Η Ποντοκώμη στο χρόνο: Σαν σήμερα...

Έντυπο: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ(1911-1981), Φύλλο: 7/12/1979, σελ.: 11

Ολοκλήρωσε τον κύκλο του λόγω της μετεγκατάστασης του οικισμού στο τέλος της σχολικής χρονιάς 2018-2019

Διαβάστε περισσότερα...

Το ιστορικό πλέον Γυμνάσιο Ποντοκώμης, έπειτα από 40 και πλέον χρόνια ρίχνει τίτλους τέλους...

Σε πολλές πόλεις και χωριά σήμερα έλαβε χώρα η καθιερωμένη παρέλαση για να τιμήσουμε τους εθνικούς ήρωες του 1821. Έτσι και στην Ποντοκώμη έγινε σήμερα η παρέλαση από τα σχολεία του χωριού, το Γυμνάσιο, το Δημοτικό και το νηπιαγωγείο. Μόνο που φέτος είχε μια ιδιαίτερη βαρύτητα η σημερινή παρέλαση…ήταν η τελευταία για το Γυμνάσιο.
Το ιστορικό πλέον Γυμνάσιο Ποντοκώμης, έπειτα από 40 και πλέον χρόνια ρίχνει τίτλους τέλους. Ένα σχολείο πρότυπο, ένα σχολείο που φιλοξένησε στις αίθουσές του αμέτρητα παιδιά, έβγαλε επιστήμονες, επαγγελματίες και κυρίως σωστούς και άξιους πολίτες. Μαθητές από τέσσερα χωριά φοίτησαν στο σχολείο αυτό, που το 1985 πρωτολειτούργησε το νέο κτίριο και έφτασε να αριθμεί 200 και πλέον παιδιά.
Μαυροπηγή, Κόμανος, Μαυροδένδρι και Ποντοκώμη, τα χωριά που εμπιστεύθηκαν τα παιδιά τους στο σχολείο αυτό τέσσερα χωριά που μετά από λίγα χρόνια θα μείνει στο χάρτη μόνο το ένα.
Σαν μαθήτρια σου και εγώ που πέρασε τα καλύτερά της χρόνια στους αίθουσες σου, στην αυλή σου, στους διαδρόμους σου, σαν γονέας που έστειλε και τα παιδιά της. Θέλω να σου πω ευχαριστώ και να σε αποχαιρετήσω με το σημερινό βιντεάκι της παρέλασης, με τα 15 μόλις παιδιά που παρέλασαν σήμερα για τελευταία φορά…
Αντίο…
Η μαθήτρια σου
Σοφία Καραφυλλίδου

Διαβάστε περισσότερα...

Το ρολόι μπροστά, η ζωή πίσω...

Πόσες στροφές να φέρεις τους λεπτοδείκτες για να ξαναβρείς όσα έχασες; Πόσους κύκλους να κάνει ο χρόνος για να επιστρέψεις εκεί που ήσουν; Πώς να βάλεις την ώρα μπροστά όταν εσύ γυρίζεις συνέχεια πίσω;Εγκλωβισμένος σε ένα άνισο παιχνίδι με το χρόνο, τρέχεις ασθμαίνοντας για να προλάβεις τους δείκτες του ρολογιού. Μα κάθε λεπτό που περνά και μια ήττα. Κάθε ώρα και μια πανωλεθρία. Κάθε μέρα και ένα βήμα πίσω. Να χάνεις όσα κέρδισες. Σε κάθε χτύπο του ρολογιού να παραδίδεις ακόμα μια σπιθαμή απ τη ζωή σου. Να λιγοστεύεις. Κι εσύ να τρέχεις να προλάβεις μη χάσεις κι άλλη μια στροφή του ρολογιού. Να μεγαλώνεις. μικραίνοντας κι ο χρονομέτρης της ζωής σου να σε κλέβει. Έλα όμως που η ζωή δεν σταματάει να επιμένει και πάντα μια ελπίδα θα σου φωνάζει να προσπεράσεις, να φτάσεις κατάμουτρα τον χρονομέτρη και να γυρίσεις μια μέρα πίσω εκεί που όλα ξεκίνησαν, να ξεδιψάσεις τη νοσταλγία και το θυμό για τη χαμένη γη, για το χαμένο χρόνο, για τα παιδιά που μεγαλώνουν.

«Οι χειρότεροι κλέφτες είναι αυτοί που σου κλέβουν το χρόνο»
Γκαίτε

Πηγή: http://left.gr/ - Πέτρος Κατσάκος

Διαβάστε περισσότερα...

Τικ-τακ...και πάμε!

Και ξυπνάς ενα πρωί -μπορεί και με λιακάδα-, κοιτάς γύρω σου και αναρωτιέσαι αν η απόφαση ήταν δική σου ή αν κάποιος άλλος σε έβαλε να πρωταγωνιστήσεις στο έργο της ζωής σου χωρίς όμως να γνωρίζεις το σενάριο....Και λέω εγώ, μα γίνεται;; Κάτι έχεις κάνει λάθος φίλε ή φίλη!! 'Ολα είναι θέμα επιλογών τελικά...Τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες για να παραπλανήσεις το νού και να υποστηρίξεις τη “λάθος” επιλογή σου.. Για πόσο όμως; Και τελικά αξίζει να παραμυθιάζεσαι και να θυσιάζεις στιγμές και ίσως μια ολόκληρη ζωή γιατί απλά και μόνο ΠΡΕΠΕΙ...; Τικ-τακ ο χρόνος περνάει...Μπορείς να αλλάξεις την επιλογή σου, να επιστρέψεις σε εκείνη, την αρχική, την παλιά....Αυτήν που πάντα ήθελες να ακολουθήσεις αλλά η εποχή βλέπεις δεν σου το επιτρέπει!! Γιατί όλα πια πρέπει να γίνονται γρήγορα, εύκολα και όσο το δυνατόν πιο βολικά... “Που να τρέχουμε τώρα μωρέ”, “δε βαριέσαι” “βολέψου με αυτό”....και πάει λέγοντας! Τικ-τακ...ο χρόνος περνάει... Εσύ, όμως, ακόμη μπορείς να παλέψεις για αυτό που πραγματικά θέλεις...Ό,τι κι αν είναι αυτό...Δουλειά, σύντροφος, σπουδές, ίσως κι ενα απλό αντικείμενο... Μην ικανοποιείσαι με ό,τι απλά σε κάνει καλά... Ικανοποιήσου με αυτό που σε κάνει να νιώθεις πλήρης και γεμάτος ολοκήρωτικά, που θα σε πάει όχι ενα βήμα αλλά δυο βήματα παρακάτω!! Που δε θα χρειάζεται να ξυπνάς πια το πρωί και να αναρωτιέσαι για το τί έχει πάει λάθος...Απλά θα απολαμβάνεις την επιλογή σου.... Ακούγεται ιδανικό ε;; Εγώ, όμως, έτσι θέλω να βλέπω τα πράγματα....Ρομαντικά;; χμμ,δε ξέρω...Θετικά;; Σίγουρα ναι.. Γιατί στην εποχή του εφήμερου, του εύκολου και του "δε βαριέσαι", εγώ θα συνεχίσω να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και τη ζωή μου δυο βήματα παρακάτω...Εσύ;;Τικ-τακ...ο χρόνος περνάει...Όλα είναι στο χέρι σου!

Πηγή: http://moirasou.blogspot.gr-Δανάη Οφάκογλου

Διαβάστε περισσότερα...

Πολύχρωμη μπουγάδα...

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; Μούτρα. Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις. Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου. Και να μη βλέπεις πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου. Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος. Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα. Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα. Όσο κι αν κανείς προσέχει όσο κι αν το κυνηγά πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά δεύτερη ζωή δεν έχει. (από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)

Πηγή: http://www.protagon.gr - της Ελευθερίας Τελειώνη

Διαβάστε περισσότερα...

Το Χρήμα είναι Χρόνος...

Οι «Κινηματογραφιστές σε Κρίση» παρουσιάζουν μια ταινία για όλους αυτούς που ο Χρόνος τους δεν έγινε ποτέ Χρήμα.
Σενάριο: Iωάννα Γεροκωνσταντή
Σκηνοθεσία: Λάζαρος Ανδριώτης
Δ/νση φωτογραφίας - μοντάζ: Νίκος Βουρλιώτης

Με κάτι τέτοια ξυπνάει το κοιμισμένο την ανεργία μυαλό και η ετοιμοθάνατη δημιουργικότητα... Συγκινητικό αλλά και αστείο, σουρεαλιστικό αλλα απόλυτα πραγματικό, τρυφερό αλλα και εντελώς ωμό.. απλά μοναδικό!
Το Χρήμα είναι Χρόνος - Ολόκληρη η ταινία

Διαβάστε περισσότερα...

Ο χρόνος ξεκινά από τώρα...

