Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

Λίγο πριν φύγει το 2007...


«Αυτό το χρόνο να ευγνωμονείς:
Τους φίλους, σου που σε συγχωρούν...
Τους εχθρούς, σου που σε κάνουν προσεκτικό...
Τις δυσκολίες, που σε κάνουν αγωνιστικό...
Τις ανάγκες, που σε κάνουν ταπεινό...
Τις κακουχίες, που σε κάνουν δυνατό...
Τις απογοητεύσεις, που σε κάνουν καρτερικό...
Έτσι στο τέλος της χρονιάς θα φτάσεις να είσαι καλύτερος και ευτυχέστερος!!!»

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2007

Ο λόγος που δεν έρχεται ο Αϊ Βασίλης...Εκδοχή 1η...

Διαβάστε περισσότερα...

Ο λόγος που δεν έρχεται ο Αϊ Βασίλης...Εκδοχή 2η...

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2007

Ακολουθώντας την ελπίδα...



«Η Nιότη βάδιζε μπροστά κι εγώ την ακολουθούσα και σε μια στιγμή φτάσαμε σ' ένα χωράφι μακρινό. Εκεί σταμάτησε και κοίταξε ψηλά τα σύννεφα που αργοσάλευαν στην κόψη του ορίζοντα σαν ένα κοπάδι από άσπρα προβατάκια. Έπειτα κοίταξε τα δέντρα που έτειναν στα ύψη τα γυμνά κλαδιά τους σαν να προσευχόταν θαρρείς στον κύριο του ουρανού για να ξαναβρούν τα φυλλώματά τους. Κι είπα εγώ, "που βρισκόμαστε Nιότη;" Κι εκείνη μου αποκρίθηκε, "είμαστε στον αγρό της ταραχής. Έχε τον νου σου!" Κι είπα εγώ, "πάμε να φύγουμε. Με τρομάζει τούτη η ερημιά, κι η θέα των σύννεφων και των γυμνών δέντρων σφίγγει την καρδιά μου με λύπη". Κι εκείνη μίλησε και είπε, "έχε υπομονή. Η ταραχή είναι η αρχή της γνώσης". Κοίταξα τότε γύρω μου και είδα μια οπτασία να προχωρά με χάρη προς εμάς και αμέσως ρώτησα, "ποια είναι τούτη η γυναίκα;"
Κι η Nιότη απάντησε, "αυτή εδώ που βλέπεις είναι του Δία η κόρη, της Tραγωδίας η Μούσα, η Μελπομένη". "Μακάρια Nιότη!" αναφώνησα τότε, "τι γυρεύει η Tραγωδία από μένα, όσο βρίσκεσαι στο πλάι μου εσύ;" Κι εκείνη μου αποκρίθηκε, "ήρθε να σου δείξει τη γη και τον πόνο της, γιατί όποιος δεν γνώρισε τον πόνο, δεν θα γνωρίσει ποτέ του και χαρά". Κι ένα χέρι άπλωσε τότε εμπρός στα μάτια μου το πνεύμα, κι όταν το τράβηξε, η Nιότη είχε χαθεί, κι εγώ βρισκόμουν μόνος, γυμνός από κάθε γήινο ντύμα. Αναφώνησα, "κόρη του Δία, που χάθηκε η Nιότη;" Εκείνη δεν απάντησε. Με πήρε κάτω από τα φτερά της και μ' ανέβασε σε μια υψηλή βουνοκορφή. Κάτω από τα πόδια μου είδα να απλώνεται η γη κι όλα όσα έκλεινε μέσα της, αραδιασμένα σάμπως σελίδες από βιβλίο, όπου ήταν γραμμένα τα μυστικά όλου του κόσμου. Στάθηκα γεμάτος φόβο και απεφάσισα να αποκρυπτογραφήσω τα σύμβολα της Ζωής. Κι είδα πράγματα φοβερά: τους Aγγέλους του Oυρανού να μάχονται με τους Δαίμονες της Δυστυχίας, κι ανάμεσα τους να στέκει ο Άνθρωπος, και να τον τραβά άλλοτε η Ελπίδα και άλλοτε η Απόγνωση. Είδα το Μίσος και την Αγάπη να παίζουν με του Ανθρώπου την καρδιά. Η Αγάπη να κρύβει την ενοχή του και να του παίρνει το νου με το κρασί της υποταγής, του επαίνου και της κολακείας. Το Μίσος να τον προσκαλεί, να σφραγίζει τα' αυτιά του και να τυφλώνει τα μάτια του εμπρός στην αλήθεια. Κι είδα την πόλη να ζαρώνει σαν ένα παιδί από τις φτωχογειτονιές της και ν' αρπάζεται από το ρούχο του γιου του Αδάμ. Κι είδα από μακριά τα όμορφα χωράφια να κλαινε για τον πόνο του ανθρώπου. Είδα τους ιερείς να αφρίζουν σαν πονηρές αλεπούδες και τους ψεύτικους μεσσίες να συνομωτούν ενάντια στην ευτυχία του ανθρώπου.
Κι είδα τον άνθρωπο να καλεί τη Σοφία για τη σωτηρία του, μα εκείνη δεν άκουγε τις κραυγές του, γιατί κάποτε την είχαν περιγελάσει όταν του μιλούσε στους δρόμους της πόλης. Κι είδα κήρυκες να στρέφουν το βλέμμα τους με λατρεία στους ουρανούς, ενώ οι καρδιές τους ήταν θαμμένες μέσα στους λάκκους της Απληστίας. Είδα τους νομοθέτες να φλυαρούν νωχελικά και να πουλούν τα εμπορεύματά τους στις αγορές της απάτης και της υποκρισίας. Είδα γιατρούς να παίζουν με τις ψυχές των απλοϊκών και των εύπιστων ανθρώπων. Είδα τους αμαθείς να κάθονται μαζί με τους σοφούς, να ανεβάζουν το παρελθόν τους στο θρόνο της δόξας, να καλλωπίζουν το παρών τους με τα ρούχα της χλιδής και να προετοιμάζουν το κρεβάτι της πολυτέλειας για το μέλλον. Είδα φτωχούς εξαθλιωμένους να σπέρνουν τον σπόρο και δυνατούς να θερίζουν την σοδειά τους και από κοντά το φόβο της τιμωρίας, που ψεύτικα τον ονομάζουν Νόμο, να στέκεται φρουρός. Είδα τους κλέφτες της Άγνοιας να λεηλατούν τους θησαυρούς της Γνώσης, ενώ οι φύλακες του φωτός είχαν χαθεί μέσα στο σκοτάδι της αδράνειας. Και είδα τις δυνάμεις της Γνώσης να πολιορκούν την πολιτεία των Κληρονομημένων Προνομίων αλλά ήταν πολύ λίγες αυτές οι δυνάμεις και σύντομα διαλύθηκαν.
Και είδα την Λευτεριά να περπατάει μόνη, χτυπώντας πόρτες, αναζητώντας καταφύγιο, αλλά κανένας δεν εισάκουγε την παράκλησή της. Έπειτα είδα την Ασωτία να βηματίζει με μεγαλοπρέπεια και το πλήθος να την ονομάζει Λευτεριά. Είδα την θρησκεία θαμμένη στα βιβλία, και την Αμφιβολία να στέκεται στη θέση της. Κι είδα τον Άνθρωπο να φορά τα ρούχα της Υπομονής αλλά ήταν το ντύμα της Δειλίας και να ονομάζει την παραίτηση Ανεκτικότητα και το φόβο Ευγένεια. Είδα τον εισβολέα να κάθεται και να τρωγοπίνει στο τραπέζι της Γνώσης και να μιλά ανόητα, ενώ οι καλεσμένοι σιωπούσαν. Είδα το χρυσάφι στα χέρια του σπάταλου, μέσο για τα άθλια χέρια του. Και στα χέρια του τσιγκούνη σαν δόλωμα για το μίσος αλλά στα χέρια του σοφού δεν είδα χρυσάφι. Όταν τα είδα όλα αυτά, φώναξα με πόνο, " Ω κόρη του Δία, είναι αυτή πραγματικά η Γη; είναι αυτός ο Άνθρωπος;" Με φωνή απαλή αλλά γεμάτη λύπη μου αποκρίθηκε, "αυτό που βλέπεις είναι το μονοπάτι της Ψυχής, κι είναι στρωμένο με κοφτερές πέτρες και γεμάτο αγκάθια. Αυτή είναι η σκιά του Ανθρώπου. Αυτή είναι η Νύχτα! Αλλά περίμενε! Σύντομα θα έρθει το Πρωί!"
Έπειτα, ακούμπησε απαλά το χέρι της πάνω στα βλέφαρα των ματιών μου, και όταν το τράβηξε, σαν θαύμα, ξανάδα την Νιότη να περπατάει δίπλα μου, και μπροστά από εμάς, οδηγήτρα στον δρόμο μας, να βαδίζει η Ελπίδα.»

