτό, είναι μια αυξημένη αντίληψη. Βλέποντας και ακούγοντας θα κατανοήσει τα όποια στοιχεία τον περιτριγυρίζουν. Δημιουργώντας μια εικόνα για αυτά, θα φτάσει στο επιθυμητό του σημείο γνώσης της προσωπικότητας του. Γιατί; Ίσως επειδή, κατανοώντας τις πράξεις των συνανθρώπων μας μπορέσουμε να κατανοήσουμε και τις δικές μας αντιδράσεις. Δεν είναι αναγκαίο να κατηγοριοποιήσουμε τον καθένα. Δεν είναι και σωστό. Είναι ουσιώδες όμως, να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τις προθέσεις του, να εισχωρήσουμε στην βαθύτερη έννοια του λόγου του και, κατ’ επέκταση, των πράξεων του.
Σεβασμός στον κόσμο ισούται με σεβασμό στην προσπάθεια κάποιων για εξέλιξη (ή έστω για ανέλιξη). Είναι η καταστροφή των δογμάτων, που μας κυριαρχούν, αυτή που θα μας οδηγήσει στην εσωτερική ελευθερία, στην ουσιώδη αυτονομία.
Ας αποφασίσουμε με την ωριμότητα ενός ενήλικα. Ας σκεφτούμε όμως και με τον ειρμό ενός παιδιού. Καιρός, ίσως, να αφήσουμε την παιδική αθωότητα να επηρεάσει την κρίση μας…
Είναι ένα σημάδι στοιχειώδους ελευθερίας και αυτονομίας απόψεων. Για τον δεύτερο λόγο θα ήθελα να αφήσω –τον από πολλούς παρεξηγημένο- Νίτσε να απαντήσει: «Έχουμε χρέος να υπερασπίσουμε τους δυνατούς από τους αδύνατους. Η δυνατή, η ανώτερη ψυχή, διατρέχει μεγαλύτερο κίνδυνο από την αδύναμη, κατώτερη ψυχή. Αδύναμοι για εμένα είναι οι σκλάβοι των γερασμένων, των παρηκμασμένων αξιών, ακόμα και αν είναι οι ισχυροί του χρήματος και της εξουσίας. Δυνατοί είναι αυτοί που γκρεμίζουν τα είδωλα της ηθικής των παρηκμασμένων, οι χαλαστές, οι δημιουργεί νέων ιδεών, οι πρωτοπόροι…»
Πηγή: http://ramnousia.blogspot.com
Πέμπτη 10 Ιουνίου 2010
Γεννηθείς εις Καύκασον Ρωσίας...
Πρόλογος του εκδότη
Το ανά χείρας πόνημα «Γεννηθείς εις Καύκασον Ρωσίας» των Ανδρέα Αθανασιάδη και Χρήστου Μιχαηλίδη είναι ένα φιλόδοξο συγγραφικό και εκδοτικό εγχείρημα, αφού μέσα από τις 384 σελίδες του επιχειρείται η συνολική ιστορική πλαισίωση της περιπετειώδους πορείας μιας ομάδας ανθρώπων, που ξεκίνησαν από τον Πόντο, το 1878, για να εγκατασταθούν στο Κυβερνείο Καρς του Καυκάσου, να παραμείνουν εκεί για περίπου σαράντα χρόνια, όπου θα απορροφήσουν δημιουργικά πολιτισμικές και ιδεολογικές επιρροές της περιοχής και της ιστορικής συγκυρίας, και στη συνέχεια να κινήσουν για το ταξίδι προς την προαιώνια πατρίδα, την Ελλάδα.
Η περιπέτειά τους όμως δεν σταματά εκεί, αφού το ελληνικό κράτος δεν διέθετε την απαραίτητη παιδεία και πρακτική ώστε να κατανοήσει την ιστορία και τη νοοτροπία των ανθρώπων αυτών και να δημιουργήσει αντίστοιχες υποδομές για την υποδοχή και ενσωμάτωσή τους. Στην Ποντοκώμη Κοζάνης δε, όπου εγκαταστάθηκαν οι ήρωές μας, η διαδικασία της ομαλής κοινωνικής και πολιτισμικής ενσωμάτωσης των ανθρώπων αυτών δυσχεραινόταν ακόμα περισσότερο από τη θέση του οικισμού, στα όρια της περιοχής εγκατεσπαρμένης με τα χωριά των Σλαβόφωνων της Εορδαίας.
Το γεγονός αυτό, που παρατηρείται και σε άλλες περιοχές όπου εγκαταστάθηκαν Καυκάσιοι, δηλ. πληθυσμοί Ελλήνων που προέρχονται από το Καρς, καθορίζει σε κάποιο βαθμό και την πολιτική συμπεριφορά αλλά και τη στάση των Ποντοκωμιτών απέναντι στο ελληνικό κράτος την περίοδο του Μεσοπολέμου και κυρίως την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, όπου παίζεται η κύρια πράξη του δράματος.
Οι Ποντοκωμίτες, παθιασμένοι αγωνιστές και ιδεολόγοι, μπαίνουν στη φωτιά της Αντίστασης και παρασύρονται στη δίνη των τραγικών εξελίξεων του εμφύλιου σπαραγμού και της μετεμφυλιακής περιόδου, πληρώνοντας βαρύ τίμημα.
Ενώ η κοινωνία της Ποντοκώμης προσπαθεί να σβήσει τα σημάδια αυτής της περιπετειώδους και τραγικής ιστορικής διαδρομής και να απολαύσει τους καρπούς της τελευταίας και μόνιμης, όπως πίστευαν, ιδιαίτερης πατρίδας, πριν καλά-καλά συμπληρωθούν εκατό χρόνια από τον τελευταίο Ξεριζωμό, ετοιμάζεται για μια άλλη μετεγκατάσταση, τη φορά αυτή υπό την πίεση της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων λιγνίτη που υπάρχουν κάτω από το χωριό.
