Στις 13 Αυγούστου η ανθρωπότητα κατανάλωσε τους πόρους που της αντιστοιχούν για το 2015...

Ο πλανήτης μπορεί να καλύπτει έως ένα ποσοστό τις ανάγκες του ανθρώπου, είτε παράγοντας τα απαραίτητα για τη συντήρησή του, είτε απορροφώντας τα απόβλητα που παράγει.
Στις 13 Αυγούστου, η ανθρωπότητα κατανάλωσε τους πόρους που αντιστοιχούν στη δυνατότητα του πλανήτη να καλύπτει τις ανθρώπινες ανάγκες μέσω της παραγωγής των οικοσυστημάτων και της ικανότητας απορρόφησης αποβλήτων.
Η Ημέρα Υπέρβασης, η οποία υπολογίζεται από το 1970, έχει μετακινηθεί από τις αρχές Οκτωβρίου το 2000 στις 13 Αυγούστου του τρέχοντος έτους, με την οικολογική υπέρβαση να οφείλεται στην αποψίλωση των δασών, την έλλειψη γλυκού νερού, τη διάβρωση του εδάφους, την απώλεια της βιοποικιλότητας και κυρίως την παγκόσμια υπερθέρμανση.
«Το αποτύπωμα άνθρακα της ανθρωπότητας έχει υπερδιπλασιαστεί από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν ο κόσμος εμφάνισε για πρώτη φορά οικολογική υπέρβαση», δήλωσε ο Μάτις Γουακερνάγκελ, πρόεδρος του Global Footprint Network και συνδημιουργός του συστήματος που υπολογίζει τον ετήσιο προϋπολογισμό βιοχωρητικότητας της Γης.
Αν δε ληφθούν μέτρα, η Ημέρα Υπέρβασης της Γης θα μετακινηθεί στις 28 Ιουνίου το 2030, γεγονός που σημαίνει πρακτικά ότι η ανθρωπότητα χρειάζεται σχεδόν τους διπλάσιους πόρους της Γης για να καλύψει τις ανάγκες της. Αν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μειωθούν κατά 30 τοις εκατό σε σχέση με τα σημερινά επίπεδα έως το 2030, η Ημέρα Υπέρβασης της Γης θα λάβει χώρα στις 16 Σεπτεμβρίου 2030, σύμφωνα με την Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή.
Το 1970 η Ημέρα Υπέρβασης της Γης έλαβε χώρα στις 23 Δεκεμβρίου, αλλά εμφανίζεται σταθερά νωρίτερα από τότε. Το 1980 έλαβε χώρα στις 3 Νοεμβρίου, το 1990 στις 13 Οκτωβρίου και το 2000 στις 4 Οκτωβρίου.
Μεγάλες χώρες με αραιούς πληθυσμούς και πλούσια οικοσυστήματα, όπως η Σενεγάλη και η Καμπότζη, έχουν καλύτερες αποδόσεις σε σχέση με χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα, της οποία η Ημέρα Υπέρβασης ήταν φέτος στις 14 Μαΐου.

Πηγή:www.protothema.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Η εμπορευματοποίηση των ποταμών και της βροχής μας μειώνει όλους...