Kahlil Gibran

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2007

Προσωπική υπόθεση η δικαίωση...


«Αν δεν κτυπούσανε τα κύματα εκείνους τους βράχους στ' ακροθαλάσσι, δε θα καμάρωνες το σχήμα τους. Έτσι δεν είναι; Στοιχίζει ακριβά η πείρα, αγόρι μου. Στοιχίζει πανάκριβα η σοφία της ψυχής. Γιατί η σοφία του μυαλού είναι άλλο πράμα. Την αποκτά κανείς με τη γνώση. Τούτη δω που σου λέω, η σοφία της ψυχής, αποκτιέται μόνο με πόνο. Κάποιες στιγμές αναρωτιέμαι αν αξίζει τον κόπο. Δεν ξέρω. Άντε βάλε τσίπουρο. Σαν το νερό πάει το άτιμο… Κάποτε πίστεψα κι εγώ όπως πολλοί άλλοι, πως θα' φτιαχνα από την αρχή τον κόσμο. Τα' δωσα όλα. Δεν κράτησα ουτ' ένα ψίχουλο για τον εαυτό μου. Γιατί έτσι είμαι γω, π' ανάθεμά με. Ή αδειάζω το ποτήρι μου ή δεν το λερώνω καθόλου. Δεν έγινε τίποτα. Ο κόσμος στο χειρότερο πάει. Και ξέρεις ποιό είναι το παράξενο; Δεν αισθάνομαι χαμένος. Προδομένος. Προσωπική υπόθεση, φίλε, η δικαίωση. Καθένας χαράσσει με το σουγιαδάκι του ένα σήμα στο δέντρο της ζωής. Είναι μερικοί, που χαράσσοντας αυτό το σήμα, τους ξεφεύγει το μαχαίρι και πληγώνονται. Είναι γιατί ήταν πολύ παθιασμένοι εκείνη τη στιγμή. Είναι γιατί τρέμανε τα χέρια τους από τα πολλά όνειρα. Είναι γιατί τα μάτια τους είχαν θαμπωθεί από την ομορφιά του κόσμου. Ε! Δεν έπαψε η γή να γυρίζει,ε;…»

Αλκυόνη Παπαδάκη

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2007

Η σκέψη είναι ένα μπαλόνι...


«Η σκέψη είναι ένα μπαλόνι. Όσο το φουσκώνεις τόσο μεγαλώνει. Όσο μεγαλώνει τόσο πιο ψηλά σε πάει. Όσο πιο ψηλά σε πάει τόσο πιο μακρύα από τον κόσμο βρίσκεσαι. Αλλά και τόσο πιο μικρά φαίνονται όλα πάνω του.
Η σκέψη είναι ένα μπαλόνι. Όταν το φουσκώνεις, ότι είναι ζωγραφισμένο πάνω του διογκώνεται. Όταν το φουσκώσεις ελάχιστα, είναι εύπλαστο και συνήθως άχρηστο.
Όταν φουσκώνεις πολλά μπαλόνια μπορεί να ζαλιστείς.
Η σκέψη είναι ένα μπαλόνι.Μερικές φορές ο αέρας του πρέπει να μένει μέσα. Ρουφώντας τον τέτοιες φορές ακούγεσαι αστείος. Αν σου φύγει την ώρα που το φουσκώνεις, πετάει σαν τρελό. Αργά ή γρήγορα θα ξεφούσκωνε έτσι κι αλλιώς.
Η σκέψη είναι ένα μπαλόνι. Για τα παιδιά είναι κατι μαγικό, ένα παιχνίδι. Για τους μεγάλους είναι ενα λάστιχο γεμάτο αέρα. Για τους πρωτοπόρους είναι ένα αερόστατο. Για τους καρδιοπαθείς είναι μια ελπίδα.
Η σκέψη είναι ένα μπαλόνι. Δε κοστίζει τίποτα, όλοι έχουν φουσκώσει ένα τουλάχιστον. Υπάρχουν όμως και οι φανατικοί συλλέκτες. Και αυτοί που φτιάχνουν σχήματα μ’ αυτό για να προκαλέσουν έκπληξη και θαυμασμό. Σύνηθως αυτοί είναι κλόουν. Η σκέψη είναι ένα μπαλόνι. Αν το παραφουσκώσεις θα σκάσει...»

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2007

Χριστούγεννα με τον Crazy Frog...

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2007

Ευτυχισμένα Χριστούγεννα...

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2007

Πεπρωμένο...


«Πολύ εύκολα παραιτούμαστε μπροστά στο πεπρωμένο. Πολύ εύκολα δεχόμαστε να πιστέψουμε πως τελικά μόνο με το αίμα προχωρά η ιστορία και πως ο πιο δυνατός προοδεύει πατώντας πάνω στους αδύναμους. Αυτό το πεπρωμένο υπάρχει ίσως. Το χρέος όμως των ανθρώπων δεν είναι να το δέχονται, ούτε να υποκύπτουν στους νόμους του. Αν το είχαν αποδεχτεί από τα πρώτα χρόνια της ανθρωπότητας, θα βρισκόμασταν ακόμα στην προϊστορία. Το χρέος των ανθρώπων της κουλτούρας και της πίστης δεν είναι, πάντως, να λιποτακτούν όταν πρόκειται για ιστορικούς αγώνες, ούτε βέβαια να υπηρετούν την αιμοβόρα κι απάνθρωπη πλευρά του εαυτού τους. Το χρέος τους είναι να επιμένουν, να βοηθούν το συνάνθρωπό τους ενάντια σε οτιδήποτε τον καταδυναστεύει, να ευνοούν την ελευθερία του ενάντια στις αντιξοότητες της μοίρας που τον περιζώνουν.Μόνο μ' αυτές τις προϋπόθεσεις η ιστορία προχωρεί πραγματικά, καινοτομεί, με μια λέξη δημιουργεί. Για όλα τα άλλα επαναλαμβάνεται, σαν ένα αιματοβαμμένο στόμα που ξερνά ένα μανιασμένο τραύλισμα...»

Αλμπέρ Καμύ

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2007

Ξημερώνει μια καινούρια μέρα...


«Μην πικραίνεσαι. Είναι όμορφη η ζωή. Πίστεψέ με. Αξίζει να τη ζεί κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές. Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλ' αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή. Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους. Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι από την αρχή. Τώρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς. Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γέρο-ξεκούτης είμαι. Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά. Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει. Προχώρα όρθιος όμως. Έτσι; Aυριο θα 'ναι μια καινούρια μέρα. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα. Δεν ξέρω τίποτ' άλλο να σου πω, Έζησα τόσα χρόνια σ'αυτή τη γη. Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου. Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζεις μέσα στη γυάλα, από φόβο μην πληγωθείς; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα. Κι όταν τσακίζεσαι, να 'χεις το θάρρος να λες: Με γεια μου με χαρά μου. Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζεις. Όταν κυλιέσαι μαζί της. Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα. Κράτα της αναμνήσεις σου και προχώρα… Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ' αυτό το κόσμο. Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γης.»

Αλκυόνη Παπαδάκη

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2007

Προμελέτη ΑΝΚΟ για μετεγκατάσταση οικισμών Μαυροπηγής και Ποντοκώμης...


