Η ιστορία πίσω από τη θρυλική φωτογραφία της αντάρτισσας Τιτίκας Γκελντή – Παναγιωτίδου από την Ποντοκώμη Κοζάνης !

Μια εμβληματική φωτογραφία της Εθνικής μας Αντίστασης, της αντάρτισσας του ΕΛΑΣ Ελένης Γκελντή – Παναγιωτίδου. Η «Τιτίκα» με καταγωγή από την Ποντοκώμη Κοζάνης, έφυγε από τη ζωή τέτοιες μέρες του Οκτώβρη του 2018 (19 Οκτώβρη 2018), σε ηλικία 90 χρόνων.

Πηγή άρθρου: https://www.katiousa.gr/
Την αντάρτισσα Τιτίκα «έκλεισε» μέσα στο φωτογραφικό του φακό ο μεγάλος φωτογράφος Σπύρος Μελετζής, τον Αύγουστο του 1944. Η φωτογραφία του αυτή, που «ταξίδεψε» σε όλες τις γωνιές του κόσμου όπου έφτασε ο αχός της ηρωικής εποποιίας της Αντίστασης των Ελλήνων πατριωτών ενάντια στο φασίστα καταχτητή και τους ντόπιους συνεργάτες του, και επιχειρήθηκε να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους πολιτικούς απογόνους αυτών που η Τιτίκα λεβέντικα πολέμησε στο βουνό με το ένδοξο ελασίτικο τουφέκι της, κουβαλάει πίσω της μια ιστορία. Μια ιστορία σαν τις μυριάδες μικρές ιστορίες που συναπαρτίζουν τα μεγάλα κατορθώματα των λαών της ανθρωπότητας, που αξίζει να αναφερθεί.
Ο Σπύρος Μελετζής πήρε χιλιάδες φωτογραφίες οργώνοντας σπιθαμή προς σπιθαμή τους κάμπους και τα βουνά της Ελλάδας την περίοδο της Κατοχής και της Αντίστασης. Απαθανάτισε με το φωτογραφικό του φακό τη φρίκη του πολέμου και τον ηρωισμό αυτών που πολεμούν για λευτεριά και δίκιο. Αποτύπωσε στο ασπρόμαυρο του χαρτιού τα πρόσωπα πολλών λαογέννητων αρχηγών, αξιωματικών και απλών μαχητών – μαχητριών της Αντίστασης. Η φωτογραφία με τη νεαρή αντάρτισσα Τιτίκα Παναγιωτίδου να κρατάει σφιχτά στα χέρια της το τιμημένο όπλο του ΕΛΑΣ, πέρασε στην αιωνιότητα. Δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες και περιοδικά, τυπώθηκε σε λευκώματα και βιβλία, έγινε αφίσα που στόλισε αίθουσες, γραφεία αλλά και νεανικά δωμάτια, έγινε γραμματόσημο (το φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Παναγιώτης Γράβαλος). Έχει ενδιαφέρον, λοιπόν, να μάθουμε την ιστορία της, αφήνοντας τους ίδιους τους πρωταγωνιστές να μιλήσουν…

Γραμματόσημο για την Εθνική Αντίσταση με τη μορφή της αντάρτισσας Τιτίκας, φιλοτεχνημένο από τον ζωγράφο Παναγιώτη Γράβαλο.
Όμως, ας δούμε πρώτα ποια είναι η Τιτίκα, που είπε ψέματα για την ηλικία της προκειμένου να της επιτραπεί να καταταχτεί στον ΕΛΑΣ. Όπως διαβάζουμε στο βιβλίο «Γεννηθείς εις Καύκασον Ρωσσίας», των Ανδρέα Αθανασιάδη και Χρήστου Μιχαηλίδη1, η Τιτίκα «σε ηλικία 16 χρόνων κατατάσσεται –από τον Φεβρουάριο του 1944- στην υποδειγματική διμοιρία Ανταρτισσών της ΙΧης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, στον Πεντάλοφο Κοζάνης. Στις 6 Ιουλίου 1944 η Τιτίκα θα παρουσιαστεί για εκπαίδευση, μαζί με άλλες έντεκα κοπέλες, στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών ΕΛΑΣ στη Ρεντίνα Καρδίτσας. Τοποθετείται στον 1ο Λόχο με διοικητή τον υπολοχαγό Αλέκο Βραχιάτη. Θα αποφοιτήσει τελικά στις 5 Σεπτεμβρίου 1944. Θα ονομαστεί ανθυπολοχαγός και θα χρηματίσει Διοικητής Λόχου Ανταρτισσών, επιλέγοντας-ως αξιωματικός πλέον- το 28ο Σύνταγμα της ΙΧης Μεραρχίας ΕΛΑΣ.»
Τον Αύγουστο του 1944 ο Σπύρος Μελετζής φτάνει στη σχολή με εντολή της οργάνωσης, για να φωτογραφίσει μαχητές και μαχήτριες του ΕΛΑΣ. Προσπαθεί να επιλέξει το καταλληλότερο πρόσωπο που θα συμβολίσει στον «έξω κόσμο» τη γυναίκα της αντίστασης. Η δύναμη της εικόνας δεν είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της δικής μας μόνο εποχής…
Η Τιτίκα θυμάται2: «Είχαμε το στρατηγό Πούντιο. Μας κάλεσε ένα πρωινό όλες τις αξιωματικίνες, τις 11[ …] Και λέμε εμείς τώρα όλες μαζί τι να μας θέλει ο στρατηγός; Μας παρουσιάζει τον Σπύρο Μελετζή. Θέλει να σας βγάλει φωτογραφία. Για να δημοσιευθούν και να μάθουν και όλες οι γυναίκες ότι πραγματικά υπάρχουν γυναίκες που πολεμούν. Στο δρόμο αυτά μας τα έκανε πιο λιανά ο Μελετζής και μας έβγαλε έξω εκεί που κάναμε τις ασκήσεις, με φόντο την απεραντοσύνη, να βγάζει φωτογραφία. Είχε μεγαλούτσικη μηχανή. Πότε κοντά, πότε αυτό, μια ανφάς, μια προφίλ, μία από εδώ, μια από εκεί.»

