Σιωπή της ΡΑΕ για τη νέα μονάδα λιγνίτη της ΔΕΗ...

Σοβαρή αδιαφάνεια κατά τη διαδικασία έκδοσης αδειών ηλεκτροπαραγωγής από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας διαπιστώνει η περιβαλλοντική οργάνωση WWF Ελλάς.
Συγκεκριμένα, στις 25/09/2012, το WWF Ελλάς υπέβαλε στη ΡΑΕ αίτημα για παροχή περιβαλλοντικών πληροφοριών σχετικά με τη νέα λιγνιτική μονάδα Πτολεμαΐδα V της ΔΕΗ. Οι πληροφορίες αυτές περιλαμβάνονται στον φάκελο που κατέθεσε η ΔΕΗ για χορήγηση της άδειας παραγωγής και αφορούν στην περιβαλλοντική και χρηματοοικονομική βιωσιμότητα του έργου (όπως είναι η αναμενόμενη διάρκεια ζωής, η ισχύς της μονάδας, η μελέτη σκοπιμότητας και ο προγραμματισμός λειτουργίας, το κόστος επένδυσης, κ.ο.κ.). Τονίζεται πως η σχεδιαζόμενη μονάδα ενέχει κινδύνους για το περιβάλλον και την υγεία των πολιτών, ενώ βάζει ένα επιπλέον εμπόδιο στις προοπτικές βιώσιμης ανάπτυξης της Ελλάδας, καθώς παραμερίζει τις καθαρές τεχνολογίες.
Στις επανειλημμένες προσπάθειες της οργάνωσης να επικοινωνήσει με τις υπηρεσίες της ΡΑΕ, η εποπτεύουσα την αγορά ενέργειας αρχή σιωπά, αρνούμενη επί της ουσίας να ανταποκριθεί στο αίτημα του WWF Ελλάς. Υπενθυμίζεται πως το δικαίωμα πρόσβασης του κοινού σε πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον κατοχυρώνεται στην ελληνική, τη διεθνή και την ευρωπαϊκή νομοθεσία, βάσει της οποίας η ΡΑΕ οφείλει να παράσχει την αιτούμενη πληροφορία ή να αιτιολογεί ειδικά τις αρνήσεις της.
«Με τη στάση της, η ΡΑΕ αρνείται την πρόσβαση σε πληροφορίες ζωτικής σημασίας για την προστασία του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής. Η απρόσκοπτη πρόσβαση σε κρίσιμη περιβαλλοντική πληροφορία είναι μία κατάκτηση που διασφαλίζει τη διαφάνεια στην άσκηση της διοίκησης από τις αρμόδιες υπηρεσίες, τον σεβασμό στα δικαιώματα των πολιτών και την εφαρμογή της νομοθεσίας. Πρόκειται για πρακτικές κακοδιοίκησης, αδιαφάνειας και μυστικότητας που σπανίζουν σήμερα, τουλάχιστον στην ΕΕ και συμβάλλουν στη διόγκωση των περιβαλλοντικών προβλημάτων της χώρας», σημειώνει ο Γιώργος Χασιώτης, συντονιστής της νομικής ομάδας υποστήριξης πολιτών του WWF Ελλάς.
Έχοντας εξαντλήσει κάθε περιθώριο καλής θέλησης και κατανόησης του φόρτου εργασίας της Αρχής (η ΡΑΕ υποχρεούνταν σε απάντηση εντός είκοσι ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της αίτησης, ενώ σήμερα έχουν περάσει πάνω από 120 ημέρες!), το WWF Ελλάς καθιστά σαφές πως εξετάζει όλες τις νομικές επιλογές για την καταγγελία των πρακτικών της ΡΑΕ.

Σημειώσεις προς συντάκτες:
Διαβάστε εδώ περισσότερα για την χρηματοδότηση της νέας μονάδας και για τις επιπτώσεις της στην οικονομία και την ανθρώπινη υγεία.
Δείτε εδώ την επιστολή προς τη ΡΑΕ (25/09/2012).
Περισσότερες πληροφορίες: Ιάσονας Κάντας, υπεύθυνος τύπου WWF Ελλάς, τηλ: 210 33 14 893, κιν: 697 185 9632, i.kantas@wwf.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ποδήλατο καθαρίζει τον αέρα καθώς οδηγείτε...

Οι εορτασμοί για την έλευση του νέου σεληνιακού έτους δεν ήταν φέτος το ίδιο λαμπεροί στο Πεκίνο και άλλες κινεζικές πόλεις που «πνίγονται» εδώ και εβδομάδες από πρωτοφανή ατμοσφαιρική ρύπανση. Προκειμένου να μην επιδεινωθεί η κατάσταση, είχαν επιβληθεί περιορισμοί στη χρήση πυροτεχνημάτων. Καθώς οι αρχές προχωρούν στη λήψη μέτρων αμφίβολης αποτελεσματικότητας μακροπρόθεσμα, ένας καλλιτέχνης προτείνει τη δική του «λύση» στο πρόβλημα: ένα ποδήλατο που καθαρίζει τον αέρα καθώς κυκλοφορεί στο δρόμο. Ο Βρετανός Ματ Χόουπ, ο οποίος ζει στο Πεκίνο, δημιούργησε ένα σύστημα φιλτραρίσματος που τροφοδοτείται με ενέργεια από... πεταλιές και το οποίο με τη σειρά του τροφοδοτεί τον αναβάτη με καθαρό αέρα καθώς βρίσκεται εν κινήσει. Για την κατασκευή, ο Χόουπ χρειάστηκε ένα διάτρητο καλάθι αχρήστων από το IKEA, ένα κράνος, μια τροποποιημένη μάσκα οξυγόνου, μια γεννήτρια που επιτρέπει στον αναβάτη να τροφοδοτεί το μηχανισμό και μια οικιακή συσκευή καθαρισμού αέρα – «σκουπίδια», τα χαρακτηρίζει ο ίδιος. Ο φιλτραρισμένος αέρας διοχετεύεται στον ποδηλάτη μέσω σωλήνων, οι οποίοι έχουν τοποθετηθεί πάνω στο σκελετό του ποδηλάτου. Ο καλλιτέχνης αποκαλεί τη δημιουργία του Breathing Bike. Παρότι μια τέτοια εφεύρεση θα μπορούσε να αποδειχθεί ιδιαίτερα χρήσιμη και δημοφιλής σε μια πόλη όπως το Πεκίνο του 2013, το «Ποδήλατο που Αναπνέει» προορίζεται για χρήση αποκλειστικά από τον ίδιο. Όπως προειδοποιεί, ο αναβάτης θα μπορούσε να πεθάνει από ηλεκτροπληξία, εάν αρχίσει να βρέχει καταρρακτωδώς την ώρα που κάνει ποδήλατο. Το Breathing Bike άλλωστε δεν δημιουργήθηκε με σκοπό να λύσει το πρόβλημα της ρύπανσης ή να ανακουφίσει το μέσο ποδηλάτη που την εισπνέει καθημερινά, αλλά πρόκειται περισσότερο για έργο-δήλωση του καλλιτέχνη. Ο μέσος κάτοικος της κινεζικής πρωτεύουσας επιλέγει την προσωρινή λύση της απλής μάσκας προστασίας από αέρια στις καθημερινές του μετακινήσεις, τοποθετώντας στο σπίτι του συσκευές καθαρισμού αέρα.

ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Το παραμύθι σήμερα...

Το παραμύθι σήμερα ζει και βασιλεύει. Ξαπόστασε για αρκετά χρόνια ή λίγα, σχετικός είναι ο χρόνος, αλλά μόνο ξαπόστασε. Γιατί αυτό χρειαζόταν η εποχή. Πήρε την απόσταση που του πρέπει, από ό,τι μη παραμυθένιο συνέβη. Διαφύλαξε έτσι το κύρος του, την αξιοπιστία του, την αξιοπρέπειά του. Κέρδισε με τη σιωπή του το σεβασμό μας και άλλη μία φορά την εκτίμησή μας, για την ηθική του υπόσταση. Προκάλεσε με την αποχή του τη νοσταλγία μας, την αναζήτησή του, τη μνήμη μας. Εδωσε αξία σε πρόσωπα, πράγματα που η εποχή μας έκρυβε, με κάθε τρόπο, κάτω από το χαλί της δήθεν ευημερίας. Κράτησε το λόγο όρθιο, σε εποχές καναπέ και έδωσε λόγο για συζητήσεις με την απουσία του. Κατάφερε να μη διακοπεί η αφήγηση των γενεών ολοκληρωτικά. Ολοι το πρόλαβαν κάπου, κάπως, κάποτε. Μπόρεσε να γίνει ανάγκη στην ανάγκη μας και από μηχανής θεός. Ακούγεται όλο και περισσότερο και σχεδόν όλοι γνωρίζουν πια τα ουσιώδη χαρακτηριστικά του, απέναντι σε ό,τι άλλο η εμπορευματοποίηση ονομάζει παραμύθι. Δεν χρειάστηκε ούτε manager ούτε καμπάνιες ούτε επιδοτήσεις για να φανεί. Ηρθε στην ώρα του να διασκεδάσει, να συντροφέψει, να παρηγορήσει, να νουθετήσει, να δείξει το δρόμο. Να γίνει κτήμα καθενός, προς χρήση καθημερινή, τέρψη και διδαχή. Να μας ενώσει, να σμίξουμε, να αφουγκραστούμε, να σχολιάσουμε. Να μας θυμίσει ότι ανέξοδα η ζωή μπορεί να γίνει καλύτερη, αν αντιμετωπίσουμε με παραμυθένιους τρόπους, καλούς και κακούς, ό,τι συμβαίνει. Εφτασε για να αντιληφθούμε ότι οι έννοιες όπως δικαιοσύνη, ήθος, αξιοπρέπεια, τις τελευταίες δεκαετίες παραχαράχθηκαν. Είναι στο στόμα του λαού που το γέννησε, το ανάθρεψε, το μεγάλωσε, το ξαπόστασε και το 'χει πάλι ανάγκη για όλα αυτά. Είναι εδώ για να ξαναειπωθεί με τα λόγια που χρειάζεται να ακούσει η εποχή μας, να βρει ανθρώπους να το πουν από μια άλλη θέση απ' ό,τι στο παρελθόν. Μία θέση που θα του δώσει άλλη διάσταση. Το παραμύθι δεν είναι πια μόνο στα χείλη αγράμματων λαϊκών ανθρώπων, είναι και στα χείλη εγγράμματων λαϊκών ανθρώπων, που ξεχειλίζουν από οργή και γνώση για όσα συμβαίνουν. Ολοι γνωρίζουμε πια ότι ο βασιλιάς που μας εξουσιάζει είναι γυμνός. Το παραμύθι δεν ντύνει τους γυμνούς, αλλά φροντίζει να φανεί για τα καλά η γύμνια τους. Ετσι η γνώση των αιώνων έρχεται να μας φωτίσει, για να αποδώσουμε δικαιοσύνη σε ό,τι καταργεί την αξιοπρέπειά μας, βιάζει τη συνείδησή μας, καταστρέφει τις παρούσες και τις επόμενες γενιές. Να αντισταθούμε, δηλαδή, στη γενοκτονία που συντελείται.

Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία - Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΒΟΥΡΗ

Διαβάστε περισσότερα...

Ελεύθερη η πρόσβαση σε αποφάσεις που αφορούν εγκαταστάσεις με σημαντικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις...

Το κοινό πρέπει να έχει πρόσβαση σε πολεοδομικές αποφάσεις οι οποίες αφορούν κατασκευή εγκαταστάσεων που έχουν σημαντικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Μάλιστα, δεν δύναται να γίνει επίκληση της προστασίας του επιχειρηματικού απορρήτου προκειμένου να μη παρασχεθεί η πρόσβαση στις αποφάσεις αυτές. Αυτό υπογραμμίζει το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) απαντώντας σε προδικαστικό ερώτημα του Ανώτατου Δικαστηρίου της Δημοκρατίας της Σλοβακίας - δημουργώντας "δεδικασμένο" για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και για την Ελλάδα. Η υπόθεση ξεκινά το 2006, όταν η Περιφερειακή Αρχή Πολεοδομικού Σχεδιασμού της Μπρατισλάβα εξέδωσε πολεοδομική απόφαση σχετικά με τη δημιουργία χώρου υγειονομικής ταφής απορριμμάτων σε λάκκο εξορύξεως γης για πλινθοποιεία, ο οποίος αποκαλείται «Nová jama» (νέο όρυγμα). Στη συνέχεια, η σλοβακική επιθεώρηση περιβάλλοντος κίνησε ολοκληρωμένη διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας ιδιώτες, κάτοικοι του Δήμου του Pezinok, ζήτησαν να δημοσιευθεί η πολεοδομική απόφαση. Το όργανο αυτό αδειοδότησε τη δημιουργία και εκμετάλλευση του χώρου υγειονομικής ταφής απορριμμάτων χωρίς όμως προηγουμένως να δημοσιεύσει την εν λόγω απόφαση. Κατόπιν διοικητικής προσφυγής, το δευτεροβάθμιο όργανο προστασίας του περιβάλλοντος επικύρωσε την απόφαση αυτή, αφότου είχε δημοσιεύσει την πολεοδομική απόφαση. Οι ενδιαφερόμενοι προσέφυγαν στα σλοβακικά δικαστήρια και το Ανώτατο Δικαστήριο της Δημοκρατίας της Σλοβακίας ζήτησε από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) να διευκρινίσει το περιεχόμενο του δικαιώματος του κοινού να μετέχει στις διαδικασίες αδειοδοτήσεως σχεδίων τα οποία έχουν σημαντικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Με σημερινή απόφασή του, το ΔΕΕ διαπιστώνει ότι η πολεοδομική απόφαση σχετικά με τη δημιουργία του ΧΥΤΑ είναι ένα από τα μέτρα βάσει των οποίων θα ληφθεί η τελική απόφαση αδειοδοτήσεως ή μη αδειοδοτήσεως της συγκεκριμένης εγκατάστασης. Σε αυτήν, μεταξύ άλλων περιέχονται πληροφορίες σχετικά με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του σχεδίου, τους όρους που τίθενται στον φορέα εκμεταλλεύσεως για να περιορίσει τις επιπτώσεις αυτές κλπ. Κατά συνέπεια, σύμφωνα με το ΔΕΕ, περιέχει πληροφορίες σχετικές με τη διαδικασία αδειοδοτήσεως στις οποίες το ενδιαφερόμενο κοινό πρέπει να μπορεί να έχει πρόσβαση. Στο πλαίσιο αυτό, το ευρωπαϊκό δικαστήριο διευκρινίζει ότι η άρνηση να τεθεί στη διάθεση του ενδιαφερόμενου κοινού η πολεοδομική απόφαση δεν δύναται να δικαιολογηθεί με επίκληση της προστασίας της εμπιστευτικότητας εμπορικών ή βιομηχανικών πληροφοριών. Το Δικαστήριο υπογραμμίζει ακόμη ότι το ενδιαφερόμενο κοινό πρέπει να διαθέτει το σύνολο των σχετικών πληροφοριών ήδη από το στάδιο της πρωτοβάθμιας διοικητικής διαδικασίας, πριν ληφθεί μια πρώτη απόφαση, αρκεί οι πληροφορίες αυτές να είναι διαθέσιμες σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας.