Υπάρχει ακόμη χρόνος…για όλους εμάς που καθίσαμε στο πεζούλι της ιστορίας κοιτώντας τα παπούτσια μας. Την πίκρα της ήττας την γευτήκαμε και την απογοήτευση για ακόμη ένα στημένο παιχνίδι στο οποίο αν και δεν παίξαμε γίναμε θεατές της εξ αρχής χαμένης κερκίδας . Την ζήσαμε την νύχτα εκείνη που αγνοούσαμε ότι υπάρχει, κι όμως φθάσαμε κι εμείς να μετράμε τα σανίδια του ταβανιού για να διώξουμε την οργή που έκλεψε ακόμη και τον ύπνο μας. Όμως, υπάρχει ακόμη χρόνος για όλους εμάς που γνωρίζουμε ότι όλα τελείωσαν σε αυτόν τον τόπο. Αρκεί να σκοτώσουμε άνευ ελέους όλες τις φωνές όλων των τεράτων που θέλουν να μας πείσουν ότι κρεμόμαστε από τις ανορθόγραφα ραγιάδικες υπογραφές τους. Υπάρχει χρόνος να λύσουμε και να καθαρίσουμε τα όπλα του μυαλού μας, να τοποθετήσουμε τις σφαίρες της συνείδησής μας στην θαλάμη, να στοχεύσουμε στις φλύαρες γλώσσες των άνανδρων υπεροπτών και να πατήσουμε την σκανδάλη χωρίς τρέμουλο στο χέρι μας. Να σιωπήσουν εντελώς μέσα μας. Να τους αψηφήσουμε βάζοντας στην δική μας κάλπη τα χρεόγραφα της αξιοπρέπειας που μας στέρησαν δίχως σταγόνα οίκτου. Χωρίς ομάδες, χωρίς καταστατικά, χωρίς γελοίες ψηφοφορίες, χωρίς συζητήσεις επί συζητήσεων, χωρίς αναλύσεις επί αναλύσεων, χωρίς ούτε μία σταγόνα αίμα να πέσει. Αναίμακτα μας σκοτώνουν, αναίμακτα να σιωπήσουν. Υπάρχει ακόμη χρόνος…για όλους εκείνους που δεν είδαν την Ελλάδα ως δικαίωμα αλλά ως υποχρέωση. Για εκείνους που μέχρι σήμερα έχουν διανύσει την ζωή τους ως στόχοι ανάλγητων πολιτικάντηδων οι οποίοι κρύβουν την δειλία τους μέσα στα χάρτινα κάστρα πολιτικών κομμάτων με σημαία την δημοκρατία. Κοίτα τους, λοιπόν, εκείνους, πώς επιβίωσαν από τις σφαίρες της αναξιοκρατίας, της αδικίας, της προδοσίας, της σκληρής επίγνωσης του τι είναι για τους ασήμαντους θνητούς αλλά εκλεγμένους αθανάτους. Μια χαρά αναπνέουν δίπλα μας ακόμα και αν τώρα κοιτάνε σιωπηλοί τα παπούτσια τους. Υπάρχει ακόμα χρόνος όσο ο καθρέπτης που αντικρίζουμε το πρωί έχει την φάτσα μας ως αντικατοπτρισμό. Υπάρχει χρόνος…για όλους τους ήρωες που κρύβουμε μέσα μας. Τους σιωπηλούς μικρούς μας εαυτούς που θέλουν να πάρουν την θέση μας μα εμείς τους καταπιέζουμε είτε από στιγμιαίο φρενάρισμα της δήθεν ηθικής, είτε από την χρόνια εκπαίδευσή μας να οριζόμαστε και όχι να ορίζουμε. Να μένουμε σιωπηλοί μη και διακόψουμε τον πολυλογά πολιτικό από τις εξαγγελίες του σχεδίου που σκοπό έχει να μας καταδικάσει στον ρόλο του ανυποψίαστου εύκολου στόχου ή του ήσυχου απείθαρχου στημένο στον τοίχο. Υπάρχει χρόνος για αυτούς που δεν χωράνε σε γραμμάτια και εικονικά χρέη. Υπάρχει χρόνος να ορίσουμε το δικό μας μέγεθος απλώνοντας την ψυχή μας σαν χάρτη. Να γίνουμε εμείς Ελλάδα, στέλνοντας σιωπηλώς τα μαντάτα ότι ο χρόνος για τους ατσαλάκωτους μαλθακούς ανελέητους εκτελεστές μας, μόλις τελείωσε.

Πηγή: http://simplemangreek.blogspot.gr/

Διαβάστε περισσότερα...

Μου κλέβουν χρόνο...

Λες και ήταν χθες. Σβήνω πια αργά την νύχτα τον ήχο και κρατώ μονάχα την οθόνη, άλλωστε τα λόγια ήταν πάντα τα ίδια ακόμα και στην άλλη προφορά τους. Οι χειρονομίες, τα χείλη ανεβοκατεβαίνουν, τα μάτια χαμηλώνουν. Τα δικά μου. Οι συνηθισμένοι πρωταγωνιστές. Μου κλέβουν χρόνο και δεν θέλω πια να τους αφήνω. Δεν θέλω να ξεχνώ. Δεν θέλω να επιτρέπω όσα δεν με προχωρούν. Όσα με κολλούν σε φουσκωμένους εγωισμούς. Δεν θέλω να ανέχομαι χειριστικούς και καιροσκόπους που με πατούν. Μισώ να τους βλέπω να αγωνίζονται για τα μεγαλοπρεπή τους αξιώματα και να γίνομαι μάρτυρας των εγκλημάτων που διαπράτουν στον αγώνα τους αυτό. Δεν έχω χρόνο για μετριότητες. Δεν έχω χρόνο για ανθρώπους που δεν μεγαλώνουν ανάλογα με την ηλικία τους και παραμένουν στην αιώνια εφηβία, κάθε φορά με άλλα χρώματα. Δεν ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που ζουν εις βάρος άλλων. Οι άνθρωποι ξεχνούν πια να ειναι άνθρωποι. Κοιτούν όλο και περισσότερο τα ιδιοτελέστατα κίνητρα τους και τα ανάγουν σε ιδεολογία. Με ενοχλούν οι άνθρωποι που φθονούν και υποτιμούν τον ικανότερο, για να πάρουν φως και να οικειοποιηθούν το πλεονέκτημα του. Οι άνθρωποι δεν σκέπτονται, δεν συζητούν, δεν ακούν τον συνομιλητή τους με την καρδιά τους αλλά μονάχα με τα αυτιά τους. Μπες βγες. Φωνάζουν και αμύνονται, σε ένα κόσμο που φαντάζονται γεμάτο εχθρούς. Μισώ να είμαι αποδέκτης της σκόνης που σηκώνουν περιφέροντας το ανούσιο, άδειο της ψυχής τους. Μου κλέβουν χρόνο. Θέλω να ζήσω με την ουσία, το περιεχόμενο. Θέλω να ζω δίπλα σε ανθρώπους που μιλούν την ανθρώπινη γλώσσα. Που δεν γέμισαν μίσος από τα μεγάλα χτυπήματα της ζωής και για αυτό δεν ψάχνουν θύματα. Σε ανθρώπους που δεν λιποτακτούν απέναντι στις ευθύνες τους. Σε ανθρώπους που σέβονται το μεγαλείο της ζωής. Που δεν φοβούνται να επιμένουν και να διεκδικούν. Που θέλουν να επιλέγουν το ουσιώδες, σαν αυτό που αξίζει τον κόπο στην ζωή. Που με συνέπεια αγωνίζονται, χωρίς να θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό πριν την ώρα τους. Θέλω να ζήσω με ανθρώπους που έμαθαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Θέλω να ζω με ανθρώπους που βαδίζουν μαζί με την αλήθεια, την ειλικρίνεια. Mε ανθρώπους που σέβονται και υποστηρίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Βιάζομαι. Ναι βιάζομαι. Να θεμελιώσω και να ζήσω την ζωή μου με χρώματα και εντάσεις, αλλά με χρώματα και εντάσεις που η ωριμότητα μονάχα μπορεί να σου δώσει. Να θεμελιώσω την ζωή μου στην αγάπη. Θα αγωνιστώ σκληρά. Θα παλέψω σε όλες τις αντίξοες συνθήκες για να φθάσω στην ικανοποίηση και να απολαύσω τους αγαπημένους μου. Σκοπός μου να φθάσω μέχρι το τέλος.

Πηγή:http://ann-lou.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Τρέχει ο χρόνος γρηγορότερα όσο μεγαλώνουμε;

Πολύ συχνά οι μεγαλύτεροι άνθρωποι νομίζουν πως η ζωή τους μοιάζει με ταξίδι σε όχημα του οποίου έχουν σπάσει τα φρένα. Διότι μετά τα σαράντα, και κυρίως μετά τα πενήντα, ένας χρόνος μοιάζει να έχει τη μισή διάρκεια από εκείνη που νιώθαμε πως είχε όταν ήμασταν δεκαπέντε ή είκοσι χρόνων. Οπως συμβαίνει και με την κλεψύδρα: προς το τέλος η άμμος φαίνεται πως κυλάει πολύ πιο γρήγορα από όσο έτρεχε στην αρχή. Πού οφείλεται η συγκεκριμένη αίσθηση, όταν στην πραγματικότητα οι μέρες και οι ώρες δεν επιταχύνουν καθόλου τον βηματισμό τους; Το ερώτημα θέτει ανάμεσα σε άλλα ο Ολλανδός καθηγητής της Ιστορίας της Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κρόνινγκεν Douwe Draaisma στο βιβλίο του «Pourquoi la vie passe plus vite a mesure qu’ on vieillit» (Flammarion, σελ. 423). Και για να απαντήσει καταφεύγει στη φιλοσοφία, την ψυχολογία και τη λογοτεχνία του Προυστ, του Τόμας Μαν και του Καμύ.
Ολες οι απόπειρες απαντήσεων που έχουν κατά καιρούς προταθεί στηρίζονται βέβαια στην αρχή ότι η αίσθηση του χρόνου που διαθέτουμε είναι εσωτερική, υποκειμενική. Μια πρώτη ερμηνεία, που διατυπώθηκε τον 19ο αιώνα, είναι ότι η διάρκεια που νομίζουμε πως έχει μια ορισμένη περίοδος της ζωής μας είναι ανάλογη με το μερίδιο που η συγκεκριμένη περίοδος καταλαμβάνει στο σύνολο της ζωής μας. Για ένα δεκάχρονο παιδί έτσι, ένας χρόνος αποτελεί το ένα δέκατο του βίου του και φαίνεται σαν ένα πολύ μακρύ διάστημα. Για έναν πενηντάχρονο αντιθέτως, ο ίδιος χρόνος αποτελεί το ένα πεντηκοστό του βίου του και φαίνεται σαν κάτι πολύ σύντομο και μικρό.
Ο Γουίλιαμ Τζέιμς και ο Jean-Marie Guyau θεώρησαν ότι η αίσθηση συρρίκνωσης του χρόνου στους μεγαλύτερους ανθρώπους οφείλεται στη μονοτονία του περιεχομένου της ζωής τους. Στα πρώτα μας χρόνια, κάθε ώρα της μέρας μάς φέρνει αντιμέτωπους με εντελώς καινούργιες εμπειρίες. Το πνεύμα μας βρίσκεται σε εγρήγορση. Oι εντυπώσεις είναι πανίσχυρες και διαδέχονται η μία την άλλη όπως σε ένα συναρπαστικό ταξίδι. Καθώς, όμως, τα χρόνια περνούν και καθώς μεγάλα τμήματα των εμπειριών αυτοματοποιούνται, οι μέρες, οι εβδομάδες και τα χρόνια αδειάζουν από περιεχόμενό. Και τότε συμβαίνει το εξής παράδοξο: αντί ο χρόνος να μακραίνει εξαιτίας της πλήξης, να συρρικνώνεται. Διότι ισχύει αυτό που συμβαίνει και στον χώρο. Οπως μια απόσταση στην οποία παρεμβάλλονται οπτικά εμπόδια μας φαίνεται μεγαλύτερη, έτσι και ο χρόνος στον οποίο παρεμβάλλονται αξιοσημείωτα γεγονότα νομίζουμε πως έχει μακρύτερη διάρκεια.
Παρεμφερής είναι και η θεωρία της αναπόλησης, η οποία συνδέει το αίσθημα της διάρκειας του χρόνου με την ένταση των σημείων της μνημονικής ανάκλησης. Τα σημεία αυτά είναι πολλά όταν η ζωή είναι πλούσια σε εντυπώσεις, πράγμα που συμβαίνει στη νεότητα. Γι’ αυτό οι ηλικιωμένοι έχουν πολλές αναμνήσεις από τη νεότητα – και γι’ αυτό η περίοδος εκείνη τους φαίνεται πιο παρατεταμένη όταν τη συγκρίνουν με μεταγενέστερες περιόδους απ’ τις οποίες έχουν πολύ λιγότερες αναμνήσεις.
Μια άλλη προσέγγιση, τέλος, συνέδεσε την αίσθηση της ταχύτητας του χρόνου με τον ρυθμό της φυσιολογίας του ανθρώπινου σώματος. Μια γρατζουνιά επουλώνεται δύο φορές πιο γρήγορα σε έναν εικοσάχρονο από ό, τι σε έναν σαραντάχρονο. Αν θεωρήσουμε πως, γερνώντας, οι περισσότεροι από τους οργανικούς μετρονόμους αρχίζουν να κινούνται με πιο αργό ρυθμό, η ταχύτητα του εξωτερικού κόσμου μοιάζει να επιταχύνεται. Γι’ αυτό η νεότητα φαίνεται μακρύτερη και τα γηρατειά σύντομα.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η αίσθηση ταχύτητας του χρόνου αποτελεί, για τον συγγραφέα, ένα μυστήριο. Ξεκινάμε για διακοπές, και ώσπου να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας, έχει περάσει η προγραμματισμένη εβδομάδα απουσίας. Επιστρέφουμε στο σπίτι και τότε μας φαίνεται πως έχουμε λείψει ένα μήνα. Ενώ δηλαδή στην αρχή ο χρόνος έδειχνε συρρικνωμένος, στη συνέχεια διογκώθηκε. Αντίθετα, μέσα στη φυλακή ο «Ξένος» του Καμύ ομολογούσε: «Δεν είχα καταλάβει σε ποιο βαθμό οι μέρες μπορούσαν να είναι σύντομες και μακριές.
Μακριές αναμφίβολα για να τις ζεις, αλλά τόσο διατεταμένες, που κατέληγαν να χύνονται η μια μέσα στην άλλη. Οταν μια μέρα, ο φύλακας μου είπε ότι ήμουν εκεί πέντε μήνες, το πίστεψα αλλά δεν το κατάλαβα. Για μένα, ήταν συνέχεια η ίδια μέρα που ξεχυνότανε μέσα στο κελί μου». Κι ομοίως για τον Χανς Κάστορπ στο «Μαγικό βουνό» του Τόμας Μαν, τα επτά χρόνια στο σανατόριο περνούν με ταχύτητα διότι: «Οταν μια μέρα είναι όμοια με όλες τις άλλες, τότε όλες τους γίνονται μία μόνο μέρα• στη απόλυτη ομοιομορφία, η πιο μακροχρόνια ζωή θα φαινόταν σύντομη και θα περνούσε μέσα σε μια στιγμή».