H εμβληματική φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή και της Εθνικής μας Αντίστασης, με την αντάρτισσα του ΕΛΑΣ Τιτίκα (Ελένη Γκελντή – Παναγιωτίδου)
Ο πεπειραμένος φωτογράφος φωτογραφίζει τα κορίτσια όλα μαζί και κάθε ένα ξεχωριστά. Κάποια στιγμή αρχίζει να εξετάζει προσεκτικά τα πρόσωπά τους. Προσπαθεί να διαλέξει το καταλληλότερο. Αλλάζει συνεχώς θέση και τις κοιτά από κάθε δυνατή γωνία. Αναζητά την πιο αντιπροσωπευτική μορφή: «Θέλω να διαλέξω ανάμεσά σας μια κοπέλα που η φωτογραφία της θα φιγουράρει σε περιοδικά και εφημερίδες. Πρέπει να τη δουν, να καταλάβουν όλοι το γενναίο αγώνα σας για την κατάχτηση των γυναικείων δικαιωμάτων. Όλοι διψούν να δουν φωτογραφίες. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, κορίτσια πως πρέπει να σας προσέξω πολύ για να βρω το κατάλληλο πρόσωπο, ένα τέλειο προφίλ», τους λέει. Το κορίτσι που τελικά θα επιλεγεί για να συμβολίσει το πρότυπο της ένοπλης αντάρτισσας, είναι η μικρή ανθυπολοχαγίνα Τιτίκα Παναγιωτίδου, από την Ποντοκώμη. «Ωχ, η καρδιά μας άρχισε να χτυπάει», θυμάται η Τιτίκα4. «Όλες το ομολόγησαν και εγώ το ομολογώ. Γιατί η κάθε μία ήθελε αυτή να είναι το πρόσωπο που θα διαλέξει. Αγωνία. Νομίζω ότι δεν θα είχα τόση αγωνία αν ήταν να κυριεύσω ένα εχθρικό λόφο, που συνήθως κάνουν, και υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις, γιατί εκεί ήταν άλλο το θάρρος, άλλο να λες θέλω να βγω πρώτη, να προχωρήσω μπροστά. Εδώ ήταν κάτι άλλο. Και ξαφνικά ανακοινώνει το όνομά μου. Οι άλλες στην άκρη και έβγαζε εμένα φωτογραφίες. Μία εδώ, μια εκεί, όπως είπα, ανφάς, προφίλ, έτσι, έτσι, έτσι…»

Μια ακόμα φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή, με την Τιτίκα και αντάρτη του ΕΛΑΣ.
Η Τιτίκα δέχεται με χαρά και συγκίνηση την απόφαση του φωτογράφου και η μορφή της περνά τα σύνορα της αιωνιότητας, όπως άλλωστε και το ίδιο το έπος της Αντίστασης.
«Ήθελα με τέσσερις – πέντε φωτογραφίες να δώσω το έπος της Εθνικής Αντίστασης», θα πει5, πολλά χρόνια αργότερα, ο Σπύρος Μελετζής. «Προσπαθούσα μέσα σε κάθε φωτογραφία, να πιάσω την έκφραση, τις κινήσεις, αυτό που έβγαινε μέσα από κάθε στιγμή. Ήθελα ακόμα και ο πιο μικρός αντάρτης να έχει μεγαλείο, να έχει έκφραση». Και όταν τον ρωτούν ποιες φωτογραφίες θεωρεί ενδεικτικές αυτού του αγώνα, χωρίς να σκεφτεί απαντά: «Χωρίς αμφιβολία, η αντάρτισσα η Τιτίκα και ο ανώνυμος αντάρτης που κρατάει το όπλο του και είναι σκαρφαλωμένος πάνω σε μια ράχη. Εξάλλου, συνέχισε, αυτές οι δυο φωτογραφίες έκαναν το γύρο του κόσμου. Επίσης το πορτρέτο του Άρη Βελουχιώτη και οι μοναδικές φωτογραφίες που τράβηξα από το Εθνοσυμβούλιο της Ελεύθερης Ελλάδας, είναι ενδεικτικές. Αυτές οι φωτογραφίες είχαν την έκφραση και την κίνηση του λαϊκού αγωνιστή.»
Και η Τιτίκα Παναγιωτίδου-Γκελντή, 64 χρόνια μετά το πέρασμα της μορφής της στην αιωνιότητα, θα εκφράσει την πίκρα τη δική της, αλλά και χιλιάδων ακόμα αγωνιστών της λευτεριάς του λαού μας6: «Εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να αντιληφθώ πόσο θα επηρέαζε τη ζωή μου αυτή η φωτογραφία. Στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν, η φωτογραφία με έκανε ακόμα πιο αναγνωρίσιμη, αλλά και πιο ευάλωτη, αφού μέχρι και φυλακή πήγα. Ήταν το πικραμένο “ευχαριστώ” για όσα είχαμε κάνει για την ελευθερία της πατρίδας μας.
» Αφήσαμε για το τέλος την επιχείρηση εκμετάλλευσης της εμβληματικής εικόνας του αντάρτικου, από φιλο-χρυσαυγίτικη φυλλάδα, που είχε προκαλέσει αηδία και αποτροπιασμό σε κάθε δημοκρατική συνείδηση, τον Μάη του 2014.

Η φωτογραφία επιχειρήθηκε να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους πολιτικούς απογόνους αυτών που η Τιτίκα λεβέντικα πολέμησε στο βουνό με το ένδοξο ελασίτικο τουφέκι της…
Δημοσιογραφικά θρασίμια, παραχαράκτες της ιστορίας και αδίστακτοι πλαστογράφοι των αγώνων του λαού μας, που υμνούν τους προδότες ταγματασφαλίτες και Χίτες, τους ντόπιους συνεργάτες των κατακτητών και εκστασιάζονται από τη δράση του Κασιδιάρη και των όμοιών του, τόλμησαν με τη φωτογραφία της λεβέντισσας αντάρτισσας από τα αιματοποτισμένα βουνά της ανυπότακτης Ελλάδας, να συνοδεύσουν άρθρο που αναφερόταν στον… ηρωισμό (!) των γυναικών των προφυλακισμένων, για σωρεία εγκληματικών ενεργειών, στελεχών της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Και τότε και πάντα, θα παίρνουν την απάντηση που τους αξίζει: Μελετάμε την ιστορία των αγώνων του λαού μας, εμπνεόμαστε από αυτή, δεν ξεχνάμε, πετάμε στα σκουπίδια τη ναζιστική ιδεολογία και τα ψέματα, αγωνιζόμαστε ενάντια στο φασισμό και το σύστημα που τον γέννησε και τον τρέφει…