Πηγή: Εφημερίδα Το Βήμα

Διαβάστε περισσότερα...

Οι 7 τυφλοί και ο ελέφαντας...

Στα βάθη της ερήμου υπήρχε μια πόλη, όπου όλοι ήταν τυφλοί. Ένας βασιλιάς με το στρατό του περνούσαν κάπου κοντά στην πόλη και στρατοπέδευσαν. Ο βασιλιάς είχε μαζί του και έναν μεγάλο ελέφαντα, που τον είχε για βαριές δουλειές αλλά και για να φοβίζει τους εχθρούς του στη μάχη. Οι άνθρωποι της πόλης είχαν ακούσει βέβαια κάτι για τους ελέφαντες, αλλά δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να συναντήσουν κάποιον. Έτρεξαν λοιπόν 6 νέοι άνδρες να ανακαλύψουν πώς ήταν ο ελέφαντας. Ο πρώτος μόλις έφτασε, άπλωσε το χέρι του, ακούμπησε τα πλευρά του, αισθάνθηκε τη λεία επιφάνειά του, μύρισε τον αέρα και σκέφτηκε “Είναι, χωρίς αμφιβολία, ζώο, αλλά αυτό το ζώο μοιάζει με τοίχο”. Τρέχει λοιπόν να ανακοινώσει την ανακάλυψή του. Ο δεύτερος, αισθάνθηκε τον αέρα, ακούμπησε με το χέρι του τον κορμό του ελέφαντα, που μόλις αντιλήφθηκε το χέρι πάνω του βρυχήθηκε δυνατά. Ο τυφλός σκέφτηκε «Ο ελέφαντας μοιάζει με φίδι και είναι τόσο τεράστιο, που η αναπνοή του σε ξεκουφαίνει». Τρέχει λοιπόν πίσω να γνωστοποιήσει την ανακάλυψή του. Ο τρίτος πλησιάζει τον ελέφαντα, ακουμπάει την απαλή επιφάνεια του χαυλιόδοντα και αισθάνεται την αιχμηρή άκρη του. «Φανταστικό», σκέφτηκε, «ο ελέφαντας είναι σκληρός, αιχμηρός σαν ακόντιο και μυρίζει σαν ζώο». Τρέχει, λοιπόν, στους συμπολίτες του για τα νέα. Ο τέταρτος, μόλις φθάνει, απλώνει το χέρι του χαμηλά και ακουμπάει ένα πόδι του ελέφαντα. Το ψηλαφεί, το αγκαλιάζει και αισθάνεται το σκληρό του δέρμα. Ο ελέφαντας αντιδράει και μετακινεί το πόδι του. « Α!», σκέφθηκε «πώς να μη φοβίζει τους εχθρούς στη μάχη ο ελέφαντας. Είναι σαν τεράστιος κορμός δένδρου, κι όμως είναι ευλύγιστος και δυνατός». Τρόμαξε και ο ίδιος και τρέχει να πει τα νέα στην πόλη. Ο πέμπτος τυφλός ακούμπησε την ουρά του ελέφαντα «Δεν καταλαβαίνω τι το ιδιαίτερο έχει ο ελέφαντας», σκέφθηκε, «είναι απλώς ένα κομμάτι σχοινί». Αφήνει την ουρά και τρέχει πίσω στην πόλη. Ο έκτος, βιαζόταν πολύ για να μη φθάσει τελευταίος και μόλις έφθασε, αισθάνθηκε το αέρα που «έκανε» το αυτί του ελέφαντα που κουνιόταν, απλώνει το χέρι του, ακουμπάει το αυτί του ελέφαντα και αισθάνεται τη σκληρή του επιφάνεια. Χαμογέλασε με αυταρέσκεια. «Ο ελέφαντας μοιάζει με ζωντανό ανεμιστήρα», σκέφθηκε και ικανοποιημένος με αυτήν του την πρώτη εντύπωση τρέχει πίσω. Στο τέλος, έφτασε ένας τυφλός γέροντας. Είχε φύγει από την πόλη νωρίς, περπατούσε αργά και ήταν αποφασισμένος να αφιερώσει χρόνο για να μελετήσει προσεκτικά τον ελέφαντα. Μόλις έφτασε, περπάτησε γύρω από τον ελέφαντα, ακούμπησε διάφορα μέρη του σώματός του, τον μύριζε, και άκουγε όλους τους θορύβους, που έκανε το ζώο, προσεκτικά. Ψηλάφισε το στόμα του ελέφαντα, τον τάισε χόρτο και χτύπησε απαλά τον κορμό του. Τελικά επιστρέφει στην πόλη, αλλά βρίσκει όλη την πόλη σε μεγάλη αναστάτωση. Κάθε ένας από τους έξι νεαρούς τυφλούς είχε αποκτήσει οπαδούς, που είχαν ασπασθεί τη δική του εκδοχή, για το τι είναι ο ελέφαντας. Όμως, όταν οι άνθρωποι της πόλης ανακάλυψαν ότι υπήρχαν έξι διαφορετικές εκδοχές, άρχισαν να τσακώνονται μεταξύ τους. Ο γέρος, ήσυχα, άκουγε τους διαπληκτισμούς. «Είναι σαν τοίχος!», «όχι είναι σαν φίδι!», «όχι είναι σαν ακόντιο!», «όχι σαν δέντρο!», «όχι σαν σχοινί!», «όχι σαν ανεμιστήρας!». Ο γέρος γύρισε την πλάτη του και άρχισε να πηγαίνει σπίτι του, γελώντας, καθώς θυμήθηκε τις δικές του απερισκεψίες, όταν ήταν νέος. Σαν κι αυτούς, κάποτε, είχε συμπεράνει ότι είχε καταλάβει στο σύνολό του κάτι που είχε γνωρίσει (βιώσει), μόνο εν μέρει. Γέλασε, καθώς θυμήθηκε ότι, κάποτε, ήταν απρόθυμος να ανακαλύψει από μόνος του την αλήθεια και στηρίχθηκε αποκλειστικά σε αυτά που έλεγαν οι άλλοι. Περισσότερο, όμως, γέλασε καθώς συνειδητοποίησε ότι, τελικά, ήταν ο μόνος στην πόλη που δεν ήξερε τι ήταν ο ελέφαντας. Μόνο όσοι έχουν μάθει πολλά, είναι σε θέση να παραδεχθούν πόσα λίγα ξέρουν. L. Carte

Πηγή: http://mybellavista.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα...

Αν είχαμε δύο ζωές...

Αν είχαμε δύο ζωές, η παρούσα ζωή μας θα ήταν σίγουρα διαφορετική. Εγώ ίσως να μην είχα γράψει αυτό το κείμενο, εσείς να μην το διαβάζατε, και όλοι μαζί δε θα σκεφτόμασταν ό,τι σκεφτόμαστε ακριβώς αυτή τη στιγμή. Αν είχαμε δύο ζωές, θα βιώναμε την πρώτη σαν μια πρόβα, μια εξάσκηση για το πώς θα ζήσουμε τη δεύτερη. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι τη δεύτερη φορά θα ζούσαμε καλύτερα από την πρώτη. Τα παθήματα της πρώτης θα αποτελούσαν μαθήματα για τη δεύτερη. Στη δεύτερη ζωή δεν θα κάναμε ό,τι κάναμε στην πρώτη, ή απλώς θα τα ξανακάναμε. Θα απολαμβάναμε ό,τι στερηθήκαμε στην πρώτη και αποκτήσαμε στην επόμενη. Θα αποφεύγαμε τα λάθη, θα εκτιμούσαμε παραπάνω, θα χαμογελούσαμε συχνότερα, θα αναγνωρίζαμε την αξία των στιγμών. Δυστυχώς όμως η ζωή μας είναι μόνο μία και διάρκειας μικρής. Η ζωή έχει αρχή και τέλος. Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε. Και δεν μένει τίποτα άλλο σε όλη τη διάρκειά της, πέρα από τις στιγμές που ζήσαμε. Τις όμορφες. Είναι όλες εκείνες οι στιγμές που έστω και για λίγο νίκησαν τη μιζέρια και τη θλίψη, εκείνες που ταυτίστηκαν μαζί μας και έγιναν ένα με την αισιόδοξη πλευρά του εαυτού μας. Οι δικές μας όμορφες στιγμές. Γι' αυτό, χρειάζεται δύναμη για να τη ζήσεις. Να κρατήσεις μόνο τις όμορφες στιγμές. Και δεν είναι η μοίρα που όλοι μας θέτουμε ως δικαιολογία. Η μοίρα είναι κάτι που το πλάθεις εσύ. Και είναι απλό. Οι στενοχώριες που έρχονται· παλεύονται. Οι χαρές που αργούν είναι εκείνες που μας στοιχειώνουν μια ζωή. Όλες εκείνες οι μικρές ανάσες που μας χαρίζονται ολοζώντανες και λαμπερές καθημερινά και τις αφήνουμε να χαθούν ανεκμετάλλευτες σαν να μην υπήρξαν, είναι εκείνα τα απωθημένα της ζωής που ποτέ δεν θα μας αφήσουν σε ησυχία. Δυστυχώς, μας αναλογούν κάποιες δυστυχίες, στη μία και μοναδική ζωή που έχουμε. Λίγες ή πολλές, μικρές ή μεγάλες. Δεν γίνεται αλλιώς. Ταυτόχρονα όμως μας αναλογούν και κάποιες ευτυχισμένες στιγμές, πολύ μικρές και ίσως αόρατες, οι οποίες αιωρούνται σαν λαμπερά άστρα πάνω στα κεφάλια μας. Ας ζήσουμε τον χρόνο της ζωής μας. Και ας γίνουμε φίλοι του, όπως κι αν είναι. Ας γευτούμε στο έπακρο και την πιο μικρή ίνα του, ας γίνουμε ένα. Γιατί είναι πάντα μαζί μας, με οποιαδήποτε μορφή. Ας θυμόμαστε μόνο όμορφες στιγμές και ας προσπαθήσουμε να ζούμε, όσο καλύτερα μπορούμε. Ας μετανιώνουμε για πράγματα που κάνουμε, αλλά να αναζητάμε κι άλλα να κάνουμε. Οι στιγμές και τα δευτερόλεπτα, οι αισθήσεις, τα αγγίγματα και τα βλέμματα, η αναστάτωση και η αμηχανία, τα νεύρα και ο πανικός, ο κόμπος στο στομάχι και ο πόνος στο στήθος, η τρικυμία που δεν λέει να κοπάσει, ο φόβος για το αύριο και το άγνωστο, οι σκέψεις, οι επιλογές. Αυτή είναι η ζωή! Είναι μόνο μία, μικρή και πολύτιμη. Με άγνωστη την ημερομηνία του τέλους της. Την παράσταση της ζωής μπορούμε να την παίξουμε μόνο μία φορά και αυτή χωρίς πρόβα. Δεν έχουμε δεύτερη ευκαιρία! Για τον λόγο αυτό, οφείλουμε να την παίξουμε στο θέατρό της όσο καλύτερα μπορούμε, όχι μόνο για μας, αλλά κυρίως για όλους όσους αγαπάμε. Η ζωή φωνάζει με όση δύναμη έχει πως είναι μία και μοναδική. Χωρίς τη ζωή δε θα υπήρχαμε. Είναι τόσο σημαντική και της οφείλουμε την ύπαρξή μας, όσο και αυτή τη δική της σε εμάς. Η ζωή ανήκει στον καθένα μας και μόνο σε αυτόν. Η ζωή είναι δική μου, δική σου, δική του! Και είναι μία και μοναδική….

Πηγή: http://www.protagon.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Αλλαγή των εκπαιδευτικών προτύπων...

Διαβάστε περισσότερα...

Άναρχη απώλεια φυσικού χώρου μέσα σε δυο δεκαετίες...