Ακριβώς αυτή τη στιγμή, που οι ταινιόδρομοι της ΔΕΗ προετοιμάζονται να εξαφανίσουν την Ποντοκώμη από το χάρτη, τη στιγμή που η κοινωνία του χωριού, θέλοντας και μη, ετοιμάζεται να δεχτεί αυτή την καινούργια μεγάλη αλλαγή, έρχεται το εγχείρημα των συγγραφέων του παρόντος βιβλίου να σκιαγραφήσει την ιστορία των Καυκασίων του χωριού, θησαυρίζοντας πολύτιμες πληροφορίες, που σε κάθε άλλη περίπτωση θα είχαν χαθεί στους 'ταινιόδρομους' της Ιστορίας.
Ελπίζουμε η έκδοση αυτή, η οποία είναι εξαντλητικά τεκμηριωμένη, εκτός του ότι διασώζει πολύτιμα ιστορικά στοιχεία, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας, να συμβάλλει στην πολυπόθητη ενότητα του λαού μας, αφού η ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας είναι το πιο πολύτιμο και στέρεο εργαλείο για την εξασφάλισή της.
Σάββας Καλεντερίδης
Το βιβλίο παρουσιάζεται το Σάββατο 12 Ιουνίου και ώρα 7.30 μμ στο Κοβεντάρειο στην Κοζάνη.
Τα δάση που χάνουμε…
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η χώρα μας έχει απολέσει περισσότερα από 2 εκατομμύρια στρέμματα δασών και δασικών εκτάσεων, σύμφωνα με τα στοιχεία της δασικής χαρτογράφησης που πραγματοποίησε το WWF Ελλάς σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του προγράμματος «Το μέλλον των δασών». Η απώλεια αυτή οφείλεται κυρίως σε δασικές πυρκαγιές, ενώ λόγω επέκτασης της γεωργίας, των οικισμών και άλλων υποδομών υπολογίζεται ότι έχουν χαθεί σχεδόν 4 εκατομμύρια στρέμματα φυσικών εκτάσεων χαμηλής βλάστησης.
Εκτός από την προφανή απώλεια δασικής γης, προς όφελος άλλων μορφών κάλυψης, οι δράσεις του WWF Ελλάς για τα δάση αποκαλύπτουν και άλλα σοβαρά προβλήματα που υποβαθμίζουν τον δασικό μας πλούτο και αναδεικνύουν τις ανάγκες διαχείρισης των φυσικών εκτάσεων, όπως:
-η ελλιπέστατη περιφρούρηση και αποκατάσταση των καμένων δασών και δασικών εκτάσεων που έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή απώλεια της δασικής κάλυψης,
-η εγκατάλειψη δραστηριοτήτων μέσα στα δάση (υλοτομία, ορεινή κτηνοτροφία, ρητινοσυλλογή, ορεινή γεωργία) που δημιουργεί προβλήματα διαχείρισης και προστασίας,
-η εντατικοποίηση της κτηνοτροφίας σε συγκεκριμένες περιοχές που δημιουργεί προβλήματα υποβάθμισης της βλάστησης και των εδαφών
«Τα αποτελέσματα αυτού του σημαντικού προγράμματος χαρτογράφησης και αποτύπωσης των καλύψεων γης, αλλά και ευρύτερα τα αποτελέσματα από τις δράσεις τεκμηρίωσης της κατάστασης των δασών της χώρας, αποτελούν αδιάψευστη απόδειξη της διαχρονικής αδυναμίας προστασίας του δασικού μας πλούτου», τονίζει ο Δημήτρης Καραβέλλας, Διευθυντής του WWF Ελλάς.
Με αφορμή τα πρώτα συμπεράσματα αυτής της προσπάθειας, και ενώ βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή της αντιπυρικής περιόδου 2010, το WWF Ελλάς απευθύνει για πολλοστή φορά έκκληση για λήψη των αναγκαίων μέτρων προστασίας των δασών μας από τις πυρκαγιές. Όπως είχε ήδη από τις αρχές Μαΐου επισημάνει η οργάνωση με επείγουσα επιστολή προς τα συναρμόδια υπουργεία α) Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, β) Προστασίας του Πολίτη, γ) Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και δ) Εθνικής Άμυνας, η ολοκληρωμένη προστασία των δασών απαιτεί ευρεία κινητοποίηση που δεν αφορά μόνο μια υπηρεσία ή ένα Υπουργείο. Με δεδομένο ότι ένα μήνα μετά την έναρξη της αντιπυρικής περιόδου όχι μόνο αυτή η συνεργασία δεν έχει υπάρξει, αλλά δεν έχουν εκπληρωθεί ούτε οι επιμέρους υποχρεώσεις των υπουργείων και υπηρεσιών, ο άμεσος κεντρικός κυβερνητικός συντονισμός αποτελεί απόλυτη αναγκαιότητα.
«Σε εποχές κρίσης όπως αυτή που διανύουμε, η προστασία των δασών δεν είναι πολυτέλεια αλλά κρίσιμη παρέμβαση στα δημόσια οικονομικά και αναγκαία επένδυση στην μακροπρόθεσμη ανάπτυξη, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής των πολιτών, καθώς και τη διεθνή εικόνα της χώρας μας», καταλήγει ο κ. Καραβέλλας.
Το πρόγραμμα «Το μέλλον των δασών» συγχρηματοδοτείται από τα Κοινωφελή Ιδρύματα Ι.Σ. Λάτση, Α.Γ. Λεβέντη και Μποδοσάκη, καθώς και από τις συνεισφορές των υποστηρικτών της οργάνωσης.