Παραπομπές
1). Απόσπασμα από το βιβλίο “Γεννηθείς εις Καύκασον Ρωσσίας” των Ανδρέα Αθανασιάδη και Χρήστου Μιχαηλίδη. Πηγή: Πόντος και Αριστερά
2). Συνέντευξη της Τιτίκας Παναγιωτίδου-Γκελντή. Πηγή: “Καυκάσιος Ποντοκωμίτης”. Αναδημοσίευση: Πόντος και Αριστερά, ό.π.
3). Από το βιβλίο “Γνωριμία με τις αντάρτισσες”, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 1983, σ. 112-115. Πηγή: Ιός της Κυριακής, εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 10/3/1996
4). Συνέντευξη Της Τιτίκας Παναγιωτίδου-Γκελντή, ό.π.
5). Εφημερίδα Ριζοσπάστης, Κυριακή 18 Αυγούστου 1996
6). Από ρεπορτάζ του Μάνου Τσαλδάρη στην εφημερίδα Espresso, Τετάρτη 19 Νοέμβρη 2008

Πηγή: https://kozani.tv/index.php/117823-%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CE%B8%CF%81%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B9%CF%84%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CE%BB%CE%BD%CF%84%CE%AE-%E2%80%93-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%AF%CE%B4%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%8E%CE%BC%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CE%B7%CF%82.html

Διαβάστε περισσότερα...

Πως να κάνεις έναν Λαό να μην αντιδρά...

Tο παρατεταμένο άγχος οδηγεί σε κατάθλιψη, καθώς το μυαλό και ο οργανισμός 'κουράζονται' τελικά από τη συνεχή υπερδιέγερση στην οποία βρίσκονται, όταν το μυαλό δεν μπορεί να βρει έξοδο διαφυγής από την επώδυνη κατάσταση.
Πολλές φορές ο σχηματισμός εικόνων στη φαντασία μας, μπορεί να κάνει πολύ πιο κατανοητό το νόημα των λέξεων. Είναι επομένως σημαντικό να αναφέρουμε ένα ιστορικό πείραμα της ψυχολογίας, το οποίο μπορεί να 'γενικευτεί' σχετικά με το πώς αντιδρούν οι άνθρωποι απέναντι σε εξωτερικά γεγονότα – ερεθίσματα.
Ένα πείραμα 'σκληρό', για όλους τους φιλόζωους, καθώς έγινε πάνω σε ζώα, συγκεκριμένα σε σκύλους, ενδεικτικό όμως αυτών που δυστυχώς βιώνουν πολλοί άνθρωποι.
Το πείραμα αυτό αναφέρεται στην κατάθλιψη, η οποία μπορεί να προκληθεί στον άνθρωπο, από ερεθίσματα – πληροφορίες που αυτός λαμβάνει από το περιβάλλον. Τα ερεθίσματα αυτά ισοδυναμούν στο ανθρώπινο μυαλό, όσον αφορά την αντίδραση που προκαλούν, με την επίδραση των ηλεκτροσόκ που δέχθηκαν τα ζώα στο συγκεκριμένο πείραμα.
Την κατάθλιψη αυτή την ονομάζουμε 'εξωγενή', καθώς δεν 'προέρχεται' από κάποια γενετική προδιάθεση του ανθρώπου. Προκύπτει συχνά από την παραμονή σε κατάσταση διαρκούς άγχους, όπως αυτό της επιβίωσης. Το πείραμα αυτό δείχνει ότι αν 'ελέγχουμε' το περιβάλλον και επομένως, το τι αντιλαμβάνεται ένα ον για το περιβάλλον του, μπορεί να προκληθεί 'τεχνητά' κατάθλιψη, με τα συμπτώματα που τη συνοδεύουν, όπως απάθεια, παθητικότητα, απόσυρση από το ενδιαφέρον για τη ζωή κλπ.
Στο παρακάτω πείραμα, τα ηλεκτροσόκ που δέχθηκαν τα ζώα, και το γεγονός ότι ήταν επώδυνα και 'απρόσμενα' στο πότε θα ξανασυμβούν, δημιούργησαν στα δύστυχα ζώα, μία παρατεταμένη κατάσταση άγχους και υπερδιέγερσης του οργανισμού, ως άμυνα αντίδρασης.
Η αναλογία με το άγχος ενός ανθρώπου για το αν, το πώς και το πού θα βρει τα χρήματα για να επιβιώσει, είναι εμφανής.
Αυτό το παρατεταμένο άγχος οδηγεί σε κατάθλιψη, καθώς το μυαλό και ο οργανισμός 'κουράζονται' τελικά από τη συνεχή υπερδιέγερση (απλουστευμένα υπερένταση) στην οποία βρίσκονται, όταν το μυαλό οποιουδήποτε όντος, δεν μπορεί να βρει έξοδο διαφυγής από την επώδυνη κατάσταση (τα ζώα ήταν παγιδευμένα σε κλουβιά).
Το ερώτημα που θα απαντηθεί μετά από την αναφορά του πειράματος, είναι αν το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να 'πειστεί' ότι βρίσκεται σε ένα 'νοητό κλουβί' από το οποίο δεν υπάρχει διαφυγή. Και αν μπορεί να 'εμποδιστεί' από το να αντιληφθεί τη διαφυγή από το 'νοητό κλουβί'.