“Ο πρώτος άνθρωπος που περιέφραξε ενα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει “αυτό είναι δικό μου” και βρήκε ανθρώπους τόσο αφελείς ώστε να τον πιστέψουν ήταν ο πραγματικός θεμελιωτής της πολιτικής κοινωνίας. Απο πόσα εγκλήματα δεν θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος αν κάποιος είχε βγάλει τους πασσάλους και σκεπάσει με χώμα τα χαντάκια και φώναζε στους συνανθρώπους του: Προσοχή στα λόγια αυτού του απατεώνα, είστε χαμένοι αν ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους και η ίδια η γη σε κανέναν” Ο Jean Jacques Rousseau θα αναγνώριζε αυτή τη στιγμή. Τώρα δεν είναι η γη που περικλείουν οι απατεώνες, αλλά όλος ο υπόλοιπος φυσικός κόσμος. Σε πολλές χώρες, και ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο, η φύση αποτιμάται και εμπορευματοποιείται, έτσι ώστε να μπορεί να ανταλλαχθεί με μετρητά. Η προσπάθεια ξεκίνησε με ζήλο από την προηγούμενη κυβέρνηση. Με κόστος £ 100.000, ανέθεσε σε μια ερευνητική εταιρεία να βγάλει μια συνολικά ετήσια τιμή για τα οικοσυστήματα της Αγγλίας. Αφού πήρε τα χρήματα, η εταιρεία ανέφερε ότι αυτή η άσκηση ήταν “θεωρητικά δύσκολο να ολοκληρωθεί και ότι, κατά την άποψη ορισμένων, δεν ήταν μια θεωρητικά σωστή προσπάθεια”. Μερικές από τις υπηρεσίες που παρέχουν τα οικοσυστήματα της Αγγλίας, τόνισε, “μπορεί στην πραγματικότητα να είναι άπειρης αξίας”. Αυτή η σπάνια αναλαμπή κοινής λογικής δεν κατάφερε να αποθαρρύνει τη σημερινή κυβέρνηση από την προσπάθεια να βάλει πρώτη μια τιμή στη φύση και, στη συνέχεια, να δημιουργήσει μια αγορά στην διάθεσή της. Το Ηνωμένο Βασίλειο έχει τώρα μια Επιτροπή Φυσικού Κεφαλαίου, μια Ομάδα Εργασίας για τα Οικοσυστήματα και ένα εμπνευσμένο νέο λεξιλόγιο. Δεν την ονομάζουμε πια φύση: τώρα ο σωστός όρος είναι “φυσικό κεφάλαιο”. Οι φυσικές διεργασίες έχουν γίνει “υπηρεσίες του οικοσυστήματος”, δεδομένου ότι υπάρχουν μόνο για να μας εξυπηρετούν. Λόφοι, δάση και λεκάνες απορροής ποταμών είναι τώρα “πράσινες υποδομές, ενώ η βιοποικιλότητα οι οικότοποι είναι “κατηγορίες περιουσιακών στοιχείων” μέσα σε μια “αγορά οικοσυστημάτων”. Σε όλα θα δοθεί μια τιμή και όλα θα γίνουν εξαργυρώσιμα. Το επιχείρημα υπέρ αυτής της προσέγγισης είναι συγκροτημένο και ευλογοφανές. Οι επιχειρήσεις σήμερα αντιμετωπίζουν το φυσικό κόσμο σα να μην αξίζει τίποτα. Τιμολογώντας τη φύση και ενσωματώνοντας αυτή την τιμή στο κόστος των αγαθών και των υπηρεσιών δημιουργείται ένα οικονομικό κίνητρο για την προστασία της. Σίγουρα είναι ελκυστικό, τόσο για τις επιχειρήσεις όσο και για το κράτος. Η Ομάδα Εργασίας για την Αγορά Οικοσυστημάτων κάνει λόγο για “σημαντικές δυνατότητες ανάπτυξης σε αγορές που σχετίζονται με τη φύση – της τάξης των δισεκατομμυρίων λιρών σε παγκόσμιο επίπεδο”. Η εμπορευματοποίηση, η οικονομική μεγέθυνση, οι αφηρημένη οικονομία, η εξουσία των εταιρειών: αυτές δεν είναι οι διαδικασίες που οδηγούν την παγκόσμια περιβαλλοντική κρίση; Τώρα μας λένε ότι για να σώθει η βιόσφαιρα χρειαζόμαστε περισσότερο από αυτές. Οι πληρωμές για τις υπηρεσίες των οικοσυστημάτων μου φαίνονται σαν το προοίμιο της μεγαλύτερης ιδιωτικοποίησης από τότε που ο απατεώνας του Rousseau αξίωσε για πρώτη φορά την αποκλειστικότητα πάνω στη γη. Η κυβέρνηση έχει ήδη αρχίσει να περιγράφει τους ιδιοκτήτες γης ως “πάροχους” των υπηρεσιών οικοσυστήματος, σα να είχαν δημιουργήσει τη βροχή και τους λόφους και τα ποτάμια και την άγρια ​​φύση που τους κατοικεί. Θα πληρώνονται για τις υπηρεσίες αυτές, είτε από την κυβέρνηση είτε από “χρήστες”. Ακούγεται σαν το σχέδιο για το ΕΣΥ. Η ιδιοκτησία γης από την εποχή του πρώτου απατεώνα περιλάμβανε την σταδιακή συσσώρευση αποκλειστικών δικαιωμάτων, τα οποία κατασχέθηκαν από το λαό. Οι πληρωμές για υπηρεσίες οικοσυστήματος προεκτείνουν την καταπάτηση με το διορισμό του ιδιοκτήτη της γης ως ιδιοκτήτη και υποκινητή της άγριας ζωής, της ροής του νερού, του κύκλου του άνθρακα, των φυσικών διεργασίων που προηγουμένως θεωρούνταν ότι ανήκουν σε όλους και σε κανέναν. Αλλά δεν τελειώνει εκεί. Μόλις ένας πόρος έχει εμπορευματοποιηθεί, έρχονται οι κερδοσκόποι και οι έμποροι. Η Ομάδα Εργασίας για την Αγορά Οικοσυστημάτων μιλά τώρα για “αξιοποίηση της χρηματοοικονομικής εξειδίκευσης του Σίτυ για να αξιολογηθούν οι τρόποι που αυτές οι ανάμικτες πηγές εσόδων και τιτλοποιήσεις ενισχύουν την απόδοση της επένδυσης ενός περιβαλλοντικού ομολόγου” . Αυτό δίνει μια ιδέα για το πόσο μακριά αυτή η διαδικασία έχει προχωρήσει – και για τη μπουρδολογία που έχει αρχίσει να παράγει. Ήδη η κυβέρνηση αναπτύσσει μια αγορά για την εμπορία της άγριας ​​ζωής, πειραματιζόμενη με αυτό που αποκαλεί “αντιστάθμιση της βιοποικιλότητας”. Αν μια μεταλλευτική εταιρεία θέλει να καταστρέψει ένα σπάνιο λιβάδι, για παράδειγμα, μπορεί να αγοράσει άφεση αμαρτιών πληρώνοντας κάποιον για να δημιουργήσει ένα άλλο κάπου αλλού (σημ.: αυτό συμβαίνει ήδη, και εδώ στην Ελλάδα). Η κυβέρνηση προειδοποιεί ότι αυτές οι ανταλλαγές πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο για να αντισταθμιστεί μια “πραγματικά αναπόφευκτη ζημία” και “δεν πρέπει να γίνουν μια άδεια για καταστροφή”. Αλλά από τη στιγμή που η βασική αρχή έχει καθιερωθεί και η αγορά λειτουργεί, για πόσο καιρό θα εκτιμούν ότι η αυτή η γραμμή θα κρατήσει; Η φύση, κάτω από αυτό το σύστημα, θα γίνει εμπορεύσιμη όπως όλα τα άλλα. Όπως και άλλες πτυχές του νεοφιλελευθερισμού, η εμπορευματοποίηση της φύσης ματαιώνει τη δημοκρατική επιλογή. Δεν θα είμαστε πλέον σε θέση να υποστηρίζουμε ότι ένα οικοσύστημα ή ένα τοπίο πρέπει να προστατευθεί γιατί μας δίνει απόλαυση και θαυμασμό. Θα μας πούνε ότι η εγγενής του αξία έχει ήδη υπολογιστεί και, χωρίς αμφιβολία, ότι αποδεικνύεται πως αξίζει λιγότερο από ό,τι οι άλλες χρήσεις για τις οποίες θα μπορούσε να διατεθεί η γη. Η αγορά μίλησε: τέλος της συζήτησης. Όλα αυτά τα μπερδεμένα, υποκειμενικά θέματα, οι κινητήριες δυνάμεις της δημοκρατίας, θα επιλυθούν σε μια στήλη με αριθμούς. Οι κυβερνήσεις δεν θα χρειάζεται να ρυθμίσουν. Η αγορά θα πάρει τις αποφάσεις που οι πολιτικοί αποφεύγουν. Αλλά το εμπόριο είναι ένας άστατος αφέντης, και δεν ανταποκρίνεται σε κανέναν παρά μόνο σε εκείνους με τα λεφτά. Η κοστολόγηση και πώληση της φύσης αποτελεί άλλη μια μεταβίβαση εξουσίας στις εταιρείες και τους πολύ πλούσιους. Μας μειώνει, μειώνει τη φύση. Μετατρέποντας τον φυσικό κόσμο σε μια θυγατρική της εταιρικής οικονομίας, επαναβεβαιώνει το βιβλικό δόγμα της κυριαρχίας. Τεμαχίζει τη βιόσφαιρα σε συστατικά εμπορεύματα: ήδη η ομάδα εργασίας της κυβέρνησης μιλάει για “διαχωρισμό” των υπηρεσιών οικοσυστήματος, έναν όρο που δανείστηκε από προηγούμενες ιδιωτικοποιήσεις. Αυτό μπορεί να έχει νόημα από οικονομική άποψη. Δεν έχει κανένα οικολογικό νόημα. Όσο περισσότερο μαθαίνουμε για το φυσικό κόσμο, τόσο περισσότερο ανακαλύπτουμε ότι οι λειτουργίες του δεν μπορούν να διαχωριστούν με ασφάλεια. Σπάνια θα είναι τα λεφτά που θα βγουν από την προστασία της φύσης συγκρίσιμα με τα λεφτά που βγουν από την καταστροφή της. Η φύση προσφέρει χαμηλά ποσοστά απόδοσης σε σύγκριση με άλλες επενδύσεις. Αν επιτρέψουμε να μετατοπιστεί η συζήτηση από τις αξίες στην αξία – από την αγάπη στην απληστία – παραχωρούμε το φυσικό κόσμο στις δυνάμεις που τον καταστρέφουν. Tραβήξτε τους πασσάλους, γεμίστε το χαντάκι, πάλι μας εξαπατούν.