Η ΑΝΚΟ εκπόνησε προμελέτη η οποία και εξετάζει βασικά σενάρια της μετεγκατάστασης των οικισμών Ποντοκώμης και Μαυροπηγής. Κυριότερα σημεία είναι ότι είναι ανοικτό το ζήτημα για όλα τα ενδεχόμενα. Ενδιαφέροντα σημεία:
•Υπολογίζεται ότι εάν χτιστούν οι νέοι οικισμοί με οικόπεδα θα απαιτηθούν για την Ποντοκώμη 800~900 στρέμματα ενώ εάν προχωρήσουν σε μετεγκατάσταση με έτοιμες κατοικίες τότε θα απαιτηθούν 400~500 στρέμματα. Για τη Μαυροπηγή οι αντίστοιχες εκτάσεις προσδιορίζονται στο μισό.
•Τα σενάρια αναφέρουν πιθανούς χώρους μετεγκατάστασης για την Ποντοκώμη: ΚΤΕΝΑ, ΣΙΔΕΡΑ, ΛΙΒΕΡΑ, ΠΤΕΛΕΑ, ΟΙΝΟΗΣ, ΞΗΡΟΛΙΜΝΗ, ΑΛΩΝΑΚΙΑ, ΣΚΗΤΗ, ΝΕΑ ΝΙΚΟΠΟΛΗ, ΠΡΩΤΟΧΩΡΙ, ΛΕΥΚΟΒΡΥΣΗ
Μετεγκατάσταση των δύο οικισμών μαζί
Δημιουργία Νέας Ποντοκώμης με έτοιμο οικιστικό σύνολο προσκολημμένο σε υφιστάμενο οικισμό
•Το προϋπολογιζόμενο κόστος των νέων υποδομών (αποχέτευση, οδοποιία, ύδρευση,κλπ) υπολογίζεται σε 16.000.000€ για την Ποντοκώμη και το ήμισυ για τη Μαυροπηγή. Τα παραπάνω υπολογίστηκαν με βάση το κόστος Κομάνου και Κλείτους.
•Δεν μπορεί να προσδιοριστεί χρονοδιάγραμμα υλοποίησης των εγκαταστάσεων εάν δεν προσδιοριστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς της περιοχής που θα μετεγκατασταθεί.
•Επίσης γίνεται αναφορά για τους πιθανούς τρόπους αποζημίωσης.

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2007

Tο καλύτερο παιδί...


«Τι βρίσκει μπροστά του ένας νέος όταν κάνει την είσοδό του στην κοινωνία; Ανθρώπους που θέλουν να τον προστατέψουν και ισχυρίζονται ότι τον τιμούν, τον καθοδηγούν, τον συμβουλεύουν. Δεν μιλώ καθόλου για όσους επιθυμούν να τον παραγκωνίσουν, να τον βλάψουν, να τον καταστρέψουν ή να τον εξαπατήσουν. Αν έχει χαρακτήρα υψηλόφρονα και θέλει να τον προστατεύουν τα ήθη του και μόνο, να μη ζητάει τιμές από τίποτε και από κανέναν, να τον καθοδηγούν οι αρχές του και να δέχεται συμβουλές από τα δικά του φώτα και το δικό του φυσικό, ανάλογα με τη θέση του, που την ξέρει καλύτερα από τον καθέναν – τότε μπορεί και να πουν ότι είναι πρωτότυπος, μοναδικός, αδάμαστος. Αν όμως έχει φτωχό μυαλό, αν του λείπει η μεγαλοψυχία κι αν δεν έχει αρχές, αν δεν αντιλαμβάνεται ότι τον προστατεύουν, ότι θέλουν να τον καθοδηγήσουν, αν γίνει όργανο όσων πάνε να τον μεταχειριστούν, τότε είναι, όπως λέγεται, το “καλύτερο παιδί”»

Nicolas Chamfort

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

Ας κουραστούμε...


«Δεν μου αρέσει να κουράζομαι μόνο εγώ. Θέλω μαζί μου και συ να κουράζεσαι Είναι να μη νοιώθει κανείς κουρασμένος. Με κείνη τη στάχτη που πέφτει το φθινόπωρο στις πολιτείες με κάτι που δεν θέλει ν΄ ανάβει και που λίγο - λίγο μαζεύεται πάνω στα ρούχα μαςκαι σιγά - σιγά πέφτει μέσα στις καρδιές και τις ξεθωριάζει. Νοιώθω κούραση απ΄ τις κακιές θάλασσες Κι απ' τη μυστήρια γη. Είμαι κουρασμένος με τις κότες:Ποτέ δεν μπορέσαμε να μάθουμε. Τι σκέφτονται,Και μας κοιτάζουν μ' αδιάφορα μάτια Χωρίς καν να νοιάζονται για τους ανθρώπους. Για μια φορά σε καλώ Να κουραστούμε απ΄ τα τόσα αντικείμενα Απ' τα σκάρτα φαγητά Και την καλή ανατροφή. Ας κουραστούμε με το να μη πηγαίνουμε στη Γαλλία, Κι ας κουραστούμε δυο μέρες τη βδομάδα Που έχουν πάντα το ίδιο όνομα Και που μας ακουμπάνε σαν πιάτα στο τραπέζι Χωρίς λόγο Και μας ξεσηκώνουν άδοξα. Τελικά ας πούμε την αλήθεια, πως ποτέ δε συμφωνήσαμε με κείνες τις νύχτες, που μπορείς να τις συγκρίνεις με καμήλες ή με μύγες. Έτυχε να δω πολλά μνημεία Που έστησαν για τους μεγάλους Τους γαϊδάρους της ενεργητικότητας. Στο ίδιο σημείο βρίσκονται, ακίνητοι Με τα σπαθιά τους στα χέρια τους Πάνω στα θλιβερά τους άλογα. Κουράστηκα πια μ' αυτά τα αγάλματα Δεν την αντέχω τόση πέτρα. Αν συνεχίσουμε να γεμίζουμε τον κόσμο Με ακίνητους Πως θα ζήσουνε οι ζωντανοί; Κουράστηκα με τις αναμνήσεις. Θέλω, όταν γεννιέται ο άνθρωπος Να μυρίζει τα λουλούδια και το φρέσκο χώμα, Την άψογη φωτιά Κι όχι αυτό που όλοι ανάσαιναν. Αφήστε ήσυχους αυτούς που γεννιούνται! Μεριάστε να μεγαλώσουν. Μην τα 'χετε σκεφτεί όλα γι' αυτούς. Μην τους διαβάζετε το ίδιο βιβλίο. Αφήστε τους ν' ανακαλύψουν την αυγή Και να δώσουν όνομα στα φιλιά τους. Θέλω να κουραστείς μαζί μου Για κάθε τι ωραίο Για καθετί που μας γερνάει Για καθετί που το' χουν έτοιμο Για να κουράσουν τους άλλους. Ας κουραστούμε μ' αυτό που σκοτώνει Και μ΄ αυτό που δεν θέλει να πεθάνει.»

Πάμπλο Νερούντα

Διαβάστε περισσότερα...

Σε ποιο μονοπάτι βαδίζουμε...