Δείτε την αναλυτική έκθεση εδώ.
Περισσότερες πληροφορίες:
Κων/νος Λιαρίκος, Υπεύθυνος Περιβαλλοντικών Προγραμμάτων, 210-3314893, 698 2471721, c.liarikos@wwf.
Η αληθινή αξία του Δακτυλιδιού...
«Ήρθα δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πώς μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;’
Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:
‘Πόσο λυπάμαι αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά ίσως…’ και ύστερα από μια παύση συνέχισε: ‘ αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω’. ‘Ε… μετά χαράς, δάσκαλε’ είπε διστακτικά ο νεαρός, νιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν γι’ άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.
‘Ωραία’ συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε ένα δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας: ‘πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς γι’ αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς.’
Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι και έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι’ αυτό.
Όταν το παιδί έλεγε ‘ένα χρυσό φλουρί’ όλοι γελούσαν. Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στον δρόμο του στην αγορά –και σίγουρα θα ήταν πάνω από 100 άτομα-, παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω.
Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλιτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.
‘Δάσκαλε’ είπε, ‘λυπάμαι. Είναι αδύνατον να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.’
‘Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε’ απάντησε ο δάσκαλος. ‘Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησε πόσα μπορεί να πιάσει. Όμως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι.’
Ο νεαρός καβάλησε και έφυγε πάλι.
Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με τον φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί: ‘Πες στο δάσκαλο αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του.’
‘Πενήντα οχτώ χρυσά;’ Φώναξε το παιδί.
‘Ναι’ απάντησε ο κοσμηματοπώλης.
Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.
‘Κάθισε’ του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. ‘είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. Ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σε εκτιμήσει ένας αληθινά ειδικός. Γιατί στην ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;’
Και μ’ αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού.»
ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΙ
Πόσο εύκολο είναι να χάσουμε την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, να πέσουμε σε συγκυρίες τέτοιες, στο φροντιστήριο ή στο σχολείο ή στην δουλειά μας όταν κάποιος βρεθεί και μας πει ‘μα καλά, δεν ξέρεις τι σου γίνεται;’ Και αμέσως να νιώσουμε άχρηστοι, αδέξιοι και χαζοί όπως το αγόρι της ιστορίας μας.
Και πόσο εύκολο είναι να παρασυρθούμε από την στιγμιαία απογοήτευση και να κάνουμε μια λανθασμένη επιλογή που όμως θα αποβεί μοιραία για την υπόλοιπη ζωή μας!
Όσο για τις σίγουρες δουλειές ή την οικονομική κρίση και την ανεργία; Σε κάθε οικονομικό περιβάλλον όσο επισφαλές και να είναι υπάρχουν ευκαιρίες. Είναι πολύ καλύτερα να επιλέξουμε αυτό που μας ταιριάζει, παρά κάτι άσχετο επειδή είναι της μόδας ή επειδή μας το επιβάλλουν. Και για να επιστρέψουμε στην ιστορία μας, φτάνει να αναγνωρίσουμε τις κλίσεις, τα ταλέντα μας, τις ικανότητες, τις αδυναμίες μας, τα δυνατά μας σημεία και να πιστέψουμε στον εαυτό μας για να προχωρήσουμε στην ζωή μας με δύναμη και στόχο την επιτυχία, την ευημερία ή ότι άλλο θέλουμε. Τι είπε ο δάσκαλος στο παιδί; ‘Είσαι κι εσύ ένα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Γιατί στην ζωή σου γυρίζεις εδώ και εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;’
Καλλικράτης και τοπικός πόρος ανάπτυξης...
Μετά και από την ψήφιση του Καλλικράτη έχουμε πλέον την οριστική εικόνα για την νέα δομή των δήμων αλλά και μια πρώτη εικόνα για το πώς θα λειτουργούν οι νέοι δήμοι. Εκτιμούμε πως μετά από τις αψιμαχίες, τις αντιπαραθέσεις τις διαμαρτυρίες οφείλουμε να κοιτάξουμε μπροστά. Πέρα από τις όποιες ενστάσεις υπάρχουν επί του περιεχομένου, η πρόκληση είναι σημαντική και πρέπει με ψυχραιμία να αρχίσει να προετοιμάζεται το έδαφος για την όσο το δυνατόν ομαλή μετάβαση στο νέο καθεστώς.
Σημαντικό ζήτημα που μας απασχολεί εν όψει της αναδιάρθρωσης των δήμων είναι ο τοπικός πόρος ανάπτυξης. Ο δήμος μας καταργείται, πλέον τα χωριά μας γίνονται κοινοτικά διαμερίσματα του νέου δήμου Κοζάνης. Με το παλαιότερο καθεστώς ο νόμος προσδιόριζε πώς ένα ποσοστό επί του Τοπικού Πόρου θα πρέπει να επενδύεται στους ενεργειακούς δήμους. Είναι προφανές πως με τον Καλλικράτη η έννοια ενεργειακός δήμος δεν καλύπτει απόλυτα το πνεύμα που ο υπάρχων νόμος θέλει να δώσει σε αυτόν.
· Πώς λοιπόν θα διασφαλιστεί πως οι πληττόμενες περιοχές δεν θα θιγούν με αυτήν την αλλαγή;
· Πως θα διασφαλιστούν θεσμικά τα χωριά που πλήττονται;
· Είναι δυνατόν η τήρηση του πνεύματος του νόμου να επαφίεται στις εσωτερικές ισορροπίες του δημοτικού συμβουλίου που μπορεί και να έχει αποκλίνουσες τάσεις εντός του;
· Έχει γίνει κάποιος διάλογος επί αυτού;
Ερωτήματα που κυκλοφορούν μεταξύ των πολιτών στα χωριά μας και προκαλούν ανησυχία.