Συγκεκριμένα, σκύλοι τοποθετήθηκαν σε χωριστούς θαλάμους, στο δάπεδο των οποίων διοχετευόταν ηλεκτρικό ρεύμα, ανά κάποιο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα τα ζώα να δέχονται περιστασιακά μικρά ηλεκτροσόκ σε στιγμή που βεβαίως δεν μπορούσαν να προβλέψουν.
Στην αρχή του πειράματος τα ζώα προσπαθούσαν να αντιδράσουν, καθώς η αναμονή του επόμενου ηλεκτροσόκ δημιουργούσε άγχος και κατέβαλαν προσπάθεια να το αποφύγουν. Μετά τα πρώτα ηλεκτροσόκ, τα ζώα συνειδητοποιούσαν πως ότι και αν έκαναν δεν μπορούσαν να αποφύγουν τα ηλεκτροσόκ με αποτέλεσμα το 'πέρασμα' σε μια παθητική κατάσταση απόσυρσης.
Συγκεκριμένα, ήταν πια ξαπλωμένα στο δάπεδο του θαλάμου και δεν κατέβαλαν καμία προσπάθεια να αποφύγουν το ηλεκτροσόκ. Παρ' ότι 'σκληρό'- και ως ζωόφιλοι θα χαρακτηρίζαμε άκαρδο το πείραμα αυτό- δείχνει με απτό τρόπο πως το παρατεταμένο άγχος οδηγεί βαθμιαία σε δυσθυμία ή και κατάθλιψη όταν νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, νιώθουμε ότι είμαστε δηλαδή σε ένα 'νοητό κλουβί'.
Είναι γεγονός ότι το άγχος και το 'συστατικό' του, ο φόβος, μπορεί να είναι πολύ πιο ισχυρό από την άμεση βία. Η άμεση βία, όπως βιώθηκε σε στρατιωτικές δικτατορίες, έχει αποδειχθεί ότι έχει το μειονέκτημα ότι η καταπίεση είναι 'εμφανής', ο 'εχθρός' επίσης, και η διαφυγή από το νοητό κλουβί, είναι ορατή.
Επομένως το ανθρώπινο μυαλό πολύ πιο εύκολα θα ανακαλύψει την 'έξοδο' και θα αντιδράσει απέναντι σε αυτήν, καθώς μπορεί έτσι πιο εύκολα, να μετατρέψει το άγχος σε θυμό, μια υγιή αντίδραση, 'αντίδοτο' στην κατάθλιψη.
Το άγχος σε μεγάλο βαθμό, εγκεφαλικά, μειώνει την ικανότητα λειτουργίας της λογικής μας σκέψης. Για τον λόγο αυτό λέμε ότι στις πανελλήνιες εξετάσεις πχ, το υπέρμετρο άγχος μπορεί να εμποδίσει ακόμη και τη μνήμη ενός μαθητή να ανακαλέσει πληροφορίες πάνω σε μαθήματα που γνωρίζει.
Εμποδίζει και τη λογική σκέψη να βρει την αιτία του άγχους επίσης.
Αυτό σημαίνει ότι αν δημιουργήσουμε φόβο, λόγω άγνοιας και μη πληροφόρησης του ανθρώπου γύρω από ένα γεγονός, για παράδειγμα ότι η ζωή του θα πάει χειρότερα αν συμβεί κάποιο γεγονός, ο άνθρωπος, ή και μια ολόκληρη κοινωνία, μπορεί να νιώσει ότι βρίσκεται σε ένα 'νοητό κλουβί', απ' όπου δεν υπάρχει διέξοδος, οδηγούμενη σε μία απάθεια και παθητικότητα, τόσο ισχυρών που μπορούν να φτάνουν τη βαρύτητα της κατάθλιψης.
Τότε ακόμη και μία ομάδα, ή μία κοινωνία γίνεται πια ευάλωτη στο να 'ακολουθήσει' τη 'λύση' που της 'υποδεικνύουν'.
Μπορούμε για να τονίσουμε την επιβάρυνση του άγχους της οικονομικής κρίσης, να το συγκρίνουμε με το άγχος της επιβίωσης που πέρασε η χώρα μας κατά την κατοχή. Το άγχος σήμερα είναι πολύ πιο μεγάλο, καθώς ο εχθρός, ο κατακτητής ήταν 'ορατός'.
Σημαντική αντίδραση λοιπόν του σημερινού Έλληνα, ενάντια στο άγχος της επιβίωσης είναι η όσο το δυνατόν αντικειμενική ενημέρωσή του, προκειμένου να 'επαναλειτουργήσει' η λογική σκέψη, η οποία είχε παραλύσει από το άγχος και τον φόβο.
Ένα κριτήριο για να φιλτράρουμε την ενημέρωση, είναι αν νιώθουμε ότι μας δημιουργεί το συναίσθημα του φόβου, πχ ότι ο άνθρωπος είναι απλά έρμαιο εξωτερικών παραγόντων. Η ενημέρωση αυτή είναι καλό να αποφεύγεται και να αμφισβητείται ως αντικειμενική.
Η άγνοια είναι πάντοτε η μητέρα του φόβου. Ο φόβος μπορεί να κάνει το ανθρώπινο μυαλό να 'πιστέψει' ότι είναι παγιδευμένο σε μία νοητή φυλακή, ανίκανο να αντιδράσει.. Η κατάσταση αυτή, μπορεί να επηρεάσει και τη σωματική υγεία του ατόμου, λόγω της μείωσης της άμυνας του οργανισμού που επιφέρει το παρατεταμένος άγχος και η κατάθλιψη.
Νικόλαος Γ. Βακόνδιος, Ψυχολόγος – Απόφοιτος Α.Π.Θ.