«Ακόμη μια φορά, έρχομαι αντιμέτωπος με τον εαυτό μου, και αναρωτιέμαι, σε ποιο μονοπάτι βαδίζω, οδεύω σωστά(;), κι αν όχι μπορώ να γυρίσω πίσω και να αλλάξω διαδρομή. Δυστυχώς η ζωή είναι μονόδρομος, δεν έχω τη δυνατότητα να αλλάξω αυτά που έχουν συμβεί, πρέπει να μάθω να ζω με το παρελθόν μου, το οποίο όσο κι αν τη μέρα το ξεχνώ, πάντα τα βράδια με επισκέπτεται. Είναι λίγο πριν αποποιηθώ τον κόσμο και ταξιδέψω στο όνειρο, κι είναι αυτό που τα βράδια με κρατά ξύπνιο, γεμάτο αγωνία και αδυναμία. Τι ξημερώνει το αύριο; Είναι αδύνατο να γνωρίζεις, παρόλα αυτά έχω την αίσθηση ότι γνωρίζω. Αυτό που τόσο καιρό φέρνουν τα τόσα αύριο που έχω ζήσει, το κενό. Είναι η ζωή ένα θέατρο, μια παράσταση. Μια φάρσα του θεού απέναντι στο πιο αγαπημένο του δημιούργημα, τον άνθρωπο. Και εμείς είμαστε πρωταγωνιστές; Όχι, είμαστε κομπάρσοι απέναντι στη μοιρά; Και πάλι όχι, είμαστε μαριονέτες των αποθημένων της προηγούμενης γεννιάς, και της πιο προηγούμενης και πάει λέγοντας... Ένας ατέλειωτος θίασος ψυχών, ατακερματισμένων στο κέντημα του πεπρωμένου, σαν ένας ματωμένος έναστρος ουρανός, σαν μια θυσία σ'ένα ανύπαρκτο θεό. Απογοήτευση; Δεν είναι απογοήτευση, αλλά ένα άγχος, μια απέλπιδα προσπάθεια να ξεφύγω από τα δεσμά, να κάνω το κάτι διαφορετικό, κι όμως κάθε μέρα νιώθω ακόμη πιο πολύ κομμάτι του καθεστώτος, του συστήματος που μισώ κι απ'το οποίο θέλω να αποδράσω. Ίσως τελικά να γέννησα εγώ ο ίδιος το σύστημα. Κι όλοι αυτοί εκεί έξω; Προσπαθούν κι αυτοί, ο καθένας ξεχωριστά, με τον δικό του τρόπο, μέχρι τα δικά του συμφέροντα να θιχτούν, οπότε και απευθύνεται στο σύστημα για προστασία. Όλοι θέλουν να ξεφύγουν, μέχρις ότου να διαπιστώσουν ότι προσπαθούν να γλιτώσουν από τον ίδιο τους τον εαυτό με συνέπεια την αποδοχή της μοίρας. Μοιρολάτρες; Όχι "μοιροκλάφτες", άνθρωποι σαν και μένα που μιζέρια στη μιζέρια κομματιάζονται σε μερίδες ώστε να αταβροχθιστούν από τους εαυτούς τους, το μεγαλύτερο σύστημα. Όλα είναι μια απόφαση, από τη γέννησή μας, μέχρι και το τέλος μας. Αποφάσεις που΄λαμβάνουμε και δε θυμόμαστε κι όμως που μας ορίζουν από την αρχή μέχρι το τέλος, από την κορυφή, μέχρι τον πάτο. Το θηρίο για να νικηθεί θέλει ομαδική δουλειά, κι εμείς συνεργαζόμαστε με το εγώ μας. Πάντα θα είμαστε δούλοι των εαυτών μας, ώσπου όλοι κάποια στιγμή να αναζητήσουμε την ισορροπία κι όχι την υλική μας αναγνώριση. Όχι δεν είμαστε αυτό που φοράμε, εκτός κι αν γεννιόμαστε με ρούχα, δεν είμαστε αυτό που κατέχουμε γιατί τίποτα δεν έχουμε, είμαστε ψυχές σ'ένα σύμπαν τόσο μεγάλο όσο η "καρδιά" του ενός μας. Αρκεί αυτό για να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε αρχή και τέλος, ότι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Σε αυτή την παράσταση θέλουμε τη συντροφιά του ενός ή των πολλών για να μας "σπρώξουν", για να τους "σπρώξουμε", να μας σηκώσουν και να σηκώσουμε, συμπρωταγωνιστές στη πιο δύσκολη μάχη της ζωής μας, τη Ζωή...Πριν πέσει η αυλαία, ας κυνηγήσουμε το όνειρο, παρέα με κάποια ψυχή... αυτό το χειροκρότημα ας μην είναι για one man show...Συμπαράσταση!»

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007

Πιστεύω, Αγωνίζομαι,Νικάω...


«Ζω μέσα στη σκόνη, ζω στο σκοτάδι, αλλά ξέρω πως αν συνεχίσω να περπατάω θα φτάσω στο φως. Οι άνθρωποι γύρω μου είναι τυφλοί, έχουν χάσει το κουράγιο τους και λένε πως τίποτα άλλο δεν υπάρχει. Μόνο σκοτάδι και σκόνη. Κουράζομαι να τους εξηγώ ξανά και ξανά πως κάνουν λάθος, πως δεν πρέπει να τα παρατάνε. Αλλά δεν σταματάω στιγμή. Τα πόδια μου έχουν ματώσει από το περπάτημα και κάποιες φορές πιστεύω πως ο άλλοι έχουν δίκαιο. Όμως σκέφτομαι πως αν σταματήσω να περπατάω, αν μείνω εδώ και δεχτώ το σκοτάδι και τη σκόνη, δε θα υπάρχει κανείς να μιλάει γι’ αυτόν τον κόσμο, θα ξεχαστεί το φως, κανείς δεν θα ξέρει πως είναι τα χρώματα. Εγώ ξέρω, όχι γιατί τα είδα, αλλά γιατί τα πίστεψα. Ούτε μια φορά δεν είδα έναν γαλάζιο ουρανό από τότε που γεννήθηκα, ούτε μια κόκκινη παπαρούνα. Στο μυαλό, όμως, και στην καρδιά μου είναι τόσο έντονα που όταν κοιτάζω μέσα μου και τα βλέπω, τρυπάνε τους δακρυϊκούς μου αδένες. Κι έτσι πιστεύω… και συνεχίζω… και περπατάω… και θα φτάσω κάποια μέρα εκεί. Κι αν όχι εγώ τα παιδιά μου. Κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει αυτόν τον κόσμο, κανείς δεν μπορεί να τον καταστρέψει, αν δεν τον αφήσω εγώ. Είναι ο δικός μου κόσμος. Είναι ο δικός μας κόσμος. Αν με τα χέρια μας δεν διώξουμε την σκόνη, αν με τις φωνές μας δεν χτίσουμε τον δρόμο, δεν θα φτάσουμε ποτέ. Πιστεύω. Αγωνίζομαι. Νικάω. Το ΠΑΝ

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2007

Η ζωή είναι ένα νησί μέσα σε έναν ωκεανό μοναξιάς...


