Σκιάχτρο: το animation για το πλαστικό φαγητό που βραβεύτηκε με Όσκαρ...

Το animantion “Σκιάχτρο” καταφέρνει σε λίγα λεπτά να αποτυπώσει την σκληρή αλήθεια πίσω από το πλαστικό φαγητό και τα γενετικά τροποποιημένα που μας βάζουν στο πιάτο. Το σκιάχτρο οραματίζεται έναν κόσμο χωρίς τρόφιμα – σκουπίδια, που θα έχουν καλλιεργηθεί με φυσικό τρόπο, χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση.
Το βίντεο συνοδεύεται από παιχνίδι/εφαρμογή με τον ίδιο τίτλο και κυκλοφορεί σε συνεργασία με την εταιρία “Chipotle”. Μάλιστα, το ίδρυμα Chipotle Cultivate Foundation προορίζει τα έσοδα του soundtrack για την επίτευξη του στόχου του Σκιάχτρου!
Το βίντεο δημιουργήθηκε από την Moonbot Studios και βραβεύτηκε με όσκαρ.

Πηγή: http://antikleidi.com/

Διαβάστε περισσότερα...

Πατέρας και κόρη...

Μια ταινία του Ολλανδού Michael Dudok de Wit που βραβεύθηκε με το οσκαρ ταινίας μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων...
Μια ταινία για τη λαχτάρα,το είδος της νοσταλγίας που αθόρυβα αλλά καθ'ολοκληρίαν επηρεάζει τη ζωή μας.
Ενας πατέρας αποχαιρετά την κόρη του για τελευταία φορά.!!
Στη συνέχεια μας δείχνει μέσα απο εναλλαγες τοπίων το κοριτσάκι σε διάφορες φάσεις της ζωής του... ως έφηβη, και ως γυναίκα και μητέρα μετέπειτα χωρίς ποτέ να έχει ξεχάσει τον πατέρα του...
Μέχρι την "ουράνια" αντάμωσή τους...

Πηγή: http://ektiesthisi.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Το σπίτι των μικρών κύβων...

Ιαπωνική ταινία μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων του Kunio Katô. Tο 2009 κέρδισε το Oscar σε αυτήν την κατηγορία.
Πλοκή: Καθώς η πόλη του πλημμυρίζει με νερό, ένας γέρος αναγκάζεται να προσθέτει στο σπίτι του επιπλέον επίπεδα με τούβλα (κύβους) για να το κρατήσει στεγνό. Όταν όμως του πέφτει τυχαία η αγαπημένη του πίπα στα χαμηλότερα επίπεδα του σπιτιού, η αναζήτηση της τον κάνει, τελικά, να ξαναζήσει σκηνές απ' τη ζωή του.

Διαβάστε περισσότερα...

Όσκαρ 2010 στο Νομό Κοζάνης...