Πηγή:katohika.gr/

Διαβάστε περισσότερα...

Το κατάλαβες επιτέλους ή ακόμα ζεις το παραμύθι σου;;;

Λες ε.. κατέβηκε ο μισθός αλλά έχω ακόμα δουλίτσα. Μένεις άνεργος αλλά λες έχω ακόμα ένα σπιτάκι. Σου παίρνουν το σπιτάκι και λες ε δόξα το θεό έχω την υγειά μου. Αρρωσταίνεις και φάρμακα γιοκ αλλά έχεις μια κάρτα με κάτι τελευταία ψιλά. Τους "έρχεται" να παίξουν παιχνιδάκια με τις τράπεζες. Κι ανακαλύπτεις ότι ούτε εκείνα τα λεφτουδάκια είναι δικά σου. Εκτός του ότι αισθάνεσαι ο απόλυτος "βλάκας" γιατί τα μάζευες ρόγα ρόγα για τις δύσκολες μέρες, ακόμα και με στερήσεις από πράγματα που θα μπορούσες να έχεις απολαύσει από τους κόπους σου, έχοντας δημιουργήσει την εντύπωση πως είναι λεφτά σου (αυτό κι αν είναι άγνοια), έχεις και τους παπαγάλους στα χαζοκάναλα να σου λένε. Ευτυχώς εμείς σωθήκαμε!!! Για να στο πω ακόμα πιο απλά αγαπημένε μου φίλε, Στο σύστημα που ζούμε όλοι, ασφαλές όριο επιβίωσης είναι μόνο η παρακάτω περίπτωση: Άνθρωπος μόνος. Χωρίς οικογένεια χωρίς τίποτα. Διαμένων όπου μπορεί κι όπου βρει. Με εργασία ή χωρίς αλλά υπεύθυνος του σαρκίου του και μόνον. Χωρίς δεσμούς με άλλους ανθρώπους για τους οποίους να είναι με οποιοδήποτε τρόπο υπεύθυνος. Χωρίς κανένα περιουσιακού στοιχείο. Ακίνητα ή κινητά. Χωρίς καμιά εξάρτηση που να απαιτεί χρηματικό ποσό για να ικανοποιηθεί. Σ΄αυτό το σημείο ύπαρξης, ναι έχεις μια ελάχιστη ασφάλεια. Διότι είναι δύσκολο να βρουν κάτι με το οποίο να σε «κρατάνε» Είτε έμψυχο είτε άψυχο. Μπορεί κάποιος να σε εκβιάσει μόνο απειλώντας σε με άμεσο κίνδυνο. Όπου βέβαια αν είσαι ένα άτομο όπως το παραπάνω ουδείς ενδιαφέρεται να σε απειλήσει, εκτός από τους τυχαίους κινδύνους που κάποιος μπορεί να αντιμετωπίσει (περνάει ένα αυτοκίνητο και σε χτυπάει, πέφτει ένας κλέφτης μπροστά σου και σε μαχαιρώνει, συναντάς έναν ανώμαλο και σε κάνει ψητό με πατάτες στο φούρνο, πέφτει μια επιδημία και τη πατάς... κλπ) Οτιδήποτε άλλο πάνω από αυτό το επίπεδο κατέχεις, με μεγάλη μου λύπη... σου έχω νέα! Δεν το κατέχεις. Ακόμα και τα παιδιά σου. Οι γονείς σου. Οι αγαπημένοι σου. (Καλά για σπίτι, καταθέσεις, και διάφορα μπιχλιμπίδια δεν το συζητάμε αυτά όχι μόνο δεν τα κατέχεις αλλά είναι και κίνδυνος θάνατος για να βρεθείς ακόμα και πίσω από τα κάγκελα) Μένοντας όμως ήσυχος στο σπίτι, λουφάζοντας, και κάνοντας δέκα μετάνοιες την ημέρα ικετεύοντας για έλεος, ποιος ξέρει μπορεί ν΄αγιάσεις. Κάτι είναι κι αυτό. Η Κύπρος μπορεί να σταθεί στα πόδια της ή μπορεί να καταστραφεί. Μπορεί να κρύβεται οτιδήποτε πίσω από όλα όσα συμβαίνουν, όμως ότι και να συμβεί, πρόλαβε να πει ένα ΟΧΙ. Ένα τουλάχιστον ΟΧΙ.

Πηγή: RAMNOUSIA

Διαβάστε περισσότερα...

Μονοπάτι «Χαράλαμπου Κατακαλίδη-Ευθύμιου Μιχαηλίδη», Ποντοκώμη- 2 Φεβρουαρίου 2013...

2 Φεβρουαρίου 1944, δύο έφηβοι από την Ποντοκώμη, ο Χαράλαμπος Κατακαλίδης και ο Ευθύμιος Μιχαηλίδης, ξεπέρασαν τις δυνάμεις τους και πήραν την πρωτοβουλία να διακινδυνεύσουν και τη ζωή τους αρκεί να δίνονταν η δυνατότητα στους συμπατριώτες τους των Λιβερών, να ξεφύγουν από τον αιφνιδιασμό των Γερμανών κατακτητών. 2 Φεβρουαρίου 2013, το «Κίνημα Εθελοντών Ποντοκώμης» αποφάσισε να αναδείξει το γεγονός αυτό, να τιμήσει τους δύο ήρωες εφήβους και να εμπνεύσει με την πράξη τους.

2 Φεβρουαρίου 2013, δεκατρία άτομα από Ποντοκώμη, Πτολεμαΐδα και Κοζάνη, θα ακολουθήσουν την πορεία στους λόφους, ενώ πολλά παιδιά με τους γονείς τους θα επιλέξουν την πιο ήπια, ασφάλτινη διαδρομή. Όλοι μαζί θα βρεθούν στο μνημείο των Λιβερών και θα καταθέσουν από ένα λουλούδι στη μνήμη των εκτελεσθέντων Ελλήνων. Από τους δύο εφήβους του 1944, ο Ευθύμιος Μιχαηλίδης πέθανε μόλις πέρυσι, ενώ την 2α Φεβρουαρίου 2013, στην άλλη άκρη της γης, στην Αμερική, ενταφιάζονταν ο Χαράλαμπος Κατακαλίδης. Εξήντα εννέα χρόνια μετά την παράτολμη ενέργειά του , επέλεξε αυτή τη μέρα να αφήσει την τελευταία του πνοή, δίπλα στην οικογένειά του.

Ελπίζουμε, στη μνήμη των δύο αυτών εφήβων του 1944 και στην ηρωική τους πράξη, να έχουμε κάθε χρόνο τη δυνατότητα, στις 2 Φεβρουαρίου, να «περπατάμε» πάνω στο «δρόμο» που εκείνοι χάραξαν, στο «Μονοπάτι Χαράλαμου Κατακαλίδη-Ευθύμιου Μιχαηλίδη».

Κίνημα Εθελοντών Ποντοκώμης

Διαβάστε περισσότερα...

Μονοπάτι «Χαράλαμπου Κατακαλίδη-Ευθύμιου Μιχαηλίδη», Ποντοκώμη- 2 Φεβρουαρίου 2013, 10:30 πμ.