«Η ζωή είναι ένα νησί μέσα σε έναν ωκεανό μοναξιάς, ένα νησί, που βράχια του είναι οι ελπίδες, δέντρα του τα όνειρα, λουλούδια του η ερημιά, και ποτάμια του η δίψα. Η ζωή σας, αδελφοί μου, είναι ένα νησί απομονωμένο από όλα τα άλλα νησιά και τις χώρες. Όσα κι αν είναι τα καράβια που ξεκινάνε από τις παραλίες σας γι’ άλλα κλίματα, όσοι κι αν είναι οι στόλοι που δένουν στις ακτές σας, μένετε ερημικό νησί, κι υποφέρετε από τον πόνο της μοναξιάς και τον πόθο της ευτυχίας. Είστε άγνωστοι για τ’ αδέλφια σας κι απομακρυσμένοι από τη συμπόνια τους και την κατανόησή τους.
Αδελφέ μου, σε είδα να κάθεσαι σ’ ένα βουνό από χρυσάφι και να χαίρεσαι για τα πλούτη σου περήφανος για τους θησαυρούς σου, σίγουρος στην πίστη σου ότι κάθε χούφτα χρυσάφι που μάζεψες είναι αόρατος κρίκος που ενώνει τους πόθους και τις σκέψεις των άλλων ανθρώπων με τους δικούς σου. Σ’ είδα με τη φαντασία μου σαν ένα μεγάλο κατακτητή να οδηγείς τα στρατεύματα σου για να καταστρέψεις τα οχυρά των εχθρών σου. Κι όταν ξανακοίταξα, είδα μόνο μια μοναχική καρδιά να λιώνει πίσω από τα σεντούκια με το χρυσάφι, διψασμένο πουλί σε χρυσό κλουβί, κι ήταν στεγνός ο δίσκος του για νερό. Σ’ είδα, αδελφέ μου, να κάθεσαι στο θρόνο της δόξας, και γύρω σου στεκόταν άνθρωποι που υμνούσαν τη μεγαλοπρέπεια σου, και εγκωμίαζαν τα μεγάλα σου έργα, και παίνευαν τη σοφία σου, και σε κοίταζαν σαν να έβλεπαν προφήτη, κι οι καρδιές τους ανέβαιναν μέχρι τον ουρανό. Και καθώς ατένιζες τους υπηκόους σου, είδα στο πρόσωπο σου τα σημάδια της ευτυχίας και της δύναμης και του θριάμβου, σαν να ήσουν η ψυχή του κορμιού τους. Μα όταν ξανακοίταξα, σε βρήκα μόνο μέσα στη μοναξιά σου, να στέκεσαι δίπλα στο θρόνο σου, εξόριστος που άπλωνε το χέρι του σε κάθε κατεύθυνση, σαν να ζητούσε έλεος και καλοσύνη από αόρατα φαντάσματα, ικετεύοντας μόνο λίγη ζεστασιά και φιλία. Σ’ είδα, αδελφέ μου, ερωτευμένο με μια γλυκιά γυναίκα, να προσφέρεις την καρδιά σου στο βωμό της ομορφιάς της. Κι όταν την είδα να σε κοιτάζει με τρυφερότητα και μητρική αγάπη, μονολόγησα, πολλά χρόνια να ζήσει η αγάπη που σκότωσε τη μοναξιά του ανθρώπου αυτού κι ένωσε την καρδιά του με την καρδιά κάποιας άλλης. Κι όμως, όταν ξανακοίταξα, είδα μέσα στην ερωτευμένη καρδιά σου, άλλη μια μοναχική καρδιά, που μάταια πάσχιζε να φανερώσει τα μυστικά της σε μια γυναίκα. Και πίσω από τη γεμάτη αγάπη ψυχή σου, μια άλλη μοναχική ψυχή έμοιαζε σαν ταξιδιάρικο σύννεφο που μάταια παρακαλούσε να γίνει δάκρυα στα μάτια της αγαπημένης σου. Η ζωή σου, αδελφέ μου, είναι μοναχική κατοικία μακριά από τα σπίτια άλλων ανθρώπων. Είναι ένα σπίτι που κανένας γείτονας δεν έχει δει ποτέ πως είναι μέσα. Κι αν βυθιζόταν στο σκοτάδι, το φανάρι του γείτονα σου δε θα κατάφερνε να το φωτίσει. Κι αν άδειαζε, οι γείτονες δεν θα μπορούσαν να το γεμίσουν με τα δικά τους αγαθά. Κι αν ήταν στην έρημο, δεν θα μπορούσες να το πας στους κήπους των άλλων, που άλλα χέρια έχουν καλλιεργήσει κι έχουν φυτέψει. Κι αν ήταν στην κορυφή του κάποιου βουνού, δεν θα μπορούσες να το κατεβάσεις στην κοιλάδα, όπου άλλοι άνθρωποι περπατάνε. Η ζωή του πνεύματος σου, αδελφέ μου, σπαράζει μέσα στη μοναξιά, κι αν δεν υπήρχε τούτη η μοναξιά, δεν θα ήσουν εσύ, μήτε θα ήμουν εγώ. Αν δεν υπήρχε τούτη η μοναξιά, ακούγοντας τη φωνή σου, θα πίστευα πως εγώ έχω μιλήσει, ή βλέποντας το πρόσωπό σου, θα νόμιζα ότι τη δική μου εικόνα έβλεπα στον καθρέπτη.»

Kahlil Gibran

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2007

Έκληση για βοήθεια...

Στο Νοσοκομείο Αχέπα της Θεσσαλονίκης , νοσηλεύεται ένα αγοράκι 6 ετών με οξεία λευχαιμία. Ψάχνουμε απεγνωσμένα για δότες αιμοπεταλίων! Η ομάδα αίματος του παιδιού είναι ΑΒ + (ΡΕΖΟΥΣ ΘΕΤΙΚΟ). Όποιος μπορεί να βοηθήσει το παιδάκι και να γίνει καλά , μπορεί να πάει σε οποιαδήποτε νοσοκομείο για να δώσει αίμα για τον Μέτσιο Δημήτριο του Νικολάου Νοσοκομείο Αχέπα... (Παιδο - ογκολογικό 2310 993506 & 2310 993944).

Διαβάστε περισσότερα...

Aν άρχιζε ο Θεός μια μέρα να μετράει...


«Aν άρχιζε ο Θεός μια μέρα να μετράει όσα έφτιαξε, άστρα, πουλιά, σπόρους, βροχές, μητέρες, λόφους, θα τέλειωνε ίσως κάποτε…Eγώ κάθομαι εδώ, ολομόναχος μέσα σε τούτο το υγρό υπόγειο, έξω βρέχει, και μετράω τα σφάλματα που έκανα, τις μάχες που έδωσα, τις δίψες, τις παραχωρήσεις, μετράω τις κακίες μου κάποτε θαυμαστές, τις καλωσύνες μου συχνά επηρμένες, μετράω, μετράω, δίχως ποτέ μου να τελειώνω…»

Τάσος Λειβαδίτης

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2007

Ο μεγαλύτερος μας φόβος...


«Ο μεγαλύτερος μας φόβος δεν είναι μήπως είμαστε ανεπαρκείς. Ο μεγαλύτερος μας φόβος είναι μήπως είμαστε δυνατοί πέρα από κάθε φαντασία. Είναι το Φως μας, όχι το Σκοτάδι μας, που μας φοβίζει πιο πολύ. Αναρωτιόμαστε, ποιος είμαι εγώ που είμαι καταπληκτικός, πανέμορφος, ταλαντούχος, θαυμάσιος; Για την ακρίβεια, ποιος είσαι εσύ που ΔΕΝ είσαι όλα τούτα; Όταν αφήνουμε το Φως μας να λάμψει, δίχως να το καταλαβαίνουμε, επιτρέπουμε και σε άλλους να κάνουν το ίδιο. Όταν απελευθερωνόμαστε από τους φόβους μας, η παρουσία μας αυτόματα απελευθερώνει και άλλους.»

Νέλσον Μαντέλα

Διαβάστε περισσότερα...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2007

Η αληθινή φωτογραφία...


«Το μόνο πράγμα που παίρνει μαζί του ο άνθρωπος πεθαίνοντας είναι το μικρό εκείνο μέρος της περιούσιας του που ίσα ίσα δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο. Κάτι λίγες αισθήσεις ή στιγμές, δυο τρεις νότες κυμάτων την ώρα που το μαλλί το παίρνει ο αέρας με τα γλυκά ψιθυρίσματα μες στο σκοτάδι. Ολίγες μέντες από δυο κοντά κοντά βαλμένες ανάσες. Ένα τραγούδι βάρυθμο σαν βράχος μαύρος. Και το δάκρυ, το δάκρυ της μιας φοράς το για πάντοτε. Όλα όσα με αλλά λόγια κάνουν την αληθινή του φωτογραφία, την καταδικασμένη να χαθεί και να μην επαναληφθεί ποτέ.»

ΕΛΥΤΗΣ

Διαβάστε περισσότερα...

Θα τα πούμε Κώστα...