Πηγή:http://antikleidi.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα...

Δεν σας φθάνει ο χρόνος;;;

Μάθετε πώς να διαχειρίζεστε σωστά το χρόνο σας για να επιτυγχάνετε τα καλύτερα δυνατά αποτέλεσματα, τόσο στην επαγγελματική, όσο και στην προσωπική σας ζωή.
Ο χρόνος είναι χρήμα, λέει μια παροιμία και αυτό επιβεβαιώνεται καθημερινά. Όλοι γνωρίζουμε τη σημασία του χρόνου, της τήρησης των προθεσμιών και τη συμβολή τους, τόσο στις επαγγελματικές, όσο και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, αλλά δε μας είναι πάντα εύκολο να τηρούμε τα χρονοδιαγράμματα.
Έρευνες έχουν αποδείξει ότι πολλά άτομα δυσκολεύονται ιδιαίτερα να διαχειριστούν το χρόνο τους, γεγονός που τους δημιουργεί αρκετά προβλήματα.
Λέγοντας «διαχείριση χρόνου», εννοούμε οτιδήποτε μπορεί να μας επιτρέψει να αξιοποιήσουμε το χρόνο μας όσο το δυνατόν καλύτερα, φέρνοντας τα καλύτερα αποτελέσματα. Πρόκειται για ένα σύνολο αρχών, δεξιοτήτων και τρόπων που μας βοηθά να επιτυγχάνουμε τους στόχους μας εγκαίρως, να βάζουμε προτεραιότητες, να δουλεύουμε σωστά και συγκεντρωμένα και φυσικά να επιτυγχάνουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Συμβουλές για την καλύτερη διαχείριση του χρόνου
Ένα μεγάλο κομμάτι του δημιουργικού χρόνου κάθε ημέρας, μπορεί να χαθεί λόγω κακής διαχείρισης. Δείτε ποιες αλλαγές μπορείτε να κάνετε για να αυξήσετε το χρόνο που έχετε στη διάθεσή σας κάθε μέρα:
Να θέτετε ρεαλιστικούς στόχους: Θα πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι η ημέρα έχει 24 ώρες και όλα πρέπει να γίνουν μέσα σε αυτό το διάστημα. Μη θέτετε υπερβολικά υψηλούς στόχους που δε μπορείτε να πραγματοποιήσετε ή που μπορεί να σας οδηγήσουν να παραμελήσετε τον εαυτό σας.
Μη χάνετε το χρόνο σας: Βρείτε που σπαταλάτε πολύ χρόνο και προσπαθήστε να το διορθώσετε. Μπορεί να αγχώνεστε και να απασχολείστε με άσκοπες δραστηριότητες ή πράγματα που μπορεί να γίνουν και κάποια άλλη μέρα ή μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Δείτε πού και πόσο χρόνο σπαταλάτε και προσπαθήστε να τον διαχειριστείτε ποιοτικά και αναλογικά με τη σημασία της κάθε εργασίας.
Αποφύγετε να κάνετε πολλά πράγματα μαζί: Αναγνωρίστε το γεγονός ότι το να κάνετε πολλά πράγματα μαζί, δε βγαίνει εύκολα σε καλό. Είναι καλύτερα να τα κάνετε ένα-ένα, έτσι ώστε να μπορείτε να επικεντρωθείτε σε ένα πράγμα τη φορά και να επιτύχετε καλύτερα αποτελέσματα.
Ιεραρχήστε τις εργασίες σας: Βάλτε προτεραιότητες, φτιάχνοντας μια λίστα με τις εργασίες σας σε ένα ημερολόγιο. Μοιράστε το χρόνο σας για κάθε μία από τις δραστηριότητές σας, ανάλογα με τη σημασία τους. Αυτό θα σας βοηθήσει να ολοκληρώσετε τις εργασίες σας εγκαίρως και θα σας δημιουργήσει ένα αίσθημα ικανοποίησης.
Χρησιμοποιήστε χρονόμετρο: Χρησιμοποιήστε χρονόμετρο για να τηρείτε τα χρονοδιαγράμματά σας ή βάλτε υπενθύμιση για σημαντικές δουλειές που δεν πρέπει να ξεχάσετε.
Οργανώστε τις υποχρεώσεις σας: Δείτε τι έχετε να κάνετε και οργανώστε τα με σωστή σειρά. Αν δεν ξέρετε ποιες είναι οι δουλειές σας, δε θα μπορέσετε ούτε να τις ιεραρχήσετε. Αν σας βολεύει, γράψτε τες σε μία λίστα ή στο κινητό σας, ανάλογα με το τι είναι καλύτερο για εσάς.
Αναθέστε δουλειές σε άλλους: Μάθετε να αναθέτετε πράγματα σε τρίτους, όσο ασήμαντα κι αν είναι αυτά. Δε χρειάζεται να τα κάνετε όλα εσείς ή να περνάνε όλα από τα χέρια σας, αλλά να δείχνετε εμπιστοσύνη και σε άλλους και να τους αφήνετε να γίνονται υπεύθυνοι. Απλά αποδεχτείτε ότι δε μπορείτε να κάνετε τα πάντα μόνοι.
Ακολουθήστε μια ρουτίνα: Καθιερώστε ένα πρόγραμμα, μια ρουτίνα, και επιμείνετε σε αυτό όσο το δυνατόν περισσότερο. Σε περιόδους κρίσης, θα αποδειχτείτε παραγωγικοί και θα μπορείτε πιο εύκολα να διαχειριστείτε το χρόνο σας, χωρίς άγχος.
Ορίστε προθεσμίες: Αποκτήστε τη συνήθεια του να ορίζετε προθεσμίες για τις διάφορες εργασίες σας. Για παράδειγμα, η ανάγνωση και η απάντηση στα emails σας, μπορεί να σας «φάει» και όλη την ημέρα αν εσείς το επιτρέψετε. Αντ ‘αυτού, θέστε ένα όριο μέσα στην ημέρα για κάθε δουλειά και τηρήστε το.
Ελαχιστοποιήσετε τους περισπασμούς: Αν «πιάσετε» τον εαυτό σας να αποσπάται από διάφορα ασήμαντα πράγματα ενώ δουλεύει ή κάνει κάτι σημαντικό, προσπαθήστε να το εμποδίσετε και να βάλετε συγκεκριμένο χρόνο μέσα στην ημέρα, όπου θα μπορείτε να χαλαρώνετε και να κάνετε ό,τι σας αρέσει.

Φυσικά, θα χρειαστεί επιμονή και υπομονή για να επιτύχετε την καλύτερη δυνατή διαχείριση του χρόνου σας. Το να περιμένετε όμως να αποκτήσετε δια μαγείας περισσότερο χρόνο, δε θα σας βγάλει πουθενά. Μέσω της σωστής διαχείρισης, μπορείτε να «δημιουργήσετε» το χρόνο που χρειάζεστε και όχι απλά να περιμένετε να έρθει!

Πηγή: http://www.clickatlife.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Όσο είχα χρόνο...