Πηγή: Του George Monbiot από guardian.co.uk
Αναδημοσίευση: http://antigoldgreece.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα...

«Στο κόκκινο» οι φυσικοί πόροι του πλανήτη...

Σήμα κινδύνου για τους φυσικούς πόρους του εκπέμπει ο πλανήτης, οι οποίοι σε λίγα χρόνια θα αποτελούν παρελθόν, αναγκάζοντας την ανθρωπότητα είτε να επιβιώσει σε ένα φτωχό και στείρο περιβάλλον είτε να αναζητήσει άλλους τρόπους για να καλύψει τις ανάγκες της.
Η ζωή δεν δημιουργήθηκε τυχαία στη Γη. Ο πλανήτης μας διαθέτει το κατάλληλο περιβάλλον για να μπορέσει να αναπτυχθεί και να επιβιώσει ένας ζωντανός οργανισμός. Κάθε ημέρα, τα δάση και τα φυτά παράγουν το οξυγόνο που αναπνέουμε, τα ποτάμια και τα υπόγεια ύδατα δίνουν νερό, το έδαφος και τα ζώα παρέχουν τροφή και τα ορυκτά παράγουν ενέργεια και πρώτες ύλες για τα προϊόντα που χρησιμοποιούμε.
Ομως, οι φυσικοί πόροι δεν είναι ανεξάντλητοι. Οι περισσότεροι όπως οι υδρογονάνθρακες (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κ.ά.) και τα ορυκτά δημιουργήθηκαν έπειτα από δισεκατομμύρια χρόνια χημικών και φυσικών αντιδράσεων στο υπέδαφος της Γης και θα χρειαστούν άλλον τόσο χρόνο να ξαναδημιουργηθούν. Η αύξηση του πληθυσμού και ο πολλαπλασιασμός της κατανάλωσης τους εξαντλεί και πολλοί θα έχουν σωθεί μέχρι το τέλος του αιώνα. Ερευνα της διεθνούς οργάνωσης WWF, που ολοκληρώθηκε το 2010, αποκάλυψε πως οι ανάγκες της ανθρωπότητας σε φυσικούς πόρους είναι ήδη 50% περισσότερες από όσες μπορεί να προσφέρει η Γη.