Κώστα,σου άρεσε να ζείς ελεύθερα χωρίς περιορισμούς. Γι΄αυτό και το όνειρο σου ήταν όπως μου είχες πεί να πάρεις αυτήν την μηχανή..."Πάνω στην σέλλα της νίωθεις άρχοντας", μου είχες εξομολογηθεί. Όμως το όνειρο σου, δεν είχε μπέσα!Δεν σου φέρθηκε σαν άρχοντα...Το όνειρο σου μετατράπηκε σε εφιάλτη μας...Σε πέταξε στην άσφαλτο και κανείς μας δεν πρόλαβε να σε βοηθήσει... Ούτε ο ίδιος ο Θεός, σου έδειξε επιείκια...Την άξιζες την επιείκια Κώστα.Τόσα χρόνια σαν οδηγός του ΕΚΑΒ, από τα χέρια σου πέρασαν πάρα πολλές περιστατικά. Η κόντρα σου με το χρόνο, για να τα προλάβεις ανελέητη. Πάντα σε έβγαζε νικητή. Ήσουν από τα πιο έμπειρα πληρώματα μαζί με τον φίλο σου τον Ηλία που όλο ανάφερες...Όμως η εμπειρία σου δεν σε έσωσε ρε Κώστα.Αν και είχες δεί πολλές παρόμοιες περιπτώσεις με την δικιά σου, αν και πάντα φορούσες το κράνος αυτήν την φορά δεν το έβαλες...
Ήταν σαν να μας βάρεσε κεραυνός, στην είδηση του θανάτου σου. Aν περνούσε τώρα ο λόγος σου, δεν θα την ήθελες αυτήν την πένθιμη σύναξη.
Ήταν όλοι εδώ, φίλοι, γνωστοι, συγχωριανοί, συνάδερφοι, για να σου πουν από κοντά: "θα τα πούμε". Eίναι αδιανόητο, ανήκουστο, απαράδεκτο, αυτό που συνέβη. Aρνούμαστε να το αποδεχτούμε, αποχαιρετώντας σε. Kαι αυτήν την άρνηση θα την κουβαλάμε σ' όλη την υπόλοιπη ζωή μας...
Φίλε Κώστα έφυγες νωρίς και το κενό που άφησες μεγάλο. Μας λείπει η παρουσία σου, η ματιά σου, το χαμόγελό σου, τα αστεία σου. Θα έχεις καλή παρέα εκεί, αφού θα σε περιμένουν, συγγενείς, γνωστοί αλλά και ο πατέρας μου...
Θα τα πούμε...

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2007

Μην κλαις...



«Αυτό που θα ήθελα απόψε, είναι την ζωή μου πίσω. Αλλά δεν ξέρω από ποιον να την ζητήσω.
Τόσο την σκόρπισα, τόσο την χαράμισα, τόσο την δάνεισα, τόσο την ξερίζωσα. Από ποιον να την ζητήσω τώρα…Και τι ωφελεί… Αυτό που θα ήθελα απόψε τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω πάνω του και να κλάψω. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές… Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν. Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν. Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα με ανάστησαν. Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Για όλα…Να γείρω στον ώμο κάποιου και να ακούσω την φωνή του, να μου πει ψιθυριστά ‘μην κλαις’. Μόνο αυτό. Τίποτα άλλο.
Μην κλαις. Μόνο αυτό…»

Αλκυόνη Παπαδάκη

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2007

Η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δεν σταματά στο χθες...


«Τα παιδιά σου δεν είναι τα δικά σου παιδιά. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τον εαυτό της. Έρχονται μέσα από σας, αλλά όχι από σας, Και παρόλο που είναι μαζί σας δε σας ανήκουν. Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας. Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις. Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, αλλά όχι την ψυχή τους,
Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε και στα όνειρά σας. Μπορείτε να προσπαθήσετε να είστε σαν κι αυτά, αλλά μη ζητάτε να τα κάνετε σαν κι εσάς. Γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω, ούτε καθυστερεί με το χθες.
Είστε το τόξο απ’ όπου τα παιδιά σας, σαν ζωντανά βέλη, εκτοξεύονται προς τα εμπρός. Ο τοξότης βλέπει το στόχο πάνω στο μονοπάτι του απείρου και σας λυγίζει με τη δύναμή Του για να πάνε τα βέλη του γρήγορα και μακριά. Ας σας φέρει χαρά το λύγισμά σας στα χέρια του Τοξότη. Γιατί όπως Αυτός αγαπά το βέλος που πετά, έτσι αγαπά και το τόξο που είναι σταθερό.»

Khalil Gibran

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

Η αλήθεια είναι μια χώρα δίχως μoνoπάτι...


«Η αλήθεια είναι μια χώρα δίχως μoνoπάτι. O άνθρωπoς δεν μπoρεί να τη φτάσει μέσα από oργανώσεις, μέσα από κάπoια πίστη, μέσα από δόγματα, ιερωμένoυς ή τελετoυργίες, oύτε και μέσα από κάπoια φιλoσoφική γνώση ή ψυχoλoγική τεχνική. Πρέπει να τη βρει μέσα από τoν καθρέφτη των σχέσεων, μέσα από την κατανόηση τoυ περιεχoμένoυ τoυ νoυ τoυ, με την παρατήρηση και όχι με διανoητική ψυχανάλυση ή ενδoσκοπική αυτοανάλυση. O άνθρωπoς έχει φτιάξει μέσα τoυ σαν φράχτη προστασίας διάφορες εικόνες -θρησκευτικές, πoλιτικές, πρoσωπικές. Αυτές εκδηλώνoνται σαν σύμβoλα, ιδέες, πίστεις. Τo βάρoς αυτών των εικόνων κυριαρχεί πάνω στη σκέψη τoυ ανθρώπoυ, στις σχέσεις τoυ και στην καθημερινή τoυ ζωή. Αυτές oι εικόνες είναι oι αιτίες των πρoβλημάτων μας επειδή χωρίζoυν τoν έναν άνθρωπo από τoν άλλoν. Η αντίληψη πoυ έχει o άνθρωπoς για τη ζωή διαμoρφώνεται από τις έννoιες πoυ ήδη ενυπάρχoυν στo νoυ τoυ. Τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ είναι όλη τoυ η ύπαρξη. Αυτό τo περιεχόμενo είναι κoινό σε όλη την ανθρωπότητα. Η ατoμικότητα είναι τo όνoμα, η μoρφή και η επιφανειακή παιδεία πoυ απoκτά από την παράδoση και τo περιβάλλoν τoυ. Η μoναδικότητα τoυ ανθρώπoυ δε βρίσκεται στην επιφάνεια, αλλά στην πλήρη ελευθερία από τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ, πoυ είναι κoινή για όλη την ανθρωπότητα. 'Ετσι, o άνθρωπoς δεν είναι ξεχωριστό άτoμo. Η ελευθερία δεν είναι αντίδραση• η ελευθερία δεν είναι επιλoγή. Είναι ψεύτικoς o ισχυρισμός τoυ ανθρώπoυ ότι είναι ελεύθερoς, επειδή μπoρεί να διαλέξει. Ελευθερία είναι η καθαρή παρατήρηση, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς φόβo τιμωρίας ή ελπίδα ανταμoιβής. Η ελευθερία δεν έχει κίνητρo• η ελευθερία δε βρίσκεται στo τέλoς της εξέλιξης τoυ ανθρώπoυ, αλλά υπάρχει στo πρώτo βήμα της ύπαρξής τoυ. Με την παρατήρηση αρχίζει κανείς να ανακαλύπτει την έλλειψη ελευθερίας. Η ελευθερία βρίσκεται στη χωρίς εκλoγή επίγνωση της καθημερινής μας ζωής και δραστηριότητας. Η σκέψη είναι χρόνoς. Η σκέψη γεννιέται από την εμπειρία και τη γνώση, πoυ είναι αξεχώριστα δεμένες με τo χρόνo και τo παρελθόν. O ψυχολογικός χρόνoς είναι εχθρός τoυ ανθρώπoυ. Η δράση μας βασίζεται στη γνώση, άρα στo χρόνo, κι έτσι o άνθρωπoς είναι πάντα σκλάβoς στo παρελθόν. Η σκέψη είναι πάντα περιoρισμένη κι έτσι ζoύμε σε συνεχή σύγκρoυση και αγώνα. Δεν υπάρχει ψυχoλoγική εξέλιξη.
'Oταν o άνθρωπoς απoκτήσει επίγνωση της κίνησης των σκέψεών τoυ, θα δει τη διαίρεση ανάμεσα στoν σκεπτόμενo και τη σκέψη, στoν παρατηρητή και τo παρατηρoύμενo, στoν εμπειρώμενo και την εμπειρία. Θα ανακαλύψει ότι αυτή η διαίρεση είναι ψευδαίσθηση. Μόνo τότε υπάρχει καθαρή παρατήρηση, πoυ είναι άμεση αντίληψη χωρίς σκιά από τo παρελθόν ή από τo χρόνo. Αυτή η άχρoνη αντίληψη φέρνει μια βαθιά ριζική αλλαγή στo νoυ. Η ολοκληρωτική άρνηση είναι η oυσία τoυ θετικoύ. 'Oταν υπάρχει άρνηση όλων εκείνων των πραγμάτων πoυ έχει γενήσει ψυχολογικά η σκέψη, μόνο τότε υπάρχει αγάπη, πoυ είναι συμπόνια, πάθoς και νoημoσύνη.»