Τον γοήτευε το μυστήριο του Χρόνου.. Ένα φυσικό μέγεθος (αλήθεια έτσι είναι;), μια παράμετρος, της τετραδιάστατης αντίληψής, από τα περισσότερο μελετημένα, μα και από τα λιγότερα κατανοητά..
Τον χώρο μάθαμε να τον ορίζουμε, να τον οριοθετούμε, να κινούμαστε μέσα στις τρεις διαστάσεις του..Μα το Χρόνο..
Μονοσήμαντη φαίνεται να είναι η διαδρομή μας μέσα σ’ εκείνον.. Μέσα του βρισκόμαστε, σαν σε ένα ποτάμι, και μόνο προς τα μπρος μας πάει.. Δε μπορούμε να βγούμε, δεν μπορούμε να πάμε πιο αργά, ούτε πιο γρήγορα. Ούτε πιο πίσω, ούτε να κάμουμε άλμα προς τα μπρος.. Μια και αυτό θα προϋπέθετε ότι θα βγούμε από το χρόνο, που είναι κάτι αδύνατο.. Στην παρούσα τουλάχιστον χρονική στιγμή, στην εποχή που ζούμε..
Κι ο Χρόνος.. Είναι ένα από εκείνα τα μεγέθη, όπου μετριούνται συνέχεια στις «αναπτυγμένες» κοινωνίες.. Ρολόγια παντού, ραντεβού, έτη, μήνες, χρόνος για δουλειές, για διακοπές, για γιορτές, για πορείες, για δελτία ειδήσεων, για διαλέξεις, για ηρεμία, για διασκέδαση, για υποχρεώσεις, για απομόνωση, για κοινωνικές συναναστροφές, για ύπνο, για ξύπνιο, για θρησκευτικά, οικογενειακά, πολιτικά, πολιτιστικά και άλλα καθήκοντα, για μας, για άλλους, για Πρέπει και για θέλω μας ίσως, για διάβασμα, για σκότωμα, και τελικά όλα με τη μέτρηση εκείνου καθορίζονται..
Στιγμές είναι όσα έχουμε.. Στιγμές που δεν ξέρουμε πόσες είναι..Μα ξέρουμε πως είναι συγκεκριμένες σ’ αυτή τη διάσταση..
Όπως είχε πει κάποιος φίλος.. «Αλήθεια, μήπως ξέρουμε πόσα καλά καλοκαίρια μας μένουν ακόμα..;». Και τελικά είναι κάτι που σπαταλάμε, και σκοτώνουμε..
Χωρίς να σκεφτούμε..Πως όσα λεφτά και να βγάλει κανείς, όσο και να δουλέψει, έστω κι ένα εκατομμύριο ευρά να 'χει το μήνα, τη βδομάδα..
Μπορεί να αγοράσει έστω μια μέρα..; Μια ώρα έστω, απ’ όσες πέρασε ευρά για ν’ αποκτήσει..; Μπορεί να αγοράσει έστω και μια στιγμή από το χρόνο που άφησε πίσω..; Όχι..; Τότε γιατί..; Γιατί ν’ ανταλλάσει με 600 ευρά, ένα μήνα.. Εκείνο το μήνα που φέρνει το τέλος πιο κοντά..;
Ένα τέλος που δεν ξέρει πότε θα έρθει τον καθέναν για να βρει..;
Γιατί έτσι μας ‘μάθαν..; Γιατί έτσι «Πρέπει»..; Για να μπορέσει να φάει για να ζήσει..; Ναι… Αλλά Ζει..; Η απλά επιβιώνει, για να σκοτώσει ένα απόγευμα ακόμα μπρος στο χαζοκούτι της τηλε-βλάκωσης..; Αυτό θέλουμε..; Αν είναι επιλογή μας ας το κάνουμε..
Μα καλό είναι να Θυμόμαστε τα λόγια του πιο γνωστού ήρωα της αρχαιότητας, του Αχιλλέα, όταν τον βρήκε ο Οδυσσέας στον Άδη..
"Μη μου μιλάς καταπραϋντικά για τον θάνατο, ένδοξε Οδυσσέα. Θα προτιμούσα να υπηρετώ ως μισθοφόρος κάποιου άλλου, παρά να είμαι ο αφέντης των νεκρών που χάθηκαν."
Γιατί αν και ήταν ο μεγαλύτερος, ο πιο δοξασμένος ήρωας του κόσμου του, λαχταρούσε αυτό που δεν μπορούσε να ξαναποκτήσει..
Μια μέρα, μια ώρα, που Σπατάλησε, για να τη Ζήσει..
Εμείς πού τις έχουμε, τι τις κάνουμε..; Μήπως αφήνουμε να μας πάρουν την Ουσία..; Στο όνομα δουλειών, ΔΝΤιών, επιβιώσεων, υποχρεώσεων, "πρέπει" και αγκυλώσεων..; Εύχομαι απλά, σαν θα τελειώσει ο χρόνος μας και πάμε στο αλλού, όποιο και να ‘ναι, να μπορούμε να πούμε..
«Ναι ίσως μου λείπει το εκεί, Μα το Έζησα...Όσο είχα Χρόνο..»

Πηγή: http://kdialogoi.blogspot.com/

Διαβάστε περισσότερα...

Ο πολύτιμος χρόνος των ωρίμων...

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ό,τι έχω ζήσει μέχρι τώρα…
Αισθάνομαι, όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους, που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δεν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωϊσμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας τών ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι, μετά βίας, συζητούν για το περιεχόμενο και περισσότερο για την … επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους ή τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται … Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα …
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που να μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια την ειλικρίνεια και το ουσιώδες γιατί αυτό είναι που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά τών ανθρώπων… Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...

Από τον Mario de Andrade, ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία.

Πηγή: http://tadeefi.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα...

Χρονογραφήματα...

Ο χρόνος, αυτός ο παιχνιδιάρης...Που από την μια στιγμή,οι 365 ημέρες του,συρρικνώνονται σε 3 υπέροχες ώρες και παρακαλάς να κάνει τα στραβά μάτια και να σου κάνει τη χάρη να κολλήσει εκεί και από την άλλη,ένα από τα παιδιά του,ορθώνει παράστημα και μέσα σε 60 λεπτά φέρνει όλα όσα δεν κατέφερε εκείνος να φέρει σε 365 μέρες..
Περνάει γρήγορα ο άτιμος! Αλλά όποτε θέλει εκείνος,όχι όποτε θέλεις εσύ.Και όταν εύχεσαι να ξεκολλήσουν οι δείκτες και να τρέξουν όσο πιο γρήγορα μπορούν,τότε σου την φέρνει άσχημα,παίζοντας τα στρατιωτάκια ακούνητα και αγέλαστα...
Ο χρόνος! Αυτός ο κλέφτης...Που σε κάνει να τον ευγνωμονείς,όταν δεν καταλαβαίνεις το διάβα του στο 8ωρο της εργασίας σου. Που κλείνει τα αυτιά του όταν τον παρακαλάς να σταματήσει να τρέχει όταν βρίσκεσαι στον δικό σου χωροχρόνο... Αυτός,που σου φαίνεται ατέλειωτος όταν περιμένεις κάτι και αυτόματα,όταν εκείνο έρχεται,σου το παίρνει μέσα από τα χέρια σου ,όσο κρατάει η λάμψη της αστραπής....
Ο χρόνος...!Όση και να είναι η διάρκειά του χρονικά,δεν παύει να αποτελεί μία στιγμή. Μία κουκίδα στο πέρασμα του "κάτι",ένα "σκάλωμα",στη δικιά σου πορεία.
Όταν το μέλλον,γίνεται παρόν και το τώρα,εχθές ,τότε γυρνάς προς τα πίσω το κεφάλι και συνειδητοποιείς την πραγμάτωση εκείνης της στιγμής,σαν γεγονός πλέον.
Για άλλη μια φορά τότε,υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα ζείς την κάθε στιγμή της ημέρας!
Επειδή ξέρεις πλέον,ότι αν σεβαστείς την όποια στιγμή όπως της αξίζει,τότε και ο χρόνος,θα γίνει πιο επιεικής μαζί σου!....

Διαβάστε περισσότερα...

Με λένε χρόνο! Θες να γίνουμε φίλοι;