Πολλοί, όχι μόνο φιλόδοξοι σταρ, αλλά και κοινοί θνητοί, έχουν επιτρέψει κάποια στιγμή στον εαυτό τους να φανταστεί μπροστά στον καθρέφτη ότι έχουν μόλις κερδίσει το Όσκαρ (οποιοδήποτε Όσκαρ) και συγκινημένοι απαγγέλλουν το λογύδριο ευχαριστιών στην Ακαδημία, στην οικογένειά τους, στους φίλους τους, στον θεό (τους)...
Βεβαίως, οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο στην πραγματικότητα δεν είναι μία στο εκατομμύριο, είναι πολύ λιγότερες, αλλά μπορεί να ονειρεύεται κανείς. Εξάλλου, η ετήσια τελετή των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου δεν είναι παρά ένα ακριβό διαφημιστικό γκαλά για τη «βιομηχανία των ονείρων», όπως συνηθίζαμε να αποκαλούμε το κινηματογραφικό σύστημα του Χόλιγουντ. Κάποιοι άλλοι πάλι με μανία στους "καθρέπτες" - που δεν έχουν δυνατότητες αλλά και καμία ουσιαστική προσφορά, αλλά έχουν μεγάλο σόι και πρόσβαση στους κομματικούς μηχανισμούς - προσπαθούν να ανέλθουν στον πολιτικό στίβο για να ικανοποιήσουν το ναρκισσισμό τους και μόνο. Σε αυτά τα ανθρωπάκια είναι αφιερωμένο το όσκαρ "ανδρικού" υποκριτικού ρόλου για τη συμμετοχή τους στο σίριαλ "Περιβάλλον και ανάπτυξη στο Νομό Κοζάνης."
Αν και στην κατασκευή του ναρκισιστικού ανθρωπότυπου συνέβαλλαν πολλοί .... παράγοντες, σημαντικές ευθύνες έχει η ηγετική ελίτ της χώρας. Δεν αναφέρομαστε τόσο στη χαμηλή ποιότητα της πλειονότητας των πολιτικών σε όλα τα επίπεδα (αυτό έχει πάψει να μας εκπλήσσει), όσο στην ηγέτιδα τάξη που διοικεί τους θεσμούς. Η ραγδαία απαξίωση των θεσμών κατέστη εφικτή στο μέτρο που η άκρατη κομματικοποίηση του δημόσιου βίου, η έλλειψη επαγγελματισμού, και η κυρίαρχη ιδεολογία του ναρκισιστικού λαϊκισμού ανέδειξαν σε ηγετικές θέσεις «ανθρωπάκια», των οποίων κύριο κίνητρο δεν είναι η προαγωγή των «ενδογενών αξιών» που διέπουν τη λειτουργία του θεσμού, αλλά η ικανοποίηση ιδιοτελών επιδιώξεων.
Τα «ανθρωπάκια» θέλουν να είναι αρεστά σε όλους. Είναι συστηματικοί «ισορροπιστές», λατρεύουν την ηδονή της εξουσίας, σχετικοποιούν τους κανόνες, λειτουργούν με κύριο γνώμονα την αυτο-αναφορικότητα. Η παρρησία, το ηθικό ανάστημα, η τόλμη δεν τους είναι γνωστές συμπεριφορές Προτιμούν να κλείνουν τα μάτια σε απαράδεκτες πρακτικές για να αποφύγουν τις σκληρές επιλογές που το διοικείν επιβάλλει. Δεν αισθάνονται ότι υπηρετούν μακροχρόνιες αξίες, γι’ αυτό εύκολα προβαίνουν σε καιροσκοπικούς συμβιβασμούς Δεν επιδιώκουν να εμπνέουν τους άλλους με το παράδειγμά τους, αρκούνται στην ασπόνδυλη μικρο-διαχείριση. Κυρίως είναι αναρριχητικοί τακτικιστές. Στο μέτρο που διαθέτουν όραμα και στρατηγική, αφορά το άτομό τους, τη διαχείριση της «εικόνας» τους, προκειμένου να ανέλθουν σε «ανώτερα» αξιώματα. Συναλλάσσονται με όσους χρειάζονται ή απειλούν την εξουσία τους, ανέχονται εξευτελιστικές για τους ίδιους και τον θεσμό συμπεριφορές, εκλογικεύουν τις αυτο-εξυπηρετικές επιλογές τους με όρους πολιτικής ορθοφροσύνης. Ακολουθούν τις εξελίξεις, χωρίς ποτέ να παράγουν εξελίξεις. Κρύβουν τον γλοιώδη κομφορμισμό τους πίσω από το προσωπείο της κομψής «υπευθυνότητας». Ο φαρισαϊσμός είναι δεύτερη φύση τους.
Πού ευδοκιμεί αυτό το είδος; Εκεί όπου οι φορείς νόμιμης εξουσίας δεν έχουν νοοτροπία κυβερνήτη θεσμού, αλλά διαχειριστή πεπερασμένων εξουσιαστικών προνομίων.
Ας πάψουμε να αναζητούμε βαρβάρους εκεί όπου δεν υπάρχουν. Οι βάρβαροι μάς τελείωσαν, όπως σοφά μας εξηγεί τόσα χρόνια ο Καβάφης. Οι βάρβαροι είναι μέσα μας
και έφθασε πια ο καιρός να τους αντικρίσουμε με θάρρος και τόλμη. Θέλουμε; Μπορούμε;

Ένα μεγάλο μέρος του κειμένου είναι δανεισμένο από άρθρο του Xαριδημου Κ. Tσουκα Τα «ανθρωπάκια» και οι θεσμοί.