Την εικοσαετία 1987-2007, η χώρα μας απώλεσε περισσότερα από έξι εκατομμύρια στρέμματα φυσικών εκτάσεων, έναντι μιας αντίστοιχης αύξησης των γεωργικών και δευτερευόντως των λοιπών, κυρίως αστικών, καλύψεων. Το παραπάνω αλλά και πολλά ακόμη σημαντικά στοιχεία, σχετικά με τις καλύψεις γης και κυρίως τις αλλαγές που διαχρονικά παρατηρούνται, προκύπτουν από την έκδοση, «Η Ελλάδα τότε και τώρα: Διαχρονική χαρτογράφηση των καλύψεων γης 1987-2007», την οποία παρουσίασε το WWF Ελλάς.
Μέσα από αυτήν την τεκμηριωμένη αποτύπωση καταδεικνύεται η διαχρονική, συνεχής και άναρχη μείωση των φυσικών εκτάσεων, προς όφελος της επέκτασης της γεωργικής γης, των υποδομών και των οικισμών. Μια υποχώρηση που κρύβει αρκετές εκπλήξεις και αποτελεί τη συνισταμένη πολλών αντικρουόμενων παραγόντων. Σίγουρα όμως χαρακτηρίζεται από την απόλυτη έλλειψη τεκμηριωμένου και μακροχρόνιου εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού.
Χαρακτηριστικά, κατά την εικοσαετία 1987 – 2007, υπήρξαν σε απόλυτα νούμερα οι εξής μεταβολές στις καλύψεις γης:
Δάση: μειώθηκαν συνολικά κατά 1.311.382 στρέμματα.
Εκτάσεις θαμνώδους και χαμηλής βλάστησης: μειώθηκαν συνολικά κατά 4.886.431 στρέμματα
Γεωργικές εκτάσεις: Αυξήθηκαν κατά 5.736.939 στρέμματα
Λοιπές καλύψεις (δόμηση, έργα υποδομής κλπ): Αυξήθηκαν κατά 333.675 στρέμματα
Τα απόλυτα νούμερα των αλλαγών όμως δεν διηγούνται τη συνολική ιστορία, καθώς εξίσου σημαντική με τις αλλαγές στην έκταση είναι και η μετατόπιση των καλύψεων γης ανάμεσα σε διαφορετικές περιοχές. Ενδεικτική είναι η αντίφαση που προκύπτει, εξετάζοντας τις γεωργικές εκτάσεις στα γεωγραφικά διαμερίσματα Ιονίων Νήσων και Πελοποννήσου.
Στα Ιόνια Νησιά, σχεδόν 289.000 στρέμματα φυσικής γης (12,6% της συνολικής έκτασης) μετατράπηκαν σε γεωργική. Από την άλλη μεριά, φαίνεται ότι εγκαταλείπεται η αγροτική παραγωγή στα ορεινά της χώρας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Πελοπόννησο, όπου 1.390.000 στρέμματα γεωργικής γης μετατράπηκαν διαχρονικά σε άλλες καλύψεις.
Όλες αυτές οι αλλαγές αποτελούν διαφορετικές ψηφίδες μιας εικόνας εντατικοποίησης της χρήσης του χώρου και σταδιακής ομογενοποίησης της φυσιογνωμίας του. Πιο συγκεκριμένα, τα βασικά συμπεράσματα μπορούν να συνοψιστούν στα εξής:

1. Οι πλέον θιγόμενες φυσικές εκτάσεις είναι οι περιοχές χαμηλής βλάστησης, οι οποίες, κατά κύριο λόγο, απορροφούν τις πιέσεις επέκτασης της γεωργικής γης, των οικισμών και των υποδομών. 
2. Οι πιέσεις για μετατροπή των καλύψεων (και κατά συνήθη συνέπεια των χρήσεων) της γης, δεν εκδηλώνονται πάντα στιγμιαία, αλλά είναι, συχνά, απόρροια πολλών διαδοχικών βημάτων. Η απευθείας μετατροπή π.χ. ενός δάσους σε τεχνητή επιφάνεια είναι σπάνια και συνοδεύεται από πολλές νομικές περιπλοκές. Η σταδιακή αλλαγή ενός δάσους όμως μέσω επαναλαμβανόμενων πυρκαγιών και η μετέπειτα κατάληψή της από τεχνητές καλύψεις είναι μία συνήθης πρακτική. 
3. Η εφαρμογή της νομοθεσίας για τον χώρο χωλαίνει σε έντονο βαθμό ενώ ο οποιοσδήποτε σχεδιασμός πάσχει από έλλειψη μακροχρόνιας προοπτικής και συνοχής. 

«Η συγκεκριμένη έκδοση εστιάζει στις χωρικές μεταβολές και τις πιέσεις πάνω στον φυσικό χώρο και τα οικοσυστήματα. Είναι η πρώτη φορά που απεικονίζονται οι καλύψεις γης για όλη την Ελλάδα σε βάθος εικοσαετίας, ανοίγοντας μια ουσιαστική συζήτηση για την εξέλιξη και διαχείριση του χώρου στην Ελλάδα. Η αποτυχία στην αποτελεσματική διαχείριση αυτών των αλλαγών, δεν θα λειτουργήσει μονάχα εις βάρος του φυσικού περιβάλλοντος, αλλά εν τέλει, θα υποσκάψει και την ίδια την προοπτική ανάπτυξης της χώρας μας, ειδικά μάλιστα, σε ό, τι αφορά τους οικονομικούς κλάδους του τουρισμού και του πρωτογενούς τομέα», υπογραμμίζει ο γενικός διευθυντής του WWF Ελλάς, Δημήτρης Καραβέλλας, για να προσθέσει: «Ειδικά στην εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο που διανύουμε, θα έπρεπε η πολιτική ηγεσία της χώρας να αντιμετωπίσει για ιστορικά πρώτη φορά την εθνική ανάγκη για βιώσιμο αναπτυξιακό σχεδιασμό, βασισμένο στη διατήρηση του φυσικού κεφαλαίου και την οικολογικά ορθή, κοινωνικά δίκαιη και νομικά ασφαλή τόνωση της οικονομικής δραστηριότητας». 
Σημειώσεις προς συντάκτες:
Δείτε εδώ τη σύνοψη αποτελεσμάτων και συμπερασμάτων.
Δείτε εδώ χάρτη με τις βασικές καλύψεις γης στην Ελλάδα για το 2007 και εδώ σχετικό poster με χαρακτηριστικές περιπτώσεις ανά τη χώρα.
Η έκδοση «Η Ελλάδα τότε και τώρα: Διαχρονική χαρτογράφηση των καλύψεων γης, 1987-2007» πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος το Μέλλον των Δασών, το οποίο συγχρηματοδοτήθηκε από τα Ιδρύματα Ι.Σ. Λάτση, Α.Γ. Λεβέντη και Μποδοσάκη, καθώς και με την υποστήριξη ιδιωτών.
Δείτε εδώ την πλήρη έκδοση σε ηλεκτρονική μορφή.
Η χαρτογράφηση των αλλαγών καλύψεων γης 1987-2007 υλοποιήθηκε από το Εργαστήριο Δασικής Διαχειριστικής και Τηλεπισκόπησης της Σχολής Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ. 
Περισσότερες πληροφορίες:
Ιάσονας Κάντας, Yπεύθυνος Tύπου WWF Ελλάς, τηλ: 210 33 14 893, κιν: 697 185 9632, i.kantas@wwf.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ψάρι...

Περπάτησα σε μια προβλήτα προχτές. Σε όλους αρέσει να περπατούν σε μια προβλήτα γιατί δεν οδηγεί πουθενά. Δεν χρειάζεται να σκεφτείς, το μυαλό αδειάζει. Δεν μπορεί να υπάρξουν απρόοπτα. Έτσι όπως περπατούσα λοιπόν στον διάδρομο, συνάντησα ένα μικρό ψάρι να σπαρταράει. Ίσως είχε παραπέσει από κάποιον ψαρά σκέφτηκα ή μπορεί να πετάχτηκε από τη θάλασσα με ένα μοιραίο σάλτο. Όπως και να έχει το έσπρωξα προς τη θάλασσα, και το είδα να απομακρύνεται γεμάτο ζωή. Ένιωσα ωραία που βρισκόμουν την κατάλληλη ώρα στο κατάλληλο σημείο επάνω στον πλανήτη, για να σώσω έστω ένα μικρό ψάρι. Κι έτσι, συνέχισα το περπάτημά μου μέχρι την άκρη της προβλήτας. Έκατσα να κάνω ένα τσιγάρο με τα πόδια μου να κρέμονται λίγα εκατοστά πριν ακουμπήσουν τη θάλασσα. Ενώ στο μυαλό μου, ίσως επηρεασμένος από την προηγούμενη πράξη, αντιμετώπιζα την ιδέα της σωτηρίας ως μια βεβαιότητα της ανθρώπινης υπεροχής. Δεν έκατσα πολύ, δεν είχα χρόνο. Σηκώθηκα να φύγω, όμως με περίμενε μια έκπληξη. Το ψάρι είχε πηδήξει έξω και τιναζότανε πάλι από τα βολτ της ασφυξίας. Σταμάτησα το βήμα μου μπροστά του και διαπίστωσα ότι οι σόλες των παπουτσιών μου είχανε γίνει μούσκεμα. Και να που είχαμε γεμίσει απρόοπτα πάνω σε μια προβλήτα που δεν οδηγεί πουθενά. Και τι θα πει η προβλήτα δεν οδηγεί πουθενά; Αυτό ισχύει μόνο για όσους θέλουν να ζήσουν. Για τους υπόλοιπους, η άκρη της προβλήτας θα έχει πάντα συνέχεια: τον λυτρωτικό βυθό. Όρθιος πάνω από το μικρό ψάρι με τα εκφραστικά μάτια το ξαναέσπρωξα στη θάλασσα και περίμενα την αντίδρασή του. Αυτό που το ψάρι το ονομάζει ζωή ο άνθρωπος το λέει θάνατο. Ισχύει και τ’ αντίστροφο. Αμέσως έκανε σάλτο να βγει ξανά στη στεριά χωρίς επιτυχία. Έπεσε πάνω στα τοιχώματα του μόλου.
- Πού πάνε οι βεβαιότητες μας όταν πνίγονται;
- Ξέρω και γω; Μπορεί να γίνονται κυνόδοντες στους καρχαρίες. Γι’ αυτό να είναι αμείλικτοι.
Το δεύτερο σάλτο του ψαριού ήτανε επιτυχημένο. Ξαναβρέθηκε μπροστά στα πόδια μου. Δεν έβρισκα άλλη επιλογή, το προσπέρασα με γρήγορο βήμα. Δεν ήθελα σε καμιά περίπτωση να συνεχίσω να βασανίζω ένα ψάρι με εκφραστικά μάτια, κρατώντας τον οχτάποδο βούρδουλα της ανθρώπινης καλοσύνης.

Πηγή: http://toportatif.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Το ΕΚ εγκρίνει σχέδιο νομοθεσίας για τη μείωση του θορύβου των αυτοκινήτων...

Το σχέδιο του νέου ευρωπαϊκού κανονισμού που ενέκρινε σήμερα το ΕΚ στοχεύει στο να μειώσει δραστικά τα όρια του επιτρεπόμενου θορύβου που προκαλούν τα μηχανοκίνητα οχήματα με απώτερο σκοπό την προστασία της δημόσιας υγείας. Οι ευρωβουλευτές πρότειναν επίσης την εισαγωγή συστήματος επισήμανσης του θορύβου για τα νέα αυτοκίνητα καθώς και προτύπων για την εισαγωγή συστημάτων ακουστικής προειδοποίησης οχήματος για τα ηλεκτρικά οχήματα προκειμένου αυτά να γίνονται αντιληπτά από τους πεζούς. Η συνεχής έκθεση σε υψηλά επίπεδα θορύβου μπορεί να εξαντλήσει τα φυσικά αποθέματα, να διαταράξει την ορθή λειτουργία των οργάνων και να οδηγήσει στην ανάπτυξη καρδιαγγειακών παθήσεων και άλλων ασθενειών. Έρευνες του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Περιβάλλοντος δείχνουν ότι το ήμισυ του αστικού πληθυσμού της ΕΕ είναι εκτεθειμένο σε επίπεδα θορύβου άνω των 55 ντεσιμπέλ, ως αποτέλεσμα του περιβάλλοντος θορύβου που προκαλεί η κίνηση στους δρόμους. "Οι βλαβερές επιπτώσεις του θορύβου στην υγεία είναι επιστημονικά αποδεδειγμένες αλλά η παρούσα νομοθετική πρόταση εστιάζει αποκλειστικά στο θόρυβο που προκαλούν οι μηχανές των οχημάτων. Οι προτάσεις μου ήταν πιο ολοκληρωμένες εξ αρχής, καθώς χρειάζεται να εξετάσουμε και άλλους παράγοντες όπως η ποιότητα της ασφάλτου, τα ελαστικά και η αεροδυναμική", δήλωσε ο εισηγητής Miroslav Ouzký (ΕΣΜ, Τσεχία), κατά τη διάρκεια της συζήτησης πριν από την ψηφοφορία. Ο ίδιος θα ηγηθεί τώρα των διαπραγματεύσεων με τα κράτη μέλη. Αυστηρότερα όρια για το θόρυβο Το σχέδιο νόμου προτείνει τη σταδιακή εφαρμογή νέων ορίων σε έξι και οκτώ χρόνια από τη θέσπιση του νέου κανονισμού. Η πρώτη φάση θα εφαρμοστεί στα νέα μοντέλα οχημάτων, ενώ η δεύτερη σε όλα τα νέα οχήματα που τίθενται σε κυκλοφορία. Το όριο για τα οχήματα γενικής χρήσης θα μειωθεί σε 68 ντεσιμπέλ από 74 που είναι σήμερα. Για τα πιο δυνατά οχήματα θα επιτρέπεται ένα περιθώριο 2 ή 6 επιπλέον ντεσιμπέλ. Το όριο για τα βαρέα φορτηγά άνω των 12 τόνων θα παραμείνει στα 81 ντεσιμπέλ. Οι ευρωβουλευτές αναγνωρίζουν ότι ο θόρυβος των οχημάτων επηρεάζεται επίσης από την ποιότητα του δρόμου, το θόρυβο των ελαστικών και την αεροδυναμική. Επισήμανση του θορύβου Οι ευρωβουλευτές ζητούν την εισαγωγή ενός συστήματος επισήμανσης προκειμένου να ενημερώνονται οι επίδοξοι αγοραστές για τα επίπεδα θορύβου των νέων οχημάτων. Το σύστημα αυτό θα βασιστεί στα πρότυπα αυτών που ήδη χρησιμοποιούνται για την κατανάλωση καυσίμων, το θόρυβο των ελαστικών και τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Συστήματα ακουστικής προειδοποίησης οχήματος για τα ηλεκτρικά οχήματα Οι ευρωβουλευτές ανησυχούν ότι οι σχεδόν αθόρυβοι ηλεκτρικοί και υβριδικοί κινητήρες αυτοκινήτων μπορεί να αποτελέσουν απειλή για τους πεζούς και ζητούν τη θέσπιση ρυθμίσεων για την εισαγωγή συστημάτων ακουστικής προειδοποίησης στα οχήματα αυτά. Το σχέδιο νομοθετικού ψηφίσματος υιοθετήθηκε με 401 ψήφους υπέρ, 228 κατά και 20 αποχές.

Πηγή: www.real.g

Διαβάστε περισσότερα...