Το μεγάλο στοίχημα
Η κάλυψη της παγκόσμιας ζήτησης σε ενέργεια είναι το «μεγάλο στοίχημα» του 21ου αιώνα. Οι φυσικοί και εξαντλήσιμοι πόροι, όπως είναι το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, ο άνθρακας, το ουράνιο και ο λιθάνθρακας, παραμένουν οι βασικές πηγές ενέργειας, ενώ οι ανανεώσιμες πηγές αντιπροσωπεύουν μόλις το 19% της παγκόσμιας κατανάλωσης. Η συστηματική και αυξανόμενη εκμετάλλευση των φυσικών ενεργειακών πόρων τα τελευταία 100 χρόνια, μείωσε κατά πολύ τα διαθέσιμα αποθέματα.
Από τα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα πετρελαίου έχει αντληθεί ήδη το 50% και οι 164,4 δισ. τόνοι που απομένουν, αρκούν για 40 ακόμη χρόνια, με μέση ημερήσια κατανάλωση 80 εκατομμύρια βαρέλια. Τα στατιστικά στοιχεία μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών, όπως η BP και η Chevron, δείχνουν ότι το διαθέσιμο πετρέλαιο θα έχει τελειώσει έως το 2050 και ότι η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού -στα 8 δισ. το 2030- θα ανεβάσει την ημερήσια παραγωγή στα 113 εκατομμύρια βαρέλια.
Τα αποθέματα φυσικού αέριου, με τους σύγχρονους ρυθμούς άντλησης, εκτιμάται ότι θα εξαντληθούν σε 70 χρόνια. Το φυσικό αέριο είναι η δεύτερη βασική πηγή ενέργειας μετά το πετρέλαιο και παράγει περίπου το 25% της παγκόσμιας ζήτησης. Η παραγωγή του αυξήθηκε 2,5 φορές από το 2000 έως το 2010, με αποτέλεσμα να γίνεται απαραίτητο σε περισσότερες περιοχές, εκτός Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής, όπου ήδη υπάρχει η μεγαλύτερη κατανάλωση.
Η πυρηνική ενέργεια, η οποία κατέχει το 14% στο παγκόσμιο ενεργειακό μίγμα, δεν συγκαταλέγεται στις ανανεώσιμες πηγές, καθώς η βασική πρώτη ύλη της, το ουράνιο, υπολογίζεται πως θα τελειώσει σε 80 χρόνια. Οι εκτιμήσεις δεν μπορούν να είναι ακριβείς, καθώς όλα εξαρτώνται από τις τιμές στην αγορά και την αύξηση της ζήτησης. Η τελευταία είναι μάλλον αναπόφευκτη, ειδικά για την πολυπληθή Ασία, η οποία, σταδιακά, ενστερνίζεται τον δυτικό και καταναλωτικό τρόπο ζωής.
Αν κάθε Ασιάτης καταναλώνει όση ενέργεια χρησιμοποιεί κάθε Ευρωπαίος στην καθημερινότητά του, τότε η ενεργειακή ζήτηση θα είναι οκτώ φορές μεγαλύτερη.