Το «Κίνημα Εθελοντών Ποντοκώμης», θέλοντας να αναδείξει την αλτρουιστική πράξη δύο εφήβων Ποντοκωμιτών, που το Φεβρουάριο του 1944, αψήφησαν τις καιρικές συνθήκες και τον κίνδυνο του κατακτητή, και διέσχισαν το βουνό προσπαθώντας να αποτρέψουν το Ολοκαύτωμα που ανέμενε τα Λιβερά, αναλαμβάνει την πρωτοβουλία ομαδικής ανάβασης – στα χνάρια της πορείας τους- διάσχισης της κορυφογραμμής των λόφων Ποντοκώμης-Λιβερά.
Η εκδήλωση θα ξεκινήσει στο χώρο μπροστά από τα γραφεία του «Κινήματος Εθελοντών», απέναντι από την εκκλησία, στην Ποντοκώμη Κοζάνης, το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013, στις 10:30 πμ. Η διαδρομή απαιτεί χειμερινό εξοπλισμό και σακίδιο με πλήρη ατομική τροφοδοσία. Είναι περίπου 8 χιλιομέτρων, ξεκινά από το κέντρο του χωριού Ποντοκώμη (725 μ), ανεβαίνει στο Τρίβουνο (1090μ), κινείται στην κορυφογραμμή των λόφων νοτιοδυτικά του χωριού (σε υψόμετρα από 1100 έως 1245μ) και τερματίζει στο μνημείο των Λιβερών (900μ). Στη διαδρομή θα κινηθούν όλοι μαζί οι συμμετέχοντες και υπολογίζεται να χρειαστούν για την ολοκλήρωσή της περίπου 2 ½ ώρες. Στα Λιβερά θα γίνει κατάθεση στεφάνου και οι «Εθελοντές Ποντοκώμης» θα προσφέρουν τοπικό τσάι με μέλι στους παρευρισκόμενους.
Όσοι θελήσουν μπορούν να επιβιβασθούν στα αυτοκίνητα των εθελοντών και να επιστρέψουν στο χώρο των γραφείων του Συλλόγου. Αν οι καιρικές συνθήκες είναι κατάλληλες, θα υπάρξει η δυνατότητα επιστροφής (ομαδικής) μέσω των βορειοδυτικών λόφων (Λιβερά-Αυγό-Λατομεία-Ποντοκώμη, 2 ½ ώρες περίπου).
Εναλλακτικά, όσοι συμμετέχοντες επιλέξουν να κινηθούν σε μια ηπιότερη διαδρομή, θα μεταφερθούν στο 4ο χιλιόμετρο Ποντοκώμης-Λιβερών (Στρούγκα- υψ. 950μ) με αυτοκίνητα των εθελοντών, και θα έχουν να διανύσουν μια απόσταση 5 χιλιομέτρων, ομαδική πεζοπορία σε ασφάλτινο δρόμο, μέχρι το μνημείο. Από το μνημείο των Λιβερών, με ευθύνη των «Εθελοντών Ποντοκώμης», θα επιβιβασθούν σε αυτοκίνητα για επιστροφή τους στην Ποντοκώμη.

Λίγα λόγια για «Το μπλόκο των Λιβερών», 2 προς 3 Φεβρουαρίου 1944
Στα Λιβερά Κοζάνης γίνονταν από 30 Ιανουαρίου 1944 συνδιάσκεψη στελεχών Π.Ε. ΕΑΜ και Δυτικομακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ. Μαζεύτηκαν για να αναλύσουν την τρέχουσα κατάσταση και εν όψει Παμμακεδονικής Σύσκεψης που θα γινόταν στη Θεσσαλονίκη.
Το χωριό Λιβερά, χτισμένο σε μια λεκάνη που γύρω της εκτείνονται βουνά, θεωρούνταν μισοελεύθερη περιοχή και παρείχε στοιχειώδεις προϋποθέσεις ασφάλειας. Ήταν επίσης οργανωμένο στο ΕΑΜ, γι αυτό προτιμήθηκε για την ασφάλεια των στελεχών. Ταυτόχρονα και το γειτονικό χωριό Σιδεράς προσέκειντο φιλικώς στο ΕΑΜ και φιλοξένησε τις μέρες εκείνες μια ομάδα του ΕΛΑΣ. Πολλά όμως από τα γύρω χωριά ήταν οργανωμένα στον ΕΕΣ (‘Ελληνικός Εθνικός Στρατός’- τμήματα Ελλήνων εξοπλισμένων, συνεργαζόμενων με τους Γερμανούς, από αρχές Ιανουαρίου 1944).
Η πληροφορία για την συνδιάσκεψη θα φτάσει στις γερμανικές αρχές. Οι Γερμανοί, παίρνοντας μαζί τους ένοπλους Έλληνες πολίτες ως οδηγούς, ξεκίνησαν με τα πόδια για τα Λιβερά . Όλη νύχτα (2 προς 3 Φεβρουαρίου) Γερμανοί και ένοπλοι Έλληνες, ανέβαιναν τα βουνά από την πλευρά της Ποντοκώμης, της Ασβεστόπετρας, της Άρδασσας και των Καραγιαννίνων. Τα ξημερώματα κινήθηκαν κυκλικά και δημιούργησαν έναν αδιαπέραστο κλοιό.
Το αποτέλεσμα ενός αιφνιδιασμού φάνταζε τραγικό. Την τελευταία όμως στιγμή οι εξελίξεις πήραν διαφορετική τροπή. Στην Ποντοκώμη οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους έγιναν έγκαιρα αντιληπτοί από τους ελάχιστους κατοίκους της. Η Ποντοκώμη είχε ήδη καεί ολοσχερώς από τον κατακτητή, τέλη Σεπτεμβρίου και αρχές Οκτωβρίου 1943, καθώς αποτελούσε το κέντρο συλλογής της σοδειάς του κάμπου της Εορδαίας, που -αποκρύπτονταν στο χωριό από τις κατοχικές υπηρεσίες περισυλλογής και- προορίζονταν για τα αντάρτικα λημέρια του Σινιάτσικου, και οι περισσότεροι από τους κατοίκους της φιλοξενούνταν σε πάμπολλα χωριά της Νότιας Εορδαίας. Δύο Επονίτες από την Ποντοκώμη, ο Χαράλαμπος Κατακαλίδης και ο Ευθύμιος Μιχαηλίδης, παίρνουν πρωτοβουλία και αψηφώντας τις καιρικές συνθήκες, νύχτα-δριμύ ψύχος, και τον κίνδυνο να γίνουν αντιληπτοί από τον κατακτητή, επιχειρούν κάτι παράτολμο. Σκαρφαλώνουν στο βουνό, κινούνται παράλληλα με τη φάλαγγα των κατακτητών, κατορθώνουν να φτάσουν νωρίτερα στο χωριό και ξεφωνίζοντας προειδοποιούν τους κατοίκους και τα φιλοξενούμενα στελέχη του ΕΑΜ και του ΚΚΕ για τον αιφνιδιασμό που επέκειτο. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκαν όλοι στο πόδι. Παρά την ηρωική αυτή προσπάθεια των δύο Ποντοκωμιτών, ο κλοιός των κατακτητών θα σφίξει τα Λιβερά και ο απολογισμός θα είναι δραματικός. Συνολικά 53 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους στην επιχείρηση αυτή των Γερμανών και των συνεργατών τους, όμως πάμπολλοι θάναι και αυτοί που θα ξεφύγουν από το μπλόκο κινούμενοι προς το Σινιάτσικο. Φεύγοντας από τα Λιβερά, οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους [ΕΕΣ] παίρνουν μαζί τους όλα τα υπάρχοντα μαζί και τα ζωντανά του χωριού, ενώ θα κάψουν και σπίτια τόσο στα Λιβερά όσο και στον Σιδερά.