Διαβάστε περισσότερα...

Η απονομή των βραβείων όσκαρ της περιοχής μας...

Με διαφορά το πρώτο βραβείο "ανδρικού" υποκριτικού ρόλου πάει στον κ. Παναγιώτη Νικολακάκο και το δεύτερο βραβείο "ανδρικού" υποκριτικού ρόλου στο πρωτοπαλίκαρο του κ. Δημήτριο Ζαραφίδη για τη συμμετοχή τους στο σίριαλ "Επεισόδια Ρύπανσης"...
Ο κ. Παναγιώτη Νικολακάκος κατάφερε να πάρει το εν λόγω πρώτο βραβείο γιατί τους 6 μήνες που βρίσκεται στη περιοχή μας έχει καταφέρει να περάσει απαρατήρητος. Θα περίμενε κανείς από το πρώτο ξάδερφο του φαινομένου της εποχής μας που λέγεται ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, να προσπαθήσει να αλλάξει ή να βελτιώσει από τη θέση που κατέχει το κακό που ετοιμάζουν οι ενήλικοι της περιοχής μας στις αθώες νέες γενιές που έρχονται που ζούνε τη ζωή τους τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του... Η λύπη του ΛΙΑΝΤΙΝΗ γι αυτο το έγκλημα τον οδήγησε να κάνει την τελευταία του πράξη ως διαμαρτύρηση...
Θα περίμενε κανείς να φερθεί λοιπόν σαν Παναγιώταρος, ο Παναγιωτάκης Νικολακάκος, προσπαθώντας να βάλει το δικό του λιθαράκι στη μνήμη του ξαδέρφου του, αλλά αυτός παίζει σπουδαία το ρόλο που του έχει αναθέσει ο άλλος Παναγιωτάκης κ. Αθανασόπουλος, ένα ρόλο χρυσοπληρωμένο...
Για τον Δημήτριο Ζαραφίδη τα λόγια περισεύουν. Σαν δεύτερος Αρτέμης Μάτσας ύπουλα και σιωπηλα έπαιξε και συνεχίζει να παίζει παιχνίδια πίσω από τις πλάτες μας...
Αποκορύφωμα όλων αυτών είναι ότι "ο μίστερ ή αλλιώς πρωτοδιδάξας, της κωλυσιεργίας" από πλευρά της ΔΕΗ Α.Ε, δεν διστάζει-προκειμένου να δημιουργήσει εντυπώσεις στην τελευταίο επεισόδιο της κοινωνικής ευθύνης της ΔΕΗ (να κόψει αρκετά από τα δέντρα του δάσους της Μαυροπηγής χωρίς άδεια)-να πεί πως η τοπική κοινωνία της Πτολεμαϊδας αποφάσισε να συναινέσει!!! Με την εις άτοπο επαγωγή έβγαλε αυτό το συμπέρασμα;;;
Κάνει επίσης λόγο για κωλυσιεργία υπηρεσιών και διαδικασιών, που, όπως αναφέρει, έχει επιπτώσεις στη λειτουργία του ορυχείου. Για τις δικές του κωλυσιεργίες που έχουν επιπτώσεις στη υγεία μας δεν γίνεται λόγος, ίσως γιατί δεν είναι μέρος του σεναρίου που του έχουν δώσει να υποδυθεί...Ο δικός του ρόλος είναι σίγουρα πιο χρυσοπληρωμένος αφού είναι ο κασκαντέρ των δύσκολων σκηνών του σίριαλ που ζούμε...

Διαβάστε περισσότερα...