Βέβαια, πέρα από την ποσοτική διάσταση υπάρχει και η ποιοτική. Η αποσπασματικότητα και η πολυδιάσπαση που διακρίνει την λογική διαχείρισης του πόρου έχει σαν αποτέλεσμα να μην υπάρχουν να απαιτούμενα αποτελέσματα. Πρέπει λοιπόν να διαφοροποιηθεί και η στόχευση του πόρου.
Και επιτέλους αυτά τα χρήματα να πιάσουν τόπο!
Η έως τώρα διαχείριση του πόρου, έχει σαν αποτέλεσμα να αφαιρείται από τις τοπικές αρχές και το τοπικό πολιτικό προσωπικό η αξιοπιστία που απαιτείται προκειμένου να διεκδικηθούν νέοι πόροι που απαιτούνται, για την προετοιμασία της περιοχής για την μεταλιγνιτική περίοδο.
Ελπίζουμε να αποτελέσει ο Καλλικράτης μια αφορμή ώστε να ανατραπούν πολιτικές διαχείρισης και στόχευσης του τοπικού πόρου που παρέκλιναν από το πνεύμα που οδήγησε στην θεσμοθέτηση του. Ελπίζουμε να μετατραπεί από ένα εργαλείο μικροπολιτικής σε εργαλείο ανάταξης και προστασίας του περιβάλλοντος αλλά και σε εργαλείο που θα διαφοροποιεί παραγωγικά και αναπτυξιακά την περιοχή και θα της δίνει προοπτική.
Σύλλογος Περιβάλλοντος Μαυροδενδρίου
Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010
Οι αγώνες δεν σταματούν ποτέ...
Μια υπέροχη ταινία μικρού μήκους σε σκηνοθεσία Robert Krause, που μιλάει για τα όνειρα, τους στόχους και τις θυσίες.
Ένας νεαρός αθλητής στο δίζυγο, βρίσκεται κοντά στη μεγάλη επιτυχία της καριέρας του. Ο τίτλος, που κυνηγάει σε όλη του τη ζωή, είναι τώρα μέσα στις δυνατότητές του... αλλά το ξαφνικό φινάλε του προγράμματός του, ακολουθείται από ένα νέο, πολύ πιο δύσκολο αγώνα.
Ελληνίδα ερευνήτρια δημιουργεί "πράσινο" ηλεκτρικό ρεύμα...
Ο αγώνας δρόμου των ανά τον κόσμο ερευνητών για τη δημιουργία εναλλακτικών πηγών ενέργειας περιλαμβάνει τις πιο απρόσμενες ιδέες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της ερευνήτριας Γεωργίας Αντωνοπούλου, του τμήματος χημικών-μηχανικών του πανεπιστημίου Πατρών, η οποία αναπτύσσει μικροβιακές κυψέλες καυσίμου, οι οποίες τροφοδοτούνται με υποπροϊόντα της παρασκευής τυριών, όπως το τυρόγαλα.
Το τυρόγαλα ή το ξινόγαλα είναι πλούσιο σε λακτόζη, ένα σάκχαρο που μπορεί να καταναλωθεί από καλλιέργειες βακτηρίων, οι οποίες περιέχονται σε μια κυψέλη καυσίμου (fuel-cell) και με αυτό τον τρόπο "γεννιέται" ηλεκτρικό ρεύμα. Η μέθοδος των λεγόμενων "μικροβιακών κυψελών καυσίμου" προσελκύει τελευταία όλο και μεγαλύτερο διεθνές ενδιαφέρον.
Το τυρόγαλα αποτελεί περίπου το 70% του όγκου του γάλακτος, που απαιτείται για την παραγωγή τυριού. Έτσι, σύμφωνα με την Αντωνοπούλου (την τεχνική της οποίας παρουσίασε με πολύ ευμενή τρόπο ο "Εκόνομιστ"), μια μικρή παραγωγική μονάδα φέτας δημιουργεί κατάλοιπα από τυρόγαλα έως 4.000 τόνους ετησίως. Η μεγάλη αυτή ποσότητα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε μικροβιακές κυψέλες καυσίμου. Αλλά και άλλες βιομηχανίες (ζυθοποιίες, χοιροτροφεία, εργοστάσια επεξεργασίας τροφίμων, ακόμα και μονάδες επεξεργασίας λυμάτων) θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τη νέα τεχνολογία.
Οι παραδοσιακές κυψέλες καυσίμου χρησιμοποιούν ένα υλικό ως καταλύτη για να δημιουργήσουν οξείδωση σε ένα καύσιμο, όπως το υδρογόνο, και να δημιουργήσουν ένα ηλεκτρικό ρεύμα ανάμεσα σε δύο ηλεκτρόδια. Οι μικροβιακές κυψέλες καυσίμου λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο, απλώς οι καταλυτικές αντιδράσεις δεν γίνονται από ανόργανα υλικά, αλλά από οργανική ύλη (βακτήρια). Κάτω από αναερόβιες συνθήκες, όπου δεν υπάρχει οξυγόνο, αυτά τα βακτήρια μεταβολίζουν το καύσιμο, προκαλώντας χημικές αντιδράσεις, που έχουν ως κατάληξη την παραγωγή ηλεκτρισμού.
Θεωρητικά τέτοιες μικροβιακές κυψέλες καυσίμου μπορούν να δουλέψουν με οποιοδήποτε μορφή οργανικής ύλης, αν και τα μέχρι τώρα πειράματα έχουν δείξει ότι οι μικροβιακές κυψέλες λειτουργούν καλύτερα με διαλύματα που περιέχουν συνθετικά σάκχαρα, όπως η γλυκόζη. Όμως η κ. Αντωνοπούλου απέδειξε, για πρώτη φορά, ότι είναι δυνατό σε μια κυψέλη καυσίμου, αντί για ένα τέτοιο διάλυμα με σάκχαρα, να χρησιμοποιηθεί ένα διάλυμα με τυρόγαλα.