Οι μύθοι για τον "αναπτυσόμενο κόσμο"...

Διαβάστε περισσότερα...

Έρχονται τα καταλυτικά ρούχα...

Μέσα στην επόμενη διετία είναι πιθανό ότι θα κυκλοφορούν στο εμπόριο ρούχα που θα καθαρίζουν τον αέρα και οι άνθρωποι δεν θα χρειάζεται να κάνουν τίποτε περισσότερο από το να τα φορούν. Αυτό θα γίνει δυνατό χάρη σ’ ένα πρωτοποριακό υγρό καθαρισμού για πλυντήρια ρούχων, το οποίο περιέχει μικροσκοπικά σωματίδια που «τρώνε» την ατμοσφαιρική μόλυνση. Η εν λόγω ουσία, με την ονομασία "CatClo", η οποία σχεδιάζεται να βγει στο εμπόριο, αποτελεί προϊόν συνεργασίας του βρετανικού πανεπιστημίου του Σέφιλντ και του Κολλεγίου Μόδας του Λονδίνου, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο. Τα ρούχα πλένονται στο πλυντήριο με το πρωτοποριακό υγρό που περιέχει νανοσωματίδια διοξειδίου του τιτανίου, τα οποία προσκολλώνται σφιχτά στα ύφασμα. Όταν, στη συνέχεια, φορέσει κανείς το πλυμένο ρούχο και το ύφασμα με τα νανοσωματίδια έρθει σε επαφή με τα οξείδια αζώτου του αέρα, τότε προκαλείται μια χημική αντίδραση οξείδωσης, με τελικό αποτέλεσμα να καθαρίζει η ατμόσφαιρα. Τα οξείδια του αζώτου που απορροφούνται μ’ αυτό τον τρόπο από τον αέρα, είναι τελείως άοσμα και άχρωμα και δεν αποτελούν κίνδυνο για αυτόν που φοράει το ρούχο, από το οποίο απομακρύνονται όταν αυτό ξαναπλυθεί, αν δεν έχουν ήδη διαλυθεί μέσω του ιδρώτα του σώματος. Το ίδιο το καθαριστικό υγρό είναι απολύτως αβλαβές και τα νανοσωματίδια δεν είναι ορατά πάνω στο ρούχο. Υπολογίζεται ότι κάποιος που φοράει ρούχα πλυμένα με CatClo, θα μπορεί να απομακρύνει περίπου πέντε κιλά οξειδίων του αζώτου από τον αέρα μέσα σε μια ημέρα, δηλαδή περίπου όση η ποσότητα των ίδιων χημικών ουσιών που παράγεται καθημερινά από ένα μέσο αυτοκίνητο. Τα οξείδια του αζώτου παράγονται από τις εξατμίσεις των οχημάτων και αποτελούν μεγάλη πηγή ρύπανσης της ατμόσφαιρας στις πόλεις, επιδεινώνοντας ασθένειες όπως το άσθμα και άλλες χρόνιες πνευμονοπάθειες. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι όσοι υποφέρουν από αναπνευστικές παθήσεις και φοράνε τέτοια ρούχα, θα αναπνέουν γύρω τους καθαρότερο αέρα. Όπως είπε ο Ράιαν, το υγρό CatClo ανήκει στο νέο πεδίο των φωτοκαταλυτικών υλικών, τα οποία, με την παρουσία του ηλιακού φωτός, λειτουργούν ως καταλύτες, προκαλώντας διάφορες χημικές αντιδράσεις. «Με το CatClo, ο στόχος μας είναι να μετατρέψουμε τα ρούχα σε καταλυτικές επιφάνειες που θα καθαρίζουν τον αέρα», τόνισε ο βρετανός καθηγητής. Όπως είπε, «αν χιλιάδες άνθρωποι σε μια τυπική πόλη χρησιμοποιούσαν αυτό το καθαριστικό υγρό, το αποτέλεσμα θα ήταν μια σημαντική βελτίωση στην ποιότητα του αέρα». Από την πλευρά της, η καθηγήτρια Στόρι επεσήμανε ότι η δημιουργία και κυκλοφορία ενός σύντομου βίντεο για το CatClo αποκάλυψε ένα μεγάλο ενδιαφέρον σ’ ολόκληρο τον κόσμο και μια δυνητική μεγάλη αγορά για τέτοιου είδους προϊόντα, καθώς πολλοί καταναλωτές, πέρα από τον παράγοντα της μόδας, αντιλαμβάνονται τη σημασία ενός «έξυπνου» ρούχου που θα βοηθά στον καθαρισμό του περιβάλλοντος.
 
Οι βρετανοί ερευνητές ήδη συνεργάζονται με μια εταιρία που παράγει προϊόντα καθαρισμού φιλικά προς το περιβάλλον για να βγάλει στην αγορά το CatClo. Το εν λόγω υγρό, σύμφωνα με τις δοκιμές, δουλεύει ιδιαίτερα καλά με τα υφάσματα ντένιμ που χρησιμοποιούνται στα τζιν. Κι επειδή στη Γη κυκλοφορούν περισσότερα τζιν από όλους τους κατοίκους της, είναι φανερό ότι υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό για το νέο καθαριστικό.

Πηγή: solidaritymit.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα...

Η δύναμη της θέλησης...

Διαβάστε περισσότερα...

Η υπερπληροφόρηση μας μετατρέπει σε ψηφιακά πρεζόνι...

Θίγοντας, για άλλη μια φορά το θέμα της υπερπληροφόρησης και των επιδράσεων που ασκούνται από αυτήν στην ανθρώπινη συνείδηση, αποδελτιώνουμε κάποιες ενδιαφέρουσες θέσεις – αναλύσεις από πρόσφατα και παλαιότερα δημοσιεύματα του τύπου. Διαβάζουμε στα «Νέα»: «O σύγχρονος άνθρωπος έχει απεριόριστη πρόσβαση σε κάθε είδους πληροφορία. Ειδήσεις στα ραδιόφωνα κάθε μία ώρα. Συνεχής ενημέρωση ιστοσελίδων και μπλογκ. Τουλάχιστον τρία δελτία ειδήσεων στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, updates στο facebook. Το αποτέλεσμα; Σύμφωνα με κάποιους επιστήμονες, δεν γίνεται σοφότερος αλλά κυνικότερος. Σύμφωνα με ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο υπάρχουν πλέον επαρκείς, αν όχι αδιαμφισβήτητες ενδείξεις πως ανθρώπινες αντιδράσεις όπως η κατανόηση, ο αλτρουισμός, η συμπόνια, η ανεκτικότητα και η συναισθηματική σταθερότητα «απειλούνται» από τον μεγάλο και συνεχή όγκο πληροφοριών που δέχεται ο εγκέφαλος. Παράλληλα μελετητές από το Ινστιτούτο Εγκεφάλου και Δημιουργικότητας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας μελετώντας εγκεφαλογραφήματα διαπίστωσαν ότι ενώ αντιλαμβάνεται κανείς σχεδόν αστραπιαία τον πόνο και τον φόβο των άλλων ανθρώπων, απαιτείται πολύ περισσότερος χρόνος για αναπτυχθούν συναισθηματικές αντιδράσεις όπως η συμπόνια. Οι επιστήμονες λοιπόν κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου ότι όσο μεγαλώνει η ποσότητα των πληροφοριών που συγκεντρώνει κανείς τόσο αυξάνεται η σοφία του, αλλά παράλληλα και η πιθανότητα να γίνει κυνικότερος. …«Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει τη δυνατότητα να επεξεργάζεται πολλές πληροφορίες ανά λεπτό. Ωστόσο, επειδή πλέον ο όγκος που δέχεται είναι πολύ μεγάλος επιλέγει πάντα τις πιο σημαντικές», λέει η ψυχολόγος κ. Αλεξάνδρα Καππάτου. Συμπληρώνει μάλιστα ότι όντως υπάρχει η πιθανότητα ο δέκτης της πληροφορίας να γίνει κυνικός επειδή «η υπερπληροφόρηση και η συνεχής και υπερβολική έκθεση στις λεπτομέρειες ενός θέματος κινητοποιεί μηχανισμούς αυτοπροστασίας. Όταν βλέπουμε κάτι που μας δυσαρεστεί, σταδιακά έχουμε την τάση να το απωθούμε», λέει χαρακτηριστικά. … Η κ. Μπετίνα Ντάβου, καθηγήτρια Γνωστικής Ψυχολογίας στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, επισημαίνει: «Υπάρχουν στρατηγικές οργάνωσης που επιτρέπουν στο άτομο να αυξήσει την ποσότητα των πληροφοριών που επεξεργάζεται. Για παράδειγμα, να κάνει αυθαίρετους συνδυασμούς των πληροφοριών που θέλει να διατηρήσει στη μνήμη του, ώστε να αφήνει νοητικό χώρο για νέες πληροφορίες». και σε παλιότερο άρθρο της Φωτεινής Τσαλίκογλου: Στο χάρτη του εγκεφάλου μας αποτυπώνεται η ειρωνεία της κοινωνικής πραγματικότητας που ζούμε. Πίσω από την πρόοδο και τον πλούτο παραμονεύει η φτώχεια. Δεν είναι να απορείς. Η λογοτεχνία πρόλαβε και πάλι την επιστήμη. Ο Μπόρχες μίλησε πριν από τους ερευνητές. Εκείνος που τα θυμάται όλα, όπως ο Φούνες στον «Μνήμονα», είναι ένας ηλίθιος. Γι΄ αυτόν όλες οι πληροφορίες είναι ουδέτερες ή καταλήγουν να είναι άχρηστες. Τα θυμάται όλα αλλά δεν ξέρει τίποτα. Στην εποχή της υπερφόρτωσης και του βομβαρδισμού των πληροφοριών κινδυνεύουμε να γίνουμε Μνήμονες. Αδυνατούμε να αποτυπώσουμε, να κατατάξουμε, να αξιολογήσουμε. Μπορεί να γινόμαστε πιο ενήμεροι, όμως είναι μια κούφια, άδεια, ενημέρωση. Της λείπει η αξιολόγηση. Η ιεράρχηση. Η δυνατότητα να ξεχωρίσεις το ουσιώδες από το επουσιώδες. Αντίστοιχα, η ηθική κρίση αμβλύνεται. Χάνεται μέσα στην υπερέκθεση και στον βομβαρδισμό των ηθικά φορτισμένων πληροφοριών. Τα συναισθήματα της εμπάθειας, συμπόνιας, αλληλεγγύης, του οίκτου, της αλληλοβοήθειας, ακυρώνονται. Πόλεμοι, καταστροφές, αθλιότητα, φτώχεια, όλα είναι είναι εδώ, όμως δεν παράγουν συναίσθημα. Δεν απηχούν. Είναι σαν να ακούς ένα στόμα να φωνάζει και να μην ακούγεται κραυγή. Οι συναισθηματικά φορτισμένες πληροφορίες αποφορτίζονται από την έντασή τους. Φυσικοποιούνται. Αλληλοεξουδετερώνονται. Το συναίσθημα καταβροχθίζεται από την υπερπληροφόρηση. Γίνεται εικόνα που δεν παράγει κραδασμούς. Οι πληροφορίες υπάρχουν, όμως πολύ απλά θα μπορούσαν και να μην υπάρχουν. Στο τέλος όλα τα ερεθίσματα καταλήγουν να είναι ουδέτερα και οι καταναλωτές τους απαθείς χρήστες νεκρωμένων από κραδασμούς πληροφοριών. Χορτασμένα, αποχαυνωμένα βρέφη που από το πολύ και συνεχές μπούκωμα μιας ετοιμοπαράδοτης τροφής έχουν χάσει τη δυνατότητα της δικής τους αναζήτησης. Ο ανάλγητος απαθής πολίτης καταλήγει να είναι ο ιδεώδης τύπος της εποχής μας. Θα μιλήσω για τον θάνατο της ψυχικής ζωής. Αν ψυχική ζωή σημαίνει αναπαραστάσεις της εμπειρίας, αυτοστοχασμός, επεξεργασία συμβόλων, πολύπλοκες αποκωδικοποιήσεις σημάτων, αν ψυχική ζωή σημαίνει διεργασία και αναζήτηση, καταλαβαίνουμε ότι ο θάνατος αυτός δεν είναι ένα απλό σχήμα λόγου. Παρακολουθήστε και μια κατατοπιστική ανάλυση για την «Υπερπληροφόρηση» με τίτλο «digital junkie» («ψηφιακό πρεζόνι»): Πηγή: http://peri-planomenos.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Το μεγάλο ξεπούλημα...

Στο ντοκιμαντέρ του Florian Opitz “Το μεγάλο ξεπούλημα – Der Grosse Ausverkauf (2007)“, παίρνεις μια εικόνα από το τι επιφέρει η ιδιωτικοποίηση σημαντικών και πολύτιμων αγαθών, όπως συμβαίνει ας πούμε με την ιδιωτικοποίηση των νοσοκομείων (πχ στις Φιλιππίνες), του ηλεκτρικού ρεύματος (πχ στη Νότιο Αφρική) και των μέσων μαζικής μεταφοράς (πχ των φημισμένων τρένων στην Βρετανία) αλλά και του νερού (πχ στην Βολιβία – που απαγορεύεται και να χρησιμοποιήσεις αυτό το νερό που κυλάει “εκτός δικτύου”!). Όλες αυτές οι καταστάσεις με τις αβάσταχτες χρεώσεις για αυτά τα αγαθά αλλά και της ταυτόχρονης αδιαφορίας των εταιρειών για την σωστή συντήρηση/λειτουργία έναντι του κέρδους (πχ των σιδηροδρομικών δικτύων που η συντήρησή τους πέρασε από εργολάβους σε υπεργολάβους…κλπ) αποτελούν άμεσο ή έμμεσο κίνδυνο για την ζωή των κατοίκων αυτών των χωρών και περιγράφονται από τους ίδιους… μόνο που μερικές εικόνες λένε περισσότερα.

Διαβάστε περισσότερα...

Μονοπάτι «Χαράλαμπου Κατακαλίδη-Ευθύμιου Μιχαηλίδη», Ποντοκώμη- 2 Φεβρουαρίου 2013...