Διαβάστε περισσότερα...

Αντισταθείτε...

Διαβάστε περισσότερα...

Νικήστε την αντίσταση...

Σε οποιαδήποτε μορφή δραστηριότητας υποκρύπτεται και ένας ισχυρός παράγοντας αναβλητικότητας-αντίστασης. Πόσες φορές αναβάλλαμε να κόψουμε το τσιγάρο, να ακολουθήσουμε μια διατροφή, να αρχίσουμε το διάβασμα. Όλο και κάποιος από εμάς είναι ένας συγγραφέας που δε γράφει, ένας ζωγράφος που δε ζωγραφίζει, ένας επιχειρηματίας που δεν ξεκινά ποτέ μια επιχείρηση. Όλοι μας ξέρουμε τι είναι η αντίσταση. Η αντίσταση είναι η πιο τοξική δύναμη που υπάρχει. Ο μοναδικός εχθρός που μας εμποδίζει να πραγματοποιήσουμε τους στόχους μας. Η αντίσταση είναι η φωνή που μας κρατάει ένα βήμα πίσω, στην μετριότητα, την αναβλητικότητα και την οκνηρία. Εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Ένα εύστοχο παράδειγμα, αυτό με τον Χίτλερ. Ο Αδόλφος ήθελε να γίνει καλλιτέχνης. Στα 18 του, πήρε την κληρονομιά του και μετακόμισε στη Βιέννη για να ζήσει και να σπουδάσει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και αργότερα στη σχολή Αρχιτεκτόνων. Είδε ποτέ κανείς μας κανένα από τα έργα του; Όχι. Η αντίσταση τον νίκησε. Το συμπέρασμα παραείναι στρεβλό: προφανώς του ήταν πιο εύκολο να ξεκινήσει τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά να αντιμετωπίσει έναν λευκό καμβά. Η αντίσταση λοιπόν, είναι κυρίως εσωτερική, πηγάζει από τον φόβο της αποτυχίας και της κακής κριτικής. Είναι ένα στοιχείο που εμφανίζεται στους περισσότερους από εμάς, ανεξαρτήτως επαγγελματικής ιδιότητας. Στα βασικά γνωρίσματά της περιλαμβάνονται και τα εξής: είναι εσωτερική, αόρατη, ύπουλη, αδυσώπητη, αλάνθαστη και απόλυτη, ενώ βασικό χαρακτηριστικό της είναι η αναβλητικότητα και η θυματοποίηση. Για την αντιμετώπιση της αντίστασης, ενθαρρύνει αρκετά το «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Το πρόγραμμα και ο επαγγελματισμός (συγκρίνοντάς τον ίσως με τον ερασιτεχνισμό) θα είναι πάντα οι εχθροί της οκνηρίας και της αναβολής. Κάποιος ρώτησε κάποτε τον Somerset Maugham αν έγραφε βάσει προγράμματος ή µόνον όταν είχε έµπνευση. "Γράφω μόνο όταν έχω έμπνευση", αποκρίθηκε. "Ευτυχώς έχω έμπνευση κάθε πρωί στις εννιά ακριβώς". Ο επαγγελματίας δεν φοβάται την αποτυχία, τη δημόσια έκθεση και την αρνητική κριτική, αντίθετα με τον ερασιτέχνη που συχνά παραλύει εξαιτίας όλων αυτών. Ο επαγγελματίας αντιμετωπίζει τη δουλειά του ως χειροτεχνία, όχι ως τέχνη... Επικεντρώνεται στην τεχνική. Και ακόμη, γνωρίζει ότι ο φόβος δεν ξεπερνιέται ποτέ. Και αυτός ο ο φόβος είναι ο φόβος της αντίστασης και υπάρχει πάντα. Μετά την δουλειά και την αντιμετώπιση της αναβλητικότητας, εμφανίζεται και αυτή η δύναμη, άλλοι την ονομάζουν πρόνοια, άλλοι μούσα, διάφοροι ψυχή, ταλέντο, και τότε φτάνεις να αγαπάς την οποιαδήποτε δραστηριότητα έχεις αναλάβει, την ίδια που κάποτε πάλευες να ξεκινήσεις τώρα την απολαμβάνεις και την εξελίσσεις διαρκώς. Ο κάθε ένας από εμάς λοιπόν έχει έναν εσωτερικό, προσωπικό εχθρό, την αντίσταση, η οποία μας εμποδίζει να σκιαγραφήσουμε αυτό το απαραίτητο σχέδιο μάχης για να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας. Απαιτείται αποφασιστικότητα, δηλαδή και δημιουργικότητα για να ξεπεραστούν αυτά τα εμπόδια, γιατί όπως σωστά έγραφε και ο Thoreau στο Walden, «Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν ζωές ήσυχης απελπισίας». Γιατί η ήσυχη αυτή απελπισία είναι αρκετά βολική και συνήθως εξασφαλίζει και την επιβίωση. Σε πολλούς όμως αυτό δεν είναι αρκετό… Και τελικά αν ο Λεωνίδας απάντησε στο ερώτημα: ποια είναι η υπέρτατη πολεμική αρετή, με το "Η περιφρόνηση του θανάτου", εγώ πιστεύω πως η υπέρτατη καλλιτεχνική (και όχι μόνο, αλλά καθημερινή) αρετή είναι "Η περιφρόνηση της αποτυχίας". Πηγή: http://www.protagon.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Μια 22χρονη κούρεψε την Bank of America...