Με λένε χρόνο! Με γνωρίζουν όλοι. Με σέβονται πολλοί, με περιφρονούν περισσότεροι, με αποζητούν σχεδόν οι πάντες, με βιώνουν απαξάπαντες!
Λειτουργώ ως υποκείμενο στις πράξεις των άλλων. Σφετερίζομαι τις δράσεις των ανθρώπων: Εκείνοι δρουν, αλλά εγώ δικαιώνω. Εκείνοι έχουν δίκιο, αλλά εγώ θα το δείξω. Εκείνοι πονάνε, αλλά εγώ γιατρεύω, γιατί εγώ είμαι ο καλύτερος γιατρός. Εκείνοι αγχώνονται, γιατί εγώ «περνάω».
Και συνήθως δεν περνάω απλά, αλλά τρέχοντας! Τρέχω! Και μαζί συμπαρασύρω κι εκείνους! Αγώνας δρόμου η ζωή! Και πιέζω! Επείγω! Ναι! Ναι! Το παραδέχομαι, το ομολογώ! Ορκίζομαι! Και σαν φύγω... πίσω δε γυρίζω. Γι’ αυτό δεν πρέπει να χαθώ έτσι, ανεκμετάλλευτος! Μόνο ο καιρός έχει γυρίσματα. Ο χρόνος; Εβδομάδες. Μα δε μπορώ να φέρω όσα φέρνει η ώρα.
Να με λυπάσαι! Ακούς; «Φείδου χρόνου» έλεγαν οι πρόγονοί σου. Γιατί ως χρόνος είμαι χρήμα. Μη με σπαταλάς! Και να προσέχεις τα πράγματα που κάνεις και σου τρώνε άσκοπα το χρόνο σου. Σου παίρνουν από το χρόνο σου, πολύ ή λίγο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι θα μπορούσες να ροκανίσεις αλλού αυτόν το χρόνο. Το σκοτωμένο χρόνο.
Κι εσύ, εκεί που πρέπει να τον αφιερώσεις, τον τσιγκουνεύεσαι. Ξοδεύεις το χρόνο σου για άσκοπους λόγους, για χαζά πράγματα. Παραπονιέσαι συχνά ότι δεν έχεις χρόνο. Γιατί; Ποιος σου τον έκλεψε; Εσύ δεν τον κατανέμεις; Εσύ δεν τον κουμαντάρεις και τον προγραμματίζεις; Πώς; Σου τον τρώνε οι άλλοι; Ποιοι; Αυτοί που έβαλες ΕΣΥ στη ζωή σου προφανώς! Αλλιώς, θαρρώ, πως θα τους άφηνες έξω από αυτήν. Τι είναι; Μπλέξιμο; Πολύπλοκο το θέμα που ανοίγω; Το ξέρω, και; Τι θες; Να μη συζητήσουμε γι’ αυτό; Μου λες δλδ πως όταν δεν συζητάς για κάτι, τότε αυτό δεν υπάρχει; Εθελοτυφλείς!
Εκεί που πρέπει να δώσεις χρόνο, γιατί δε δίνεις; Υπάρχουν πράγματα και καταστάσεις που χρειάζονται, που θέλουν χρόνο. Αλλά εσύ παραπονιέσαι μονίμως πως δεν έχεις χρόνο. Ευτυχώς όμως κάποιοι έχουν. Κοίτα να κάνεις το ίδιο κι εσύ. Ακολούθα τους! Κάτι παραπάνω θα ξέρουν από σένα. Να εξοικονομείς χρόνο, μόλις αδειάσεις, μόλις ξελασκάρεις! Πώς το λένε; Γιατί όσο κι αν μετράς τις μέρες και τους μήνες, τα χρόνια θα φύγουν.
Και μην αφήσεις κανέναν να σου την πει γι’ αυτά που έκανες και γι’ αυτά που δεν έκανες στο σωστό χρόνο. Βγες! Παίξε! Τρέξε! Ερωτεύσου! Και μη σε νοιάζει ποιον και πόσο χρονών είναι, είσαι, γιατί ο έρως χρόνια δεν κοιτά. Και κάν’ το τώρα που δε σε πήραν δα και τα χρόνια!
Και μην αναβάλεις για του χρόνου αυτό που μπορείς να κάνεις τώρα. Φέτος. Μόνο να εύχεσαι να είμαστε καλά και να είμαστε μαζί και του χρόνου, όπως είμαστε χρόόόόνια και ζαμάνια τώρα, από τα πέτρινα εκείνα χρόνια. Θυμάσαι; Κι όταν μεγαλώσεις και αναπολήσεις απλά τα παλιά τα χρόνια κι όλα όσα έκανες προ αμνημονεύτων χρόνων, να μιλάς για φιλίες, για σχέσεις που άντεξαν στο χρόνο και για πράξεις που έγιναν εν ευθέτω χρόνω.
Κι αν καμιά φορά χάσεις την αίσθηση του χρόνου, δε ‘ν’ κακό!
Τότε πάει να πει πως ζεις τη στιγμή και παρατείνεις το χρόνο. Του δίνεις χώρο. Μου δίνεις χώρο. Χώρο σε μένα, ευκαιρίες σε σένα. Και έχεις λόγο ύπαρξης. Και μην ξανακούσω δικαιολογίες πως δεν έχεις ελεύθερο χρόνο και τέτοια! Δεν υπάρχει σκλαβωμένος χρόνος! Ο χρόνος είναι εν τη γενέσει του ελεύθερος. Όχι πολιορκημένος. Διατίθεται όπου δίνουμε προτεραιότητα! Πήρες είδηση πως ο λόγος σου ξεκινάει με τη φράση: «Ελλείψει χρόνου...»; Όλες σου οι δικαιολογίες για όσα δεν κάνεις ξεκινούν από αυτήν την ηλίθια φράση! Ο χρόνος είναι δικός σου. Ολάκερος. Μόνο δικός σου! Καράβι είναι ο χρόνος κι εσύ ο καπετάνιος. Σε πάει, σε ταξιδεύει κι εσύ κάθεσαι στο τιμόνι του και πιλοτάρεις. Με το πέρασμα του χρόνου μαθαίνεις να τον χειρίζεσαι καλύτερα.
Κάνε έναν απολογισμό και θα δεις! Στα παιδικά σου χρόνια ήσουν ανέμελος. Όταν άρχισαν να περνούν τα χρόνια άρχισες να σκαρφίζεσαι διάφορα για την εξοικονόμηση του χρόνου σου. Οι αντοχές σου άρχισαν κι αυτές να λιγοστεύουν. Οι υποχρεώσεις σου, αντιστρόφως ανάλογα να αβγατίζουν και να πληθαίνουν. Έπαψες να δίνεις χρόνο ανοχής στα πράγματα. Άρχισες να εκνευρίζεσαι με το παραμικρό. Ευτυχώς όμως που ο χρόνος διδάσκει. «Τα χρόνια φέρνουν φρόνια» λέει ο λαός κι αρχίζεις και καταλαβαίνεις γιατί έχεις κάνει τη ζωή σου fastfood. Βορά στο στόμα των αδηφάγων. Θέλεις κι απαιτείς να γίνουν όλα σε χρόνο μηδέν, σε χρόνο ρεκόρ, σε χρόνο dt! Γιατί; Θα γίνεις κάποτε παρανάλωμα του χρόνου και συν τω χρόνω θα μετανοήσεις αλλά δε θα μπορείς να γυρίσεις ούτε εσύ, ούτε τον χρόνο πίσω.
Θα πλησιάζει ο χρόνος για να μας αφήσεις χρόνους και θα τρομάζεις, θα μετριάζεις αλλά θα ‘ναι αργά! Γιατί θα τα ‘χεις φάει πια τα χρονάκια σου, θα ‘χεις πολλά χρόνια στην πλάτη σου, χωρίς να έχεις εκμεταλλευτεί τις στιγμές. Θα μετράς μοναχά ρωγμές, αιχμές και παρακμές!
Ο χρόνος θα αυλακώσει το πρόσωπό σου με ανεξίτηλες ρυτίδες που εσύ θα καλύπτεις μεψιμυθιώματα και ακριβές γέλες! Θα αρνείσαι να συμφιλιωθείς με το χρόνο και χρόνο με το χρόνο θα προσπαθείς να ξεγελάσεις το χρόνο! Χα! Ας γελάσω! Ποιον; Εμένα! Τον αδίστακτο χρόνο! Εμένα τον πανδαμάτορα χρόνο! Που απαλύνω ωστόσο τις πληγές! Δεν ξεγελάς το χρόνο με τέτοιες αυτ-απάτες! Τον εαυτό σου μπορεί. Το χρόνο ποτέ!
Δώσε πίστωση χρόνου τώρα! Τώρα που μπορείς και άσε ορισμένα πράγματα που θέλουν το χρόνο τους να γίνουν σε απρογραμμάτιστο, σε απροσδιόριστο χρόνο. Νιώσε πώς είναι να είσαι εκτός τόπου και χρόνου για όσο χρόνο θες. Χαλάρωσε λίγο και κάνε κάτι ακόμα και σε ακατάλληλο χρόνο. Έτσι! Για να νιώσεις τη διαφορά! Αλλά πρόσεξε μην πληρώσεις ακριβά τις ετεροχρονισμένες σου κινήσεις, γιατί όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου θα θεωρηθείς όλβιος μόνο όταν σιγουρευτείς πως η μοίρα δε σου ‘πε κατάμουτρα «Κακό χρόνο να ‘χεις»!
Γιατί η συνειδητοποίηση του χρόνου, είναι χρόνιο πρόβλημα και η φιλοσοφία του χρονοβόρος διαδικασία.
Θα γίνουμε φίλοι; Τι λες;

Πηγή: http://peri-planomenos.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Τί είναι ο Χρόνος...

Ποταμοί μελάνης έχουν χυθεί για το θέμα. Και ποιός ξέρει μέχρι πότε, θα συνεχίσει ο άνθρωπος να "ψάχνεται". Φαντάσου ότι υπάρχει μια τράπεζα, η οποία καθε μέρα καταθέτει στον λογαριασμο σου το ποσό των 86.400ευρω...Αυτή η "περίεργη" τράπεζα , την ίδια στιγμή, δεν μεταφέρει τα λεφτά σου απο τη μια μέρα στην αλλη...κάθε βράδυ σβήνει απο το λογαριασμο αυτά που δεν έχεις ξοδέψει. Τι θα έκανες; Φαντάζομαι οτι θα έπαιρνες κάθε μέρα τα λεφτά που δεν ξόδεψες.Ετσι; Λοιπόν ο καθένας απο μας έχει αυτήν την τράπεζα...Το όνομά της είναι ΧΡΟΝΟΣ. Κάθε μέρα,αυτή η τράπεζα καταθέτει στον προσωπικό μας λογαριασμό 6.400δευτερόλεπτα.
Κάθε βράδυ αυτή η τράπεζα σβήνει απο το λογαριασμό σου και θεωρεί χαμένη οποιαδήποτε ποσότητα του χρόνου την οποία δεν έχεις επενδύσει σε κάτι ωφέλιμο. Αυτή η τράπεζα δεν μεταφέρει λογαριασμούς απο την μια μέρα στην άλλη. Κάθε μέρα σου ανοίγει καινούριο λογαριασμό. Καθε βράδυ σβήνει τις καταθέσεις τις ημέρας. Αν δεν χρησιμοποιείς την κατάθεσή σου κατά την διάρκεια της μέρας, εσυ είσαι αυτός που χάνει. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Δεν υπάρχουν χρωστούμενα για την αυριανή μερα....πρέπει να ζείς το σήμερα με την σημερινή κατάθεση. Γιαυτό μια καλή συμβουλή είναι ότι πρέπει να επενδύσεις τον χρόνο σου με τέτοιο τρόπο ώστε να βρείς το καλύτερο στην υγεία, την ευτυχία την επιτυχία.!! Το ρολόι συνεχίζει την πορεία του, χρησιμοποίησε το μέγιστο κάθε ημέρα. Και θυμήσου ο Χρόνος δεν περιμένει κανέναν.

Πηγή: http://ektiesthisi.blogspot.com/

Διαβάστε περισσότερα...

Ο χρόνος της ζωής μας...