2 Φεβρουαρίου 1944, δύο έφηβοι από την Ποντοκώμη, ο Χαράλαμπος Κατακαλίδης και ο Ευθύμιος Μιχαηλίδης, ξεπέρασαν τις δυνάμεις τους και πήραν την πρωτοβουλία να διακινδυνεύσουν και τη ζωή τους αρκεί να δίνονταν η δυνατότητα στους συμπατριώτες τους των Λιβερών, να ξεφύγουν από τον αιφνιδιασμό των Γερμανών κατακτητών. 2 Φεβρουαρίου 2013, το «Κίνημα Εθελοντών Ποντοκώμης» αποφάσισε να αναδείξει το γεγονός αυτό, να τιμήσει τους δύο ήρωες εφήβους και να εμπνεύσει με την πράξη τους.

2 Φεβρουαρίου 2013, δεκατρία άτομα από Ποντοκώμη, Πτολεμαΐδα και Κοζάνη, θα ακολουθήσουν την πορεία στους λόφους, ενώ πολλά παιδιά με τους γονείς τους θα επιλέξουν την πιο ήπια, ασφάλτινη διαδρομή. Όλοι μαζί θα βρεθούν στο μνημείο των Λιβερών και θα καταθέσουν από ένα λουλούδι στη μνήμη των εκτελεσθέντων Ελλήνων. Από τους δύο εφήβους του 1944, ο Ευθύμιος Μιχαηλίδης πέθανε μόλις πέρυσι, ενώ την 2α Φεβρουαρίου 2013, στην άλλη άκρη της γης, στην Αμερική, ενταφιάζονταν ο Χαράλαμπος Κατακαλίδης. Εξήντα εννέα χρόνια μετά την παράτολμη ενέργειά του , επέλεξε αυτή τη μέρα να αφήσει την τελευταία του πνοή, δίπλα στην οικογένειά του.

Ελπίζουμε, στη μνήμη των δύο αυτών εφήβων του 1944 και στην ηρωική τους πράξη, να έχουμε κάθε χρόνο τη δυνατότητα, στις 2 Φεβρουαρίου, να «περπατάμε» πάνω στο «δρόμο» που εκείνοι χάραξαν, στο «Μονοπάτι Χαράλαμου Κατακαλίδη-Ευθύμιου Μιχαηλίδη».

Κίνημα Εθελοντών Ποντοκώμης

Διαβάστε περισσότερα...

Στο Αδιέξοδο...

Την ώρα που φτάνεις στο αδιέξοδο. Εκείνη τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως το ήξερες από πριν. Δεν ήρθε απότομα. Το ήξερες πολλές στροφές πριν πως θα καταλήξεις εδώ. Μόνο που περίμενες κάποιος άλλος να το έχει καταργήσει το αδιέξοδο. Ήθελες πολύ να έχει κάποιος αλλάξει την πραγματικότητα, τόσο πολύ που το πίστεψες. Τώρα αναρωτιέσαι. Ακόμα και τώρα, ρίχνεις την ευθύνη σ’ αυτόν τον άλλο. Σ’ αυτόν που δεν έκανε κάτι ώστε να μην καταλήξεις στο αδιέξοδο. Μα πως μπόρεσε; Πως σε άφησε να εκτεθείς έτσι; Και στο κάτω κάτω τι ζήτησες ρε γαμώτο; Κάποιος να αλλάξει τη διαδρομή, κάποιος να ακυρώσει το αυτονόητο. Τόσο δύσκολο ήταν; «Φτάνει πια με τους αλήτες», σκέφτεσαι. Μπροστά σου ακόμα όμως, το αδιέξοδο. Το μυαλό σου καίει. Τι κάνεις τώρα; Κοιτάς το τέλος και δεν έχεις ιδέα. «Να γύριζα πίσω;», σκέφτεσαι, «πόσο ωραία θα ήταν να ξαναγύριζα στην αρχή». Μα δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις το δρόμο. Το ξέρεις. Το πίσω τελείωσε. Κάθε βήμα σου ακύρωνε το προηγούμενο. Το πίσω πέρασε, δεν ξαναγίνεται. Κοιτάς πάλι μπροστά. Αφουγκράζεσαι. Κανείς. «Μα που είναι οι άλλοι;». Θυμάσαι αμυδρά πως στην αρχή ήσασταν πολλοί. Μα σε κάθε στροφή χανόταν κι από ένας. Ο καθένας πήρε το δρόμο για το δικό του αδιέξοδο. Ο καθένας μόνος του. Όλοι ήξεραν. Όλοι. Τώρα; Φόβος. Ξαφνικά σε κυριεύει πανικός. Είσαι μόνος. Δοκιμάζεις να σπρώξεις το φράγμα που σου κλείνει το δρόμο. Κουνιέται. Ελάχιστα. Αλλά κουνιέται. Προσπαθείς ξανά. Μάταια. Αν ήταν λίγοι ακόμα εδώ, θα έπεφτε. Σίγουρα, θα έπεφτε. Φωνάζεις. Παρακαλάς. Κλαις. Κανείς. Γιατί; Μα μόνο λίγοι χρειάζονται ακόμα. Γιατί δεν υπάρχει κανείς; Σε πνίγει το άδικο. Τρελαίνεσαι. Κάπου εκεί το παίρνεις απόφαση. Δεν θες άλλο να παλέψεις. Ζαρώνεις στη γωνιά σου και μυξοκλαίς. Βρίζεις όλους όσους λείπουν. Καταριέσαι την τύχη σου. Την μοναξιά σου. Το σύστημα. Το δρόμο. Τους τοίχους. Τους άλλους. Τους άλλους. Παράδοση. Υποταγή. Στάση. Τέλος. Λίγο πιο πέρα, στον ίδιο λαβύρινθο, κάποιοι λίγοι πορεύονται ρίχνοντας τους φραγμούς. Έναν έναν. Σιγά σιγά. Προχωράνε. Δεν υπάρχει αδιέξοδο γι’ αυτούς. Είναι μαζί. Αντέχουν. Συνεχίζουν λυπημένοι. Πολύ λυπημένοι που δεν είσαι μαζί τους. Αν ήσουν, ξέρουν, θα έπεφταν οι φραγμοί ακόμα πιο γρήγορα. Ακόμα πιο αποτελεσματικά. Θα προλάβαιναν περισσότερους σαν κι εσένα. Πριν παραιτηθούν. Πριν το Τέλος. Λυπούνται. Προχωράνε. Παλεύουν. Σε ψάχνουν. Που είσαι;

Πηγή: http://methexiserratum.wordpress.com

Διαβάστε περισσότερα...

Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων: Οι υγροτόποι ακόμα ένα θύμα της κρίσης...

Η οικονομική κρίση αποτελεί το άλλοθι για την εγκατάλειψη της προστασίας του περιβάλλοντος στη χώρα μας, τη χαλάρωση των θεσμών και των προστατευτικών μέτρων. Δυστυχώς οι υγρότοποι αποτελούν ένα ακόμα από τα θύματα της κρίσης. Κι αυτό ενώ οι αξίες των υγροτοπικών οικοσυστημάτων είναι πολλαπλές, μεταφραζόμενες και σε οικονομικούς όρους, και διεθνώς αναγνωρισμένες. Η διατήρηση της βιοποικιλότητας, η αντιπλημμυρική και αντιδιαβρωτική προστασία, η παροχή υδρευτικού και αρδευτικού ύδατος, η παραγωγή ενέργειας, η βελτίωση του μικροκλίματος, η αναψυχή είναι μερικές μόνο από αυτές. Η στενά όμως συνυφασμένη σχέση των υγροτόπων και των ανθρώπινων δραστηριοτήτων έχει πολύ συχνά ως αποτέλεσμα την υποβάθμισή τους (ρύπανση, καταπατήσεις, υπεραντλήσεις, ανεξέλεγκτες αμμοληψίες, αποξηράνσεις, λαθροθηρία, αλόγιστη οικιστική ανάπτυξη). Η χώρα μας παρουσιάζει ένα ιδιαίτερα αξιόλογο υγροτοπικό πλούτο, τόσο σε έκταση όσο και σε ποιότητα, που λίγες χώρες στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο διαθέτουν. Εξαιτίας της γεωμορφολογίας και του κλίματός της οι περισσότεροι και σπουδαιότεροι υγρότοποι βρίσκονται σε πεδινές και παραθαλάσσιες εκτάσεις, οπού ζει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού και ασκούνται οι περισσότερες δραστηριότητες. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την έλλειψη πολιτικής βούλησης για ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος και εν γένει των υγροτόπων έχει ως αποτέλεσμα να υφίστανται συνεχή υποβάθμιση. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα όλων αποτελεί η πολύπαθη λίμνη Κορώνεια. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα περιμένει την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την αδυναμία εφαρμογής του Σχεδίου Περιβαλλοντικής Αποκατάστασης της λίμνης. Και ενώ το Ταμείο Συνοχής ανέστειλε τη χρηματοδότηση του, το έργο – αμφιλεγόμενο πλέον για τη χρησιμότητά του - εντάχθηκε στο ΕΣΠΑ και αναμένεται να συνεχιστεί με την ίδια έως σήμερα λογική, δηλαδή προκρίνοντας τα τεχνικά έργα έναντι της λήψης μέτρων για την αναίρεση των αιτιών που οδήγησαν στην υποβάθμιση της λίμνης. Πλήθος άλλων υγροτόπων ανά την επικράτεια υποφέρουν από διαφορετικές αιτίες λόγω των ανθρωπογενών επεμβάσεων και δραστηριοτήτων. Η περίπτωση του Αχελώου και του σχεδιαζόμενου εδώ και χρόνια παράλογου έργου της εκτροπής του μας θυμίζει την ανάγκη της βιώσιμης διαχείρισης των υδατικών πόρων σε επίπεδο λεκάνης απορροής. Η ρύπανση του Ασωπού ακόμη δεν έχει αντιμετωπιστεί θέτοντας σε συνεχή κίνδυνο την υγεία των κατοίκων της περιοχής. Ο Αλιάκμονας τείνει να μετατραπεί σε «ιδιωτικό» ποτάμι της ΔΕΗ με τα υπάρχοντα, αλλά και τα σχεδιαζόμενα φράγματα στην κοίτη του. Η άναρχη οικιστική και τουριστική ανάπτυξη απειλεί πολλούς, κυρίως παράκτιους, υγροτόπους με χαρακτηριστικά παραδείγματα την αυθαίρετη εγκατάσταση beach bar στον υγρότοπο του Αγ. Μάμα στη Χαλκιδική, την παράνομη δόμηση στην Τουρλίδα στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, και τις οικιστικές πιέσεις που δέχονται οι υγρότοποι στην Καλλονή Λέσβου και στον Κορινό Πιερίας, καθώς και η λίμνη Παμβώτιδα. Οι παράνομες πρακτικές αλιείας και οι λαθροθηρία αποτελούν χρονίζουσες καταστάσεις που οι αρμόδιες υπηρεσίες αδυνατούν να αντιμετωπίσουν. Από την άλλη μεριά μέτρα που θα μπορούσαν να «ανακουφίσουν» από τις πιέσεις που δέχονται πολλά υγροτοπικά οικοσυστήματα, όπως η αποκατάσταση των οικοσυστημάτων που βρίσκονται σε σοβαρή μόνιμη υποβάθμιση, ο έλεγχος των αμμοληψιών, η αποκατάσταση ενός οικολογικά βιώσιμου τμήματος υγροτοπικών εκστάσεων που έχουν αποξηρανθεί στο παρελθόν, η καταγραφή και διάσωση των μικρών νησιωτικών υγροτόπων, ο συστηματικός έλεγχος της διατήρησης της οικολογικής παροχής των ποταμών σε μικρά και μεγάλα υδροηλεκτρικά έργα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες δεν φαίνεται να βρίσκονται στις προτεραιότητες της πολιτικής ηγεσίας. Και ενώ οι υγρότοποί μας αντιμετωπίζουν όλες αυτές τις απειλές, υπό το βάρος των δημοσιονομικών περικοπών, θεωρήθηκε ότι οι Φορείς Διαχείρισης των προστατευόμενων περιοχών επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό και έτσι αποφασίστηκε η κατάργηση κάποιων και η συγχώνευση των υπόλοιπων, με ότι αυτό συνεπάγεται στην εύρυθμη λειτουργία τους και στην αποτελεσματικότητά τους στο έργο που επιτελούν. Αξίζει να σημειωθεί ότι στους φορείς που καταργούνται περιλαμβάνονται αυτοί των λιμνών Καστοριάς, Ιωαννίνων και Κάρλας με τις αρμοδιότητές τους απλά να περνάνε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση και την Περιφέρεια. Την ίδια στιγμή τα σχέδια διαχείρισης των λεκανών απορροής, μετά από καθυστέρηση ετών, μπαίνουν πια στην τελική φάση ολοκλήρωσής τους, με τη διαδικασία διαβούλευσης να έχει περάσει στα «ψιλά», χωρίς να έχουν συσταθεί τα Περιφερειακά Συμβούλια Υδάτων που είναι αρμόδια για την έγκρισή τους και με εκκρεμότητες για κάποια υδατικά διαμερίσματα για τα οποία δεν έχουν κατατεθεί ακόμα ούτε καν τα προσχέδια. Με δικαιολογία δε την καταγραφή των υφιστάμενων χρήσεων ύδατος είναι εδώ και ενάμιση χρόνο σε ισχύ κοινή υπουργική απόφαση που επιτρέπει ουσιαστικά την αδειοδότηση όλων των παράνομων έως σήμερα υδροληψιών νερού, την πλειοψηφία των οποίων αποτελούν ιδιωτικές γεωτρήσεις. Και το κερασάκι στην τούρτα είναι οι προωθούμενες, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, ιδιωτικοποιήσεις των εταιριών ύδρευσης Αθήνας και Θεσσαλονίκης που θα έχουν ως αποτέλεσμα, εκτός των άλλων το πέρασμα, της διαχείρισης πολύτιμων υδατικών πόρων σε χέρια ιδιωτών, με ότι αυτό συνεπάγεται για την προστασία τους. Η προστασία και διατήρησή των υγροτοπικών οικοσυστημάτων είναι κοινός τόπος ότι είναι απαραίτητη. Τα λάθη του παρελθόντος δεν δικαιολογούνται πλέον. Η επιστημονική γνώση είναι πλούσια, οι λύσεις υπάρχουν, συνήθως όμως λείπει η θέληση. Κι όταν η τελευταία υπάρχει βρίσκει εμπόδιο στην «αναπτυξιακή» πολιτική που θεωρεί τους υδατικούς αλλά και όλους τους φυσικούς πόρους, ως καταναλωτικά αγαθά μιας χρήσης, το φυσικό περιβάλλον ως εμπόδιο στην ανάπτυξη, ενώ οι ευαισθητοποιημένοι πολίτες αντιμετωπίζονται συχνά ως γραφικοί τύποι. Το νομοθετικό πλαίσιο στην Ελλάδα είναι επαρκές, λείπει όμως η πολιτική βούληση με αποτέλεσμα ακόμα και οι υγρότοποι που προστατεύονται από διεθνείς συμβάσεις να αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα. Τα ευχολόγια πρέπει να τελειώσουν κάποτε. Είναι η ώρα για πράξεις!