Τζίντου Κρισναμούρτι

Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2007

Λάθος άνθρωποι, λάθος κόσμος, λάθος λέξεις...


«Λάθος άνθρωποι, λάθος κόσμος, λάθος λέξεις - και όλα αυτά τα συνειδητοποίησα σε μια ηλικία λάθος επίσης. Δηλαδή μεγάλη. Θα προτιμούσα να ξέρω τρακόσιες λέξεις και να μου φτάνουν και να μπορώ να ζήσω με αυτές. Nα μη χρειάζομαι άλλες. Γιατί τελικά η γλώσσα τι είναι; Mια σκλαβιά είναι και δεν σε λυτρώνει, ό,τι και να λένε, και τυραννιέσαι απλώς. Σαν τη θάλασσα που την έχουν κάνει και σύμβολο. Xτυπιέται που είναι κλεισμένη στις κοίτες της, και δεν μπορεί να τις ξεπεράσει, γιατί αν τις ξεπεράσει θα πλημμυρίσει τον κόσμο και θα χαθεί. Xτυπιέται και ύστερα αποκάνει και εμείς νομίζουμε ότι αυτό είναι γαλήνη, ενώ είναι η πιο βαθιά απελπισία. Γιατί μόνο μέσα στο σχήμα που της δίνουν οι κοίτες της μπορεί να υπάρχει, πράγμα που είναι επίσης σκλαβιά. Aλλά τώρα πρέπει να φύγω…»

Θανάσης Βαλτινός

Διαβάστε περισσότερα...

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2007

Ο δρόμος για το "εμείς"...


«Τι φταις αλήθεια. Κανείς δε σου μαθε το δρόμο για το "εμείς". Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε να επενδύεις στο "εγώ". Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτά του "εσείς". Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ". Σ' έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί". Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναξες "Αυτός! Αυτός!" Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς. Τι φταις! Αν κάποτε καθίσεις λίγο να ξαποστάσεις από τη μάχη σου, θυμήσου μια λεξούλα που σου ξέφυγε. Θα θελα να στην κρύψω ανάμεσα στις χούφτες σου (θυμάσαι το "δαχτυλιδάκι" που παίζαμε παιδιά; )"Μαζί". "Μαζί". Τη λένε τη λεξούλα μου τη μαγική. Και μη βιαστείς να την πετάξεις. Μπορεί μια μέρα να σου χρειαστεί.»

Αλκυόνη Παπαδάκη

Διαβάστε περισσότερα...

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2007

Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ικανότητες...


Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ικανότητες καθιερώθηκε να εορτάζεται στις 3 Δεκεμβρίου από το 1992, επειδή εκείνη την ημέρα η γενική συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε το πρόγραμμα δράσης για τα ΑΜΕΑ.
Η 3η Δεκεμβρίου, όπως και αν εκφράζεται, δεν θα πρέπει να αποτελεί απλά μια ημέρα επετείου, γιατί κάθε άτομο που αντιμετωπίζει οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας, έχει το δικαίωμα να ζει ανθρώπινα και ισότιμα, όλες τις μέρες του χρόνου.
Οι πρωτοβουλίες, οι δράσεις, αλλά πάνω από όλα η στάση και η συμπεριφορά μας δίπλα τους, αποτελεί δείκτη παιδείας και πολιτισμού της κοινωνίας.
Οι άνθρωποι με αναπηρία δεν χρειάζονται στείρο ενδιαφέρον. Είναι άτομα ευφυή, εξαιρετικά ικανά και με σπάνιες δεξιότητες. Άτομα που διαπρέπουν στην επιστήμη, στις τέχνες, στον αθλητισμό, παρά τις δυσκολίες που συναντούν.
Αποτελεί κοινή διαπίστωση, ότι όλοι πρέπει να αγωνιζόμαστε διαρκώς για την κατάργηση των διακρίσεων που τοποθετούν τα άτομα με αναπηρίες στο περιθώριο της ζωής. Ακόμη επιβάλλεται να προωθηθεί η λήψη μέτρων με στόχο την πλήρη ένταξή τους στην κοινωνία.
Ας κάνουμε αυτή τη σκέψη πράξη, όχι μόνον σήμερα, αλλά και για το μέλλον.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Ικανότητες, στις 3 Δεκεμβρίου, ο Ελληνας Συνήγορος του Παιδιού δημοσιοποιεί εκ νέου τις διαπιστώσεις του σχετικά με την υλοποίηση των δικαιωμάτων των παιδιών με αναπηρίες στη χώρα μας και καλεί την πολιτεία να λάβει τα απαραίτητα μέτρα και να διαθέσει επαρκείς πόρους, ώστε να προστατευτούν τα δικαιώματά τους.
Ανεπαρκείς κρίνονται οι δυνατότητες που τους παρέχονται για ισότιμη πρόσβαση στη δημόσια ζωή και ειδικότερα στην εκπαίδευση. Οπως σημειώνεται, η έλλειψη της κατάλληλης υλικοτεχνικής υποδομής, καθώς και η απουσία της σχετικής αντίληψης έχουν ως αποτέλεσμα να εμποδίζεται η προσβασιμότητα των παιδιών με αναπηρίες.
Ειδικότερα, όσον αφορά στην εκπαίδευση, σύμφωνα με τον Συνήγορο του Παιδιού, τα αρμόδια Κέντρα Διάγνωσης Αξιολόγησης και Υποστήριξης (ΚΔΑΥ) δεν είναι μέχρι σήμερα σε θέση να αντεπεξέλθουν πλήρως στον θεσμικό τους ρόλο και στις αρμοδιότητές τους εξαιτίας μεταξύ άλλων των ελλείψεων σε προσωπικό.
Το αποτέλεσμα είναι να μην επιτυγχάνεται η ποιοτική εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρίες ούτε στις Σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής ούτε στα ειδικά τμήματα ένταξης των κοινών σχολείων. Τα σημαντικότερα προβλήματα, που αναφέρονται, αφορούν σε ελλείψεις ειδικού προσωπικού, ακαταλληλότητα κτιριακών εγκαταστάσεων, έλλειψη ειδικού εξοπλισμού, βιβλίων και βοηθημάτων, ανεπάρκεια των πιστώσεων καθώς και σε ζητήματα κανονιστικού πλαισίου.
Από τις περίπου 1.200 αναφορές που έχει λάβει ο Συνήγορος του Παιδιού σχετικά με παραβιάσεις δικαιωμάτων ανηλίκων, ποσοστό 10% αφορά παιδιά με αναπηρίες. Από αυτές περίπου 1 στις 4 σχετίζονται με προβλήματα στην εκπαίδευση και ειδικότερα με μέτρα υποστήριξης των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες.

Ένα σπουδαίο παράδειγμα απεριόριστου θαυμασμού που μας αποδεικνύει πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο στην ζωή είναι η Simona Atzori:

Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

Να ονειρεύεσαι...


«Να ονειρεύεσαι, μού 'λεγε ένας φίλος που μ' αγαπούσε και με ήξερε καλά.
Τα όνειρα, συνήθως προδίδουν.Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν.
Όμως, Δε γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία. Να ονειρεύεσαι! Κοίτα μόνο νά 'χεις σταμπάρει καλά της έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου. Τότε σώζεσαι.Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτα δεν είναι στη ζωή το παν!
Έχει και παρακάτω… Έχει κι άλλο…Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα!
Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!»