Υπό εξαφάνιση χρυσός, ασήμι και ορυκτές πρώτες ύλες
Στις ορυκτές πρώτες ύλες βασίζεται όλος ο ανθρώπινος πολιτισμός και η εξέλιξή του. Τα κτίρια, οι δρόμοι, τα αντικείμενα καθημερινής χρήσης και τα τεχνολογικά προϊόντα, από τα κινητά τηλέφωνα μέχρι τα αεροπλάνα και τα διαστημόπλοια, παράγονται από τους ορυκτούς πόρους. Τα ορυκτά χωρίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες: α)τα μεταλλικά όπως ο σίδηρος, ο χρυσός, το ασήμι, το νικέλιο κ.ά., β) τα βιομηχανικά ορυκτά (μπετονίτης, γύψος κ.ά.), γ) τα λατομικά υλικά και μάρμαρα. Η ποσότητά τους στη Γη είναι πεπερασμένη και η υπερεντατική χρήση τους τα τελευταία 150 χρόνια έχει μειώσει δραματικά τα διαθέσιμα αποθέματα, στον βαθμό που οι επιστήμονες προβλέπουν ότι έως το 2100 τα περισσότερα θα έχουν εξαντληθεί. Ο χρυσός, ο ψευδάργυρος, το ασήμι, το αντιμόνιο και το παλλάδιο είναι οι πρώτες ορυκτές πρώτες ύλες που θα «στερέψουν» μέσα στα επόμενα 50 χρόνια.
Τα εναπομείναντα διαθέσιμα κοιτάσματα χρυσού, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού, εκτιμώνται σε 42.000 τόνους, ποσότητα ελάχιστη σε σχέση με τους περίπου 2.500 τόνους που εξορύσσονται ετησίως. Υπό εξαφάνιση βρίσκεται και ο κασσίτερος, με τα πιο απαισιόδοξα σενάρια να προβλέπουν ότι θα έχει τελειώσει έως το 2028, ενώ δύο χρόνια αργότερα εκτιμάται πως θα έχει εξαντληθεί και ο μόλυβδος, η βασική πρώτη ύλη στις μπαταρίες και στην παραγωγή βαφών. Εως το τέλος του 21ου αιώνα θα έχουν εξαντληθεί και οι διαθέσιμες ποσότητες χαλκού, οι οποίες δεν ξεπερνούν το 1 δισ. τόνους, δεδομένου ότι η ετήσια παραγωγή κυμαίνεται στα 20 εκατομμύρια τόνους.

Ο χαλκός
Ο χαλκός είναι από τα πιο δεδομένα υλικά και χρησιμοποιείται στις ηλεκτρικές εγκαταστάσεις, στην οικοδομική δραστηριότητα, τη βιομηχανία και τις μεταφορές.
Τα νούμερα για τα περισσότερα μέταλλα δεν είναι απόλυτα, καθώς έχουν εντοπιστεί και συνεχώς εντοπίζονται νέα κοιτάσματα. Πολλά από αυτά βρίσκονται σε μεγάλα βάθη ή στους βυθούς των ωκεανών, γι’ αυτό και δεν είναι καθόλου εύκολο να εξορυχθούν με τη σύγχρονη τεχνολογία, ενώ το κόστος είναι τεράστιο, λόγω της μεγάλης ποσότητας ενέργειας που απαιτείται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο σίδηρος και το νικέλιο, μέταλλα που υπάρχουν σε αφθονία στον φλοιό της Γης, αλλά δεν υπάρχει τεχνολογία για να εξορυχθούν από τα 6.370 χιλιόμετρα βάθος, όπου η θερμοκρασία είναι 1.200 βαθμοί Κελσίου.
Μία βιώσιμη λύση είναι η ανακύκλωση των μετάλλων, η οποία έχει αρχίσει να αυξάνεται (ειδικά στον χαλκό), καλύπτοντας πλέον το 35% της παγκόσμιας ζήτησης. Ομως, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, η ανάγκη για τις ορυκτές πρώτες ύλες θα μεγαλώσει τόσο πολύ στις επόμενες δεκαετίες που, όσο και να αυξηθεί η ανακύκλωση, θα είναι αδύνατο να καλυφθεί η ζήτηση διεθνώς.

Τα δάση
Τα δάση είναι οι πνεύμονες της Γης. Παράγουν οξυγόνο και φιλτράρουν τον αέρα συγκρατώντας τους βλαβερούς ρύπους στην ατμόσφαιρα. Ταυτόχρονα, ρυθμίζουν το κλίμα, απορροφώντας σχεδόν 300 δισ. τόνους διοξειδίου του άνθρακα ετησίως, 40 φορές περισσότερους ρύπους απ’ όσους εκπέμπονται από την καύση των παραδοσιακών πηγών ενέργειας. Εν τούτοις, η αυξημένη ανάγκη για τροφή και ξυλεία έχει αφανίσει τα 4/5 των δασών του πλανήτη και η καταστροφή συνεχίζεται. Κάθε δύο δευτερόλεπτα, σε κάποιο σημείο της Γης καταστρέφεται ένα δάσος ίσο σε έκταση με ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Ηδη, από τον χάρτη έχει σβήσει το 72% των τροπικών δασών της Ινδονησίας και το 15% του Αμαζονίου, ενώ σε τεράστιο κίνδυνο βρίσκεται το παρθένο δάσος του Κονγκό.