Διαβάστε περισσότερα...

Ας μη γελιόμαστε...

Μη γελιέστε, για να αλλάξει η τραγική κατάσταση στην οποία ζούμε, και πάλι με τον εαυτό μας πρέπει να αναμετρηθούμε. Και πιο συγκεκριμένα, με εκείνο το «κομμάτι» μας, που μας θέλει «ατομάκια»: «ανεξάρτητες» δηλαδή και απομονωμένες μονάδες, οι οποίες προασπίζουν τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους έναντι της κοινωνίας, νοούμενης αποκλειστικά ως το πεδίο ικανοποίησης των ατομικών επιθυμιών. Με άλλα λόγια, πρέπει και πάλι να τα βάλουμε με τον εαυτό μας ως το παράγωγο του κυρίαρχου καταναλωτικού ψευδο-ηδονισμού, ο οποίος όχι μόνο αποκρύπτει τη δημιουργική μας πλευρά, αλλά και απαξιώνει κάθε δυνατότητα ανάληψης συλλογικής δράσης ως «παρωχημένη», «ατελέσφορη» και «συντεχνιακή». Η όποια αποτελεσματικότητα των διαδοχικών «Σοκ» της τελευταίας τριετίας οφείλεται στην πρότερη επικράτηση αυτού του ψευδο-ηδονισμού, αλλά και εξυπηρέτησε τον κοινό στόχο: την απομάκρυνση του κίνδυνου εισαγωγής των μαζών στο προσκήνιο της Ιστορίας, μέσω της καλλιέργειας της «αδυναμίας» μας να παρέμβουμε σε ότι συμβαίνει γύρω μας. Δεν είναι λοιπόν, ο επικοινωνιακός πανικός αυτός καθαυτός που σπρώχνει στην απόγνωση και την κατάθλιψη, όσο η ενδόμυχη αποδοχή από μέρους μας, αυτής της «αδυναμίας». Ευτυχώς για όλους μας, το κίνημα αντίστασης στα νεοφιλελεύθερα μνημόνια το αναγνώρισε έγκαιρα και το πολέμησε. Μετά από δυόμιση χρόνια επαναλαμβανομένων επικοινωνιακών «Σοκ», γνωρίζουμε πια εμπειρικά ότι οι ψυχολογικές επιχειρήσεις καταστολής αυτού του τύπου, στόχο έχουν να επιφέρουν στο κοινωνικό σώμα τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα που προκαλεί ένα «Σοκ» στο ανθρώπινο: πάγωμα, κράτημα, ακινησία. Γνωρίζουμε επίσης πως και στις δύο περιπτώσεις, η «θεραπευτική» αγωγή απαιτεί τις ακριβώς αντίθετες ποιότητες: ζεστασιά, ροή και κίνηση. Το «θεραπευτικό» αυτό πρωτόκολλο ανέλαβε να φέρει εις πέρας το κίνημα αντίστασης: η ίδια η διοργάνωση κινητοποιήσεων αντίστασης, έθετε στον καθένα συνεχώς και με αμείλικτο τρόπο τα εξής ερωτήματα: στον άνετο καναπέ μου, καταναλώνοντας εικόνες «καταστροφής», ή στο δρόμο, μαζί με όσους αντιστέκονται; «παγωμένος» μεταξύ των οικείων που συναποτελούν τον μικρόκοσμό μου, ή στη «ζεστασιά» της ανθρώπινης συντροφικότητας των συλλογικοτήτων αντίστασης και αλληλεγγύης (επιτροπές ενάντια στο μνημόνιο, λαϊκές συνελεύσεις, επιτροπές «Δεν πληρώνω», δίκτυα αλληλέγγυας οικονομίας, κτλ); Η συνεχώς αυξανόμενη μαζικοποίηση των αγώνων (από τις 5 του Μάη του 2010 μέχρι και τις 12 του Φλεβάρη του 2012), καθώς και η αύξηση της έντασης της φυσικής βίαιης καταστολής, μαρτυρούν ότι το κίνημα αντίστασης έχει καταφέρει ένα ισχυρό πλήγμα στην αποτελεσματικότητα των ψυχολογικών επιχειρήσεων καταστολής. Και αυτό γιατί πέτυχε μέσα από την κίνηση και τη «ζεστασιά» που δημιούργησε, να θέσει ξανά μία αλήθεια που ο καπιταλισμός (από εμφανίσεώς του), προσπαθεί να ακυρώσει: η ύπαρξη του κόσμου μας έτσι όπως το γνωρίζουμε, εξαρτάται άμεσα από εμάς τους ίδιους, διότι είμαστε αυτοί που τον υλοποιούν. Μπορεί να μην ελέγχουμε την πορεία του, αλλά μπορούμε να την συν-διαμορφώσουμε, καθώς χωρίς εμάς, «γρανάζι δεν γυρνά». Η αναγνώριση αυτή, υποσκάπτει περαιτέρω την αποτελεσματικότητα των ψυχολογικών επιχειρήσεων καταστολής, καθώς α) ακυρώνει στην πράξη τις όποιες ενοχές προσπαθούν να μας καλλιεργήσουν οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί: βεβαίως και είμαστε υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση του κόσμου μας, διότι εμείς τον αναπαράγουμε καθημερινά, διότι εμείς είμαστε ο κόσμος. Μόνο που τώρα η αποδοχή αυτή δεν αποτελεί μονοπάτι προς την ενοχή και την κατάθλιψη, αλλά γνώση, η οποία επιτρέπει την ανάληψη συλλογικής δράσης για την ριζική αλλαγή του· β) καθιστά κενό νοήματος το δίλλημα περί αισιόδοξης ή απαισιόδοξης στάσης σχετικά με το «προς τα πού πάνε τα πράγματα»: από τη στιγμή που αναγνωρίζουμε πως όπου κι’αν πηγαίνουν, εμείς τα οδηγούμε, το ερώτημα αλλάζει και γίνεται «προς τα πού επιθυμούμε να πάνε τα πράγματα, και ποιες δράσεις αναλαμβάνουμε γι’αυτό». Το τι τελικά θα γίνει, κανείς δεν το ξέρει. Το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε βέβαιοι είναι πως οι αγώνες που έρχονται, όπως και αυτοί που πέρασαν, προσφέρουν τη δυνατότητα στον καθένα να εξελιχθεί από «ατομάκι», σε ολοκληρωμένη ανθρώπινη ύπαρξη με σώμα, καρδιά και νου: σε άνθρωπο δηλαδή που παλεύει για τη διαμόρφωση των συλλογικών όρων ικανοποίησης των βασικών του υλικών αναγκών, όχι μόνο για την επιβίωσή του, αλλά και για την διατήρηση της ψυχικής του ισορροπίας, καθώς το μυαλό του τον πληροφορεί πως η καταστροφή που βιώνουμε δεν έχει φυσικά, μα κοινωνικά αίτια, δηλαδή, την ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας μας. Γι’αυτό σας λέω. Ο πραγματικός αντίπαλος δεν είναι ούτε η τρόικα, ούτε οι κυβερνήσεις των μνημονίων, ούτε το χρέος. Με τον εαυτό μας πρέπει και πάλι να αναμετρηθούμε. Και να τον ξεπεράσουμε.

Πηγή: http://parallhlografos.wordpress.com-Πασχάλης Νταγτεβερένης

Διαβάστε περισσότερα...

Μονοπάτι «Χαράλαμπου Κατακαλίδη-Ευθύμιου Μιχαηλίδη», Ποντοκώμη- 2 Φεβρουαρίου 2013, 10:30 πμ.

Το «Κίνημα Εθελοντών Ποντοκώμης», θέλοντας να αναδείξει την αλτρουιστική πράξη δύο εφήβων Ποντοκωμιτών, που το Φεβρουάριο του 1944, αψήφησαν τις καιρικές συνθήκες και τον κίνδυνο του κατακτητή, και διέσχισαν το βουνό προσπαθώντας να αποτρέψουν το Ολοκαύτωμα που ανέμενε τα Λιβερά, αναλαμβάνει την πρωτοβουλία ομαδικής ανάβασης – στα χνάρια της πορείας τους- διάσχισης της κορυφογραμμής των λόφων Ποντοκώμης-Λιβερά.
Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στο χώρο μπροστά από τα γραφεία του «Κινήματος Εθελοντών», απέναντι από την εκκλησία, στην Ποντοκώμη Κοζάνης, το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013, στις 10:30 πμ. Η διαδρομή απαιτεί χειμερινό εξοπλισμό και σακίδιο με πλήρη ατομική τροφοδοσία. Είναι περίπου 8 χιλιομέτρων, ξεκινά από το κέντρο του χωριού Ποντοκώμη (725 μ), ανεβαίνει στο Τρίβουνο (1090μ), κινείται στην κορυφογραμμή των λόφων νοτιοδυτικά του χωριού (σε υψόμετρα από 1100 έως 1245μ) και τερματίζει στο μνημείο των Λιβερών (900μ). Στη διαδρομή θα κινηθούν όλοι μαζί οι συμμετέχοντες και υπολογίζεται να χρειαστούν για την ολοκλήρωσή της περίπου 2 ½ ώρες. Στα Λιβερά θα γίνει κατάθεση στεφάνου και οι «Εθελοντές Ποντοκώμης» θα προσφέρουν τοπικό τσάι με μέλι στους παρευρισκόμενους.
Όσοι θελήσουν μπορούν να επιβιβασθούν στα αυτοκίνητα των εθελοντών και να επιστρέψουν στο χώρο των γραφείων του Συλλόγου. Αν οι καιρικές συνθήκες είναι κατάλληλες, θα υπάρξει η δυνατότητα επιστροφής (ομαδικής) μέσω των βορειοδυτικών λόφων (Λιβερά-Αυγό-Λατομεία-Ποντοκώμη, 2 ½ ώρες περίπου).
Εναλλακτικά, όσοι συμμετέχοντες επιλέξουν να κινηθούν σε μια ηπιότερη διαδρομή, θα μεταφερθούν στο 4ο χιλιόμετρο Ποντοκώμης-Λιβερών (Στρούγκα- υψ. 950μ) με αυτοκίνητα των εθελοντών, και θα έχουν να διανύσουν μια απόσταση 5 χιλιομέτρων, ομαδική πεζοπορία σε ασφάλτινο δρόμο, μέχρι το μνημείο. Από το μνημείο των Λιβερών, με ευθύνη των «Εθελοντών Ποντοκώμης», θα επιβιβασθούν σε αυτοκίνητα για επιστροφή τους στην Ποντοκώμη.

Λίγα λόγια για «Το μπλόκο των Λιβερών», 2 προς 3 Φεβρουαρίου 1944
Στα Λιβερά Κοζάνης γίνονταν από 30 Ιανουαρίου 1944 συνδιάσκεψη στελεχών Π.Ε. ΕΑΜ και Δυτικομακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ. Μαζεύτηκαν για να αναλύσουν την τρέχουσα κατάσταση και εν όψει Παμμακεδονικής Σύσκεψης που θα γινόταν στη Θεσσαλονίκη.
Το χωριό Λιβερά, χτισμένο σε μια λεκάνη που γύρω της εκτείνονται βουνά, θεωρούνταν μισοελεύθερη περιοχή και παρείχε στοιχειώδεις προϋποθέσεις ασφάλειας. Ήταν επίσης οργανωμένο στο ΕΑΜ, γι αυτό προτιμήθηκε για την ασφάλεια των στελεχών. Ταυτόχρονα και το γειτονικό χωριό Σιδεράς προσέκειντο φιλικώς στο ΕΑΜ και φιλοξένησε τις μέρες εκείνες μια ομάδα του ΕΛΑΣ. Πολλά όμως από τα γύρω χωριά ήταν οργανωμένα στον ΕΕΣ (‘Ελληνικός Εθνικός Στρατός’- τμήματα Ελλήνων εξοπλισμένων, συνεργαζόμενων με τους Γερμανούς, από αρχές Ιανουαρίου 1944).
Η πληροφορία για την συνδιάσκεψη θα φτάσει στις γερμανικές αρχές. Οι Γερμανοί, παίρνοντας μαζί τους ένοπλους Έλληνες πολίτες ως οδηγούς, ξεκίνησαν με τα πόδια για τα Λιβερά . Όλη νύχτα (2 προς 3 Φεβρουαρίου) Γερμανοί και ένοπλοι Έλληνες, ανέβαιναν τα βουνά από την πλευρά της Ποντοκώμης, της Ασβεστόπετρας, της Άρδασσας και των Καραγιαννίνων. Τα ξημερώματα κινήθηκαν κυκλικά και δημιούργησαν έναν αδιαπέραστο κλοιό.
Το αποτέλεσμα ενός αιφνιδιασμού φάνταζε τραγικό. Την τελευταία όμως στιγμή οι εξελίξεις πήραν διαφορετική τροπή. Στην Ποντοκώμη οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους έγιναν έγκαιρα αντιληπτοί από τους ελάχιστους κατοίκους της. Η Ποντοκώμη είχε ήδη καεί ολοσχερώς από τον κατακτητή, τέλη Σεπτεμβρίου και αρχές Οκτωβρίου 1943, καθώς αποτελούσε το κέντρο συλλογής της σοδειάς του κάμπου της Εορδαίας, που -αποκρύπτονταν στο χωριό από τις κατοχικές υπηρεσίες περισυλλογής και- προορίζονταν για τα αντάρτικα λημέρια του Σινιάτσικου, και οι περισσότεροι από τους κατοίκους της φιλοξενούνταν σε πάμπολλα χωριά της Νότιας Εορδαίας. Δύο Επονίτες από την Ποντοκώμη, ο Χαράλαμπος Κατακαλίδης και ο Ευθύμιος Μιχαηλίδης, παίρνουν πρωτοβουλία και αψηφώντας τις καιρικές συνθήκες, νύχτα-δριμύ ψύχος, και τον κίνδυνο να γίνουν αντιληπτοί από τον κατακτητή, επιχειρούν κάτι παράτολμο. Σκαρφαλώνουν στο βουνό, κινούνται παράλληλα με τη φάλαγγα των κατακτητών, κατορθώνουν να φτάσουν νωρίτερα στο χωριό και ξεφωνίζοντας προειδοποιούν τους κατοίκους και τα φιλοξενούμενα στελέχη του ΕΑΜ και του ΚΚΕ για τον αιφνιδιασμό που επέκειτο. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκαν όλοι στο πόδι. Παρά την ηρωική αυτή προσπάθεια των δύο Ποντοκωμιτών, ο κλοιός των κατακτητών θα σφίξει τα Λιβερά και ο απολογισμός θα είναι δραματικός. Συνολικά 53 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους στην επιχείρηση αυτή των Γερμανών και των συνεργατών τους, όμως πάμπολλοι θάναι και αυτοί που θα ξεφύγουν από το μπλόκο κινούμενοι προς το Σινιάτσικο. Φεύγοντας από τα Λιβερά, οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους [ΕΕΣ] παίρνουν μαζί τους όλα τα υπάρχοντα μαζί και τα ζωντανά του χωριού, ενώ θα κάψουν και σπίτια τόσο στα Λιβερά όσο και στον Σιδερά.