Βέβαια, προς το παρόν, η παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια είναι της τάξης μόλις των μερικών χιλιοστών του βατ (milliwatt), που με το ζόρι μπορεί να φορτίσει ένα κινητό τηλέφωνο. Η ερευνητική ομάδα της κ. Αντωνοπούλου έχει ήδη καταφέρει να βελτιώσει την ενεργειακή αποδοτικότητα των κυψελών της από το αρχικό 2% σε περίπου 25% (πόσα από τα παραγόμενα ηλεκτρόνια πράγματι ρέουν στο ηλεκτρικό κύκλωμα). Η ενεργειακή ισχύς της συσκευής μπορεί να βελτιωθεί περαιτέρω χάρη σε ένα νέο σχεδιασμό που αυξάνει τη συνολική επιφάνεια των ηλεκτροδίων μέσα στην κυψέλη καυσίμου.
Πηγή: Εφημερίδα Πρώτο Θέμα
Φροντίζω Τα Δέντρα - Δημιουργώ Μηχανές Κομπόστ...
Η ομάδα του Συλλόγου Περιβάλλοντος Μαυροδενδρίου και πάλι σε εγρήγορση χτυπά με δύο οικολογικές δράσεις!!
Οι δράσεις έχουν ως εξής:
Δράση πρώτη: Μαζευόμαστε το πρωί, ώρα 9:30 στον Μορφωτικό πολιτιστικό σύλλογο Μαυροδενδρίου, πίνουμε καφεδάκι και ξεκινάμε για την περιοχή που κάναμε πέρσι την δενδροφύτευση, εκεί με μηχανήματα που θα έχουμε εξασφαλίσει ξεκινάμε την εκστρατεία καθαρισμού στο χώρο.
Δράση δεύτερη: Δημιουργούμε την πρώτη μηχανή κομπόστ στον δήμο!! Μετά από ενημέρωση που είχαμε από το διαδίκτυο αλλά και ανθρώπους - γνώστες της συγκεκριμένης τεχνικής, δημιουργούμε τις πρώτες "μηχανές" στο δήμο που παράγουν φυτικό-βιολογικό λίπασμα με κλαδιά, χόρτα και άλλα οργανικά υπολείμματα.
Ραντεβού λοιπόν, στο κτίριο του μορφωτικού πολιτιστικού συλλόγου Μαυροδενδρίου.
Οδηγίες - κατευθύνσεις και υλικά για την επίτευξη των δράσεων, στο χώρο συνάντησης.
Σύλλογος Περιβάλλοντος Μαυροδενδρίου.
Προτεραιότητες...
«Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε: "Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές του απάντησαν: "Ναι, είναι γεμάτο". Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βότσαλα και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βότσαλα κύλησαν και γέμισαν τα κενά. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, ρώτησε: "Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές γέλασαν και απάντησαν: "Ναι, είναι γεμάτο". Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος γέμισε όλα τα κενά ανάμεσα στα βοτσαλάκια και τις πέτρες. Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, ρώτησε: "Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά του απάντησαν: "Ναι, είναι γεμάτο". Αυτός χαμογέλασε και πάλι χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα δυο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλα τα υπόλοιπα κενά του βάζου.Όταν το βάζο δε χωρούσε άλλο, ρώτησε: "Είναι γεμάτο το βάζο;" και οι μαθητές γέλασαν αυτήν τη φορά και απάντησαν: "Ναι, είναι γεμάτο". Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε το βάζο αυτό ότι αντιπροσωπεύει τη ζωή σας.
Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στη ζωή σας. Τέτοια είναι η οικογένεια, η υγεία σας, τα παιδιά σας, ο σύντροφός σας, οι καλοί σς φίλοι. Οι πέτρες αντιστοιχούν στα πιο σημαντικά, τόσο σημαντικά, που ακόμα και αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη. Τα βοτσαλάκια είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στη ζωή μας, όπως οι σπουδές μας, η εργασία μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας. Είναι μικρά πράγματα, βοτσαλάκια. Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο, τότε δε θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής. Η άμμος είναι όλα τα ύπόλοιπα, τα πιο μικρά πράγματα της ζωής. Αν βάλεις πρώτα την άμμο, δε θα υπάρχει χώρος για τα βοτσαλάκια και για τις πέτρες. Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δε θα βρείτε ποτέ το χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε το σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας, και χαρείτε τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, για να φτιάξετε το σπίτι σας και το αυτοκίνητό σας, να πληρώσετε το δήμο και το τηλέφωνο. Όμως φροντίστε τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητές σας. Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας ρώτησε: "Η μπύρα τι αντιπροσωπεύει;", τότε ο καθηγητης χαμογελαστός απάντησε: "Θα σας πω: Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις: Πάντα θα υπάρχει χώρος για δυο μπυρίτσες".»
Τρίτη 8 Ιουνίου 2010
Ποδηλάτες, προσοχή στα αιωρούμενα σωματίδια...
Το να πηγαίνει κανείς στη δουλειά του με το ποδήλατο ακούγεται να είναι μια καλή για την υγεία επιλογή. Μελέτη όμως έδειξε ότι όσοι κάνουν διαδρομές με το ποδήλατο στις πόλεις εισπνέουν δεκάδες εκατομμύρια τοξικά νανοσωματίδια με κάθε αναπνοή, ποσότητα τουλάχιστον πέντε φορές μεγαλύτερη από αυτό που ισχύει για τους οδηγούς ή τους πεζούς.