Το πιο σπάνιο αγαθό θα είναι σε λίγα χρόνια το νερό
Το πιο ζωτικό στοιχείο για την επιβίωση των έμβιων όντων βρίσκεται σε αφθονία στον πλανήτη, μιας και οι ωκεανοί καλύπτουν το 71% της επιφάνειας της Γης. Η έλλειψη εστιάζεται στο πόσιμο νερό, αφού το 97,5% της συνολικής ποσότητας είναι αλμυρό και μόλις το 2,5% είναι γλυκό. Από αυτό, περίπου το 70% περιέχεται στους πάγους, σχεδόν το 30% βρίσκεται στον υδροφόρο ορίζοντα και ελάχιστο ποσοστό καταλαμβάνουν τα επιφανειακά νερά, δηλαδή τα ποτάμια και οι λίμνες. Το πόσιμο νερό δεν επαρκεί για να καλύψει τη δίψα και την υγιεινή του παγκόσμιου πληθυσμού και, εάν δεν περιοριστεί η κατανάλωση, σε πολύ λίγα χρόνια θα είναι το πιο σπάνιο αγαθό, όπως προειδοποιούν τα Ηνωμένα Εθνη.
Οι ωκεανοί είναι αστείρευτη πηγή πρωτεΐνης, ενέργειας και μεταλλικών στοιχείων. Παράγουν το μισό οξυγόνο που αναπνέουμε, ορίζουν τις κλιματικές συνθήκες και μεταφέρουν ενέργεια και θρεπτικές ουσίες ανά την υφήλιο. Η επιβίωσή τους κινδυνεύει από την εντατική και ανεξέλεγκτη αλιεία, που έχει μειώσει δραματικά την ιχθυοπανίδα, αλλοιώνοντας παράλληλα την τροφική αλυσίδα. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τροφίμων αναφέρει πως στα μεγάλα ψάρια ο πληθυσμός έχει μειωθεί κατά 90% σε σχέση με το 1950, ενώ τα 3/4 των ιχθυοαποθεμάτων δεν προλαβαίνουν να αναπτυχθούν λόγω της υπεραλίευσης. Αλλη μία σημαντική απειλή για της ζωή στους ωκεανούς είναι η ρύπανση, η οποία προέρχεται κυρίως από πετρελαιοειδή, σκουπίδια και βιομηχανικά απόβλητα. Εμφανείς είναι και οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, με τη στάθμη των ωκεανών να αυξάνει καθώς λιώνουν οι πάγοι από την άνοδο της παγκόσμιας θερμοκρασίας.

Πηγή: http://www.real.gr - ΕΦΗ ΛΑΣΚΑ

Διαβάστε περισσότερα...

Ζούμε με δανεικά σε ό,τι αφορά τους φυσικούς πόρους...

Από τις 21 Αυγούστου και μέχρι το τέλος της χρονιάς οι άνθρωποι θα ζούμε με δανεικά σε ό,τι αφορά τους φυσικούς πόρους της γης.
Κάθε χρόνο η μη κυβερνητική οργάνωση Global Footprint Network (GFN) υπολογίζει την ημέρα κατά την οποία η ανθρώπινη κατανάλωση σε φυσικούς πόρους έχει υπερβεί τους πόρους που μπορεί να προσφέρει ο πλανήτης σε ένα χρόνο.
Για το 2010, όπως ανακοίνωσε η GFN, η ημέρα κατά την οποία θα συμβεί αυτό είναι το Σάββατο 21 Αυγούστου, ενώ πέρυσι ήταν η 25η Σεπτεμβρίου....
"Αυτό σημαίνει ότι σε εννέα μήνες εξαντλήθηκε ο οικολογικός προϋπολογισμός της χρονιάς", δήλωσε ο πρόεδρος της GFN Μάτις Βακερνάγκελ.
Η GFN υπολογίζει τους πόρους που μπορεί να προσφέρει η φύση και τους συγκρίνει με την ανθρώπινη κατανάλωση και τα απόβλητα που αυτή προκαλεί --απορρίματα, αλλά και την εκπομπή αερίων που μολύνουν την ατμόσφαιρα, όπως το διοξείδιο του άνθρακα.
"Στο τέλος της δεκαετίας του '80 το οικολογικό μας αποτύπωμα παγκοσμίως ήταν ίσο με την επιφάνεια της γης. Σήμερα είναι κατά 50% μεγαλύτερο", προσθέτει ο Βακερνάγκελ.
"Αν ξοδέψετε τον ετήσιο προϋπολογισμό σας σε εννέα μήνες, μάλλον θα ανησυχήσετε πολύ: η κατάσταση δεν είναι λιγότερο σοβαρή όταν πρόκειται για τον οικολογικό μας προϋπολογισμό", επισημαίνει ο Βακερνάγκελ.
"Η κλιματική αλλαγή, η απώλεια της βιοποικιλότητας, η αποψίλωση των δασών, η έλλειψη νερού και τροφής είναι σημάδια ότι πλέον δεν μπορούμε να ζούμε με δανεικά".
Σε αυτό το στάδιο, συνεχίζει ο Βακερνάγκελ, τα δεδομένα για την ύφεση του 2008 δεν είναι ακόμα πολύ ξεκάθαρα: "αν και τα πρώτα δεδομένα δείχνουν ότι είχε σημαντική επίδραση στην κατανάλωση, για παράδειγμα στην κατανάλωση ενέργειας που σημείωσε μείωση στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, η κατάσταση δεν ήταν ίδια στην Κίνα".
Για να αντιστραφεί αυτή η τάση πρέπει "να αρχίσει να μειώνεται ο παγκόσμιος πληθυσμός", υπογραμμίζει...

Πηγή:http://www.nooz.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Παρέμβαση για τη βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων...