Διαβάστε περισσότερα...

Ο ψαράς και η χαμένη ευκαιρία...

Ένας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του. Ξέρει πως όταν βγαίνει ο ήλιος έρχονται τα ψάρια στην παραλία για να φάνε αχιβάδες, γι’αυτο πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει. Αυτή τη νύχτα, όπως πάει να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το πασπατεύει και βλέπει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μία σακούλα. Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει: »Ποιός ηλίθιος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία;» και αμέσως διορθώνει: »στην δική μου παραλία.». Σκύβει λοιπόν, πιάνει τη σακούλα, και τη βγάζει απο το νερό. Είναι θεοσκότεινα…Βγάζει το σουγιά του, ανοίγει τη σακούλα και ψαχουλεύει. έχει κάμποσες πέτρες, μεγάλες σαν πορτοκάλια, βαριές και στρογγυλεμένες. Ενστικτωδώς παίρνει μία, τη ζυγίζει στο χέρι του και την πετάει με δύναμη στην θάλασσα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ακούει τον θόρυβο της πέτρας που βουλιάζει στα βαθιά. Πλούπ! Μετά αρχίζει να τις εκσφενδονίζει δύο δύο και ακούει πλουπ-πλαφ! Διασκεδάζει..Ακούει τους διαφορετικούς ήχους, πετάει πέτρες, υπολογίζει τον χρόνο που κάνουν να πέσουν στο νερό, και δοκιμάζει και με κλειστά μάτια και συνεχίζει να πετάει τις πέτρες στη θάλασσα. Μέχρι που βγαίνει ο ήλιος. Ο ψαράς ψαχουλεύει και βρίσκει μονάχα μία πέτρα μέσα στη σακούλα. Ετοιμάζεται λοιπόν να την πετάξει πιο μακριά απο τις άλλες, γιατί είναι η τελευταία και έχει βγει ήδη ο ήλιος. Και όπως τεντώνει το χέρι του προς τα πίσω για να τη πετάξει με όλη του την δύναμη, αρχίζει να φωτίζει ο ήλιος και βλέπει στην πέτρα μια χρυσαφένια μεταλλική λάμψη που του τραβάει τη προσοχή. Η πέτρα αντανακλά τον ήλιο μέσα απο τη βρομιά που την καλύπτει. Την τρίβει ο ψαράς και η πέτρα αρχίζει να λάμπει ακόμη πιο πολύ. Συνειδητοποιεί οτι η πέτρα είναι απο καθαρό χρυσάφι. Μια πέτρα απο ατόφιο χρυσάφι σε μέγεθος πορτοκαλιού! Η χαρά του σβήνει όμως μόλις σκέφτεται οτι η πέτρα αυτή είναι σίγουρα ίδια με όλες τις άλλες που πέταξε στη θάλασσα. Και σκέφτεται:»Τί χαζός που ήμουνα!» Είχε στα χέρια του μία σακούλα γεμάτη πέτρες απο χρυσό και τις πετούσε στη θάλασσα γιατί του άρεσε να ακούει τον ηλίθιο θόρυβο που έκαναν όταν έπεφταν στο νερό..Αρχίζει τότε να οδύρεται , να κλαίει και να θρηνεί..να λυπάται για τις χαμένες πέτρες..Και να σκέφτεται πως είναι άτυχος, ένας δυστυχισμένος άνθρωπος..είναι τρελός, είναι ηλίθιος.. Ο ήλιος έχει πια ανατείλει. Και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει ακόμη την πέτρα…συνειδητοποιεί πως ο ήλιος θα μπορούσε να έχει αργήσει ένα δευτερόλεπτο ακόμη ή εκείνος θα μπορούσε να είχε ρίξει την πέτρα πιο γρήγορα, και τότε δεν θα είχε μάθει ποτέ για τον θησαυρό που έχει τώρα στα χέρια του. Αντιλαμβάνεται τελικά οτι κατέχει ένα θησαυρό και αυτός ο θησαυρός είναι απο μόνος του μια τεράστια περιουσία για έναν φτωχό ψαρά όπως εκείνος. Αντιλαμβάνεται πόσο τυχερός είναι που μπορεί να κρατήσει τον θησαυρό που έχει ακόμη στα χέρια του. Μακάρι να μπορούσαμε να είμαστε πάντα τόσο σοφοί ώστε να μην κλαίμε για τις πέτρες, τις ευκαιρίες, που απροετοίμαστοι ίσως τις πετάξαμε, τις χαραμίσαμε, τα πράγματα εκείνα που έφερε η θάλασσα και τα πήρε μετά..Μακάρι να είμαστε έτοιμοι να δούμε την λάμψη στις πέτρες που έχουμε στα χέρια μας και να μπορούμε να τις χαιρόμαστε για την υπόλοιπη ζωή μας. Χόρχε Μπουκάι

Διαβάστε περισσότερα...

Η ρύπανση κάνει τους ανθρώπους δυστυχισμένους...

Η ρύπανση του αέρα και η ανθρώπινη δυστυχία μπορεί να φαίνονται άσχετα πράγματα μεταξύ τους, στην πραγματικότητα όμως βρίσκονται σε άμεση αλληλεπίδραση, σύμφωνα με μια νέα καναδική επιστημονική έρευνα. Η μελέτη, που ανέλυσε στοιχεία από 14 ευρωπαϊκές χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα), κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όσο αυξάνεται η ρύπανση της ατμόσφαιρας, τόσο μεγαλώνει η δυσαρέσκεια και η δυστυχία των πολιτών. Παράλληλα, διαπίστωσε ότι ισχύει και το αντίστροφο, δηλαδή όσο πιο δυστυχείς νιώθουν οι άνθρωποι μιας χώρας ή περιοχής, τόσο περισσότερο αυξάνεται η ρύπανση του αέρα. Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τρεντ στο Οντάριο, με επικεφαλής τους καθηγητές Οικονομικών Μπάιρον Λιου και Μακ Άρβιν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνές περιοδικό για θέματα «πράσινης» οικονομίας «International Journal of Green Economics», ανέλυσαν τα στοιχεία για την ανά κεφαλή εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα, που θεωρείται αντιπροσωπευτική για το γενικότερο επίπεδο ρύπανσης του αέρα σε μια χώρα, καθώς πηγάζει από την καύση των ορυκτών καυσίμων. Στη συνέχεια συσχέτισαν αυτά τα στοιχεία με το επίπεδο ευτυχίας των πολιτών, όπως αυτό προκύπτει από τις σχετικές έρευνες της κοινής γνώμης με ερωτηματολόγια. Οι χώρες που μελετήθηκαν ήταν οι: Ελλάδα, Βέλγιο, Βρετανία, Δανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Ισπανία και Ρωσία. Η μελέτη έδειξε την ύπαρξη σχέσης ανάμεσα στη ρύπανση και την ψυχική διάθεση των πολιτών, αν και δεν εξηγεί μέσω ποιου μηχανισμού προκύπτει αυτή η αλληλεπίδραση. Οι ερευνητές, πάντως, επισημαίνουν ότι η λήψη μέτρων από τις αρμόδιες δημόσιες Αρχές, ώστε να μειωθεί η ρύπανση, αναμένεται να έχει θετικές συνέπειες γενικότερα στην ψυχική διάθεση και στην ικανοποίηση των ανθρώπων. «Ο καθαρότερος αέρας θα ανυψώσει το επίπεδο ευτυχίας των πολιτών στην Ευρώπη και όπως υποψιαζόμαστε και στις άλλες χώρες του κόσμου» ανέφεραν οι Καναδοί ερευνητές. Από την άλλη, όπως επισημαίνουν, η λήψη μέτρων από τις κυβερνήσεις, τα οποία θα βελτιώνουν την καθημερινή ζωή και την ικανοποίηση των πολιτών, μπορεί με τη σειρά της να οδηγήσει στη μείωση της ρύπανσης της ατμόσφαιρας. Ως τέτοια μέτρα ενδεικτικά αναφέρουν την παροχή καλύτερης ποιότητας υπηρεσιών υγείας και εκπαίδευσης, την ύπαρξη «δικτύων» κοινωνικής ασφάλειας κατά της φτώχειας, τη μείωση του εργασιακού στρες και των εισοδηματικών ανισοτήτων, την ύπαρξη ίσων ευκαιριών για όλους, τη μείωση της διαφθοράς, την καλύτερη ποιότητα διακυβέρνησης, την πιο αποτελεσματική προώθηση της ισότητας των δύο φύλων και της γενικότερης κοινωνικής ανεκτικότητας, καθώς και τη διεύρυνση των οικονομικών και πολιτικών ελευθεριών.

Διαβάστε περισσότερα...

Παραμύθι χωρίς παρά και μύθο...

Μια φορά και έναν καιρό, σε μια γωνιά της γης, ήταν κάποιοι άνθρωποι που μέρα νύχτα δούλευαν και προκοπή δε βλέπαν. Δεν πέρασε άλλωστε καιρός πολύς, από τη μαύρη μπόρα, που ‘πεσε στα κεφάλια τους, αυτών και των γονιών τους. Πολλοί από δαυτούς γιάτρευαν ακόμη τις πληγές τους. Και μερικοί επέρασαν και δύο και τρεις και τέσσερις, αντάρες στη ζωή τους. Χτιζόταν και εγκρεμίζονταν, ξανά το σπιτικό τους. Και τούτη τη φορά δεν άργησε, πιστή στο ραντεβού της, μια καταιγίδα αλλιώτικη, μα κι ίδια με τις άλλες. Φωνάζαν οι κυρ’ ντελάληδες πως φόβο να μη βάζουν, γι άλλους η καταιγίδα μαίνεται, πως έχουνε φροντίσει. Μετά όμως είπαν έρχεται, και είναι όλη δικιά τους, και μάλιστα πως φταίγανε, κι αυτοί και τα παιδιά τους. Του κάκου διαμαρτυρήθηκαν, φωνάξαν και παλέψαν. Δώστου χαλάζι έριχναν, απάνω στα κορμιά τους, κάθε που μίλαγε κανείς, και όποιον επήρε, πήρε. Εβάλαν και στις τσέπες τους, να ‘χουν να σας θυμούνται. Βγήκαν και οι ντελάληδες να μη μιλούν τους είπαν, το χιόνι μη γυρεύουνε και το επροκαλούνε. Και κάποιοι δεν εμίλησαν, κι έτσι, το χιόνι ήρθε. Και έπιασε να λυσσομανά και που να το μαζέψεις; Νέοι και γέροι και παιδιά εχάσκαν παγωμένοι. Κάποιοι με πείσμα λέγανε πως να σου ο ήλιος βγαίνει, άλλοι με τον μικρό τα βάλανε, τον πρόσφυγα, τον ξένο, κι άλλοι λεν πως ξύλο έχουνε, να βάλουνε στο τζάκι, και σπίτι τους εγύρισαν, κι εκείθε στέκαν μόνοι. Μα η αντάρα πείσμα δε κοιτά, και τζάκι δε λογίζει, σε πήρε και σε σήκωσε και βάλτα με τον δίπλα. Ένα το κύμα έρχεται και χέρια αν δε πιαστείτε, αντάμα θα πνιγείτε. Τη καταιγίδα όμως θαρρείς, βρεμένος δε φοβάται. Και κάποιοι εσηκώθηκαν και δώσανε τα χέρια. Ολούθε τα απλώσανε για να προστατευτούνε. Δίχτυα μεγάλα πλέξανε, αλληλεγγύης τα ‘παν. Ήτανε κι άλλοι παρακεί, να μη το κάνουν λένε, γιατί έτσι θα μπαλώνανε τον άρχοντα Γυμνίδη. Μα τούτοι δε σκιαχτήκανε και βάλθηκαν να πράττουν. Με λόγια εχορτάσανε, με λόγια δε στεγνώνεις. Μια βελονιά εγώ και μια εσύ, το δίχτυ να απλώνει, και του Γυμνίδη μια χαρά, η φορεσιά ξηλώνει. Το δίχτυ αντέχει τη βροχή, κάθε λογής χαλάζι. Και στου Γυμνίδη τη γωνιά, βαριά κατήφεια πέφτει. Μωρ’ τούτοι οργανώθηκαν, ντελάλη δεν ακούνε και στέγες εμοιράστηκαν και λόγο δε μου δίνουν. Έρχεται τότε ο γραφιάς κρυφά τον ορμηνεύει: αμόλα τους ντελάληδες, δικούς σου αφεντάδες, κι όποιον δε φτάνεις, να φθονείς, μα φίλο να τον κάμεις. Πάρε το δίχτυ φορεσιά και κάνε το, δικό σου. Ψάξε και βρες το ράφτη του και φέρτονα κοντά σου. Κι όπως και πριν από αυτόν, άλλοι τρανοί αρχόντοι, στέλνει κιαυτός λόγια παχιά, τα παινεμένα λόγια. Και βγήκε και η αστραπή, και η βροντή αντάμα, μαζί με τα αρχοντικά, να σου επούνε μπράβο. Που στάθηκες και πάλεψες με τη δική τους μπόρα; Μα τι να θένε τώρα; Και γέλασε κι η γειτονιά και ο κάθε πικραμένος. Με τ’ άδειο το κεφάλι τους που θέλει και κορώνες. Πάρε Γυμνίδη το γραφιά και τους πραματευτάδες, το δίχτυ που φτιάν’ η γειτονιά, στη γειτονιά θα μείνει. Ράφτη δεν έχει και αγά, το φτιάξανε καμπόσοι. Κι αν κάπου θε να ξηλωθεί, δέκα θα ‘ρθούν να ράβουν. Μήτε με ξύδι πιάνονται, μα μήτε και με μέλι. Μάθε αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν και τα ήθη. Τέρμα το παραμύθι.