Δημιουργώντας ένα "ποτάμι" διαμαρτυρίας στο Διαδίκτυο, η υποαπασχολούμενη κοπέλα ανέτρεψε τα σχέδια της αμερικανικής τράπεζας, που σκόπευε να επιβάλει μηνιαίο χαράτσι 5 δολαρίων στους κατόχους πιστωτικών καρτών. Oταν στα τέλη του Σεπτεμβρίου η αμερικανική τράπεζα Bank of America ανακοίνωσε πως θα… χαρατσώσει με 5 δολάρια τον μήνα τους κατόχους των πιστωτικών της καρτών, υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο. Oπου ξενοδόχος η 22χρονη υποαπασχολούμενη απόφοιτος κολεγίου Μόλι Κάτσπολ, η οποία θεώρησε πως τα επιπλέον 60 δολάρια τον χρόνο είναι ανεπίτρεπτο χαράτσι. Στράφηκε λοιπόν στη διαδικτυακή πλατφόρμα Change.org, η οποία οργανώνει δημόσιες αιτήσεις, έστειλε ανοιχτό γράμμα προς την τράπεζα στο οποίο χαρακτήριζε την έξτρα χρέωση ως "απαράδεκτη" και σε λίγες μέρες η καμπάνια της άρχισε να κινεί το ενδιαφέρον του κόσμου και των μίντια. Oταν μάζεψε 100.000 υπογραφές, απέσυρε τα χρήματά της από την τράπεζα και μπροστά στις κάμερες έκοψε την πιστωτική της κάρτα. Αφού άφησε τα χρήματα για λίγο καιρό στο σπίτι της, τα κατέθεσε σε μία άλλη, μικρότερη τράπεζα. Περίπου 306.000 υπογραφές… αργότερα η Μόλι νίκησε, αφού η τράπεζα ανακοίνωσε πως αποσύρει το σχέδιο για την επιβολή της χρέωσης των 5 δολαρίων. Η Μόλι έγινε λαϊκή ηρωίδα, η νίκη της, ωστόσο, πιστοποιεί και τη δύναμη που έχουν πλέον τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Η δράση της
Η Change.org ξεκίνησε τη δράση της πριν από τέσσερα χρόνια και ήδη έχει διοργανώσει 50.000 αιτήσεις σε 30 χώρες. Περίπου 500.000 νέοι χρήστες μπαίνουν στο site κάθε μήνα και 1.000 νέες αιτήσεις προστίθενται κάθε εβδομάδα – τουλάχιστον μία κάθε μέρα καταφέρνει τον στόχο της. Αυτή όμως της Κάτσπολ ήταν η μεγαλύτερη και ασφαλώς η πιο εντυπωσιακή απ’ όλες, ενώ η Bank of America φαίνεται να βρίσκει τον μπελά της από την Change.org, καθώς το καλοκαίρι μία γυναίκα από το Σιάτλ πέτυχε μέσω της πλατφόρμας να εμποδίσει την κατάσχεση του σπιτιού της από την τράπεζα. Να σημειωθεί ότι οι κατασχέσεις, αλλά και οι απελάσεις φοιτητών των οποίων έχει λήξει η βίζα, είναι από τις συχνότερες εκστρατείες αιτήσεων που οργανώνει η Change.org. "Δεν είναι αρκετό απλώς να θυμώνεις ή να γράφεις στο Facebook ή στο Twitter" δηλώνει ο ιδρυτής της πλατφόρμας, Μπεν Ράτρεϊ. "Πρέπει να συντονίζεις τους ανθρώπους και τους αγώνες" τονίζει. Με αυτό συμφωνεί και η Μόλι, η οποία δηλώνει πως δεν τρελαίνεται με την πολιτική, είναι όμως "γεννημένη ακτιβίστρια". Από μικρή, εξάλλου, είχε επιδείξει αγωνιστικότητα, αφού έγραφε συχνά γράμματα στην εφημερίδα της πόλης όπου ζούσε – σ’ ένα μάλιστα "κατσάδιαζε" τον γερουσιαστή της Πολιτείας επειδή είχε προτείνει σχέδιο νόμου με το οποίο επέβαλλε οι εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης να γίνονται μόνο στα αγγλικά. Αν και αστέρι των μίντια, η 22χρονη έχει πιο επείγουσες ανάγκες να καλύψει. Τον Δεκέμβριο τελειώνει η περίοδος χάριτος των φοιτητικών της δανείων και θα πρέπει να αρχίσει να καταβάλλει τουλάχιστον 200 δολάρια τον μήνα όταν, προς το παρόν, δεν κερδίζει περισσότερα από 400 δολάρια την εβδομάδα και ήδη έχασε τη μία δουλειά της, αυτήν της νταντάς, αφού η οικογένεια της οποίας φρόντιζε τα παιδιά μετακόμισε. 

Δαυίδ εναντίον Γολιάθ
Οι αγανακτισμένοι με τις τράπεζες βγαίνουν στην αντεπίθεση
Το ζεύγος Γουόρεν και Μορίν Νάιργκες από τη Φλόριντα τα έβαλε κι αυτό με την Bank of America και δικαιώθηκε. Ολα άρχισαν όταν η τράπεζα προχώρησε σε κατάσχεση του σπιτιού τους, παρότι είχαν πληρώσει τοις μετρητοίς και δεν είχαν καν υποθήκη. Αποδείχτηκε πως επρόκειτο για λογιστικό λάθος. Με τη βοήθεια ενός ασκούμενου δικηγόρου νίκησαν και η τράπεζα έπρεπε επιπλέον να πληρώσει 2.534 δολάρια για να καλύψει τα δικαστικά έξοδα. Η τράπεζα αγνόησε την εντολή και λίγους μήνες αργότερα το ζευγάρι με τον δικηγόρο τους πήγαν στο τοπικό υποκατάστημα, ώστε να πάρουν έπιπλα κι άλλο εξοπλισμό ώστε να τακτοποιηθεί το χρέος. Μία ώρα αργότερα, η τράπεζα τους έδωσε ένα τσεκ 5.772 δολ… Ο Πάτρικ Ρότζερς είναι το… βαμπίρ που νίκησε την τράπεζα Wells Fargo, "δαγκώνοντάς" τη με τους κυνόδοντες που έχει φυτέψει…

Τα ψιλά γράμματα
Ολα άρχισαν όταν ο Ρότζερς, διοργανωτής συναυλιών, ανακάλυψε ότι τα 180.000 δολάρια που πλήρωσε για το σπίτι του δεν ήταν αρκετά για την τράπεζα που χρέωσε με… ψιλά χρήματα και 1 εκατ. για ασφάλεια στο ακίνητο, η οποία κάλυπτε μεν την τράπεζα όχι όμως και τον Ρότζερς. Αναζήτησε βοήθεια και πήγε την τράπεζα στα δικαστήρια, επικαλούμενος νόμο περί προστασίας των ιδιοκτητών έναντι "υπόπτων" επιβαρύνσεων. Ο Ρότζερς δικαιώθηκε κι έστειλε κλητήρες στην τράπεζα προκειμένου να κατάσχουν έπιπλα και εξοπλισμό. Τελικά, πήρε πίσω σχεδόν όλα τα χρήματα που έδωσε στους δικηγόρους του συν 1.000 δολάρια για λοιπά δικαστικά έξοδα.

Πηγή: Εφημερίδα Έθνος-Χρυσούλα Κατσαρού

Διαβάστε περισσότερα...