Ολοκληρωμένη παρέμβαση για τη βιώσιμη διαχείριση των φυσικών πόρων στο πλαίσιο της «πράσινης» ανάπτυξης, εξήγγειλε ο Υφυπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, κ. Γιάννης Μανιάτης, μιλώντας σε Ημερίδα που διοργάνωσε το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, με θέμα «Ορυκτός Πλούτος και Τοπικές Κοινωνίες».
Ο κ. Μανιάτης προανήγγειλε πέντε δράσεις, που αφορούν στην διαμόρφωση της πολιτικής ορυκτών πόρων και περιλαμβάνουν την επανεξέταση, τον εκσυγχρονισμό και την ορθή εφαρμογή του Εθνικού Νομικού και Χωροταξικού Πλαισίου Διαχείρισης, αλλά και την αντιμετώπιση προβλημάτων όπως η σύγκρουση χρήσεων γης.
Οι παρεμβάσεις του Υπουργείου Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, που θα προωθηθούν άμεσα, περιλαμβάνουν:

1. Νομοθετική παρέμβαση για τη λειτουργία των υφιστάμενων λατομείων μαρμάρων, αδρανών υλικών και σχιστολιθικών πλακών, για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος και αποφυγής νέων επεμβάσεων, με σαφή οικονομικά και άλλα ανταποδοτικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες.
2. Αναμόρφωση και εκσυγχρονισμό του Κανονισμού Μεταλλευτικών και Λατομικών Εργασιών (ΚΜΛΕ) -σε αντικατάσταση του υφιστάμενου κώδικα που είχε εκπονηθεί στις αρχές της δεκαετίας του ’80- ώστε να αποτελέσει σημαντικό εργαλείο προστασίας τόσο των εργαζομένων, όσο και του φυσικο-κοινωνικού περιβάλλοντος.
3. Αναμόρφωση και κωδικοποίηση της Νομοθεσίας για την ορθολογική εκμετάλλευση των λατομείων βιομηχανικών ορυκτών, μαρμάρων και αδρανών υλικών, στην κατεύθυνση της πράσινης ανάπτυξης.
4. Ενσωμάτωση της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας VERHEUGEN για τις Πρώτες Ύλες για βιώσιμη διαχείριση των ορυκτών πόρων.
5. Αναδιοργάνωση και ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών, δηλαδή των Επιθεωρήσεων Μεταλλείων Βορείου και Νοτίου Ελλάδος.

Παράλληλα, προχωρά ο εκσυγχρονισμός και η κωδικοποίηση της μεταλλευτικής Νομοθεσίας (Μεταλλευτικός Κώδικας) και στο πλαίσιο αυτό θεσμοθετούνται:

α. Η άδεια εκμετάλλευσης Μεταλλείου για να αρθούν οι υφιστάμενες Νομικές ασάφειες.
β. Ο όρος της πράσινης επιχειρηματικής ευθύνης. Βάσει αυτού, όσες επιχειρήσεις δεν τηρούν τους κανόνες ορθολογικής εκμετάλλευσης και σταδιακής αποκατάστασης του περιβάλλοντος στα εξορυκτικά εργοτάξια, θα αποκλείονται από περαιτέρω σχετικές αδειοδοτήσεις και θα υπόκεινται -χωρίς καμιά παρέκκλιση- στην αρχή «ο ρυπαίνων πληρώνει», με θεσμοθέτηση αυστηρότατων χρηματικών ποινών. Ο όρος αυτός θα επεκταθεί σε όλες τις κατηγορίες ορυκτών.
γ. Εγγυήσεις για την αποκατάσταση του περιβάλλοντος και για τα μεταλλεία, όπως γίνεται για όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες ορυκτών.

Επιπλέον, το Υπουργείο Περιβάλλοντος προωθεί αξιόπιστες δράσεις διαχείρισης των στερεών αποβλήτων, για τη μείωση της παραγωγής τους, ανάκτηση, ανακύκλωση, και αξιοποίησή τους.
«Η χώρα μας, πλούσια σε ορυκτούς πόρους και άρα με μεγάλο όγκο εξορυκτικών απορριμμάτων, οφείλει να πρωτοπορεί στον τομέα αυτό και όχι να είναι ο ουραγός της Ευρώπης», δήλωσε ο κ. Γ. Μανιάτης και πρόσθεσε πως δεν πρόκειται απλά για ζήτημα προστασίας του περιβάλλοντος, αλλά και δημιουργίας μίας νέας αγοράς και νέων ποιοτικών θέσεων εργασίας, στην έρευνα, την ανάπτυξη τεχνολογίας, τα προγράμματα ανακύκλωσης, την κατασκευή και λειτουργία μονάδων επεξεργασίας και εγκαταστάσεων διάθεσης αποβλήτων.

Διαβάστε περισσότερα...

Θα πληρώνουμε και για τους φυσικούς πόρους που αντλούμε...