Η έρευνα προσάρτησε συσκευές στα ποδήλατα για τη μέτρηση των σωματιδίων που εκπέμπονται κυρίως από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων στον αέρα που εισέπνεαν οι ποδηλάτες.
Η έρευνα έδειξε ότι στις αστικές περιοχές η συγκέντρωση νανοσωματιδίων, με μέγεθος μόλις λίγα χιλιοστά του χιλιοστού, φτάνουν σε πυκνότητα αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες ανά κυβικό εκατοστό αέρα. Η εισπνοή αυτών των σωματιδίων έχει συνδεθεί με καρδιαγγειακές παθήσεις και προβλήματα του αναπνευστικού.
Επειδή οι ποδηλάτες πιέζουν τον εαυτό τους αναπνέουν πιο γρήγορα και βαθιά από ότι οι υπόλοιποι που κυκλοφορούν στους δρόμους. Η μελέτη βρήκε ότι εισπνέουν περίπου 1.000 κυβικά εκατοστά αέρα με κάθε αναπνοή, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να εισπνέουν δεκάδες εκατομμύρια σωματιδίων κάθε φορά που γεμίζουν οι πνεύμονές τους με αέρα, και δισεκατομμύρια αυτών σε κάθε διαδρομή.
Όπως δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης, Luc Int Panis από το ερευνητικό ινστιτούτο μεταφορών του Πανεπιστημίου Hasselt στο Βέλγιο, «Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που εκτιμά τον αριθμό των σωματιδίων καθώς και τον όγκο εισπνοής αέρα κατά τη διάρκεια των μετακινήσεων μέσα στην πόλη. Αυτό που φάνηκε είναι ότι οι ποδηλάτες εισπνέουν έναν εντυπωσιακά μεγάλο αριθμό ρυπογόνων νανοσωματιδίων σε κάθε διαδρομή».
Για τους σκοπούς της έρευνας, που μόλις δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Atmospheric Environment, ο Int Panis και οι συνεργάτες του ζήτησαν από τους ποδηλάτες να κάνουν πετάλι φορώντας μια μάσκα με ειδικά προσαρμοσμένα όργανα μέτρησης που μπορούσαν να εκτιμήσουν και να μετρήσουν τα particulates, όπως είναι γνωστά τέτοιου είδους σωματίδια. Όλα εκ των οποίων παραμένουν αόρατα στο μάτι ακόμη και σε πολύ μολυσμένα περιβάλλοντα.
Οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι στις Βρυξέλλες ο κάθε ποδηλάτης εισπνέει 5,58m νανοσωματίδια ανά μέτρο ποδηλασίας, ποσότητα που μειώνεται στο 11m περίπου όταν βρίσκεται στην πόλη Mol, μια πολύ μικρότερη πόλη του Βελγίου. Βρήκαν επίσης ότι οι ποδηλάτες εισπνέουν τέσσερις με πέντε φορές περισσότερα σωματίδια από ότι ένας επιβάτης αυτοκινήτου ο οποίος ακολουθεί την ίδια διαδρομή. Ο Int Panis αναφέρει: «Η ατμοσφαιρική μόλυνση σε μια μεγάλη πόλη όπως το Λονδίνο, ή το Μπέρμινχαμ είναι η ίδια ή και μεγαλύτερη από αυτή των Βρυξελλών, έτσι οι ποδηλάτες στη Βρετανία υφίστανται τις ίδιες συνέπειες».
Για τους ποδηλάτες και τους υπόλοιπους ανθρώπους που βρίσκονται στο δρόμο το σημαντικό ερώτημα είναι ποια είναι η επίπτωση στην υγεία τους από την εισπνοή τόσο πολλών σωματιδίων. Αυτό ίσως είναι ένα από τα δυσκολότερα ερωτήματα να απαντηθούν λόγω του πολύ μεγάλου διαστήματος που μεσολαβεί, συνήθως, ανάμεσα στην έκθεση στους μολυσματικούς παράγοντες και την εκδήλωση της ασθένειας. Παλαιότερες έρευνες που μελετούσαν τη σύνδεση του καπνίσματος με τον καρκίνο των πνευμόνων αντιμετώπιζαν την ίδια δυσκολία, και χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες μέχρι να επιβεβαιωθεί η σχέση αυτή. Ωστόσο, νέες τεχνικές συγκέντρωσης και ανάλυσης των δεδομένων δείχνουν ότι τα προβλήματα υγείας που προκαλούνται από τα σωματίδια αυτά εμφανίζονται πολύ πιο γρήγορα.
Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο και που πρόκειται να δημοσιευτεί στο περιοδικό Epidemiology, αναμένεται να δείξει ότι η έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις νανοσωματιδίων σχετίζονται με υψηλότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακές παθήσεις. Θα δείξει επίσης τη σχέση ανάμεσα στα μεγαλύτερα particulates και τα αναπνευστικά προβλήματα.
Άλλες μελέτες επίσης έδειξαν ότι η έκθεση σε particulate pollution μπορεί να έχει πολύ άμεσες και βραχυπρόθεσμες συνέπειες επίσης –όπως την εμφάνιση κρίσεων άσθματος.
Σε μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2007, και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό New England Journal of Medicine, ερευνητές από το Imperial College στο Λονδίνο ζήτησαν από 60 ανθρώπους με ήπια συμπτώματα άσθματος να περπατήσουν κατά μήκος της δυτικής πλευρά της μεγάλης λεωφόρου Oxford, στο κεντρικό Λονδίνο, όπου επιτρέπεται η κυκλοφορία μόνο σε ταξί και λεωφορεία που κινούνται με πετρέλαιο και σε ποδηλάτες. Οι εθελοντές συμμετέχοντες εμφάνισαν συμπτώματα άσθματος όπως μείωση της αναπνευστικής ικανότητας και αναπνευστικές μολύνσεις. Τα πετρελαιοκίνητα οχήματα (ντίζελ) εκπέμπουν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες ρυπογόνα νανοσωματίδια από τα οχήματα που κινούνται με βενζίνη.
Αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία στους ερευνητές για την υγεία είναι ότι αυτά τα σωματίδια είναι τόσο μικροσκοπικά που εισέρχονται από τους πνεύμονες και έπειτα περνούν στην κυκλοφορία του αίματος. Έπειτα πιστεύεται ότι συγκεντρώνονται σε διάφορα όργανα του σώματος όπως η καρδιά και ο εγκέφαλος όπου προκαλούν μολύνσεις.
Η μάσκα προσφέρει πολύ μικρή προστασία καθώς αυτά τα σωματίδια είναι εξαιρετικά μικρά και περνούν ανενόχλητα μέσα από κάθε φίλτρο. Νωρίτερα φέτος αυτοί οι φόβοι ώθησαν τη περιβαλλοντική επιτροπή της Βουλής των Κοινοτήτων να δημοσιεύσει ανακοίνωση όπου προειδοποιούσε ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση ευθύνεται για τον πρόωρο θάνατο περίπου 50.000 ατόμων ετησίως στη Βρετανία.
Η έρευνα του Int Panis έχει ήδη προκαλέσει δυσφορία στους κύκλους των ποδηλατών. Και τελικά αποφάσισε να μην συμμετέχει το συνέδριο ποδηλατών Velo-city 2010, που διοργανώνεται στην Κοπεγχάγη τον ερχόμενο μήνα, λόγω του εχθρικού κλίματος που έχει δημιουργηθεί από την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων της έρευνάς του.
Ο Int Panis και οι συνεργάτες του τονίζουν ότι η ποδηλασία έχει οφέλη για την υγεία και δημιουργεί ελπίδες ότι είναι πιο υγιεινό από την οδήγηση του αυτοκινήτου. Όπως προσθέτει: «Εγώ είμαι ποδηλάτης και η σκέψη ότι το να πηγαίνω με το ποδήλατό μου είναι πιο ανθυγιεινό από ότι να πηγαίνω με το αυτοκίνητό μου, μου είναι εξαιρετικά δυσάρεστη. Όμως είμαι και επιστήμονας οπότε θα πρέπει να εξετάσω τα δεδομένα».
Πηγή: The Times
Ανοιχτή επιστολή στον πρόεδρο της ΔΕΗ για το “δουλεμπόριο”...
Προς : Πρόεδρο ΔΕΗ Α.Ε κ. Αρθούρο Ζερβό
Θέμα: Απασχόληση εργαζομένων σε εργολαβίες της ΔΕΗ, στο Λεκανοπέδιο Κοζάνης – Πτολεμαίδας – Φλώρινας.
Κύριε Πρόεδρε.
Αναφερθήκατε πολλές φορές σε δημόσιες τοποθετήσεις σας για την πρόθεση της διοίκησης να επαναφέρει την νομιμότητα στις εργασιακές σχέσεις που αφοράν τους εργαζόμενους στους εργολάβους. Στην πρόσφατη επίσκεψή σας στο Λεκανοπέδιο τονίσατε ότι: «Η διασφάλιση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων στους εργολάβους και υπεργολάβους της ΔΕΗ Α.Ε. αποτελεί, για την Επιχείρησή και εμένα προσωπικά, ύψιστη ευθύνη». Με βάση αυτή την τοποθέτησή σας και δεδομένου ότι το Συνδικάτο μας έχει ασχοληθεί διαχρονικά από την ίδρυσή του ακόμα με τις εργασιακές σχέσεις αυτών των συναδέλφων που πραγματικά εργάζονται σε Μεσαιωνικό εργασιακό καθεστώς, θέλουμε να σας επισημάνουμε τα εξής:
Α.) Οι εργαζόμενοι σε όλους τους εργολάβους στην περιοχή αμείβονται με ωρομίσθιο αντί για ημερομίσθιο παρότι αυτό στην βιομηχανία, απαγορεύεται ρητά από την νομοθεσία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι συνάδελφοι να πέφτουν σε άγρια εκμετάλλευση και να χάνουν ποσά που πολλές φορές ξεπερνούν το 50% του μισθού τους γιατί:
Δεν πληρώνονται Δώρο Πάσχα, Χριστουγέννων και επίδομα αδείας επειδή οι εργοδότες τους ισχυρίζονται ότι είναι ενσωματωμένα στο ωρομίσθιο!
Δεν αμείβονται υπερωριακά καμία ώρα αφού η πρώτη, η ένατη ή ακόμα και η δωδέκατη ώρα πληρώνονται με την ίδια τιμή ενώ σύμφωνα με την νομοθεσία θα έπρεπε να πληρώνονται την υπερεργασία με 25% προσαύξηση, την υπερωρία με 50% προσαύξηση και μετά τις 120 ώρες ετησίως με 75% προσαύξηση.
Τα Σάββατα και τις Κυριακές όταν εργάζονται πληρώνονται σαν καθημερινές ημέρες ενώ η νομοθεσία προβλέπει προσαυξήσεις 1,25 και 1,50 για το Σάββατο και 1,75 για τις Κυριακές και τις αργίες.
Δεν παίρνουν ούτε μια μέρα κανονική άδεια γιατί κι αυτή «είναι ενσωματωμένη στο ωρομίσθιο»! Μετά από παρεμβάσεις μας στην επιθεώρηση εργασίας αναγκάστηκαν να κάνουν βιβλία αδειών στα οποία καταχωρούν με συγκεκριμένες ημερομηνίες τις κανονικές άδειες που χορηγούν στο προσωπικό τους αλλά αν ανατρέξει κανείς στις καταστάσεις παρουσίας που κρατάει η κάθε μονάδα θα δει ότι στις συγκεκριμένες ημερομηνίες οι συνάδελφοι δούλευαν!