Ένας αιώνας σημαντικών επιτευγμάτων στον τομέα της υγείας και της πρόληψης των ασθενειών επέφερε αξιοσημείωτες αλλαγές στον τρόπο συμπεριφοράς ατόμου του παγκόσμιου πληθυσμού, αλλά ταυτόχρονα και δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον.
Μπορεί οι ηλικιωμένοι του σήμερα να είναι πιο μορφωμένοι από ποτέ, να
συνταξιοδοτούνται νωρίτερα και να ζουν περισσότερο, έχοντας καλύτερη ποιότητα ζωής, αλλά ένας πληθυσμός που γερνάει γρήγορα δημιουργεί και εύλογα ερωτήματα για το μέλλον. Τα γηρατειά έρχονται βαθμιαία. Ο καθένας μας γερνά με διαφορετική ταχύτητα. Η διαπίστωση πως κάποιος είναι γέρος, περισσότερο συνδέεται με την βιολογική κατάστασή του παρά με την ληξιαρχική πράξη του. Η ιατρική δεν γνωρίζει τι ακριβώς είναι το γήρας, και πως ο καθένας μας αντιστέκεται σε αυτό.
Μία θεωρία υποστηρίζει πως ο κύκλος της ζωής του ανθρώπου μοιάζει με ένα ρολόι που έχει προγραμματιστεί για 100 - 120 χρόνια.
Τι είναι, όμως, αυτό που το κάνει να «τρέχει» μερικές φορές πιο γρήγορα;
Κάθε ανθρώπινο κύτταρο κληρονομεί πληροφορίες μέσα στις οποίες περιέχεται ο προγραμματισμός του. Αυτό το πρόγραμμα είναι υπεύθυνο για την βιολογική αποστολή του κυττάρου, που θεωρητικά αναπαράγει τον εαυτό του πολλές φορές.
Η ύπαρξη πάμπολλων παροιμιωδών φράσεων για το χρόνο, όπως «σπεύδε βραδέως», «ο χρόνος είναι βάλσαμο», αλλά και «ο έρως χρόνια δεν κοιτά», φανερώνει πόσο έντονα απασχόλησε η έννοια του χρόνου την ανθρώπινη σκέψη.
Ο χρόνος τροφοδότησε θρησκευτικές δοξασίες, εδραίωσε φιλοσοφικά συστήματα και ενέπνευσε όλες τις μορφές της Τέχνης. Και όμως ακόμη παραμένει ασύλληπτος. Είναι αντιληπτός μόνο με γνώμονα κάποιες παραμέτρους του, όπως η έλευση του νέου χρόνου, τον οποίο για κάθε νέα χρονιά που έρχεται προσφέρει τις ευκαιρίες του απολογισμού και της λήψης αποφάσεων για ριζικές αλλαγές στην ζωή μας στο μέλλον. Ο χρόνος της ζωής μας τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το ένα λεπτό διαδέχεται το άλλο και μόλις προλαβαίνουμε τις εικόνες των καθημερινών γεγονότων, και μάλιστα όχι όλες, αλλά μόνο εκείνες που διαδραματίζονται στο στενό μας κύκλο. Οι ώρες - οι ημέρες - οι εβδομάδες - οι μήνες - τα χρόνια περνούν σαν αστραπή. Πόσες φορές δεν σκεφτόμαστε, πότε πέρασαν τα χρόνια! Πότε ήμουν παιδί! Πόσο γρήγορα τρέχει ο χρόνος! Φεύγει ο χρόνος, χωρίς επιστροφή, και κανείς δεν μπορεί δυστυχώς να τον σταματήσει ή να ζήσει δύο φορές. Πόσες φορές δεν λέμε πως αν μπορούσαμε να ξαναζήσουμε τα χρόνια της ζωής μας που πέρασαν, δεν θα τα ζούσαμε όπως τα ζήσαμε, αλλά θα τα γεμίζαμε με νέες σκέψεις (στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα), με σύνεση, με σοφία, με ωραίες και μεγάλες πράξεις. Δεν θα γεμίζαμε λέμε, με εφήμερα πράγματα που φεύγουν αμέσως, με απολαύσεις τη στιγμή που μόνο πίκρα στα χείλη και στην ψυχή αφήνουν μόλις περάσουν, αλλά θα γεμίζαμε τα χρόνια μας, αν τα ξαναζούσαμε, με κάθε τι το αιώνιο, με κάθε τι το άφθαρτο, το στερεό, με κάθε τι το ωραίο, με κάθε τι το μεγάλο. Αλήθεια, πόσες πολύτιμες ώρες, πόσες πολύτιμες μέρες, πόσα πολύτιμα χρόνια της ζωής μας δεν χάθηκαν άσκοπα.
Ζούμε στον αιώνα που ο πολιτισμός μας έφθασε στο ζενίθ. Ζούμε στον αιώνα που η Τεχνική πρόοδος και τα επιτεύγματα του ανθρώπινου νου έφθασαν στο κατακόρυφο. Δεν μας λείπει τίποτα από τα υλικά αγαθά. Και όμως δεν είμαστε ικανοποιημένοι.Και όμως αισθανόμαστε μέσα μας κάποιο κενό, μία ανία. Μας λείπει κάτι. Μας χρειάζεται κάτι.
Και αυτό το κάτι που χρειάζεται στους ανθρώπους της εποχής μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αιωνιότητα. Η εποχή μας χρειάζεται αιωνιότητα. Γιατί το μεγαλύτερο δυστύχημα για την εποχή μας είναι ότι αυτή, παρά τον πολιτισμό ης, παρά τις επιστημονικές ανακαλύψεις, παρά την τεχνική της πρόοδο, κατάντησε απλός κενός χρόνος. Χρόνος αδειανός από πνευματική ουσία που δίνει στην ζωή μας νόημα. Χρόνος αδειανός από πνευματική παρουσία. Πολλοί άνθρωποι της εποχή μας, για να μην πω όλοι, γίνανε μάζα, μάζα χωρίς πνευματικές ανησυχίες, χωρίς πνευματικά ενδιαφέροντα, χωρίς μεγάλα και ωραία ιδανικά.
Πολλές φορές ακούμε γύρω μας ή χρησιμοποιούμε την φράση «ο χρόνος είναι χρήμα» και είναι σωστό. Πράγματι ο χρόνος είναι χρήμα. Μάλιστα χρήμα πολύτιμο, χρήμα από την χρησιμοποίηση του οποίου εξαρτάται η υλική, η ηθική, η πνευματική μας πρόοδος και προκοπή. Σε όλους είναι γνωστό αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας και το οποίο σε πολλά γραφεία είναι σε κορνίζα «ΦΕΙΔΟΥ ΧΡΟΝΟΥ», θέλοντας οι πρόγονοί μας με αυτό να τονίσουν πως κάθε χαμένο δευτερόλεπτο του χρόνου της ζωής μας, είναι σοβαρή και μεγάλη απώλεια, η οποία πολλές φορές μπορεί να έχει τρομακτικές συνέπειες για το μέλλον μας, την πρόοδο, την προκοπή, την ευτυχία για την ζωή μας.
Όλοι είμαστε φειδωλοί σε όλα τα πράγματα της ζωής μια και μόνο σε ένα γινόμαστε σπάταλοι και άσωτοι ξοδεύοντας με χωρίς σκέψεις, χωρίς φειδώ το πολύτιμο χρήμα που λέγεται χρόνος.
Αλλοι σπαταλούν χρόνο εύκολα με χωρίς γνώση, γιατί δεν έχουν τίποτα με το οποίο να γεμίσουν τις ώρες τους.Αλλοι σπαταλούν γύρω από ένα τραπέζι παίζοντας συγχρόνως και το χρήμα, που τους δίνει την δυνατότητα να ζήσουν αυτοί και η οικογένειά τους. Αλλοι σπαταλούν τον χρόνο τους σε διασκεδάσεις χωρίς περιεχόμενο, σε διασκεδάσεις εφήμερες, που αφήνουν άδεια την καρδιά και οδηγούν τον άνθρωπο στο χαμό του.
Και οι περισσότεροι σπαταλάμε τον χρόνο σε πολύωρες αργοσχολίες, καταντήσαμε άσωτοι του χρόνου με ώρες αργίας, με ώρες περιέργειας, με ώρες κοσμικών εκδηλώσεων ανόητων, με ώρες ανούσιων θεαμάτων και αναγνωσμάτων, με ώρες χαμένες για τις οποίες θα πρέπει να προβληματιστούμε, γιατί τις σκοτώσαμε και μία μέρα οι χαμένες αυτές ώρες της ζωής μας μπορεί να μας εκδικηθούν.
Την ζωή μας, το παρόν και το μέλλον της, την έχουμε μέσα στην παλάμη μας, μέσα στα χέρια μας, όχι γραμμένη, μα πραγματικά σαν κάτι πολύτιμο και εύθραυστο.Θα πρέπει να την προσέξουμε.
Στα χέρια μας είναι να ευτυχίσουμε και στα χέρια μας είναι να δυστυχήσουμε, στα χέρια μας είναι να κερδίσουμε την ζωή μας ή να την χάσουμε. Στα χέρια μας είναι να νικήσουμε το θάνατο και στα χέρια μας είναι να κερδίζουμε χρόνο για την ζωή μας. Το χθες δεν ξαναέρχεται, το αύριο δεν είναι σίγουρο, μόνο το σήμερα είναι δικό μας και αν χρονοτριβούμε το χάνουμε και αυτό.

Πηγή: Εφημερίδα Αυλίδα-Βλαχογιάννης Σεβαστός

Διαβάστε περισσότερα...

Ο χρόνος...

«Ο χρόνος δεν ρέει μόνο ως ποταμός γεγονότων. Ρέει και ως ποταμός λήθης. Η λήθη των μεγάλων υπερβατικών στιγμών του ανθρώπου και της ανθρωπότητας είναι το μεγαλύτερο κακό που φέρνει ο πολύς χρόνος. Και οι πνευματικές εορτές κατά τις οποίες συνέβη η άρση του χρόνου, καταντούν εμποροπανηγύρεις καταβυθίσεως μέσα στον χρόνο. Και αντί να εορτάζεται η ανάμνηση, εορτάζεται με περισσή χαρά η λησμονιά. Η λησμονιά της πνευματικής πατρίδας, που ο Όμηρος την ονόμασε Ιθάκη και άλλοι αλλιώς.»

Κάποιοι προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο σε βάρος μας, με προεξέχουσα την (Δ)ΕΗ Α.Ε. Ο χρόνος κυλούσε και κυλά εις βάρος μας. Θα την αφήσουμε????

Διαβάστε περισσότερα...

Λίγο πριν φύγει το 2007...

«Αυτό το χρόνο να ευγνωμονείς:
Τους φίλους, σου που σε συγχωρούν...
Τους εχθρούς, σου που σε κάνουν προσεκτικό...
Τις δυσκολίες, που σε κάνουν αγωνιστικό...
Τις ανάγκες, που σε κάνουν ταπεινό...
Τις κακουχίες, που σε κάνουν δυνατό...
Τις απογοητεύσεις, που σε κάνουν καρτερικό...
Έτσι στο τέλος της χρονιάς θα φτάσεις να είσαι καλύτερος και ευτυχέστερος!!!»

Διαβάστε περισσότερα...

Πέρα από το φράγμα του χρόνου...

Πέρα από το φράγμα του χρόνου

Το κείμενο που ακολουθεί, χειρόγραφο στην αρχική του μορφή, βρέθηκε το καλοκαίρι του 2003 σε ένα σφραγισμένο φάκελο ο οποίος ήταν κολλημένος στο εσωτερικό του οπισθόφυλλου ενός παλιού βιβλίου, έκδοσης του 1965. Το βιβλίο είχε πρόσφατα αγοραστεί στην εκποίηση ιδιωτικής βιβλιοθήκης λόγω θανάτου του ιδιοκτήτη της και δεν ήταν δυνατόν να εντοπιστεί η αρχική του προέλευση, ή οι ενδιάμεσοι κάτοχοί του, εάν υπήρχαν.