Πηγή: #tutorpool

Διαβάστε περισσότερα...

Απλά, αρνούμαι...

Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιοδήποτε νόμο έχει μπει σε ισχύ από την ώρα που προδότες μετατρέψανε την χώρα μου σε χρεοκοπημένο υποκατάστημα παγκόσμιας τράπεζας. Υπάρχει μια αόρατη γραμμή μεταξύ εκείνης της ημέρας και της προηγούμενης . Στέκομαι πάνω της κοντά τρία χρόνια σαν να βρίσκομαι στην ζώνη πολέμου μεταξύ της χώρας μου και του κράτους τους.
Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιαδήποτε απόφαση δικαστηρίου που θα στηρίζεται σε αυτούς τους κατοχικούς νόμους και βεβαίως δεν πρόκειται να δείξω κανέναν σεβασμό στους δικαστές που θα κληθούν να με κρίνουν. Τους έχω ήδη καταδικάσει από την ώρα που περίμενα σε εκείνη την γραμμή με τα δυο μου πόδια μες στο κρύο να έρθουν να αποδώσουν την δικαιοσύνη στην οποία ορκίστηκαν να υπηρετούν μέχρι θανάτου.
Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε κομματικό υπάλληλο, που έχει πάρει τον τίτλο-φερετζέ- του δημοσίου, ο οποίος θα έχει απαίτηση να βρει την παρανομία μου για να αποδώσει το τίμημα σε χρήμα. Να είναι σε απόσταση ασφαλείας από το χέρι μου όταν θα πατήσει την σφραγίδα του κατασχετηρίου του σπιτιού μου, διότι αυτό το σπίτι δεν έβγαλε ούτε ένα σκουλήκι που να αποδέχεται τα πάντα αρκεί να "πέφτει" ο αιματοβαμμένος του μισθός .
Αρνούμαι να αποδεχθώ γιατρό δημοσίου τομέα όταν θα έρθει η ώρα να έχει ανάγκη την επιστήμη του συμπολίτης μου και θα έχει το θράσος να ζητήσει βιβλιάριο υγείας ή το χρηματικό ποσό που ορίζει ο νόμος για να κάνει αυτό που του επιβάλει ο υπέρτατος νόμος του λειτουργήματος του. Η άρνησή του να τιμήσει τον όρκο του θα είναι και η δική μου άρνηση να σεβαστώ ό,τι πολυτιμότερο έχει.
Αρνούμαι να αποδεχθώ τον όποιον θεσμό ακόμα κατέχει θέση σε αυτή την χώρα. Οι θεσμοί που έμαθα να σέβομαι είναι αυτοί που υπηρετούν την χώρα μου και δεν υπηρετούν καμία άλλη εις το όνομα του κέρδους. Αρνούμαι να αποδεχθώ τα όρια που θα θέσει ο κάθε υπουργίσκος για το πώς θα διεκδικήσω τα δικαιώματα μου τα οποία έχουν ήδη εξαϋλωθεί από τις υποκλίσεις που έχει κάνει αυτός και οι όμοιοί του στην Μεγάλη Τράπεζα που λέγεται Ευρώπη.
Αρνούμαι να αποδεχθώ ως καθαρό πολιτικό πρόσωπο τον οποιονδήποτε διατηρεί ακόμα και τυπικές σχέσεις, συζητά ή έστω βρίσκεται τυχαία στον ίδιο χώρο με εκπροσώπους χωρών ή ιδρυμάτων που έβαλαν την ζωή μου υποθήκη για τις δικές τους αποθήκες χρήματος.
Αρνούμαι να αποδεχθώ τον κρατικό φρουρό ο οποίος αντί να φυλλάτει την δική μου πλάτη ασκεί βία σε μένα και στους γύρω μου για να μην ματώσει ο κρατικός εχθρός που έχει ασυλία, αν και εδώ και τρία χρόνια η ασυλία του έχει αρθεί όπως έχουν αρθεί και όλοι οι νόμοι με τις δικές του υπογραφές. Οι κρατικοί φρουροί που προστατεύουν τον εχθρό και όχι τον συνάνθρωπο εδώ και τρία χρόνια μετατράπηκαν συνειδητά, εφόσον δεν παραιτήθηκαν, σε παρακρατικούς.
Αρνούμαι να αποδεχθώ ως Άνθρωπο οποιονδήποτε ψηφοφόρο ή παλαμακιστή του οποιοδήποτε κόμματος συμμετέχει ακόμα και με την παρουσία του μέσα στο Κατοχικό Κοινοβούλιο, αλλά και όλους αυτούς που σπρώχνουν την κατάσταση με οποιαδήποτε κομματική ταμπέλα. Δεν σέβομαι τον μικρό, άνοο, ατομικιστή και επικίνδυνο πολίτη ο οποίος με την κρυφή του ψήφο επιμένει να συντηρεί την χώρα μου σε καταστολή και ψυχική αφαίμαξη.
Αρνούμαι να αποδεχθώ τον καθημερινό εξευτελισμό του Ανθρώπου, τον βιασμό της αξιοπρέπειας ζωής και θανάτου, τις αυτοκτονίες, την πείνα, την κατάθλιψη, την στέρηση οξυγόνου των δικών μου ονείρων και του διπλανού μου, αλλά και το κομμάτιασμα της χώρας μου με προδοτικά χρεόγραφα. Αρνούμαι να θεωρώ ίσους όλους αυτούς που νομίζουν ότι η σιωπή μου είναι και η κατάφαση μου στο προμελετημένο έγκλημα που επιμένουν να συντελούν.

Πηγή: http://simplemangreek.blogspot.gr/

Διαβάστε περισσότερα...

Ο Νταν Πινκ για τη γεμάτη εκπλήξεις επιστήμη των κινήτρων...

Διαβάστε περισσότερα...

Και η μόλυνση κληρονομείται...

Σοβαρά προβλήματα υγείας μπορεί να προκαλέσουν οι τοξικές ουσίες που μολύνουν το περιβάλλον, επηρεάζοντας μάλιστα ακόμη και τις επόμενες δύο γενιές! Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του κρατικού πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, η λίστα με τις τοξικές ουσίες που μολύνουν το περιβάλλον είναι περισσότερες από ό,τι γνώριζαν οι επιστήμονες μέχρι σήμερα. Οπως αναφέρεται στην επιθεώρηση «PLoS One», οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι οι απόγονοι ποντικιών που έχουν εκτεθεί σε φθαλάτες, όπως η δισφαινόλη Α και η ουσία DEHP (ο κύριος πλαστικοποίησης που χρησιμοποιείται στο PVC), πάσχουν από αναπαραγωγικές ασθένειες και από παχυσαρκία. Επίσης, σε άλλη έρευνα που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Reproductive Toxicology» αναφέρεται ότι σε ό,τι αφορά τις ασθένειες που περνούν από γενιά σε γενιά υπεύθυνο είναι ένα είδος καυσίμων που περιέχει υδρογονάνθρακες και χρησιμοποιείται στα αεροσκάφη. Οι μελέτες αυτές είναι οι πρώτες που ερευνούν τη σχέση της παχυσαρκίας με τη λεγόμενη επιγενετική κληρονομικότητα, δηλαδή το γεγονός ότι ενώ κληρονομούνται στοιχεία από τις αλληλουχίες DNA των γονιών παράλληλα κληρονομούνται και γονίδια που έχουν τροποποιηθεί από περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως τα τοξικά χημικά. «Αν η προγιαγιά είχε εκτεθεί σε τοξικές ουσίες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, μπορεί να προκληθούν ασθένειες στο εγγόνι, ακόμη και αν η μητέρα του δεν είχε εκτεθεί καθόλου σε αυτές» εξηγεί ο μοριακός βιολόγος Μάικλ Σκίνερ στην έκθεσή του. «Αυτή είναι μια μη γενετική μορφή κληρονομικότητας που δεν περιλαμβάνει αλληλουχίες DNA, αλλά περιβαλλοντικό αντίκτυπο στις χημικές αλλαγές του DNA». Κατά τη μελέτη του δρα Σκίνερ, οι ερευνητές εξέθεσαν θηλυκά ποντίκια σε μείγματα ουσιών που περιείχαν υδρογονάνθρακες, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους. Οπως διαπιστώθηκε, η πρώτη γενιά των ποντικιών που γεννήθηκαν παρουσίαζαν αυξημένες ανωμαλίες στους νεφρούς, τον προστάτη και τις ωοθήκες, ενώ η τρίτη γενιά παρουσίαζε αυξημένη απώλεια θυλάκων, πολυκυστικές ωοθήκες και παχυσαρκία. Μάλιστα, εντοπίστηκαν σχεδόν 200 επιγενετικοί μοριακοί δείκτες που σχετίζονται με τις ασθένειες που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη μιας νέας μεθόδου διάγνωσης και θεραπείας.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr-Αλεξάνδρα Χυδηριώτη

Διαβάστε περισσότερα...

Η ιστορία του εμφιαλωμένου νερού...

Διαβάστε περισσότερα...

Κόσμος χωρίς πετρέλαιο...

Διαβάστε περισσότερα...

H Ευρώπη μένει ατάραχη μπροστά στις περιβαλλοντικές καταστροφές...

Δριμύτατη κριτική ασκεί ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), σε νέα του έκθεση, κατηγορώντας την ότι δεν έχει πάρει τα μαθήματα που έπρεπε από τις πολυάριθμες περιβαλλοντικές και υγειονομικές καταστροφές. Ενδεικτικά αναφέρονται η πυρηνική καταστροφή του Τσερνόμπιλ, η βενζίνη με μόλυβδο ή τα εντομοκτόνα DDT. Παράλληλα, την κατηγορεί ότι αγνοεί τις προειδοποιήσεις για ζητήματα όπως οι θάνατοι μελισσών και τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα. Στην έκθεσή του, έκτασης 800 σελίδων, ο ΕΟΠ υποστηρίζει ότι εάν είχαν ληφθεί εγκαίρως μέτρα, θα είχαν μετριαστεί οι συνέπειες πολλών καταστροφών και θα είχαν σωθεί ζωές και οικοσυστήματα, ωστόσο γραφειοκρατικά εμπόδια προκαλούν καθυστερήσεις στη Ευρώπη. Οι συντάκτες της έκθεσης κατηγορούν επίσης τον βιομηχανικό τομέα ότι χειραγωγεί την έρευνα και ασκεί πιέσεις στις κυβερνήσεις με στόχο το οικονομικό όφελος. «Σκοπίμως προσλαμβάνουν γνωστούς επιστήμονες, ειδήμονες των ΜΜΕ και πολιτικούς για να τους επικαλούνται εάν τα προϊόντα τους συνδεθούν με πιθανούς κινδύνους. Η κατασκευή της αμφιβολίας, η παράβλεψη των επιστημονικών στοιχείων και ο ισχυρισμός ότι υπάρχουν υπερβολικοί κανόνες φαίνεται ότι αποτελούν σκόπιμη στρατηγική για κάποιους βιομηχανικούς ομίλους και δεξαμενές σκέψης προκειμένου να υποβαθμίσουν την προληπτική λήψη αποφάσεων», αναφέρει η έκθεση. Η έρευνα εξετάζει 18 διαφορετικές περιπτώσεις, από την ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων και τα είδη-εισβολείς μέχρι τις επιπτώσεις των αντισυλληπτικών χαπιών στο υδάτινο περιβάλλον. Όπως συμπεραίνει, οι κυβερνήσεις έχουν σε πολλές περιπτώσεις αγνοήσει τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων καθυστερώντας σημαντικά την υιοθέτηση νομοθεσίας. Η έκθεση εντοπίζει περισσότερες από 80 περιπτώσεις, στις οποίες δεν επιβλήθηκε κανένα μέτρο, ενώ στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι υπήρχε κίνδυνος, π.χ. από τη χρήση ενός προϊόντος. Η έκθεση του ΕΟΠ αναφέρεται επίσης συγκεκριμένα στην πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα και εκτιμά ότι ενδέχεται να διέρρευσε η διπλάσια ποσότητα ραδιενέργειας από αυτή που παραδέχεται η κυβέρνηση, ενώ επισημαίνεται ότι τα ατυχήματα στους αντιδραστήρες είναι μακράν ο πιο σημαντικός κίνδυνος για την πυρηνική βιομηχανία. Επιπλέον, οι συντάκτες υποστηρίζουν ότι οι γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες δεν παρέχουν κάποιο όφελος στον καταναλωτή, έχουν προβληθεί υπερβολικά χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι είναι ασφαλείς, ενώ είναι ακατάλληλες για τους περισσότερους αγρότες.

Πηγή: Εφημερίδα Ναυτεμπορική

Διαβάστε περισσότερα...

Αντισταθείτε...

Διαβάστε περισσότερα...