Β.) Το ημερομίσθιο θα έπρεπε να προσαυξάνονται με βάση την προϋπηρεσία των συναδέλφων (τριετίες, πολυετία), κάτι που δεν γίνεται ποτέ. Έτσι συναντάς ανθρώπους που δουλεύουν 15 και 20 χρόνια ακόμα και στον ίδιο εργολάβο χωρίς να έχουν ούτε μια τριετία!
Γ.) Σε ότι αφορά την ασφάλιση, η «μαύρη εργασία» ανθεί με πολλούς τρόπους:
Τελείως ανασφάλιστοι κυρίως εργαζόμενοι που βρίσκονται στο ταμείο ανεργίας.
Μερικώς ασφαλισμένοι με 10,15 ένσημα ενώ δουλεύουν κανονικά.
Μικτά ένσημα ενώ απασχολούνται σε βαριές και ανθυγιεινές εργασίες και πρέπει να έχουν την ανάλογη ασφάλιση.
Κύριε πρόεδρε.
Το Συνδικάτο μας ασχολήθηκε πολλές φορές με παραστάσεις στις κατά τόπους διευθύνσεις της επιχείρησης αλλά και με έγγραφα προς την επιθεώρηση εργασίας ή οποία ήρθε αρκετές φορές και έκανε ελέγχους χωρίς όμως να υπάρξει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Σας παρακαλούμε να προβείτε στις ανάλογες ενέργειες ώστε να αλλάξει αυτό το καθεστώς που προσβάλει τους εργαζόμενους, την τοπική κοινωνία , το Συνδικαλιστικό Κίνημα αλλά και την ίδια την επιχείρηση.
Σας ευχαριστούμε.
Για το Δ.Σ
Ο Πρόεδρος Ο Γραμματέας
Πράσσος Στέφανος Δύντσικος Λάζαρος
Κοινοποίηση:
Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης
Υπουργείο Ενέργειας, Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής
Σ.ΕΠ.Ε
Καραβασίλη Γιάννη, Εκπρόσωπο Εργαζομένων στο Δ.Σ της ΔΕΗ
Μπουζούλα Ευάγγελο, Εκπρόσωπο Εργαζομένων στο Δ.Σ της ΔΕΗ
ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ
Εργατικό Κέντρο Νομού Κοζάνης
Εργατικό Κέντρο Πτολεμαίδας
Εργατικό Κέντρο Φλώρινας
Ουτοπία...
Τον τελευταίο καιρό κάτι έχει αλλάξει . Ίσως είναι η οικονομική κρίση .Ίσως να υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα που συναντιέται , ασχολείται , συζητά .Ίσως να είναι άπλα μόδα και σε λίγο να σταματήσουμε και να ασχολούμαστε πάλι με διαζυγια και ταινίες ρεαλιστικοί κινηματογράφου . Όποιος όμως και να είναι ο βαθύτερος λόγος το μόνο σίγουρο είναι ότι γίνονται συζητήσεις για το ποιος ευθύνεται , τι πρέπει να γίνει , τι πρέπει να αλλάξει .Και όλες με την ίδια κατάληξη...
Είναι ουτοπια να ζήσεις σε μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος δε θα λειτουργεί με γνώμονα το ατομικό κέρδος ...Είναι ουτοπία να παραμερίσει η ανθρωπότητα τη βολή της για την οικολογική ισορροπία...Είναι ουτοπία ... είναι ουτοπία ... είναι ουτοπία ...
Ουτοπία : χαρακτηρισμός για κάθε ιδέα , ιδίως ιδεολογία , η οποία θεωρείται αδύνατο να πραγματοποιηθεί ... : η παγκόσμια ειρήνη θεωρείται ουτοπία ακόμα και σήμερα (πηγή : λεξικό της κοινής νεοελληνικής )...τη δεδομένη στιγμή θα προσέθετα: Πάντα θα παίζει ρολο το πότε.
Σκέφτομαι πόσες ουτοπίες έχουνε γίνει πραγματικότητα :
Για τη γυναικά των σπηλαίων δεν ήταν ουτοπία να επιλέγει το σύντροφο της και να έχει δικαιώματα ;
Για το άτομο με ειδικές ανάγκες στην Αρχαία Σπάρτη δεν ήταν ουτοπία να μην καταλήξει στον Κεάδα ;
Για τον Έλληνα του 1800 δεν ήταν ουτοπία να ζήσει σε ένα δικό του κράτος ελεύθερος ;
Για την ανθρωπότητα δεν ήταν ουτοπία να πετάξει , να ταξιδέψει με ταχύτητα , να πάει στο διάστημα ;
Φυσικά και ήταν . Αλλά κάποιοι πίστεψαν , προσπάθησαν , δε σταμάτησαν να κοιτάζουν το στόχο τους και τελικά πήγαν εκεί , σαν άλλοι ήρωες του Coelho.Εξάλλου αυτό σημαίνει και εξέλιξη : η πραγματοποίηση των ουτοπιών .
Πάντα τα φυλακισμένα μυαλά θα χαρακτηρίζουν ουτοπία οποιαδήποτε εξέλιξη της σκέψης , της νοοτροπίας και της συμπεριφοράς και πάντα τα ελεύθερα θα βρίσκουν ουτοπίες να κοιτάζουν . Πάντα έτσι ήταν , πάντα έτσι θα είναι ...
Πηγή: http://ramnousia.blogspot.com
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
.gif)