«Φίλε αναγνώστη, διαβάζεις αυτές τις γραμμές αφού έχω πια φύγει από αυτό τον κόσμο, ίσως όμως και πριν ακόμα γεννηθώ.
Η ζωή μου ξεκίνησε το 2004, δεν έχει σημασία πού. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ ότι η ζωή μου ήταν αρκετά διαφορετική από αυτή των άλλων ανθρώπων γύρω μου. Έζησα τη ζωή μου σε ένα κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούσαν όλοι οι άλλοι και δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτιόμουνα μήπως δεν έχω τα λογικά μου, ή μήπως απλά δεν υπήρξα ποτέ.
Λένε πώς ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που κυλά και σε παρασέρνει μαζί του, χωρίς ποτέ να μπορείς να ανέβεις κόντρα στο ρεύμα του. Για μένα όμως το ρεύμα του χρόνου είχε αντίθετη κατεύθυνση.
Πάντα, από παιδί, ήμουν άνθρωπός κλειστός και μοναχικός. Αργότερα κατάλαβα πώς δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Φίλους δε μπόρεσα να κάνω στα παιδικά μου χρόνια. Ενώ εγώ μεγάλωνα ένα χρόνο, αυτοί γινόντουσαν ένα χρόνο μικρότεροι, μέχρι που έπαυαν να εμφανίζονται στη γειτονιά. Ήταν «πλέον» πολύ μικροί για να παίζουμε. Στο σχολείο έβρισκα κάθε χρόνο διαφορετικούς συμμαθητές, καθώς αυτοί της προηγούμενης χρονιάς ήταν μια τάξη «κάτω» από εμένα. Μη φαντάζεσαι ότι περπατούσα ανάποδα, ή έβλεπα κάθε κίνηση από το τέλος προς την αρχή. Όχι, η ζωή μου ήταν κανονική, ζούσα τη ροή της κάθε μέρας μαζί με τους γύρω μου, όμως όταν ξημέρωνε, η δική μου νέα μέρα ήταν η προηγούμενη για όλους τους υπόλοιπους. Ο χρόνος, ως φυσικό μέγεθος κινούταν για μένα αντίστροφα, όμως κανένας δε φαινόταν να το αντιλαμβάνεται εκτός από εμένα. Η συμπεριφορά τους ήταν λες και όλα κυλούσαν κανονικά.
Καταλαβαίνω ότι έχεις απορίες, ερωτηματικά, ελπίζω κάποια από αυτά να απαντηθούν στη συνέχεια της διήγησής μου.
Όταν έβγαλα την πρώτη μου ταυτότητα αυτή έγραφε πάνω της ημερομηνία γέννησης το 2004. Ήταν το 1997, κι όμως ποτέ, ακόμα και στα χρόνια που «ακολούθησαν», κανείς δεν έδειξε να εκπλήσσεται.
Αδέρφια δεν είχα, ίσως να απέκτησα μετά, ποιος ξέρει. Η πρώτη μου συνειδητή ανάμνηση ήταν περίπου στην ηλικία των 3 ετών. Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, απλά οι ακαθόριστες, σχεδόν ονειρικές εικόνες που σηματοδοτούν την πρώτη ανάμνηση του κάθε ανθρώπου. Θυμάμαι ακόμα, αμυδρά, τις τραγικές εικόνες από …, όχι αγαπητέ αναγνώστη δεν πρέπει να σου πώ, δεν ξέρω ποιος είναι ο χρόνος που διαβάζεις και δεν έχω το δικαίωμα να σε ταράξω με αυτά που θυμάμαι, αλλά για σένα ίσως δεν έχουν ακόμα συμβεί. Αργότερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας, το 2004, τη χρονιά που γεννήθηκα, όμως και πάλι πρέπει να προσέξω, θα ήταν λάθος να μιλήσω για όσα μπορεί να είναι στο δικό σου μέλλον..
Πολλά χρόνια αργότερα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής μου ο χρόνος μου πρέπει να κυλούσε προς τη σωστή κατεύθυνση. Μετά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο η ροή του αντιστράφηκε και ξαναγύρισα στο 2004 και πιο πίσω. Έτσι έζησα περίπου 8 χρόνια πηγαίνοντας στο 2008 και ξαναγυρίζοντας πίσω στο 2004.
Στο σπίτι οι γονείς μου δεν έδειχναν να παραξενεύονται όταν καθώς εγώ μεγάλωνα αυτοί γινόντουσαν νεώτεροι. Ίσως τα μάτια τους να έβλεπαν κάποια άλλη πραγματικότητα. Ήμουν περίπου 9 ετών όταν προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η ζωή μου δεν κυλά όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία βλέμματα τους και την προσπάθεια της μητέρας μου να μου εξηγήσει ότι ήμουν απλά κουρασμένος και αν έπεφτα να κοιμηθώ την άλλη μέρα όλα θα ήταν μια χαρά. Το επόμενο πρωϊ κρυφάκουσα τη συζήτησή τους για το αν έπρεπε να με δεί κάποιος «ειδικός». Ήταν και οι δύο τους προβληματισμένοι, φαντάζομαι πώς η συμπεριφορά μου θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να ήταν παράξενη από καιρό, καθώς το άγουρο μυαλό μου προσπαθούσε να συμβιώσει με μια πραγματικότητα αντίθετη προς τα βασικά ένστικτα. Ήταν καλοί άνθρωποι οι γονείς μου και στα χρόνια που ακολούθησαν έκαναν ότι μπορούσαν για να με «κάνουν καλά». Με είδαν αρκετοί «ειδικοί» και σχεδόν όλοι τους κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι ήμουν ένα μοναχικό παιδί που «καλό θα ήταν να αποκτήσει μεγαλύτερη επαφή με συνομήλικους του». Κάποιοι μάλιστα ήθελαν να με κρατήσουν για παρακολούθηση, κάτι στο οποίο οι γονείς μου ήταν πάντα αρνητικοί.
Όσο μεγάλωνα έπαψα να λέω αυτά που ένιωθα, προσπάθησα να δείχνω φυσιολογικός. Ίσως επειδή βαρέθηκα τους «ειδικούς», ίσως επειδή δεν ήθελα να βλέπω τους γονείς μου προβληματισμένους, ίσως επειδή απλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα ήταν καλά.
Πρέπει να ήμουν, σε απόλυτους αριθμούς, 18 ετών όταν το 1994 είδα τους γονείς μου να γιορτάζουν τη 1η επέτειο του γάμου τους. Το θεώρησαν απόλυτα φυσιολογικό, έστω και αν εγώ ήμουν 18 ετών, μόλις 5 χρόνια μικρότερος από τη μάνα μου. Εκείνο το βράδυ πήρα την απόφασή μου. Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα σε λίγο δε θα υπήρχε πια, ή δε θα είχε δημιουργηθεί ακόμα, διάλεξε και πάρε ποια έκφραση είναι η πιο αντιπροσωπευτική. Το τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια μορφή θα έπαιρνε η ζωή μου ήταν κάτι που δεν ήθελα να το μάθω, ίσως φοβόμουν.
Την επόμενη μέρα τους ανακοίνωσα ότι θα έφευγα. Είπα πώς ήθελα να ταξιδέψω για λίγο καιρό και μετά να αποφασίσω τι θα κάνω με το μέλλον μου. Έδειξαν να το περίμεναν, δεν υπήρξε καμία αντίρρηση. Δύο μέρες μετά τους αποχαιρέτησα, ήξερα ότι δε θα ξαναγύριζα ποτέ πίσω και νομίζω ότι το ήξεραν και αυτοί. Ήταν πια δύο νέοι άνθρωποι, όμως τα μάτια τους ήταν γερασμένα, τα μάτια των γονιών που έβλεπαν για τελευταία φορά το παιδί τους.
Στην αρχή έκανα κάποια αραιά τηλέφωνα, μετά προτίμησα τις κάρτες και σύντομα γράμματα. Ένα χρόνο μετά, περίπου την ημερομηνία του γάμου τους, φρόντισα να λάβουν ένα απλό μπουκέτο λουλούδια. Δεν τόλμησα να ξαναγράψω ή να ξαναπάρω τηλέφωνο.
Στην πόλη που γεννήθηκα ξαναγύρισα 15 χρόνια αργότερα και μια παρόρμηση με οδήγησε κοντά στο πατρικό του πατέρα μου. Θυμάμαι τις στιγμές σαν τώρα. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό, στεκόμουν σε ένα μικρό πάρκο απέναντι στην πόρτα του σπιτιού. Κάποια στιγμή αυτή άνοιξε και ένα καστανόξανθο αγόρι, περίπου 10 χρονών, πετάχτηκε έξω κρατώντας στα χέρια του την τσάντα του σχολείου του, γελώντας και φωνάζοντας. Ήταν σα να έβλεπα παιδική μου φωτογραφία, δε μπορούσα να κάνω λάθος. Πέρασε το δρόμο προς τη μεριά που στεκόμουν και μόλις με είδε σταμάτησε και στράφηκε προς εμένα. Με πλησίασε αργά, διστακτικά, άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το δικό μου. «Είσαι καλά;» με ρώτησε. «Καλά είμαι, εσύ;» απάντησα. «Να προσέχεις» μου είπε και το βλέμμα του καρφώθηκε στα μάτια μου, γλυκό σαν του μικρού παιδιού που ήταν, και συνάμα προστατευτικό σαν του πατέρα που επρόκειτο να γίνει. «Πρέπει να φύγω τώρα» είπε και πήρε ξανά το δρόμο του. Εκείνη τη μέρα έκλαψα, όσο ποτέ στη ζωή μου. Έκλαψα για το παιδί που ήμουν κάποτε και όσα δεν έζησε, έκλαψα για τους γονείς μου που έχασα με τρόπο πιο τρομακτικό και από το θάνατο, έκλαψα για τη χωρίς νόημα ζωή μου.
Πέρασα τα χρόνια μου ταξιδεύοντας και μελετώντας το χρόνο και τα μυστήρια του. Προσπαθούσα πάντα να βρώ κάποιο νόημα, κάποια λογική ερμηνεία σε αυτό που μου συνέβαινε. Οικονομικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, βλέπεις το να έχεις ζήσει το μέλλον έχει και κάποια πλεονεκτήματα. Τα βιβλία της ιστορίας, οι εφημερίδες, το παρελθόν του κόσμου στον οποίο ζούσα σαν παρείσακτος επισκέπτης, ήταν για μένα το μέλλον.
Ξέρω τι σκέφτεσαι, αν προσπάθησα να παρέμβω, να αλλάξω πράγματα και καταστάσεις. Στην αρχή πίστεψα πώς ίσως κάποια ανώτερη δύναμη είχε δώσει στη ζωή μου αυτή την τροπή ώστε, μέσω εμού, κάποια συμβάντα να εξελιχθούν αλλιώς. Ένα ατύχημα, η προσωπική τραγωδία κάποιου, ακόμα κι ένα συμβάν παγκόσμιας σημασίας, γιατί όχι, βλέπεις αυτή η σκέψη ήταν για μένα θεραπευτική, ίσως η ζωή μου να είχε κάποιο σκοπό. Γρήγορα ανακάλυψα ότι η ελπίδα μου ήταν μάταιη, δε μπορούσα να παρέμβω, δε μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Την κρίσιμη στιγμή που ετοιμαζόμουν να δράσω, κάποιο τυχαίο γεγονός, κάποια απρόβλεπτη, μη καταγεγραμμένη λεπτομέρεια δε μου επέτρεπε να αλλάξω τη ροή των πραγμάτων.
Το παρελθόν μοιάζει με μια στέρεη αλυσίδα, σφυρηλατημένη με τους πόνους και τις χαρές των ανθρώπων που το βίωσαν. Καμία ενέργεια στον τρισδιάστατο χώρο δε μπορεί να διαρρήξει αυτή την αλυσίδα. Διάβασα βιβλία, επιστημονικά και μυθιστορήματα, για τα ταξίδια στο χρόνο, διάβασα για το παράδοξο του χρόνου, το πώς δηλαδή μπορεί κάποιος ταξιδιώτης στο παρελθόν να προβεί σε πράξεις και ενέργειες που θα μπορούσαν να αναιρέσουν την ίδια του την ύπαρξη. Ξέρω από πρώτο χέρι πώς το παράδοξο αυτό δεν υφίσταται. Το παρελθόν είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι, χαραγμένο σε κάποια κοσμική βίβλο από πέτρα, και δεν αλλάζει. Πέρασα τη ζωή μου ζώντας στο δικό σου παρελθόν, στο παρελθόν του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα, όμως όριζα μόνο τη ζωή μου και ίσως ούτε καν αυτή.
Μελέτησα το χρόνο, ως φυσικό μέγεθος, ως φιλοσοφική έννοια, ως καθημερινή πραγματικότητα. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι μια απλή διάσταση. Ο χρόνος είναι μια έννοια την οποία το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει, όπως η έννοια του απείρου. Προσεγγίζουμε τεχνητά το χρόνο μεταφέροντάς τον σε ένα ρολόι ή ένα ημερολόγιο και έτσι μπορούμε να τον αντιληφθούμε ως αντικειμενική πραγματικότητα.
Το χρόνο δε μπορείς να τον ορίσεις, μπορείς μόνο να τον αισθανθείς να περνά, σα μια διαρκή αέναη κίνηση ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο, με μόνη απτή πραγματικότητα το «τώρα». Όλη η ζωή μας δεν είναι παρά μια ακολουθία από άπειρα «τώρα», αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. «Δε μπορείς να βάλεις το πόδι σου δύο φορές στο ίδιο ποτάμι γιατί τα νερά του κυλάνε συνεχώς» είχε πεί ο Ηράκλειτος. Όμως και το «τώρα» δεν ορίζεται μονοσήμαντα. Το «τώρα» του κάθε ανθρώπου είναι έννοια εξαιρετικά προσωπική.
Ίσως τελικά ο χρόνος να είναι πιο συγγενικός με την ψυχή και τη συνείδηση και όχι με το χώρο, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη φυσική. Η αίσθηση του χρόνου δεν είναι πάντα η ίδια. Άλλοτε κυλά γρήγορα και άλλοτε πιο αργά, ή τουλάχιστο έτσι το αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος ανάλογα με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Η λειτουργία της ανάκλησης αναμνήσεων είναι μια καθαρά πνευματική λειτουργία και αποτελεί ένα ταξίδι στο χρόνο, χωρίς όμως να διαφοροποιείται η αντικειμενική θέση του υποκειμένου στον κατά συνθήκη χρόνο.
Το παρελθόν περιλαμβάνει, εκτός από αυτό που συνέβη και όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν, τα οποία όμως για κάποιο λόγο παρέμειναν σε λανθάνουσα κατάσταση. Το μέλλον από την άλλη πλευρά είναι ένα σύνολο πιθανών γεγονότων και καταστάσεων. Όμως ποιος ή τι επιλέγει ποια από αυτά τα γεγονότα θα συμβούν, και άρα θα αποτελέσουν κάποτε παρόν. Μοίρα ή συμπτώσεις, προδιαγεγραμμένη πορεία ή συνειδητή επιλογή, ποια δύναμη κυβερνά το μέλλον; Ποια ήταν η μυστηριώδης δύναμη που έμπλεξε το δικό μου μέλλον με το παρελθόν των άλλων ανθρώπων;
Πολλές φορές ισορρόπησα ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη, αναρωτήθηκα αν ζώ ένα εφιάλτη και σύντομα πρόκειται να ξυπνήσω. Μέσα στα όνειρα ο χρόνος λειτουργεί σε ένα άλλο επίπεδο. Η λογική του συνέχεια ανατρέπεται και κάνει αυθαίρετα άλματα μπρος και πίσω. Πιστεύω ότι κάποια άγνωστη ψυχική λειτουργία διατάραξε την ισορροπία ανάμεσα στην ονειρική και την συνειδητή κατάσταση του εγκεφάλου μου και δε μου επέτρεψε να επανέλθω μετά από κάποιο ονειρικό άλμα. Θα ήμουν ένας απλός ψυχασθενής αν η διαταραχή αυτή δεν παρέσερνε μαζί της και την τρισδιάστατη υπόστασή μου. Ο χώρος και ο χρόνος μου καμπυλώθηκαν αρκετά ώστε να αναστραφούν.
Άραγε η αναστροφή αυτή δημιούργησε κάποιο κενό στο μέλλον που θα έπρεπε να είχα ζήσει; Το 2008, αν οι εκτιμήσεις μου είναι σωστές, έπαψα απλά να υπάρχω, πέθανα; Ή μήπως ένας άλλος εαυτός μου έζησε, θα ζήσει, κανονικά τη ζωή του; Μήπως η καμπύλη του χώρου και του χρόνου μου διχοτομήθηκε και ένα κομμάτι της ακολούθησε λάθος κατεύθυνση, παρασέρνοντας μαζί της και ένα λειτουργικό αντίγραφο της φυσικής μου υπόστασης το οποίο συνέχισε να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του; Μήπως οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμουν σε επαφή έβλεπαν αντανακλάσεις του μέλλοντος;
Και ο φυσικός μου θάνατος, τι ακριβώς θα επιφέρει; Θα είναι απλά το τέλος μιας ζωής που πήρε λάθος δρόμο, ή θα ξανασμίξει τα χωρισμένα κομμάτια του εαυτού μου και θα ξαναβάλει την ύπαρξή μου στη φυσιολογική πορεία της;
Σίγουρα αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι τα προϊόντα ενός διαταραγμένου εγκεφάλου ο οποίος ζεί σε μια πραγματικότητα που έπλασε ο ίδιος, ή για να το πώ πιο απλά, μήπως διαβάζεις τα παραληρήματα ενός τρελού. Δε θα σε αδικήσω γι αυτή σου τη σκέψη, ούτε θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίστροφο. Δεν είναι δυνατόν μέσα από λίγες γραμμές κειμένου να σου μεταφέρω όσα βίωσα σε μια ζωή.
Όσο για την ταυτότητά μου, είσαι σίγουρος πώς θέλεις να τη μάθεις; Μπορεί να είμαι κάποιος που ξέρεις ή κάποιος που θα συναντήσεις, μπορεί να είμαι το αγέννητο παιδί σου, μπορεί να είμαι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αν όμως δε φοβάσαι να ψάξεις και να γνωρίσεις αλήθειες που ίσως σε ταράξουν, θα σου δώσω ένα γρίφο για να λύσεις:
«Ψάξε να βρείς την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»
Αφήνω αυτή την καταγεγραμμένη μαρτυρία ζωής ως μοναδική απόδειξη της παράλογης ύπαρξής μου και του ακούσιου ταξιδιού μου στο χρόνο. Δεν ξέρω αν και πότε θα βρεθεί και θα διαβαστεί, ή από ποιόν. Αν όμως κάποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τα βήματα του γρίφου και μάθει την ταυτότητά μου θα ήθελα να προσπαθήσει να με εντοπίσει στο μέλλον, και να φροντίσει όταν, στην κανονική ροή του χρόνου, θα είμαι ενήλικος να πάρω στα χέρια μου αυτό το κείμενο. Ίσως έτσι βοηθήσω τον εαυτό μου να εκτιμήσει καλύτερα την αξία της ζωής και του χρόνου.»