Αλκυόνη Παπαδάκη

Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2007

Παγκόσμια ημέρα κατά του Aids...


H συνεχής αύξηση της νόσου στη χώρα μας οφείλεται, σύμφωνα με τους ειδικούς, στη χαλάρωση που έχει επικρατήσει και στην ελλιπή ενημέρωση, κυρίως των νέων

Η ενημέρωση σώζει ζωές

Σήμερα ο συνολικός αριθμός των ανθρώπων που έχουν μολυνθεί παγκοσμίως με τον HIV που προκαλεί το AIDS έχει ξεπεράσει τα 40 εκατομμύρια, ενώ στην υποσαχάρια Αφρική σχεδόν τα 2/3 του πληθυσμού ζουν με τον ιό. Στην Ελλάδα, μέχρι το τέλος του περασμένου Οκτωβρίου, είχαν δηλωθεί 8.594 περιστατικά μολύνσεων, συμπεριλαμβανομένων 2.829 περιπτώσεων AIDS, ενώ οι θάνατοι ανέρχονται σε 1.552. Για το 2007 έχουν δηλωθεί μέχρι τώρα 420 νέα περιστατικά μόλυνσης από HIV, 48 νέες περιπτώσεις AIDS και 30 θάνατοι.
Συνολικά, από τα περιστατικά HIV, τα 6.876 αφορούν άνδρες σε ποσοστό 80,1%, ενώ οι γυναίκες ήταν 1.660 (19,3%). Σ' ένα μικρό ποσοστό το φύλο δεν έχει καταγραφει.
Οι ειδικοί τονίζουν ότι αξιοσημείωτη αύξηση παρουσιάζουν τα νέα κρούσματα AIDS στους άνδρες με ομοφυλοφιλική σεξουαλική επαφή, ενώ η μεγαλύτερη συχνότητα περιστατικών αφορά άνδρες 30-34 ετών και γυναίκες 25-29 ετών.
Οσον αφορά τα νέα κρούσματα, από αυτά το 42,9% έχουν δηλωθεί ως «ακαθόριστα» σε σχέση με τον τρόπο μετάδοσης, το 36% αφορά άνδρες με ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές επαφές, ενώ 19,3% ετεροφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες. Σε μία μόνο περίπτωση αναφέρθηκε μόλυνση από μετάγγιση αίματος, που είχε γίνει στο εξωτερικό.
Είναι γεγονός πως από το 2002 και μετά τα νέα κρούσματα στη χώρα μας παρουσιάζουν συνεχή αύξηση, κάτι που σύμφωνα με τους ειδικούς οφείλεται στη χαλάρωση που έχει επικρατήσει γύρω από τη νόσο, καθώς και στην ελλιπή ενημέρωση, κυρίως των νέων. Το Εθνικό Σχέδιο Δράσης που εξήγγειλε πρόσφατα ο υπουργός Υγείας Δ. Αβραμόπουλος, στοχεύει μεταξύ άλλων στη μείωση των νέων κρουσμάτων κατά 25% το 2010.
--------------------------------------------------------------------------------

Πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζει κάποιος ότι έχει προσβληθεί από AIDS;
Η άγνοια σκοτώνει
Του καθηγητή ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΚΟΥΤΕΛΗ, παθολόγου - λοιμωξιολόγου, διευθυντή Ε' Παθολογικού Τμήματος - Μονάδας Λοιμώξεων ΓΝΑ «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ»
Ενα άτομο μολυσμένο από τον ιό HIV (φορέας) μπορεί να φαίνεται και να αισθάνεται υγιές αρκετά χρόνια πριν εμφανισθούν τα σημάδια του AIDS.
Οι προσβεβλημένοι, όμως, στη συντριπτική πλειονότητά τους, παρουσιάζουν συμπτώματα ύστερα από οκτώ ή και δέκα χρόνια, εφόσον δεν λάβουν θεραπεία. Στο διάστημα αυτό ο ιός αποδυναμώνει σταθερά την άμυνα του οργανισμού τους, ο οποίος δεν μπορεί να καταπολεμήσει άλλες λοιμώξεις ή όγκους.
Μέχρι να ανακαλύψει κάποιος ότι είναι φορέας, μεταδίδει τον ιό σε άλλους ανθρώπους.
Γνωρίζοντας ότι είναι φορέας, μπορεί να προστατέψει άλλα άτομα με τα οποία θα έχει σεξουαλική επαφή, και δεν θα προσφέρει το αίμα του ως αιμοδότης, βάζοντας σε κίνδυνο άλλους συνανθρώπους του.
Επιπλέον, όσο πιο έγκαιρα γίνει η διάγνωση τόσο πιο έγκαιρα μπορεί να αρχίσει η αγωγή και τόσο πιο μακρά είναι η επιβίωση.

*Τι σημαίνει για τον φορέα η έγκαιρη διάγνωση;

Η νόσος που προκαλεί ο ιός του HIV (AIDS) είναι σήμερα μία χρόνια νόσος. Με την κατάλληλη θεραπεία, που στην Ελλάδα παρέχεται δωρεάν, τα άτομα με HIV λοίμωξη μπορούν να παραμείνουν σε κατάσταση φορέα και χωρίς να νοσούν για πολλά χρόνια.
Πολλοί από τους θανάτους που καταγράφονται σήμερα από AIDS στη χώρα μας, συμβαίνουν σε άτομα που δεν γνώριζαν ότι είναι φορείς του ιού και προσέρχονταν για πρώτη φορά στα ειδικά κέντρα θεραπείας έχοντας ήδη εκδηλώσει μία ή περισσότερες από τις βαριές λοιμώξεις. Οσο πιο έγκαιρα γίνει η διάγνωση τόσο πιο αποτελεσματική είναι η θεραπεία και τόσο πιο καλή η πρόγνωση.

*Τι είναι αυτό που πρέπει να μας κάνει να υποβληθούμε στην εξέταση;

Η αμφιβολία πρέπει να μας κινητοποιεί. Η απάντηση στο ερώτημα «Εχω μολυνθεί;» είναι κρίσιμη, καθώς μπορεί να σώσει τη ζωή μας. Εκτιμάται ότι στην Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες άτομα που έχουν μολυνθεί από τον ιό και δεν το γνωρίζουν. Στο ερώτημα, λοιπόν, αυτό την απάντηση μπορεί να δώσει τελικά μόνον η διαγνωστική εξέταση, η οποία πραγματοποιείται δωρεάν στις Μονάδες Λοιμώξεων, στα νοσοκομεία πολλών μεγάλων πόλεων σε όλη τη χώρα.

*Προστατεύονται τα προσωπικά δεδομένα κατά την εξέταση;

Η εξέταση είναι ανώνυμη και εμπιστευτική. Οπως συμβαίνει σε όλα τα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα, έτσι και στη δική μας Μονάδα Λοιμώξεων του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» (υπόγειο Παλαιού Κτιρίου, Ιατρείο Νο 9), γίνεται δωρεάν, εύκολα και γρήγορα κάθε Τετάρτη (8-11 π.μ.) και Πέμπτη (12-3 μ.μ.), με ή χωρίς ραντεβού. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στο τηλέφωνο 210-7201242, στο φαξ 210-7201320 ή στο e-mail mel@evaggelismos-hosp.gr.

Δείτε επίσης

http://www.skai.gr/master_avod.php?id=57560
και
http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=1945304,16004184,51830360,46024920,73502040,81269464,95647832,26433048,34324376,48366872

Διαβάστε περισσότερα...

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος...


«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκαιο. Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές. Το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες , μα ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων. Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι για να γκρεμίζει την αδικία. Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις, ούτε στιγμή να ξεχαστείς. Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε. Μια στιγμή αν ξεχαστείς, αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στη δίνη του πολέμου, έτσι και σταματήσεις για μια στιγμή να ονειρευτείς εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές. Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι. Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι ένα οποιοδήποτε πρωινό. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος ,θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι μπρος στα ντουφέκια!»

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Διαβάστε περισσότερα...
 
back to top