Κάθε φορά που η θερμοκρασία αυξάνεται κατά ένα βαθμό Κελσίου οι απώλειες στη βιοποικιλότητα φτάνουν το 10%. Αυτό το παράδειγμα χρησιμοποίησε ο επίτροπος για το περιβάλλον κ. Σταύρος Δήμας για να καταδείξει τις δραματικές επιπτώσεις από την υπερθέρμανση του πλανήτη στο φυσικό περιβάλλον και πόσο συνδεδεμένες είναι τελικά οι δύο έννοιες.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει αναθέσει την εκπόνηση μελέτης για τις οικονομικές επιπτώσεις από τις απώλειες στο φυσικό περιβάλλον στον οικονομολόγο κ. Panan Sukhdev και τα πρώτα στοιχεία δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά.
Αν και η έκθεση θα ολοκληρωθεί τον προσεχή Σεπτέμβριο (είναι αντίστοιχη της έκθεσης Στερν για τις κλιματικές αλλαγές) εκτιμά ότι κάθε χρόνο χάνουμε 3-4 δισ. δολάρια λόγω της υποβάθμισης των δασών, των θαλάσσιων οικοτόπων και των υδάτινων πόρων. «Είναι σαν να χρησιμοποιούμε μια τράπεζα. Οταν τρώμε σταθερά από τους τόκους κάποια στιγμή τα χρήματα θα τελειώσουν», δήλωσε χθες σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον κ. Δήμα ο κ. Wikman Anders, μέλος της Ε.Ε., αναφερόμενος στις επιπτώσεις από την υπεράντληση των φυσικών πόρων και τόνισε την ανάγκη να δώσουμε αξία στον πλανήτη.
Μεγάλη σημασία απέδωσε ο κ. Αnders και στο οικολογικό αποτύπωμα που αφήνει ο αναπτυγμένος κόσμος στον πλανήτη, λέγοντας ότι «η Δυτική Ευρώπη είναι πολύ σπάταλη σε φυσικούς πόρους, αφού υπολογίζεται ότι χρησιμοποιεί 3 ολόκληρους πλανήτες. Αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ βαθύ το αποτύπωμα που αφήνουμε στις αναπτυσσόμενες χώρες και πρέπει να αναπροσαρμόσουμε πολύ γρήγορα την πολιτική μας».
Οι ομιλητές του συνεδρίου για τη βιοποικιλότητα που διοργανώθηκε στην Αθήνα από την Ε.Ε. και ολοκληρώθηκε χθες, υποστήριξαν ότι ήρθε η ώρα ώστε να αρχίσουμε να πληρώνουμε για τους φυσικούς πόρους που αντλούμε από το περιβάλλον, υιοθετώντας ένα μοντέλο αντίστοιχο με εκείνο των αερίων του θερμοκηπίου όπου μετά το 2012, οι βιομηχανίες θα πληρώσουν για το σύνολο των ρύπων που εκπέμπουν.
Σαν παράδειγμα ο κ. Μarghescu Tamas, από τη Διεθνή Ένωση για την Προστασία της Φύσης (μέλος της είναι και το ΥΠΕΧΩΔΕ), έφερε το Μόναχο, όπου οι αγρότες πληρώνουν 250 ευρώ ανά εκτάριο των αγροκτημάτων που αντλούν νερό, ενώ η κυβέρνηση τους έχει αναγκάσει να μειώσουν τα λιπάσματα που χρησιμοποιούν για τα βοσκοτόπια.
Η Γενική Γραμματεία του ΟΗΕ έχει υπολογίσει ότι το κόστος προσαρμογής και ανάπλασης του πλανήτη από τις κλιματικές αλλαγές θα κυμανθεί μεταξύ 23 έως και 56 δισ. ευρώ Ολοκληρώνοντας τις εργασίες της διεθνούς διάσκεψης για την προστασία της χλωρίδας και της πανίδας, ο κ. Δήμας χαρακτήρισε ενδιαφέρουσες τις προτάσεις και τα μέτρα που συζητήθηκαν για την προστασία της φύσης, υπογράμμισε όμως ότι ξεκινά ένας αγώνας δρόμου για να περισώσουμε τον «ιστό της ζωής», όπως χαρακτήρισε, τη βιοποικιλότητα.
Η χώρα μας εμφανίζεται πάνω από το μέσο ευρωπαϊκό όρο σε ό,τι αφορά την προστασία των ευαίσθητων οικοσυστημάτων, εντάσσοντας στο δίκτυο «Natura 2000» περί το 22% της ελληνικής επικράτειας. Ωστόσο χρειάζεται να γίνουν πολύ περισσότερα βήματα, καθώς ακόμη και αυτή η προστασία δεν είναι αποτελεσματική, καθώς οι περισσότεροι φορείς λειτουργούν χωρίς πόρους και διαχειριστικά προγράμματα, ενώ έλλειμμα υπάρχει και στην εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.
Ο κ. Δήμας τάχθηκε κατά των μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων που, όπως είπε, είναι καταστροφικά για το περιβάλλον και εξέφρασε προβληματισμό για το εάν είναι ορθή η περιβαλλοντική μελέτη για την εκτροπή του Αχελώου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει βάλει για τα καλά στο μικροσκόπιό της το έργο, πηγαίνοντας από ό,τι φαίνεται κόντρα στους σχεδιασμούς του ΥΠΕΧΩΔΕ, που το προβάλλει ως ένα μεγάλο περιβαλλοντικό έργο.

Πηγη: Πρωτο Θεμα- Μαριάννα Τζάννε

Διαβάστε περισσότερα...