Το παράξενο αυτό κείμενο θα μπορούσε να ερμηνευθεί με πολλούς τρόπους. Θα μπορούσε να είναι η προσπάθεια κάποιου επίδοξου συγγραφέα και ίσως με κάποιες βελτιώσεις και τροποποιήσεις να μπορεί να θεωρηθεί και ενδιαφέρουσα. Θα μπορούσε να είναι κάποια φάρσα. Θα μπορούσε να είναι ένα δοκίμιο για το χρόνο, γραμμένο με ιδιότυπο τρόπο. Τέλος, θα μπορούσε να είναι όντως το «παραλήρημα ενός τρελού», όπως αναφέρεται και σε κάποιο σημείο του ίδιου του κειμένου.
Θα μπορούσε άραγε να είναι αλήθεια; Η απάντηση, αρνητική ή καταφατική, δεν πρέπει να δοθεί βιαστικά. Ας αναρωτηθεί ο καθένας τι γνωρίζει για το χρόνο, για τους φυσικούς νόμους που διέπουν τη ροή του, και για τη σχέση του με την ψυχή. Ο χρόνος είναι το πολυτιμότερο αγαθό στη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά και ένα μεγάλο αίνιγμα. Μήπως τελικά δεν είναι ο χρόνος που κυλά, αλλά οι άνθρωποι που κινούνται μέσα σε αυτόν, όπως ακριβώς κινούνται μέσα στο χώρο;

Διαβάστε περισσότερα...

Ο χρόνος...

«Ο χρόνος που σύμφωνα με την φυσική δεν έχει αρχή και τέλος. Απλά υπάρχει. Τα δευτερόλεπτα που αποτελούν τις ζωές μας. Στιγμές χαράς, στιγμές λύπης, στιγμές ανίας, στιγμές πίεσης, στιγμές θυμού, στιγμές απογοήτευσης, στιγμές έκπληξης, στιγμές, συγκίνησης, στιγμές έρωτα, στιγμές στοργής, στιγμές. Στιγμές και εικόνες. Δευτερόλεπτα που περνούν και γίνονται μνήμες. Όλα μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή, σε ένα δευτερόλεπτο, σε ένα ανοιγόκλειμα των ματιών. Το δεδομένο μπορεί να χαθεί, μέσα σε μια στιγμή… Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, να φτάσεις τα πάντα και υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις, είναι οι στιγμές που νιώθεις ότι το ταβάνι αρχίζει και κατεβαίνει, είναι οι στιγμές που νομίζεις ότι απλά δεν υπάρχεις. Ζούμε με μια λέξη. Οι στιγμές που ζούμε, αυτά τα δευτερόλεπτα που θυμόμαστε όταν κοιτάμε την ζωή μας είναι οι στιγμές που μέσα τους έχουν την λέξη «πολύ». Οι στιγμές που ζούμε πραγματικά είναι όταν αισθανόμαστε πολύ, όταν ερωτευόμαστε πολύ, όταν αγαπάμε πολύ, όταν θυμώνουμε πολύ, όταν πληγωνόμαστε πολύ, όταν η μοναξιά σου είναι «πολύ», όταν γελάμε πολύ, όταν κλαίμε πολύ, όταν φοβόμαστε πολύ, όταν ζούμε πολύ. Αυτή η υπερβολή ή υπέρβαση, ο καθένας μπορεί να την πει όπως αισθάνεται καλύτερα, είναι που σε κάνει να προχωράς και να φτιάχνεις τις στιγμές σου. Προχωράς και οι στιγμές σου μπλέκονται με στιγμές άλλων και τα δικά σου δευτερόλεπτα ενώνονται με δευτερόλεπτά άλλων και γίνονται ένα. Μια ζωή. Περίεργο δεν είναι? Όλη μας η ζωή είναι μπλεγμένα δευτερόλεπτα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από δευτερόλεπτα. Το μόνο πράγμα που είναι δεδομένο και το μόνο πράγμα που είναι κατά δικό μας είναι τα δευτερόλεπτά μας οι στιγμές μας… Τα ίδια δευτερόλεπτα που δημιουργούν την ζωή μας, είναι τα ίδια δευτερόλεπτα που μας κάνουν να ξεχνάμε, να πληγωνόμαστε ή να γιατρευόμαστε και να συνεχίζουμε. Καμιά φορά ο χρόνος είναι τόσο άδικος αλλά είναι και αυτό ένα αντάλλαγμα που δίνεις για τις στιγμές σου. Έχεις 86400 δευτερόλεπτα την μέρα. Ζήσε τα!»

Διαβάστε περισσότερα...